Saturday, March 26, 2011

Britney Spears: Femme Fatale

The curious case of Britney Spears: ο μισός κόσμος αναρωτιέται πώς γίνεται να βρίσκεται ακόμα στα πράγματα και ο άλλος μισός απλά το απολαμβάνει. Είναι αλήθεια πως η Britney έχει χάσει πολλές από τις παλιές της αρετές αλλά για κάποιο λόγο το fan base της έχει παραμείνει μεγάλο και συμπαγές ενώ ενδιαφέρει ακόμα τα media ως περσόνα. Με το Femme Fatale εγκαινιάζει την τρίτη δεκαετία καριέρας και όσοι έλεγαν ότι ήταν ένας μετεωρίτης που θα καεί στα πάνω τμήματα της ατμόσφαιρας έκαναν λάθος, αφού μας προέκυψε αστέρι και πολύ λαμπρό μάλιστα. Δε θα σταθώ στην διαρκή αμφισβήτηση του ταλέντου της (που μπορεί να είναι σωστή μέχρι ένος σημείου), το σίγουρο είναι πάντως πως μιλάμε για ένα pop είδωλο που έχει φτιάξει τη δική του μυθολογία, με δράματα, εντάσεις και ξεφτίλες, αλλά και αστραφτερές στιγμές δόξας, μνημειώδη pop δημιουργήματα και ένα μοναδικό μουσικό στυλ που όποιος προσπαθήσει να αντιγράψει θα αποτύχει παταγωδώς. Το Femme Fatale είναι η έβδομη προσθήκη στο μπριτοκατάλογο και απ' ότι φαίνεται θα είναι και μια από τις πιο δημοφιλείς.

First things first, HOLY AUTOTUNE! Ποιο μοντέλο RoboBritney τραγουδάει; Σοβαρά τώρα, αν αγόρασες το cd προσοχή μη σου πέσει νερό πάνω, θα γίνει βραχυκύκλωμα! :P ΟΚ δεν είναι τόσο έντονο όπως π.χ. της Uffie, ας πούμε απλά ότι η φωνή της είναι ενισχυμένη με δυο, τρία, δέκα backing tracks ηλεκτρονικού σοβά. Δε βοηθάει καθόλου τις κατηγορίες περί αφωνίας αλλά τέλος πάντων ακούγεται καλά στο cd και στο κάτω κάτω αυτή ήταν η κατάσταση ανέκαθεν με τη Brit, το έχουμε ξεπεράσει. Now, επειδή ακριβώς μιλάμε για Britney δεν έχει νόημα να ασχοληθούμε με τα βαθύτερα νοήματα του άλμπουμ, την ιστορία που αφηγείται ή τα κρυφά μηνύματα πίσω από τους στίχους, αρκεί να πούμε απλά ότι το κυρίως θέμα του είναι το να μπει το αγγούρι στη σαλάτα, να μελώσει η τουλούμπα, να βιδώσει το παξιμάδι, you get the point. Εξάλλου τι σόι femme fatale θα ήταν αν δεν ήταν αυτό το κύριό της μέλημα; Το μόνο που απομένει λοιπόν είναι να πούμε δυο πράγματα για το κάθε κομμάτι χωριστά. So here it goes...

Till the World Ends: Αυτό για κάποιο λόγο η Ke$ha ξέχασε να το βάλει στο Animal και το έδωσε στη Brit. To ρεφραίν αποτελείται από τον ευφάνταστο στίχο "ο-ο-ο-ο-ΟΟ-οο" και πρόκειται για ένα από εκείνα τα τραγούδια που σε κάνουν να φαντάζεσαι τεράστια dancefloors όπου ορδές κόσμου κωλοχτυπιούνται μέχρι να τους κοπεί η ανάσα. Δεν το λες κακό, πάντως αυτά τα ψευτομεγαλειώδη party anthems τα λέει καλύτερα η Katy Perry, τρία στη σειρά έβγαλε, ποιος την πιάνει.

Hold It Against Me: Γι' αυτό τα έχω ξαναγράψει, δεν έχει αλλάξει κάτι. Μόνο το ότι τελικά πήγε #1 σε λιγότερες χώρες απ' όσες είχα υπλογίσει. Who cares, θα βγούν καλύτερα singles απ' αυτό.

Inside Out: Όποιος νόμιζε ότι το dubsteb breakdown του HIAM ήταν κάτι τυχαίο έκανε λάθος, γιατί εδώ έχουμε ολόκληρο τραγούδι. Ακόμα κι αν άλλες το έκαναν καλύτερα ("Wait Your Turn", Rihanna) για τα Britney standards είναι κάτι πρωτόγνωρο. Μιλάμε μάλλον για το καλύτερο 'αργό' κομμάτι της εδώ και πολλά πολλά χρόνια. Fun fact: οι στίχοι του κλείνουν το μάτι στα υπερ-κλασικά hits "...Baby One More Time" και "(You Drive Me) Crazy".

I Wanna Go: Βάλε ανέμελη διάθεση, μελωδικά σφυρίγματα, τους πιο sing-along στίχους που μπορείς να σκεφτείς και με άρτια, ανεβαστική παραγωγή και έχεις το καλύτερο τραγούδι του άλμπουμ ή τουλάχιστον το επικρατέστερο γι' αυτόν τον τίτλο. Fun fact: προσπάθησε να φανταστείς πώς θα ακουγόταν το τραγούδι αν δεν κόβονταν οι συλλαβές στο ρεφραίν. I know right, awful!! Αυτός είναι ο Max Martin.

How I Roll: Αυτό θα μπορούσε να παίζει ως χαλί στην πρώτη πίστα του Super Mario. Προφανώς δεν γράφτηκε για να αγαπηθεί από πολλούς αλλά περισσότερο για λόγους πολυμορφίας στο cd. Χρησιμοποιεί την τεχνική που είχε το "Get Naked" αλλά αυτό είναι χαριτωμένα dirty ενώ εκείνο ήταν εντελώς πρόστυχο - όπως θα έπρεπε.

(Drop Dead) Beautiful: Το κύριο πρόβλημα με αυτό το κομμάτι: είναι τόσο πηγμένο στο autotune που σε σημεία δεν αναγνωρίζεις τη φωνή της Britney. Και ποια είναι αυτή η ατάλαντη Sabi που ούτε δυο ρίμες δε μπορεί να γράψει; Steaming like a pot full of vegetables? Pu-lease! Επίσης επαναλαμβάνεται αρκετά αλλά γενικώς έχω ακούσει πολύ χειρότερα.

Seal It With a Kiss: Ό,τι ήταν το "Hot as Ice" για το Blackout είναι τούτο για το Femme Fatale. Βάζεις το μαγιό σου, παίρνεις την πετσέτα σου, ένα παγωτό χωνάκι, το φορητό στερεοφωνικό και το βάζεις να παίζει δυνατά στην παραλία, cagouras style. Amaze. Έχει και dubstep breakdown αμέ!


Big Fat Bass: Και μόνο το ότι το έγραψε ο χείριστος will.i.am θα ήταν αρκετό για να το μισήσεις πριν καν το ακούσεις. Έχει κάποια αξία στα κουπλέ, μετά αρχίζει να λέει συνέχεια τα ίδια και το σημείο του will.i.am είναι επιεικώς απαράδεκτο. Θα ακουγόταν ωραία σε ένα club και τουλάχιστον δε με κάνει να ανατριχιάζω από αηδία όπως η πλειοψηφία των τραγουδιών έχει γράψει ο τρισάθλιος. Να λέμε κι ευχαριστώ που της έδωσε κάτι passable.

Trouble for Me: OK. Συμπαθητικό ρεφρέν, γενικά όχι ενοχλητικό κομμάτι αλλά πιθανώς skippable όταν περάσουν οι μεγάλες κάψες.

Trip to Your Heart: Αυτό είναι το καλύτερο soundtrack για ένα ηλεκτρονικό πικ νικ όπου τρως πιξελωτά σάντουιτς γαλοπούλας πάνω σε 8-bit κουβέρτα. Trippy και χαριτωμένο. Αυτός ήταν ο σκοπός του φαντάζομαι.

Gasoline: Τα γονίδια του Circus είναι πολύ εμφανή στο προτελευταίο τέκνο του Femme Fatale. Από άποψη παραγωγής, ύφους, και στίχων θυμίζει έντονα εκείνη την περίοδο. Πολύ καλογραμμένο και δουλεμένο με λεπτομέρεια ώστε να υπάρχει ένα hook σε κουπλέ, pre-chorus και ρεφρέν. Οπωσδήποτε ένα απ' τα καλά.

Criminal: Ένα γκρίζο σύννεφο (το μοναδικό) ήρθε και στάθηκε πάνω απ' τη femme fatale και την έκανε να τραγουδήσει αυτό το προβληματισμένο κομμάτι σχετικά με τον έρωτα που είναι τυφλός και άλλα δραματικά. Κάτι τέτοιες προσπάθεις της Brit συνήθως έχουν καταστροφικά αποτελέσματα (βλ. "Why Should I Be Sad", "Blur") αλλά το συγκεκριμένο είναι κάπως καλύτερο. Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι βασίστηκε στο "Logical Song" των Supertramp κατεβασμένο μερικούς τόνους. Το ρεφραίν πατάει ακριβώς πάνω στην ίδια φόρμα. Πάντως επίσημη αναφορά δε βρήκα πουθενά. Χμμμμ...

Deluxe Bonus Tracks: Με εξαίρεση το "Up N' Down" που κάπως αρχίζει να μου αρέσει, τα υπόλοιπα είναι τρανή απόδειξη του πόσο καλό team έχει η Brit. Στη deluxe edition, που είναι κατά μέσο όρο 5 ευρώ ακριβότερη από την απλή, βάλαν ό,τι μετριότητα ή βλακεία περίσσεψε, γνωρίζοντας πως οι hardcore fans που θα την αγοράσουν είναι και οι μόνοι που θα τα απολαύσουν. Οι υπόλοιποι χαιρόμαστε για τα λεφτά που δε θα ξοδέψουμε. :D

Διάβαζα διάφορα ότι το Femme Fatale σηματοδοτεί μια νέα εποχή για τη Spears, ότι είναι το άλμπουμ που θα ξεκολλήσει τον κόσμο από τα διαμάντια του Blackout αλλά πιστεύω ότι αυτός είναι απλά ένας πλάγιος τρόπος να παραδεχτούμε ότι το Circus δεν ήταν και τόσο καλό στην πραγματικότητα. Καθυστέρησα να γράψω review για να αποφύγω τα παραφουσκωμένα 8,5άρια του ενθουσιασμού για ένα cd που έχει κλείσει ήδη δυόμισι χρόνια ζωής αλλά δε μου έλειψε ποτέ ιδιαίτερα. Κι αν όντως το Circus ανήκει πια στο παρελθόν, το Blackout εξακολουθεί να ρίχνει τη σκοτεινή σκιά του μέχρι σήμερα. Δεν είναι τυχαίο που όλοι περιμένουν το "νέο Blackout" και κανείς δε ζητάει το "νέο In the Zone" για παράδειγμα. Εδώ έγκειται το πρόβλημα του φετινού άλμπουμ: η διάρκεια και η διαχρονικότητα. Λίγες εβδομάδες έχουν περάσει από τότε που το πρωτοάκουσα και ήδη νιώθω πως ό,τι είχε να μου δώσει μου το έδωσε. Αναμφισβήτητα είναι πολύ λιγότερο ενοχλητικό από κάτι άλλα party άλμπουμ που βγαίνουν τα τελευταία χρόνια και σε τελική ανάλυση αρκετά καλό για να ξεχωρίσει τη Spears από το βούρκο της μετριότητας της που έχει κατακάτσει στο top 40. Όμως η παντελής έλλειψη πάθους είναι αποθαρρυντική και βγαίνει περισσότερο σαν bored to death παρά σαν nonchalant. Πρέπει να τραγουδίσει κομμάτια που να φαίνεται ότι έχουν κάποιο βαθύτερο νόημα ενώ στην πραγματικότητα λένε κοινοτυπίες - ξέρω μια που το κάνει με μεγάλη επιτυχία από το 2008! Ακόμα κι αυτό όμως απαιτεί μεγαλύτερη προσπάθεια και τέχνη. Μέχρι την επόμενη φορά (γιατί δεν τίθεται θέμα πως δε θα υπάρξει) και μέχρι να γεμίσουν πάλι οι playlists με το "Toy Soldier", το "Freakshow" και τα υπόλοιπα, το Femme Fatale θα γίνει το καύσιμο για τη δημιουργία νέων fans και την αναζοπύρωση της κάψας στους παλιούς. 7/10


Track List:

01. Till the World Ends
02. Hold It Against Me
03. Inside Out
04. I Wanna Go
05. How I Roll
06. (Drop Dead) Beautiful (feat. Sabi)
07. Seal It With a Kiss
08. Big Fat Bass (feat. will.i.am)
09. Trouble for Me
10. Trip to Your Heart
11. Gasoline
12. Criminal
13. Up N' Down
14. He About to Lose Me
15. Selfish
16. Don't Keep Me Waiting



Tuesday, March 22, 2011

Glee: The Music, Volume 5 + 16 Bonus Tracks

Διαβάζω αυτά που έγραφα στο πρώτο ποστ που έκανα ποτέ για το Glee και είναι λες και αναφέρομαι σε άλλη σειρά. Όλα εκείνα που το έκαναν να ξεχωρίζει υπάρχουν ακόμα - μάλιστα υπάρχουν διαρκώς σε κάθε επεισόδιο δυο σεζόν τώρα. Όμως πόσες φορές μπορείς να δεις το ίδιο έργο μέχρι να το σιχαθείς; Εδώ και καιρό η σειρά τραβάει επικίνδυνα το σχοινί και τεστάρει τις αντοχές μας στην επανάληψη και την απουσία κάθε είδους πλοκής. Στο τελευταίο (σούπερ βαρετό και συνηθισμένο) επεισόδιο οι New Directions διαγωνίστηκαν στους regionals, τους κέρδισαν (τι έκπληξη!) και στα επόμενα θα δούμε τους nationals, τους οποίους πιθανόν να χάσουν για να τους κερδίσουν στην επόμενη σεζόν - αν και δεν ξέρω πόσο θα με ενδιέφερε να δω για τρίτη φορά τον κύκλο sectionals, regionals, nationals. (Καθόλου, to be honest.)

Είναι πια παράδοση ότι τη στιγμή που θα ανοίξουν το στόμα τους για να τραγουδήσουν θα κάνω κάτι πιο χρήσιμο με το χρόνο μου π.χ. θα πάω για κατούρημα, θα τσεκάρω τα mail μου ή θα συγκεντρωθώ σ' αυτό που τρώω. Τα μουσικά μέρη είναι εντελώς περιττά, θα μπορούσα να τα κάνω skip και να προχωρήσω στην πλοκή. Ποια πλοκή δηλαδή, ότι η Quinn θυμήθηκε ξαφνικά πως θέλει τον Finn, ότι ο Puck γουστάρει τις παχουλές, ότι η Santana είναι ερωτευμένη με τη Britney ή ότι ψόφησε ένα καναρίνι. Τα ανοίγματα προς τις καταπιεσμένες ομάδες εφήβων (παχουλοί, gay κλπ) είναι καλοδεχούμενα αλλά τις περισσότερες φορές δεν πιάνουν πάνω από τρία λεπτά και χάνονται ανάμεσα στα κλαψιάρικα non-stories της Rachel Berry και τα αφιερώματα στον Justin Bieber. Τα επεισόδια που απομένουν πρέπει να καταϊδρώσουν για να σώσουν μια σεζόν που έκανε κοιλιά σαν του Πάγκαλου, πάντως ό,τι και να γίνει η σειρά χρειάζεται επειγόντως μια ένεση φρεσκάδας. Και να σταματήσουν να χτυπάνε το κουδούνι κάθε φορά που αλλάξει η σκηνή!! Ντραν και ντρουν όλη την ώρα!


Track List:

01. Thriller / Heads Will Roll
02. Need You Now
03. She's Not There
04. Fat Bottomed Girls
05. P.Y.T. (Pretty Young Thing)
06. Firework
07. Baby
08. Somebody to Love
09. Take Me or Leave Me
10. Sing
11. Don't You Want Me
12. Do You Wanna Touch Me (Oh Yeah) (feat. Gwyneth Paltrow)
13. Kiss (feat. Gwyneth Paltrow)
14. Landslide (feat. Gwyneth Paltrow)
15. Get It Right
16. Loser Like Me
17. Bills, Bills, Bills
18. When I Get You Alone
19. Silly Love Songs
20. I Know What Boys Like
21. Blame It
22. One Bourbon, One Scotch, One Beer
23. Tik Tok
24. Animal
25. Afternoon Delight (feat. John Stamos)
26. Misery
27. Blackbird
28. Hell to the No
29. Candles
30. Raise Your Glass
31. Big Ass Heart
32. Trouty Mouth

Friday, March 18, 2011

Jessie J: Who You Are

Με τις φουρνιές ανάλατων τραγουδιστριών που σερβίρει εδώ και χρόνια το Χ Factor, η επιτυχία της Jessie J είναι αν μη τι άλλο αναζωογονητική. Ακόμα κι αν δεν αντέχεις να ακούσεις το ντεμπούτο της, το στυλ και το ταμπεραμέντο της είναι πλέον κάτι σπάνιο ανάμεσα στις πρωτοεμφανιζόμενες βρετανίδες καλλιτέχνιδες. Δεν μου κάνει εντύπωση επομένως που σύσσωμη η μουσική κοινότητα έσπευσε να την εκθειάσει πριν καν βγάλει το πρώτο της άλμπουμ. Κέρδισε το Critics' Choice στα τελευταία Brits καθώς και το Sound of 2011 του BBC, προεξοφλώντας έτσι μια λαμπρή πορεία στο μουσικό στερέωμα. Τώρα πια μετά την κυκλοφορία του Who You Are όλα αυτά μάλλον μοιάζουν λίγο υπερβολικά, ακόμα κι έτσι όμως η Jessie είναι μακράν πιο ενδιαφέρουσα μουσικά και σαν άτομο από την περσινή κάτοχο των δυο παραπάνω τίτλων, τη βασίλισσα του χασμουρητού Ellie Goulding.

Κουμπούρα στα μαθηματικά αλλά με έντονη καλλιτεχνική φύση, γεύτηκε για πρώτη φορά την επιτυχία γράφοντας τραγούδια για άλλους. Το "Party in the U.S.A" που συν-έγραψε για τη Miley Cyrus ήταν το πρώτο της μεγάλο κατόρθωμα. Το Who You Are ήρθε δυο χρόνια αργότερα, ενώ λέγεται ότι είχε αρχίσει να το δουλεύει από το 2005 κιόλας. Με έξι χρόνια δουλειάς θα έπρεπε είτε να είναι ένα αριστούργημα της σύγχρονης μουσικής ή ένα overworked κουραστικό σύνολο. Δεν είναι όμως ούτε το ένα ούτε το άλλο. Σίγουρα πάντως δε χρειάζεται τόσο πολύς καιρός για να φτιάξεις ένα cd σαν αυτό. Αυτό που καταλαβαίνουμε από την πρώτη ακρόαση είναι το ότι η Jessie δε τα πέρασε ζάχαρη στο σχολείο. Κοροϊδίες και πειράγματα ήταν συχνό φαινόμενο και σου δίνει καλά να το καταλάβεις. Πολύ καλά όμως. Ξανά και ξανά. Και ξανά.

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Το πρώτο πράγμα που ακούσαμε απ' αυτήν ήταν το "Do It Like a Dude", ένα αντιδραστικό, φεμινιστικό και αθυρόστομο τραγούδι που το έγραψε έχοντας στο μυαλό της τη Rihanna επί εποχής Rated R. Ευτυχώς το κράτησε για τον εαυτό της γιατί η Rihanna το πέρασε γρήγορα εκείνο το στάδιο - sadly. Λοιπόν αυτό το κομμάτι είναι φανταστικό! Πρόκειται για ένα diss κατά της καφρίλας που ενόχλησε πάρα πολλούς, ειδικά άνδρες αλλά και γυναίκες, οι οποίες προφανώς το πήραν πολύ κυριολεκτικά. Σημασία έχει ότι προκάλεσε ντόρο και δημιούργησε θερμόαιμους fans και haters, ό,τι πρέπει να έχει δηλαδή μια pop star άξια αναφοράς. Δυστυχώς όμως είναι και ό,τι καλύτερο έχει να προσφέρει το άλμπουμ. Στα υπόλοιπο επικεντρώνεται στα άσχημα σχολικά της χρόνια και σε γενικόλογα inspiring κομμάτια αυτοβοήθειας. Το "Price Tag" είναι ένα καλοκαιρινό feelgood τραγούδι που μοιάζει πολύ σε διάθεση με αυτό που έγραψε για τη Miley και πάνω απ' όλα βγάζει ένα ωραίο μήνυμα κατά του υλιστικού τρόπου ζωής. Το "Who You Are" είναι το απόλυτο τραγούδι αποδοχής του εαυτού, με προσωπικούς στίχους και ερμηνεία βγαλμένη κατευθείαν από την καρδιά της Jessie. Όσο για αυτά που τράβηξε στο σχολείο, το "Who's Laughing Now" τα περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια και τρίβει την επιτυχία της στα μούτρα των παλιών συμμαθητών που της έκαναν τη ζωή κόλαση και τώρα θέλουν να γίνουν κολλητοί της.

Και μετά αρχίζει ένας κύκλος όπου επαναλαμβάνται λίγο πολύ τα ίδια μοτίβα με παρόμοιους στίχους και ιστορίες. Έχουμε το "Stand Up" που μας καλεί να είμαστε αισιόδοξοι και δυνατοί για ένα καλύτερο κόσμο, έχουμε το "Rainbow" που μας λέει ότι παρά τις διαφορές είμαστε όλοι ίδιοι, έχουμε το "Big White Room" που μιλάει για την ανασφάλεια που νιώθουμε όλοι μας μερικές φορές. Άλλα τραγούδια προσφέρουν το απαραίτητο love story με ρομαντική άποψη ("Abracadabra", "Casualty of Love" και το άθλιο "L.O.V.E") ή πιο μελοδραματικά ("Nobody's Perfect", "I Need This") ή με το στυλ 'μου είσαι πλεόν περιττός' στο "Mamma Knows Best". Οι στίχοι δεν είναι κακοί, έχει μερικούς πολύ καλούς, αλλά το κυριότερο πρόβλημα είναι η αοριστία και γενικότητα τύπου ζήσε την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία, σκόρπισε αγάπη στους γύρω σου, μην τα παρατάς και λοιπά, λες και διαβάζεις Λέο Μπουσκάλια ένα πράμα. Όλα αυτά πρέπει να γίνουν όσο η Jessie ταλαντεύεται ανάμεσα σε επιθετικές R'n'B μελωδίες και ασήμαντες, γλυκερές μπαλάντες.

Αν τα πιάσεις ένα ένα δεν υπάρχει τίποτα που θα σου κόψει την ανάσα, από την άλλη δεν υπάρχει και τίποτα που θα σε κάνει να ξεράσεις. Ως σύνολο είναι αρκετά συνεκτικό και ευχάριστο στα αυτιά, το γεγονός δε ότι η Jessie δεν είναι καμιά άφωνη βοηθάει αρκετά - βέβαια κάποιες στιγμές το παρατραβάει με τους λαρυγγισμούς αλλά τη συγχωρούμε. Μου αρέσει η αυτοπεποίθηση και το γεγονός ότι είναι παρούσα στο άλμπουμ (με τον τρόπο που ήταν η Marina στο δικό της) και χωρίς αμφιβολία έχει μεγάλες δυνατότητες για καλύτερα πράγματα από το Who You Are, που πήρε το μέσο δρόμο. Ένα μεγάλο ατού πέραν του ξεχωριστού στυλ της είναι η ισορροπία που κρατάει ανάμεσα σε αυτό που θεωρείται pop στην Αγγλία και την Αμερική. Μπορεί να παίξει άνετα και στα δυο στρατόπεδα και από μερικά βίντεο που την έχω δει να μιλάει μου φάνηκε συμπαθητική και καθόλου ψεύτικη. Ελπίζω μόνο να μην της έρθει καμιά ξαφνική μεγάλη δόξα και χάσει το δρόμο της. Προς το παρόν πάντως, η ευχάριστη περσόνα της είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα από το (σε γενικές γραμμές) ευχάριστο άλμπουμ της. 6/10


Track List:

01. Price Tag (feat. B.o.B)
02. Nobody's Perfect
03. Abracadabra
04. Big White Room (live)
05. Casualty of Love
06. Rainbow
07. Who's Laughing Now
08. Do It Like a Dude
09. Mamma Knows Best
10. L.O.V.E.
11. Stand Up
12. I Need This
13. Who You Are


Tuesday, March 8, 2011

Lykke Li: Wounded Rhymes

Τα κούλουμα τελείωσαν, η μεγάλη σαρακοστή άρχισε, τι καλύτερο λοιπόν από το να συνδυάσουμε την πραγματική νηστεία με την καλλιτεχνική - that is να διαγράψουμε ό,τι έχουμε από Black Eyed Peas στο σκληρό και να ακούσουμε λίγη πχιοτική και άξια σουηδική indie pop! Done and done! Ψέματα λέω, δεν έχω καθόλου Black Eyed Peas στο δίσκο μου heh. To Wounded Rhymes είναι η δεύτερή δουλειά της Lykke Li και πρόκεται για ένα από εκείνα τα άλμπουμ που όπως λέω "φτιάχουν ένα κόσμο", δηλαδή δεν γράφουμε 10 τραγούδια, τα πετάμε σε ένα cd και έτοιμο το φρικασέ (*cough* Cheryl). Υπάρχει μέθοδος κύριοι! Οι μουσικές και οι στίχοι χτίζουν από το μηδέν ένα σύμπαν το οποίο ο καλλιτέχνης διασχίζει απ' άκρη σ' άκρη ωσάν μετεωρίτης, μέχρι να σβήσει τελικά στο νυχτερινό ουρανό. ZOMG, moving on now.

H Lykke Li έχει το σουηδικό γονίδιο που σε προδιαθέτει για πρώτου επιπέδου μουσικά χαρίσματα και επιπλέον μεγάλωσε σε διάφορα μέρη του κόσμου και αυτό σίγουρα έπαιξε το ρόλο του στο να δημιουργήσει ένα ενδιαφέρον προσωπικό στυλ. Συνδυάζει τις άριστες storytelling ικανότητες της Bat for Lashes, ενώ οι ερμηνείες της πιάνουν από τα επικά κρεσέντα της Florence μέχρι την παραμυθένια τρυφερότητα της Emilíana Torrini. Τα τραγούδια της κλείνουν το μάτι στη δεκαετία του '60 αλλά είναι εμπλουτισμένα με σκοτεινά drum machines και handclaps που σε συνδυασμό με την ξωτικίσια φωνή της, δίνουν στο άλμπουμ μια μυστικιστική διάθεση. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι είναι τίγκα στο λιβάνι και τη βαριά κουλτούρα, hellz no! Το Wounded Rhymes είναι ένας απολαυστικός δίσκος από την αρχή μέχρι το τέλος. Υπάρχει και εδώ αυτή η ενδιαφέρουσα εναλλαγή δυνατών και ήρεμων κομματιών που βρήκαμε στο Two Suns της Bat for Lashes μόνο που η Li γενικώς είναι πιο in-your-face (και πιο pop) από τη Natasha, πράγμα που σημαίνει ότι τα ακουστικά τραγούδια είναι λιγότερα - yay! Τη μια στιγμή λοιπόν μπορεί να υμνεί τη νεότητα με μια δόση ψυχεδέλειας ("Youth Knows No Pain") και την αμέσως επόμενη να μεταμορφώνεται σε νύμφη που ακολουθεί τον αγαπημένο της μέχρι τα βάθη των ωκεανών, στο απίστευτα heartbreaking "I Follow Rivers" (best songs of 2011 - check). Τη μια θρηνεί σαν folk μοιρολογίστρα για τις ανεκπλήρωτες αγάπες της ζωής της υπό τη συνοδεία μελωδικών shoo ap shoo ah's ("Unrequited Love") και την άλλη γίνεται pop diva των sixties και τραγουδάει το τόσο cheesy αλλά και τόσο νοσταλγικό "Sadness Is a Blessing". Sadness is my boyfriend, oh sadness I'm your girl. Κι όμως αυτός ο στίχος που μόλις διάβασες ακούγεται μια χαρά όταν βγαίνει από το στόμα της!

Μέσα στο παραμύθι του Wounded Rhymes θα βρούμε επίσης τον ξεσηκωτικό, dirty χορό του "Get Some", το ξόρκι που ρίχνει στον "Jerome" για να τον κρατήσει για πάντα κοντά της, την προσωπική επανάσταση του "Rick Kids Blues", το στοχασμό του "Love Out of Lust" πάνω στο νόημα της ζωής και την αλά Alela Diane πρόσκληση του "I Know Places" σε μέρη αιώνιας ευτυχίας, στα οποία φτάνουμε δυο λεπτά πριν τελειώσει το τραγούδι μέσα σε μια ονειρική, υπνωτιστική νιρβάνα. Οι τίτλοι του τέλους πέφτουν με την έκρηξη αρμονικών φωνητικών του "Silent My Song". Τα τρια τελευταία κομμάτια είναι άκρως συμπαθητικά bonus tracks, το δε "Paris Blue" είναι b-side του "Get Some", δεν ανήκει στο cd αλλά θα ήταν έγκλημα να μη συμπεριλάβω αυτό το πάνεμορφο κομμάτι θλίψης και αυτολύπησης. Thank me later. :P

H ικανότητά της Li να ενώνει το φως και το σκοτάδι σε ένα ομοιογενές σύνολο είναι το απόλυτο χάρισμα του Wounded Rhymes. Ενώ είναι σε γενικές γραμμές ένα μελαγχολικό, γκρίζο άκουσμα, μερικές αχτίδες φωτός περνάνε και ζεσταίνουν την ψυχή σαν λιακάδα μετά από ολόκληρες μέρες σκατόκαιρου - καλή ώρα. Οι στίχοι της είναι ευχάριστα ποιητικοί χωρίς να κουράζουν και σε κάθε περίπτωση περιγράφουν τέλεια το συναίσθημα που θέλει να περάσει - εκεί φαίνεται και το ταλέντο του songwriter. Όλα αυτά πάνω στο στιβαρό υπόβαθρο της σκανδιναβικής pop μας φτιάχνουν ένα άλμπουμ κρύο και μουντό εξωτερικά αλλά γεμάτο χρώμα και ζεστασιά αν σκαλίσεις λίγο το εσωτερικό του. Ακόμα κι αν δεν μιλάμε για κάτι ρηξικέλευθο, εφόσον υπάρχουν και άλλοι δίσκοι με παρόμοιο ύφος και διάθεση, το Wounded Rhymes στέκεται πολύ γερά στα πόδια του και βρίσκει το δρόμο του για τις πρώτες θέσεις στις λίστες του 2011. 9/10


Track List:

01. Youth Knows No Pain
02. I Follow Rivers
03. Love Out of Lust
04. Unrequited Love
05. Get Some
06. Rich Kids Blues
07. Sadness Is a Blessing
08. I Know Places
09. Jerome
10. Silent My Song
11. Paris Blue
12. Made You Move
13. The Only



Thursday, March 3, 2011

Nicole Atkins: Mondo Amore

Tο 2010 ήταν μια λίγο πολύ meh χρονιά για τις folksy τραγουδιάρες που τόσο μου αρέσουν. Το 2011 δεν προβλέπεται πιο ελπιδοφόρο σ' αυτόν τον τομέα. Με τον pop/dance τυφώνα να μαίνεται ακόμα στα charts, ποιος έχει ώρα για συναισθηματικές υπάρξεις που γρατζουνάνε την κιθάρα τους; Ευτυχώς όμως από την αρχή κιόλας του χρόνου η αμερικανίδα Nicole Atkins μας προσφέρει ένα άλμπουμ που ξεχωρίζει για την ενδιαφέρουσα μίξη πολλών genres, τους ειλικρινείς στίχους και την υπέροχη φωνή της.

Το Mondo Amore είναι η δεύτερη προσωπική δουλειά της και φτιάχτηκε σε μια δύσκολη περίοδο για την ίδια: χώρισε με τον επί πολλά χρόνια σύντροφό της και η μπάντα της την άφησε στα κρύα του λουτρού. Ως γνωστόν όμως, ο πόνος και η θλίψη είναι τα πιο δημιουργικά συναισθήματα και ό,τι την πλήγωσε όλον αυτό τον καιρό το έχει περάσει μέσα στα τραγούδια. Το cd ως σύνολο είναι ένα άψογα εκτελεσμένο μίγμα από pop ρυθμούς, μελαγχολική psychedelic rock, λίγη country για νοστιμιά και εξαιρετικές bluesy ερμηνείες. Πέρα από τη διάχυτη νοσταλγία που υπάρχει στο μεγαλύτερο μέρος του άλμπουμ, η Nicole ντύνει τις τρυφερές της μπαλάντες με στοιχειωμένα φωνητικά που δημιουργούν μια γλυκιά ατμόσφαιρα εγκατάλειψης. Το ταλέντο της κατά τη γνώμη μου λάμπει πιο έντονα στις heart-breaking μπαλάντες όπως το "Hotel Plaster", ένα μαγευτικό αφιέρωμα στον χαμένο έρωτα που πραγματικά σε λιώνει στο δεύτερο μισό, όταν μπαίνουν τα ανδρικά φωνητικά πίσω από την συγκινητική εκτέλεση της Nicole. My pain could learn to play the violin / but it might not bring you back / at least we'd have a pretty soundtrack. Αυτοί (και οι υπόλοιποι) στίχοι κατάφεραν να αγγίξουν τη μισάνθρωπη καρδιά μου και να εγκαινιάσουν με το "Hotel Plaster" τη λίστα με τα αγαπημένα μου τραγούδια για το 2011.

Άλλες εξαιρετικές στιγμές αποτελούν το "War Is Hell" στο οποίο ακούμε για τον πιο σκληρό εμφύλιο απ' όλους, αυτόν ανάμεσα σε δυο ανθρώπους που αγαπιούνται και το "You Were the Devil" που αφηγείται το πόσο πληγωμένος βγαίνει κανείς από αυτή τη διαδικασία: you were the devil, now I'm turning into you. Δε θα μπορούσα να ξεχάσω το "The Tower" που παρομοιάζει την παλιά της αγάπη με πύργο που όμως τον έχτισαν πολύ ψηλό και παγιδεύτηκαν εκεί για χρόνια, με ολόκληρους ορόφους να τους χωρίζουν ώσπου στο τέλος όλα έγιναν συντρίμμια - το' χει η κοπέλα, δε χρειάζεται να λέμε άλλα. So when the light finally dies / I'll know the answer to why / They call the dawn, mourning / Wish I could have told you goodbye. Δεν είναι όμως όλο το cd σ' αυτό το μοτίβο. Πιο πριν βρίσκουμε το florence-esque ανθεμικό "This Is for Love", το παιχνιδιάρικο "Cry Cry Cry" και το πιο country κομμάτι του δίσκου, "My Baby Don't Lie", που μπορεί να είναι λίγο πιο χαρούμενο απ' όσο ταιριάζει στο άλμπουμ, παραμένει όμως ένα αρκετά διασκεδαστικό άκουσμα. Ευτυχώς μόλις περάσουν αυτές οι μικρές αναλαμπές στην αρχή, σε τυλίγουν οι γκρίζες αναμνήσεις της πληγωμένης καλλιτέχνιδας και το πράγμα γίνεται αληθινά απολαυστικό.

Για να φτιάξει το Mondo Amore, η Nicole Atkins έσκισε σελίδες από το ημερολόγιό της, τις έντυσε με αυτές τις καταπληκτικές, απόκοσμές και μελαγχολικές μελωδίες που τις έχει στο τσεπάκι και τις τραγούδησε με όλη της την ψυχή. Το καλύτερο πράγμα σ' όλο το εγχείρημα είναι η φωνή της που τρυπάει σάρκες και κόκκαλα και φτάνει κατευθείαν στην καρδιά. Εδώ έρχεται να την υποστηρίξει το μεγάλο της ταλέντο στη στιχουργική. Είναι παρήγορο που βγαίνουν ακόμα τέτοιες δουλειές από νέες δημιουργούς, απόλυτα ειλικρινείς, μακριά από μόδες και trends, χωρίς φτηνούς συναισθηματισμούς αλλά με αληθινά αισθήματα και ερμηνείες που σε αγκαλιάζουν σφιχτά για να σε μεταφέρουν απαλά στον κόσμο του καλλιτέχνη. Κρίμα που λίγοι θα βρουν το δρόμο τους για εκεί. 8/10


Track List:

01. Vultures
02. Cry Cry Cry
03. Hotel Plaster
04. You Come to Me
05. My Baby Don't Lie
06. This Is for Love
07. You Were the Devil
08. War Is Hell
09. Heavy Boots
10. The Tower
11. Oh Canada!