Sunday, November 27, 2011

90 Days Later...

...and you passed the test!!! HURRAH!!! Η αλήθεια είναι πως είχα βαρεθεί να έρχεται κόσμος μόνο και μόνο για να κατεβάζει διάφορα άλμπουμ και θέλησα να απέχω για λίγο για να φανεί ποιοι είναι οι άξιοι αναγνώστες που ενδιαφέρονται για τη μουσική τους καλλιέργεια και ποιοι αυτοί που έρχονται για ξεπέτα. Αν διαβάζεις λοιπόν αυτό το ποστ, θα πει πως παρά το μεγάλο διάστημα σιωπής δεν έβγαλες το μπλογκ από το google reader ή ότι το επισκέπτεσαι συχνά με μια κρυφή ελπίδα να φανεί κάτι νέο στον ορίζοντα. Συγχαρητήρια λοιπόν αγαπητέ/αγαπητή μου, οι ευχές σου πραγματοποιήθηκαν!

Ugh who am I kidding? Αυτό το τρίμηνο hiatus μόνο προσχεδιασμένο δεν ήταν. Δεν ξέρω τι συνέβη φέτος αλλά από την αρχή της χρονιάς κάτι δε μου κολλούσε. Χειροτέρεψε το καλοκαίρι και κορυφώθηκε το φθινόπωρο. Ήρθε και κάποια στιγμή που σαν άλλη Γκρέτα Γκάρμπο έβγαλα έναν αναστεναγμό στο περβάζι του παραθύρου μου και είπα "I want to be alone..." [κλικ για τους ανίδεους :P] Ήταν όμως και η χρονιά βρε παιδί μου κάπως αναιμική μουσικά. Δεν έχω βάλει καν ένα δεκάρι σε άλμπουμ ούτε στο μπλογκ ούτε στο μυαλό μου. Τι σκατά; Είτε όντως τα δεκάρια βγάλαν εισιτήριο για το 2012 είτε έχασα την ανεκτίμητη ικανότητα να τα ανακαλύπτω ή τέλος πάντων με κάποιο τρόπο να πέφτουν στα χέρια μου. Ή απλά κατήντησα μια γριά κότα που μισεί τα πάντα. Probably. Μάλλον είχα φτάσει σε ένα σημείο όπου το όλο πράγμα έγινε ψυχαναγκαστικό και από το να κάθομαι να γράφω βλακείες για cd που άκουσα λίγο και με ενέμπνευσαν λίγο, προτίμησα να μη γράψω τίποτα.

Τέλος πάντων, μ' αυτά και μ' αυτά φτάσαμε από τ' αυγουστιάτικο φεγγάρι στα καλά Χριστούγεννα. Στο μεταξύ ο Άδωνις έγινε υπουργός, η Απόλυτη έκανε ριάλιτι και δε θυμάμαι κάτι άλλο σημαντικό αυτή τη στιγμή. Αν και αμφιβάλλω αν υπάρχει κάτι πιο σημαντικό από τις διενέξεις της Σοφίας Καρβέλα με τη διάσημη μαμά της. Από μουσικής άποψης, έχω κατεβάσει τ' άντερά μου αλλά ζήτημα αν τα άκουσα όλα από μια φορά. Πληζ πείτε μου ότι δεν είμαι ο μόνος που βρήκε χλιαρές τις κυκλοφορίες των τελευταίων 3 μηνών! Και αν είμαι, τότε θέλω σε σχόλιο το άλμπουμ που σας έκανε το ΚΛΙΚ από αρχές Σεπτέμβρη μέχρι και σήμερα. Ίσως να πάρω καμιά ιδέα. Κατά τ' άλλα, δεν ξέρω τι άλλο να γράψω σ' αυτό το ποστ-filler-απολογία, βέβαια θα μπορούσα να βάλω απλά το Now 80 που μόλις κυκλοφόρησε αλλά θα ήταν μεγάλη γαϊδουριά ακόμα και για μένα. Άσε που κάποιοι φαγωθήκατε να με πεθάνετε στο shoutbox! Μα τι drama queens, mon dieu. Όχι εκτιμώ το ενδιαφέρον αλήθεια, θα ήταν πολύ πιο καταθλιπτικό να ήταν γεμάτο με αυτές τις ηλίθιες σπαμιάρες από την Ινδονησία παρά τώρα με αυτό το χαριτωμένο "τετέλεσται". :P Όχι λοιπόν, ΔΕΝ τετέλεσται! Δι' ευχών των αγίων πατέρων ημών και αν δεν καταστραφεί ο κόσμος όπως προφήτεψαν οι Ίνκας (ή οι Μάγιας ή οι Αζτέκοι, whatever), τότε μπορεί να αρχίσει μια νέα εποχή στη μουσική κριτική. Μια εποχή ελπίδας και οράματος!

(Χριστέ μου, τι πίπες.)

Anyway, επειδή δεν υπάρχει σωστή αναλογία κειμένου - εικόνων σ' αυτό το ποστ, πράγμα απαράδεκτο για την αισθητική μου μη-χε, αποφάσισα να σας αποκαλύψω μερικά μυστικά από το βρώμικο μουσικό παρελθόν μου. Και όχι, το γεγονός ότι έχω 2 cd της Πέγκυς Ζήνα δεν το θεωρώ πάτο, γιατί στο κάτω κάτω ήταν και μαϊμού. Αυτά όμως που τα βλέπω μπροστά μου κάθε φορά που πιάνω να συμμαζέψω, μου δίνουν στα νεύρα. Γιατί τα πλήρωσα!! Μαύρη η ώρα κι η στιγμή και κατάρα στα Virgin Megastores που είχαν κάτι τιμές φωτιά! Στερνό μου Amazon να σ' είχα πρώτα. Ορίστε λοιπόν τι έκανα τα πολύτιμα χαρτζιλίκια της εφηβείας, αντί να πηγαίνω σε gala και να φασώνομαι με πόρνες πολυτελείας όπως τόσο αληθοφανώς κάνουν στο Gossip Girl.

Ένα δείγμα της συλλογής μου από σκατουλάκια της Jennifer Lopez. Η αλήθεια είναι πως η Lopez του "If You Had My Love" είχε μια κάποια γοητεία. Βέβαια μετά το "Waiting for Tonight" ήρθα και κόλλησα και από τότε δεν έχασα περιοδικό/έντυπο/φυλλάδα που να είχε το όνομά της. Ακόμα κι αν έπρεπε να αγοράσω Σούπερ Κατερίνα, έριχνα να μούτρα μου και την ψώνιζα - best outing evarrr. Στη φωτογραφία διακρίνεται και ένα εξώφυλλο του Cosmopolitan. Ορκίζομαι! Θυμάμαι ότι έδινε δώρο και μια μινιατούρα του Glow (ένα άρωμα της J.Lo) και το είχα πάνω στο ράφι μου για να το μυρίζω. What. The. Fuck. Στο βάθος διακρίνονται 3 αυθεντικότατα DVD από τα Virgin που περιέχουν video clips, συνεντεύξεις, μια συναυλία-lip syncing και γενικώς παπαριές που κανένας άνθρωπος δε θα ήθελε να δει παρά μόνο τα τρελαμένα fangirls. Τι να πεις.

Τα σιντί της Jennifer, αυθεντικά καμιά 15άρα ευρώ το καθένα εκτός από το Rebirth που το βρήκα αργότερα στις προσφορές του Carrefour για 3 ευρώ και το πήρα για λόγους συλλεκτικούς μαζί με το greatest hits των Atomic Kitten (επίσης για 3 ευρώ). Γιατί δεν κάνει να χωρίζεις τους μεγάλους καλλιτέχνες! Τα 2 πρώτα cd κάτι λένε, εκείνο με τα remix ήταν τραγική ξεπέτα για να τα τσεπώσει, ενώ τα "This Is Me Then" και "Rebirth" έχουν από 1 καλό τραγούδι μέσα; Άντε δυο να σου βάλω. Ε ύστερα μεγάλωσα, μεσολάβησαν και πανελλήνιες όπου το φυτουκλάκι μόνο διάβαζε, μετά κατέφθασε σαν υπέρβαρη κυράτσα η -wait for it- έντεχνη περίοδος, η οποία κράτησε κανα δυο τρία χρόνια και αποτελείτο από πρωινά ξυπνήματα με Αρβανιτάκη, Γαλάνη μέχρι και Παντελή Θαλασσινό στα μεγάλα κέφια. Ώσπου κάποια στιγμή άρχισε να φαίνεται το φως στο τούνελ και με τη βοήθεια αποτελεσματικών φαρμάκων καταπολέμησης της εντεχνοβλογιάς (παράδειγμα un, παράδειγμα deux, παράδειγμα troix) φτάσαμε στο ξεκίνημα του μπλογκ και τα λοιπά είναι γνωστά.

Βέβαια, πολύ πριν γίνουν αυτά, υπήρξε και αυτό...

................

Εντάξει, το "Κρυφό Φιλί" έχει το ένα και μοναδικό τραγούδι του Χατζηγιάννη που μπορώ να ακούσω ακόμα, την "Εκδρομή". Το άλλο δεν έχει απολύτως τίποτα. Από εκείνο το σημείο ο Χατζηγιάννης άρχισε να βγάζει κάθε χρόνο κι από ένα μελιστάλαχτο τραγούδι και καλά inspiring, το οποίο το έπαιρνε ο ΟΤΕ στη διαφήμιση και το ξέσκιζε στην επανάληψη μέχρι να σου κάνε τα νεύρα τιραμισού. Στο ενδιάμεσο βέβαια έβγαζε και την faux-ποιοτική κλάψα. Eeeeek, πραγματικά αυτός ο άνθρωπος είναι ο Coehlo της μουσικής: απορώ που έχει τόσους θαυμαστές, απορώ πώς δεν έχει πέσει ακόμα στον σκουπιδοφάγο της ιστορίας, απορώ που συνεχίζει και πουλάει. Απορώ και με μένα που τον αγόρασα δις! Λοιπόν τα cd πωλούνται προς 5 ευρώ 2 ευρώ χαρίζονται! Ποιος τα θέλει; Έξοδα αποστολής δικά σας - ε όχι χρυσό μου που θα πληρώσω για τα μούτρα του.

Από σειρές βλέπουμε διάφορες, αλλά από τις καινούριες η καλύτερη είναι το Homeland, check it out. Όσο για τις παλιές, ορίστε ένα κομματάκι από το ONTD που το κράτησα γιατί με εκφράζει απόλυτα:

LOL!

So there, ελπίζω μετά από τόσους μήνες αυτό το άκρως εγωκεντρικό ποστ-χρονογράφημα να άξιζε την άναγνωση. Δε θα ευχηθώ να μπω σε reviewing mode, καθώς δουλεύω ήδη ένα στο μυαλό μου όλη τη βδομάδα και δε θέλω να απειλήσω κανέναν αλλά έρχεται! Ελπίζω να είστε καλά, αγνωστικό κοινό, και ελπίζω να το διαβάσει και κανείς άλλος αυτό εκτός από εσάς που μου γράφετε τον επικήδειο με τη μορφή shouts. Αυτά. See ya on February!! Just kidding. Να και ένα αξιoπρόσεχτο βίντεο για το τέλος.



PS: Ωχ θέλει και καινούργιο template... Αργκ.