Friday, May 27, 2011

Lady Gaga: Born This Way

Μια εβδομάδα αργότερα και μετά βίας κατάφερα να πείσω τον εαυτό μου να ακούσει την καινούρια αηδία της Lady Gaga. Η Βασίλισσα της Αναέωσης (μη-χε) μας μπαστακώθηκε από το 2008 και κάνει τα πάντα για να μας πείσει ότι βρίσκεται στην αιχμή της καινοτομίας, λες και το να πετάς την ίδια μελωδία σε όλα σου τα τραγούδια είναι τίποτα καινούριο ή αξιέπαινο. Το χειρότερο είναι ότι το πιστεύει πραγματικά, κλινική περίπτωση δηλαδή! Το χείριστο είναι ότι το πιστεύει κόσμος και ντουνιάς μαζί της! Το Born This Way είναι βασικά μια απ' τα ίδια: επαναλαμβανόμενα μοτίβα, ψευτοκουλτουρέλ στίχοι με έξτρα θρησκευτική σάλτσα, προκλήσεις τις κακιάς ώρας. Μετανιώνω που χαράμισα τόσο χρόνο. Πραγματικά.

Λοιπόν, αυτή η cunty εισαγωγή ήταν μια παγίδα! ΧΑ! Στην οποία ξέρω ότι έπεσες με τα μούτρα. Έχω τόσο καιρό να θάψω κάτι και μου έχει λείψει. Anyways, η πρώτη παράγραφος είναι αφιερωμένη σε όλους όσους σιχαίνονται το cd! Επειδή όμως πρέπει να λέμε του στραβού το δίκιο, τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη, τον παπά παπά και τον ζευγά ζευγά, το cd αυτό μπορεί να μην είναι το αριστούργημα που υποσχόταν τόσο καιρό η Γκάγκω, αλλά πρόκεται για ό,τι πιο δυνατό και καλοδουλεμένο έχει παρουσιάσει μέχρι τώρα.

Σε γενικές γραμμές το Born This Way είναι ένας σκοτεινός (αλλά και fabulous!) ύμνος στη μόδα, την απελευθέρωση και την αποδοχή του εαυτού μας - αν αυτά τα θέματα φέρνουν στο νου μια άλλη μεγάλη pop star, θα γίνει ειδική μνεία παρακάτω. Στα τραγούδια του βρίσκουμε διάφορα -θεωρητικά ασύνδετα- στοιχεία της μουσικής των δυο αξιομακάριστων και αείμνηστων δεκαετιών '80 και '90 απ' τις οποίες ο δίσκος δανείζεται το 90% του περιεχομένου του. Cheesy beats από eurodisco συναντάνε ίχνη από techno και ανακατεύονται με τον χαρακτηριστικό γκαγκαδίστικο ηλεκτρονικό dance ήχο που έχουμε γκανιάσει να ακούμε σε όλα τα κομμάτια της και το όλο πράγμα τελειώνει με το εμβληματικό "stomp stomp clap" των Queen από μια ακόμα παλιότερη δεκαετία. Πολύ πράμα δηλαδή και αρκετά φιλόδοξο.

Κατ' αρχήν, ας συμφωνήσουμε ομαδικά ότι το "Scheiße" είναι το καλύτερο κομμάτι του δίσκου okay? Okay! Οι στίχοι του δε βγάζουν κανένα νόημα, δεν μπήκα καν στον κόπο να ψάξω αν τα γερμανικά είναι όντως γερμανικά και όχι αλαμπουρνέζικα που απλά ηχούν ωραία και η λέξη που ακούγεται τις περισσότερες φορές είναι "σκατά". Και όμως είναι καταπληκτικό και (τουλάχιστον για μένα) ξεχωρίζει από το υπόλοιπο άλμπουμ σαν κέρατο του Βελζεβούλ - pun totally intended. Aυτό το τραγούδι θα μπορούσε να είχε βρεθεί στο ευρωπαϊκό top 10 πριν 20 χρόνια και θα μπορούσε να το τραγουδάει ένα πανάθλιο συγκρότημα γερμανικής house ή techno και το βίντεό του θα μπορούσε να ήταν γεμάτο από neon βραχιολάκια και αξιοθρήνητα οπτικά εφέ. Επειδή τόσα στοιχεία λειτουργούν εναντίον του και πάλι καταφέρνει να λάμψει, βγάζω το καπέλο μου στη δεξιοτεχνία της Gaga. Όμως και το άλλο "ξενόγλωσσο" κομμάτι του άλμπουμ δεν πάει πίσω. Το "Americano" συνδυάζει ένα φρενήρες beat με ορχήστρα mariachi και κάκιστη ισπανική προφορά (αυτό μπορώ να το επιβεβαιώσω). Πρόκειται για ένα σχόλιο με καυστική διάθεση και μπόλικο χιούμορ πάνω σε έναν αντιμεταναστευτικό νόμο της Αριζόνα, όπου η Gaga φωνάζει τους στίχους σαν προσωπική διαδήλωση τεσσάρων λεπτών. Και φυσικά απ' τα highlights δε θα μπορούσε να λείπει το "Bloody Mary" που ρίχνει τους ρυθμούς στα επίπεδα του "So Happy I Could Die" και δημιουργεί μια εντελώς creepy ατμόσφαιρα με απόκοσμες φωνές να ψάλουν "gaga gaga" στο background. LOVELY!

Γενικά βρίσκω το αρχικό τμήμα του άλμπουμ πολύ καλύτερο από το υπόλοιπο. To lead single μπορεί να μην με εντυπωσίασε στην αρχή, αλλά όσο το ακούω μου κάθεται όλο και καλύτερα. Απλά σε κάνει να αισθάνεσαι ωραία, είναι τέλειο για sing-along και σε προκαλεί να χορέψεις σαν ηλίθιος μπροστά στον καθρέφτη. It grows on you. It grows on you like a dick. :P Βέβαια είχε και γερό πάτημα από το παρελθόν, μη το ξεχνάμε. Αντίθετα το "Marry the Night" με την gothic εισαγωγή του βγάζει μια μελαγχολία που βρίσκεις σε αντίστοιχα ημι-αυτοκτονικά κομμάτια της Bonnie Tyler, ενώ στο στο funky και βρωμερό "Government Hooker" η Gaga μεταμορφώνεται σε πολύπλευρο όργανο του σιεξ. Από τραγουδιστικής άποψης, βρίσκεται στα καλύτερά της, είτε μιλάμε για φορές που πρέπει να δώσει έκταση στη φωνή της είτε για ένα απλό ooh-ooh ή dum-dum στο ενδιάμεσο των στίχων. Οι διάφορες ψεύτικες προφορές αν μη τι άλλο είναι χαριτωμένες και ακόμα είναι πολύ έξυπνο κόλπο η αλλοιώση της φωνή της σε καίρια σημεία (π.χ. η λέξη 'Michelangelo' στο "Bloody Mary" ή η παιδική φωνή στη γέφυρα του "Hair").

Καλά όλα αυτά αλλά το Born This Way δεν είναι ένα τέλειο άλμπουμ. Τα έχει τα προβλήματά του και είναι πολύ συγκεκριμένα. Μήνες τώρα η Lady Gaga δε σταμάτησε να το εκθειάζει και να λέει διάφορα σχετικά με το πώς θα έφερνε τα πάνω κάτω στη μουσική, θα στιγμάτιζε την pop της δεκαετίας και θα έσωζε την καρέτα καρέτα από τον αφανισμό. Υπερβολές! Το Born This Way με όλα τα καλά του δεν κάνει κάτι πολύ διαφορετικό απ' αυτά που έχουμε ήδη ακούσει. Πρώτο και κυριότερο: η παρουσία της Madonna. Είναι παντού, την ακούς και την αισθάνεσαι. I mean, η Gaga μεγάλωσε με αυστηρές καθολικές αρχές τις οποίες επικαλείται πολλές φορές στους στίχους της, δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον για τη μόδα στις πιο avant-garde μορφές της και προτρέπει ξανά και ξανά τον κόσμο να αγαπήσει τον εαυτό του. Αυτός δεν είναι ο βασικός άξονας στον οποίο έχτισε η Madge την καριέρα της; Και είναι εντελώς hit and miss οι περιπτώσεις. Για παράδειγμα δεν έχω πρόβλημα με το "Bad Kids" που θα μπορούσε να είχε βγει από τα sessions ενός δίσκου της Madonna από τα '80s αλλά μένει στη φιλοσοφία του underdog/outcast που χαρακτηρίζει τη Gaga, όμως δε με ενθουσιάζει κάτι σαν το "Black Jesus † Amen Fashion" το οποίο προσπαθεί να κάνει ό,τι έκανε το "Vogue". Απλά δεν υπάρχει λόγος. Το έτερο fashion-centered κομμάτι "Fashion of His Love" σκαλίζει και ανακατεύει ξεδιάντροπα το "I Wanna Dance With Somebody" για να καταφέρει ούτε και γω ξέρω τι. Δεν με ενδιαφέρει να ακούσω κάτι τόσο φανερά ξαναζεσταμένο.

Από την άλλη έχουμε το αιώνιο πρόβλημα της ανακύκλωσης. Θα μπορούσα να κάτσω και να απαριθμήσω όλες τις περιπτώσεις από bits and pieces που μας ήρθαν σούμπιντα από παλιότερες κυκλοφορίες της, μπήκαν σφήνα στα τραγούδια του Born This Way και τώρα πρέπει να τα δεχτούμε ως πρωτότυπο υλικό. Κυρίως μιλάμε για καλούπια. Το "Judas" για παράδειγμα. Ό,τι αποτύπωμα άφησε το "Bad Romance", αυτό πηγαίνει και πατάει ακριβώς πάνω, δε λοξοδρομεί ούτε μια στιγμή. Άλλα τέτοια δείγματα υπάρχουν στα intros των "Americano" και "Alejandro", στα pre-chorus του "Scheiße" και του "Bad Romance", σε όλο το "Highway Unicorn" κλπ κλπ. Όταν λοιπόν σε περιμένει σε κάθε γωνία ένα τετ-α-τετ με τη Madonna, τη Whitney Houston, τη Cher και άλλες μεγάλες μορφές από το παρελθόν και ταυτόχρονα ανακυκλώνονται πολλές φορές οι μουσικές φόρμες από το Fame και το Fame Monster, τότε δε μένει και πολύς χώρος για νεωτερισμούς. Φυσικά αυτό δε σημαίνει απαραίτητα ότι τα κομμάτια είναι κακά. Σημαίνει μόνο ότι δεν ανταποκρίνονται στις επαναστατικές φανφάρες της Gaga. Αυτό που κατάφερε λέγοντάς τες είναι να μαζέψει αχρείαστο μίσος για το δίσκο το οποίο δε θα υπήρχε αν είχε κρατήσει λίγο πιο χαμηλό προφίλ. Shame.

Και τέλος, η διάρκεια. Oh my god. Μία ολόκληρη ώρα η standard edition, συν 15 λεπτά η special. Δε μιλάμε για κανένα άλμπουμ με concept τύπου Janelle Monáe που πρέπει να πει μια ιστορία και δικαιολογείται αν πάρει λίγο παραπάνω. Είναι ένα pop άλμπουμ προορισμένο για ευρεία κατανάλωση. Μην κάνοντας ένα ξεκαθάρισμα των καλύτερων κομματιών αναγκαστικά μπήκε μέσα και αρκετό filler ή τέλος πάντων κομμάτια που δεν τα λες άσχημα αλλά τραβάνε το μέσο όρο προς τα κάτω. Το πρώτο μισό του "The Queen" ας πούμε είναι ένα άτσαλο copy/paste από το "Edge of Glory", ενώ αν όλο το τραγούδι είχε τη μορφή των δυο τελευταίων λεπτών θα είχαμε το πιο mellow, γλυκόπικρο και καλοκαιρινό τραγούδι του άλμπουμ. Επιπλέον τα περισσότερα θα μπορούσαν να είναι ένα λεπτό μικρότερα για να δώσουν ένα πιο συμπαγές αποτέλεσμα, αλλά πάνω στον ενθουσιασμό της η Gaga τα παραγέμισε σα χριστουγεννιάτικες γαλοπούλες. Προσωπική μου άποψη είναι πως τα 8 πρώτα θα έπρεπε να μείνουν ως έχουν (ή με λίγες αφαιρέσεις) και σίγουρα το "Heavy Metal Lover" και από κει και πέρα να επέλεγε τα 2 ή 3 καλύτερα που απομένουν για να τελειώσει τη δουλειά.

ΟΚ όμως και η ανακύκλωση και οι επιρροές και η διάρκεια, αλλά στο τέλος σου μένει ένα άλμπουμ δουλεμένο μέχρι την πιο μικρή του λεπτομέρεια. Η Lady Gaga αυτή τη στιμή έχει την πιο καλώς ορισμένη καλλιτεχνική άποψη από όλες τις μεγάλες pop stars και ταυτόχρονα μπορεί να την υποστηρίξει. Μαρία Μαγδαληνή, αιγυπτιακή θεότητα ή απλά φρικιό της φύσης, μπορεί να φτιάξει κάτι που προκαλεί συζητήσεις και να στο πουλήσει πριν καν το καταλάβεις. Οι στίχοι είναι ολίγον αυτάρεσκοι και σαχλοί σε κάποια σημεία, τουλάχιστον όμως μοιάζουν ειλικρινείς και βγαλμένοι από τα βιώματά της. Πόσο διαχρονικό θα ειναι το Born This Way δεν μπορώ να το πω ακόμα, άλλωστε αυτό είναι ένα πρόβλημα που είχα πάντα με τη μουσική της Gaga, πάντως αν το δούμε σαν ολοκληρωμένο σύνολο μάλλον θα διαρκέσει παραπάνω απ' τα προηγούμενα. Θα ήμουν πολύ ικανοποιημένος αν μπορούσε λίγο να συγκρατήσει την ανεξέλεγκτη πόρωση με τη δουλειά της που στο τέλος βγαίνει σαν έπαρση και σε συνδυασμό με την υπερπροβολή από τα media, παίρνει όλο το ενδιαφέρον από τη μουσική της και το μεταφέρει στο πρόσωπό της. Από καλλιτεχνικής πλευράς πάντως, έχει όραμα, άποψη και ταλέντο και μπορεί να τα εφαρμόσει θαυμάσια, αν κρίνουμε από τις λαμπρές στιγμές αυτού το άλμπουμ. Δεν είναι αυτό που υποσχέθηκε αλλά, hell, έπεσε πολλή δουλειά εδώ. 7.5/10


Track List:

01. Marry the Night
02. Born This Way
03. Government Hooker
04. Judas
05. Americano
06. Hair
07. Scheiße
08. Bloody Mary
09. Black Jesus † Amen Fashion
10. Bad Kids
11. Fashion of His Love
12. Highway Unicorn (Road to Love)
13. Heavy Metal Lover
14. Electric Chapel
15. The Queen
16. Yoü and I
17. The Edge of Glory
18. Born This Way (The Country Road version)
19. Judas (DJ White Shadow remix)
20. Marry the Night (Zedd remix)
21. Scheiße (DJ White Shadow Mugler)
22. Fashion of His Love (Fernando Garibay remix)
23. Born This Way (Jost & Naaf remix)

THE GREATEST MOMENTOS

Bloody Mary: 'I'll dance dance dance with my hands etc' part, gaga chanting, dum-dum part
Heavy Metal Lover: 'I could be your girl girl girl...' *perfect*
Born This Way: 00:00 - 00:26
Judas: 'I wanna love you ... the demon I cling to'
The Queen: 3:14 - 5:16
Bad Kids: 'you're a bad kid babyyy'
Scheiße, Americano, Government Hooker: start to finish

ΥΓ: OMG IT'S FINALLY OVAAAAR!!
ΥΓ 2: Για όποιον δε το κατάλαβε, το ποστ περιέχει quote από Δέσπω Βανδή Πέγκυ Ζήνα. Όποιος το βρει κερδίζει μια σκατουλίτσα. :)

Thursday, May 19, 2011

Vanbot: Vanbot

Τι θα γινόταν αν παίρναμε γενετικό υλικό από τη Robyn και το ανακατεύαμε με λίγα βλαστοκύτταρα της Little Boots; Ο οργανισμός που θα προέκυπτε θα έμοιαζε στη δεύτερη μαμά και θα τραγουδούσε όπως η πρώτη. Η Vanbot, κατά κόσμον Ester Ideskog, είχε την τύχη να γεννηθεί σε μια χώρα όπου η pop είναι κύριο συστατικό για τα κεφτεδάκια και σκονίζει αενάως τα έπιπλα ΙΚΕΑ. Και επειδή οι Σουηδοί δύσκολα θα στραβοπατήσουν αν καταπιαστούν με synths και οτιδήποτε ηλεκτρονικής φύσεως, δεν είναι έκπληξη που παρά τις τόσες πολλές εμφανείς επιρροές της, κατάφερε να γράψει ένα άλμπουμ που στέκεται άνετα πάνω από το μέσο όρο.

Από ό,τι μπορεί να θυμίσει η μουσική της, το πρώτο και κυρίαρχο είναι η Robyn. Δεν ξέρω σίγουρα αλλά υποψιάζομαι ότι θα έχει λιώσει όλα τα cd της. Now, επειδή είναι arguably η πιο γνωστή Σκανδιναβή ηλεκτροποπού αυτή τη στιγμή, οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες. Αν και η χροιά της Vanbot είναι πιο κοντά στην Little Boots, η ερμηνείες της κάποιες φορές είναι σαν καλοδουλεμένη εργασία μαθήτριας πάνω στη Robyn. Ευτυχώς ο συνδυασμός oldschool διαστημικών synths και ρομαντικών προβληματισμών μπορεί να δουλέψει για πολλούς καλλιτέχνες και η Vanbot τον χειρίζεται με περισσή μαεστρία. Αυτή βάζει σε εφαρμογή στο σπαραξικάρδιο "Bitter Is the Sweetest Part" καθώς και στο "Lost Without You" το οποίο έχει τόσο ωραίο hook που δε χρειαζόταν ιδιαίτερη προσπάθεια για να αναδειχτεί, απλά το ακούς και το αγαπάς. Πολύ καλά αποτελέσματα έχουμε όταν παίρνει ένα beat αλα La Roux, του βάζει ένα κομπιουτερίστικο hook στο background και αφήνει τη μελωδία να κάνει τη δουλειά της όπως στο self-empowering "By the Side of This Road" και (λιγό λιγότερο) στο ξαδερφάκι του "Tired", ενώ άλλες φορές νομίζεις πως έχεις κατά λάθος βάλει να παίζει το Hands της Little Boots, όπως στο εισαγωγικό "Ringing", από τις αρετές του οποίου ξεχωρίζει η ακαταμάχητη catchiness - βασικά μαθαίνεται από την πρώτη φορά. Το παρεάκι συμπληρώνεται με το deliciously retro και robyn-ικό "Make Me, Break Me" και το "Safe by the Numbers" στο οποίο μπορείς να νιώσεις τον ηλεκτρονικό άνεμο να μαίνεται μέσα απ' τα ηχεία σου.

Όσο η Vanbot μένει στο μοτίβο της καρδιοχτυπημένης / βασανισμένης που όμως βγάζει το άχτι της χορεύοντας, φτιάχνει μικρά ακουστικά στολίδια για τους όλους τους αχόρταγους pop fans εκεί έξω. Προβληματάκια έχουμε όταν πέφτουν οι τόνοι, αφού αυτό που προκύπτει είναι ένα άνοστο ιντερλούδιο ("Well Done Girl"), ένα ελαφρώς κακόμοιρο ντουέτο που τραβάει αχρείαστα σε μήκος ("Bad Day") ή κάτι μηχανιστικό και επίπεδο όπως το "Numb". Το καλύτερο αυτής της κατηγορίας είναι το "Maybe" που περιμένεις από στιγμή σε στιγμή να εκραγεί σε ένα μεγαλειώδες beat - δεν το κάνει ποτέ, σε ανταμοίβει όμως στο τέλος με τα θαυμάσια ονειρικά φωνητικά της Ester (the 'maybe we cooooould and maybe we wooooooould' part :P)

Το σίγουρο είναι ότι οι επιρροές της Vanbot λειτουργούν τις περισσότερες φορές προς όφελός της, έτσι ώστε να μπορείς άνετα να την κατατάξεις στην ίδια κατηγορία με την τάδε ερμηνεύτρια αλλά όχι τόσο ώστε να περάσει σαν ένα κακέκτυπο για κάτι που έχει ήδη γίνει. Μπορεί μερικές φορές οι στίχοι της να χαρακτηρίζονται από άκομψα και εραστιτεχνικά κοψίματα, αλλά οι μελωδίες δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τις κολλητικές παραγωγές των πιο εμπορικών Σουηδών δημιουργών. Το παρθενικό άλμπουμ της είναι ένα καλογυαλισμένο σύνολο ηλεκτρονικής pop και ξεχωρίζει γιατί, πέρα από τις πολύ συγκεκριμένες αδύναμες στιγμές του, δεν έχει ίχνος φτήνιας ή προχειρότητας στον τομέα της σύνθεσης και της παραγωγής. Κυρίως όμως γιατί ανταποκρίνεται στις προσδοκίες που έχει κανείς από μια νέα, πολλά υποσχόμενη καλλιτέχνιδα που κάνει τα πρώτα της βήματα στον θαυμαστό πλην πυκνοκατοικημένο χώρο της electropop. Μόνο καλύτερα μπορεί να πάει από δω και πέρα. 7/10


Track List:

01. Ringing
02. Numb
03. By the Side of This Road
04. Bitter Is the Sweetest Part
05. Maybe
06. Make Me, Break Me
07. Well Done Girl
08. Lost Without You
09. Tired
10. Bad Day (feat. Sebastian Forslund)
11. Safe by the Numbers



Sunday, May 15, 2011

Running Scared to Baku!

Του χρόνου Eurovision με θέα... την Κασπία θάλασσα! Βέβαια δε μας παίρνει να παραπονιόμαστε για το θέμα γιατί θαρρώ ότι γεωγραφικά και η Κύπρος ανήκει στην Ασία οπότε congrats Azerbaijan! Τελικά πρέπει να μάθω να εμπιστεύομαι τις συμμετοχές μας. Γιατί μπορεί να μην ξανακούσω το τραγούδι, αλλά χαίρομαι που για όγδοη χρονιά σερί είμαστε στο top 10! Μπράβο στον Λούκα και στον Stereo Mike! Γενικά οι μονές θέσεις μας πάνε, 1, 3, 5, 7, 9, ό,τι και να 'ναι θα το πάρουμε, ευχαριστούμε. Επίσης περάσαμε πρώτοι στον α' ημιτελικό με 133 πόντους, μπροστά από το Αζερμπαϊτζάν! ZOMG! Λίγη απ' αυτή τη διπλωματία να είχαμε και σε ζητήματα που πραγματικά μετράνε και τι στον κόσμο. Εδώ οι βαθμολογίες για τα πάντα.

Το Ηνωμένο Βασίλειο θα αρκεστεί στη θέση #11, πολύ καλύτερη από τον περσινό πάτο αλλά πολύ κατώτερη των προσδοκιών. Δεν ήσανε καλοί στο live και έχω την εντύπωση ότι ο Lee τραγουδούσε πολύ καλύτερα το 2001. Αυτός ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα. Αυτός και το γεγονός ότι ο Duncan φορούσε ρούχα. Τέσπα, έχουν τους Ολυμπιακούς αυτοί, δεν έχουν ανάγκη. Φυσικά και ο Saade έπιασε top 3 και Δανοί top 5 - το τραγούδι τους θα το ακούσουμε στην επόμενη διαφήμιση για τα δάνεια της Eurobank. Και μετά την καλή μοίρα της Ιταλίας απαιτώ και επιστροφή του Μαρόκο του χρόνου. Η μόνη που δεν κατάλαβα πως βρέθηκε στην τέταρτη θέση είναι αυτή η Mika από την Ουκρανία - ούτε που θυμάμαι τι τραγούδι είπε, μόνο η άμμος μου έμεινε. Anyway, και του χρόνου. Δεν έχει βγει και κανένα άλμπουμ από τους νικητές, όχι όπως πέρσι που ήταν έτοιμα. Oh well, θα το αντέξουμε.



Saturday, May 14, 2011

Here is a nice dubstep tune. Actually two.

Son of Kick. Το βίντεο μπορεί να σε κάνει να νιώσεις άβολα. :P



Disturbing OR WAT? ♥

Και αυτός ο Jay Garderis, ένας Έλληνας χορευτής dubstep που έχει τρελάνει το YouTube - το κανάλι του εδώ. Το καλύτερό του βίντεο μέχρι τώρα είναι αυτό:



Το τραγούδι που χορεύει είναι γραμμένο από άλλον έναν Έλληνα με το ψευδώνυμο Cubism - FB page. Είναι 20 χρονών από την Αθήνα. Zomg.



So there. Introduction to (local) dubstep.

Monday, May 9, 2011

Eurovision Song Contest Düsseldorf 2011: The Official Album

Πολύ νέκρα φέτος με τη Eurovision. Απ' τη μια αυτή η επαναδιαπραγμάτευση που έχει φάει τα λυσσακά της η Μέρκελ, από την άλλη ο Γερουλάνος που θεωρεί ότι δεν μπορεί αυτός ο χαμερπής διαγωνισμός να προβάλλεται από το ίδιο κανάλι που φιλοξενεί τα ντοκυμαντέρ για τις αναπαραγωγικές συνήθειες του μυρμηγκοφάγου και να που φέτος ούτε να τη χέσουμε τη Γιουροβίζιον. Επειδή αμέλησα να ανοίξω το Star, πείτε μου βγαίνει η Σουλιώτη; Δεν ακούω την κελαρυστή φωνή της. Πού είναι για να στηλιτεύσει τις αδικίες κατά της χώρας μας; Αυτά κάνω, τα εύχομαι, μετά βγαίνουν και στο τέλος μετανιώνω. Τέλος πάντων, η ώρα έφτασε. Από αύριο όλοι θα πέσουμε στο κρεβάτι με eurofever - or not. Γιατί πρέπει πρώτα να περάσουμε από τον ημιτελικό της Τρίτης. Υπό κανονικές συνθήκες το βαρύ ζεϊμπέκι-hop (LOL got that?) του Λούκα θα πήγαινε άκλαυτο αλλά για ακόμα μια φορά αρκετές από τις άλλες χώρες κατάφεραν να στείλουν τραγούδια-ύμνους στο χασμουρητό κι έτσι μπορεί να περάσουμε λόγω γραφικότητας, μπρουταλιτέ και γαλάζιων (ή πράσινων;) ματιών. Μέχρι εκεί όμως.

Overall, νομίζω ότι είναι μια μέτρια χρονιά - όπως κάθε χρόνο άλλωστε yay! Όμως αυτή τη φορά πολλά κομμάτια μοιάζουν μεταξύ τους και άλλα μοιάζουν με τα περσινά. Για παράδειγμα η Lena για δεύτερη χρονιά προσπαθεί να κερδίσει τις εντυπώσεις με ένα τραγούδι πιο μίνιμαλ και σίγουρα λιγότερο catchy από το περσινό. Εκτός αν έχει αλλάξει τόσο πολύ ο διαγωνισμός, δε νομίζω ότι θα δουλέψει πάλι η ίδια συνταγή. Φυσικά έχουμε τη Λευκορωσία που αποφάσισε φέτος να τονώσει το εθνικό φρόνημα των υπηκόων της: πάντα κι όπου σ' αντικρίζω με λαχτάρα σταματώ, υπερήφανα δακρύζω, Λευκορωσία σ' αγαπώ!!! ΟΚ δεν είναι αυτοί οι στίχοι αλλά μιλάμε για τέτοιο επίπεδο γελοιότητας. H Ντάνα Ιντερνάσιοναλ από την άλλη επιστρέφει και ντινγκ ντονγκ χτυπάει τα κουδούνια. Κάντε ησυχία να νομίζει ότι λείπουμε μπας και σηκωθεί να φύγει! Η Κόκκινη Αρκούδα συμμετέχει με παραγωγή του RedOne - ξέρεις από αυτές που έχει χαντακωμένες σε κάτι cd μιας χρήσεως και τα χρησιμοποιεί σε τέτοιες περιπτώσεις. Πόσα να πήρε άραγε γι' αυτή τη σάχλα; Στην Ιταλία πάλι ο Μπερλουσκόνι κάνει τα πάντα για να ασχοληθούν τα media με κάτι άλλο εκτός από το πόσες ανήλικες έβγαλε στο κουρμπέτι και, δεκατέσσερα χρόνια μετά, το big four ξανάγινε big five. Πόσοι πάνε στοίχημα ότι του χρόνου θα επανέλθουμε στο four; Η Ιρλανδία στέλνει Jedward - no comment on that one.

Μεγάλο φαβορί φαίνεται πως είναι η Σουηδία με το "Popular". Επειδή έχουν περάσει πολύ καλύτερα τραγούδια από το Melodifestivalen και επειδή έχουν απορρίψει επανειλημμένα Alcazar και Velvet, εύχομαι να τους φάει η μαρμάγκα! (Τop 3 θα πιάσουν δλδ.) Αντίθετα, της Νορβηγίας για κάποιο λόγο μου έκατσε ευχάριστα. Θα είναι ο στίχος χάμπα χαμπά ούτσα σακί μπαμπά που με ακούμπησε! Κάποια άλλα με καλή τύχη θα μπορούσαν να είναι τα τραγούδια του Αζερμπαϊτζάν και της Δανίας γιατί είναι λες και γράφτηκαν για διαφήμιση αυτοκινήτου. Ή κινητού τηλεφώνου. Ή ασφάλειας ζωής. Έχουν χρηστική αξία με λίγα λόγια. Το κουαρτέτο Εσθονία / Κροατία / Μάλτα / Ουγγαρία στέλνει ανώδυνες dance υποψηφιότητες οι οποίες ποτέ δεν ξέρεις πού μπορεί να καταλήξουν, επαφίεται στις ορέξεις των επιτροπών - αν και η Μάλτα έχει κακή παράδοση μ' αυτά. Η γερή ευρωντανσιά που περιμένω κάθε χρόνο φέτος δεν ήρθε, αφού η Ισλανδία μετά τις μεγαλειώδεις (και αποτυχημένες) συμμετοχές των Euroband και της Hera Bjork, φέτος στέλνει ακουστικό παρεάκι με γραβάτες και γιλεκάκια! Νοοοοοοο!!

So φαντάζομαι ότι θα πρέπει να αρκεστώ στη συναισθηματική επιλογή του Ηνωμένου Βασιλείου. Τεράστια βελτίωση από το περσινό ξέρασμα κι επιπλέον οι Blue θυμίζουν εποχές παλιές κι αγαπημένες. Plus Duncan is SO HOT!!

Αυτά. Οι πιτσαρίες και τα γυράδικα της Ελλάδας ετοιμάζονται πυρετωδώς για την πιο κερδοφόρα εβδομάδα του χρόνου. Ορίστε εδώ ένα link για άδεια scoreboards για τους δυο ημιτελικούς. Για τον τελικό όταν έρθει η ώρα λογικά θα βγει εδώ (προς τα κάτω). Κι αν δε τα θέλει ο Γερουλάνος τα διαφημιστικά έσοδα της ΕΡΤ από το διαγωνισμό γιατί είναι trash, μπορεί να μου τα στείλει. Παύλο περιμένω mail σου, muah!


Track List CD#1:

01. Aurela Gaçe - Feel the Passion (Albania)
02. Emmy - Boom-Boom (Armenia)
03. Nadine Beiler - The Secret Is Love (Austria)
04. Ell & Nikki - Running Scared (Azerbaijan)
05. Dino Merlin - Love in Rewind (Bosnia & Herzegovina)
06. Witloof Bay - With Love Baby (Belgium)
07. Poli Genova - На инат (Bulgaria)
08. Анастасія Віннікава - I Love Belarus (Belarus)
09. Anna Rossinelli - In Love for a While (Switzerland)
10. Χρίστος Μυλόρδου - Σαν άγγελος σ' αγάπησα (Cyprus)
11. Lena - Taken by a Stranger (Germany)
12. A Friend in London - New Tomorrow (Denmark)
13. Getter Jaani - Rockefeller Street (Estonia)
14. Lucía Pérez - Que me quiten lo bailao (Spain)
15. Paradise Oskar - Da Da Dam (Finland)
16. Amaury Vassili - Sognu (France)
17. Blue - I Can (United Kingdom)
18. Eldrine - One More Day (Georgia)
19. Λούκας Γιώρκας - Watch My Dance (feat. Stereo Mike) (Greece)
20. Daria Kinzer - Celebrate (Croatia)
21. Kati Wolf - What About My Dreams? (Hungary)

Track List CD#2:

01. Jedward - Lipstick (Ireland)
02. Dana International - Ding Dong (Israel)
03. Sigurjón's Friends - Coming Home (Iceland)
04. Raphael Gualazzi - Madness of Love (Italy)
05. Evelina Sašenko - C'est ma vie (Lithuania)
06. Musiqq - Angel in Disguise (Latvia)
07. Zdob şi Zdub - So Lucky (Moldova)
08. Влатко Илиевски - Русинкa (F.Y.R. Macedonia)
09. Glen Vella - One Life (Malta)
10. 3JS - Never Alone (The Netherlands)
11. Stella Mwangi - Haba Haba (Norway)
12. Magdalena Tul - Jestem (Poland)
13. Homens Da Luta - A luta é alegria (Portugal)
14. Hotel FM - Change (Romania)
15. Nina Radojčić - Čaroban (Serbia)
16. Алексей Воробьёв - Get You (Russia)
17. Eric Saade - Popular (Sweden)
18. Maja Keuc - No One (Slovenia)
19. TWiiNS - I'm Still Alive (Slovakia)
20. Senit - Stand By (San Marino)
21. Yüksek Sadakat - Live It Up (Turkey)
22. Mika Newton - Angel (Ukraine)



Wednesday, May 4, 2011

Beth Ditto: Beth Ditto EP | Alex Turner: Submarine EP

Yah, μπορώ να βάλω αυτούς τους δύο σε ένα ποστ γιατί η διαφορά που έχουν σε κιλά είναι ανάλογη με την ομοιότητα τους στο να γράφουν εξαιρετική μουσική. Ο frontman των Arctic Monkeys και η frontwoman των Gossip έχοντας φέρει τις μπάντες τους σε ένα άκρως ικανοποιητικό καλλιτεχνικό επίπεδο με τις τελευταίες τους κυκλοφορίες, κάνουν τα πρώτα τους βήματα ως solo acts και ευτυχώς δεν μας πασάρουν ξανά τις δοκιμασμένες συνταγές που ακολούθησαν όλα αυτά τα χρόνια.

Η Beth Ditto συνεργάζεται με τους Simian Mobile Disco και φτιάχνει το 1/3 ενός εν δυνάμει αριστουργηματικού άλμπουμ που αν αξιωθεί και βγει φέτος, θα μπορούσε άνετα να καταλήξει στο top 3 των καλύτερων δίσκων του 2011. Αποτελείται από 4 τραγούδια που αλληλοσυμπληρώνονται και αλληλοξεπερνιούνται ταυτόχρονα. Με άλλα λόγια ταιριάζουν απόλυτα το ένα με το άλλο και την ίδια στιγμή δε μπορείς να ξεχωρίσεις ποιο είναι το καλύτερο. Μέσα σε ένα τέταρτο ακούς τέσσερα δείγματα χαλαρής ηλεκτρονικής dance που μπορεί να μην έχουν την σούπερ εντυπωσιακή παραγωγή τύπου rah-rah (or whatever), αλλά έχουν ένα βασικό πλεονέκτημα: μακροβιότητα. Είναι πρακτικά αδύνατο να τα βαρεθείς. Αυτό είναι το καλό (και το δύσκολο) με τη χορευτική μουσική, αν την κάνεις καλά τότε μένει για πάντα. Κι αυτό το μπασάτο "μπονγκ μπονγκ" που υπάρχει σε κάθε κομμάτι - θα καταλάβεις όταν το ακούσεις - είναι πραγματικά κολλητικό! Οι στίχοι πάλι δεν αναλώνονται σε ιστορίες για poppin' bottles και sexy bitches αλλά μπορεί να ξαφνιάσουν με την απλότητα και την αμεσότητά τους, ειδικά όταν ερμηνεύονται από την αδιαμφισβήτητα ταλαντούχα Ditto. Προδοσία, ενοχές, μεταμέλεια, ποιος το περίμενε ότι τα συναισθηματικά προβλήματα μιας χοντρής λεσβίας θα είχαν τόσο ενδιαφέρον; Και μιας και ανέφερα το "χοντρή λεσβία", δεν είναι σίγουρο ότι αν η Ditto κάλυπτε τα αισθητικά standards που έχει θέσει η show business, θα είχαμε ανακαλύψει εδώ και χρόνια την pop star που θα έδινε νέα πνοή στην κουρασμένη μουσική βιομηχανία; I think yes. Επειδή όμως αυτό δεν έγινε ούτε θα γίνει, ας απολαύσουμε αυτό το πεντανόστιμο μουσικό μεζεδάκι, που το μόνο που κάνει είναι να μας ανοίξει την όρεξη για το κυρίως πιάτο και ένας θεός ξέρει πότε αυτό θα είναι έτοιμο. Damn you, Ditto! 9/10

(PS: Οι γαστριμαργικές μεταφορές είναι συμπτωματικές. :P)


Track List:

01. I Wrote the Book
02. Good Night Good Morning
03. Open Heart Surgery
04. Do You Need Someone



O Alex Turner των Arctic Monkeys προφανώς τη βρίσκει τρελά με τα συγκροτήματα γι' αυτό το 2008 έφτιαξε και τους Last Shadow Puppets, όμως φέτος κυκλοφορεί κάτι που φέρει αποκλειστικά και μόνο το όνομά του. Το Submarine είναι το soundtrack της ομώνυμης ταινίας η οποία δεν ξέρω για τι πράγμα μιλάει και δεν είναι το θέμα μας anyway. Κόντρα με όσα γράφει συνήθως, το EP αυτό είναι καθαρά ακουστικό. Όχι ότι δεν ήταν εμφανές παλιά, αλλά αυτή η ακουστική προσέγγιση αναδεικνύει στο έπακρο το ταλέντο αυτού του ανθρώπου. Προσωπικά νομίζω ότι είναι ένας από τους καλύτερους songwriters του πλανήτη και μετά από ενδελεχές λιώσιμο του Humbug το 2009, κατέληξα ότι είναι 100% η αγαπημένη μου ανδρική φωνή στο μάταιο τούτο κόσμο. Ο δίσκος είναι γλυκά μελαγχολικός και οι ερμηνείες του Turner πέφτουν σα ζεστό πουλόβερ πάνω σου. Το τέλος της σχέσης, έρωτες με λάθος άτομα, αδυναμία μπροστά στις περιστάσεις, απογοήτευση για τα πάντα, όλα αυτά (και ακόμα πόσα) είναι καλά κρυμμένα μέσα στους ποιητικούς στίχους των 5 κομματιών που τον απαρτίζουν. Βασανιστική συνήθεια αυτή η συνεχής subtlety του Turner αλλά σε αναγκάζει να βάλεις κάτω το τραγούδι για να δεις τι διάολο θέλει να σου πει και στο τέλος όλη αυτή η διαδικασία σε κάνει να το αγαπήσεις και να το εκτιμήσεις πολύ περισσότερο. Βέβαια τα κομμάτια είναι τόσο καλογραμμένα που ακόμα και μια επιφανειακή ακρόαση δεν γίνεται να μη σε γοητεύσει αλλά η άλλη μέθοδος θα σου φανερώσει εκείνο το στίχο που θα σου κάνει κλικ. Όπως αυτός από το "Glass in the Park" που λέει: I've got a million things that I need to do, but they're all secondary. Exactly. 9/10


Track List:

01. Stuck on the Puzzle (intro)
02. Hiding Tonight
03. Glass in the Park
04. It's Hard to Get Around the Wind
05. Stuck on the Puzzle
06. Piledriver Waltz

(Μερικοί στίχοι είναι λάθος αλλά πάνω κάτω αυτό είναι.)