Saturday, February 26, 2011

Oscar Fever, Part II

Λίγες ώρες πριν την απονομή, ορίστε ο τελική μου πεντάδα μαζί με τις προσευχές μου η ταινία στο #1 να πάρει περισσότερα βραβεία απ' όσα προβλέπεται. Α και στο σημείο αυτό να σχολιάσω ότι το ζεύγος James Franco - Anne Hathaway που θα παρουσιάσει την τελετή πρέπει να είναι το πιο γούτσου γούτσου δίδυμο ever! Είναι τόσο ταιριαστοί μαζί που θέλω να τους σφίξω δυνατά μέχρι να εκραγούν τα κεφάλια τους! :D

5. The Social Network του David Fincher

Αυτή ήταν η ταινία για την οποία σκίστηκαν οι περισσότερες κιλότες φέτος. Τέτοιο πράγμα δεν ξαναματάδα! Ποιος να μου το έλεγε ότι μια ταινία για το Facebook θα έκανε τους κριτικούς κινηματογράφου να καίνε τα σουτιέν τους από ενθουσιασμό; Το ερώτημα απαντήθηκε μόλις πήγα και την είδα. Μπορεί κατ' όνομα η ταινία να έχει ως θέμα ένα από τα πιο εμετικά πλην εμβληματικά sites στην ιστορία του ίντερνετ, όμως ουσιαστικά εμείς παρακολουθούμε ό,τι γίνεται στα παρασκήνια, δίνοντας λιγότερη σημασία στους αλγορίθμους και περισσότερο στους ανθρώπους. Τα πάντα γύρω από το Social Network στάζουν coolness. Από τη σκηνοθεσία και το μοντάζ μέχρι τη μουσική, τις ατάκες και τον Justin Timberlake. Πολύ αφαιρετικά, είναι μια εντελώς cool ιστορία κάποιον cool σπασικλακίων που από το cool πανεπιστήμιό τους έστησαν τον πιο cool (or not) ιστότοπο του διαδικτύου. Το μεγαλύτερό της ατού όμως (και εδώ φαίνεται η ικανότητα του σκηνοθέτη) είναι πως όλο αυτό που εύκολα θα μπορούσε να γίνει αφόρητα pretentious, το νιώθεις λες και κάποιος σου αφηγείται παλιές ιστορίες από τα φοιτητικά του χρόνια. Πιάνεις μια μπύρα και μαθαίνεις πως ο Zuckerberg (που φέρθηκε ελαφρώς ως μαλακάκος, me thinks) θυσίασε μέχρι και αδερφικές φιλίες για να δει το όραμά του να γίνεται πραγματικότητα. Σχεδόν σίγουρα κερδίζει την κατηγορία (hopefully not) ίσως και τη σκηνοθεσία. Κρίμα γιατί τα καλύτερα του Fincher ήταν το 1999 με το Fight Club.

Jesse Eisenberg ΓΙΑΤΙ είναι υποψήφιος για όσκαρ;;; Δε λέω συμπαθητικός είναι αλλά παίζει μονίμως τον ίδιο ρόλο: έναν witty πολυλογά dork. Τον βάζεις σε μια προβληματική οικογένεια και βρίσκεται στο The Squid and the Whale, τον βάζεις σε ένα λούνα παρκ με ζόμπι και βρίσκεται στο Zombieland, του δίνεις ένα laptop και τον Justin αγκαζέ και βρίσκεται στο Social Network. Whatever.

4. Toy Story 3 του Lee Unkrich

Η πιο επιτυχημένη (I think) τριλογία κινουμένων σχεδίων στην ιστορία του κινηματογράφου ξεχειλίζει τόσο από συναίσθημα και χιούμορ που θα έκανε μερικούς επαγγελματίες ηθοποιούς να σκάσουν από το κακό τους. Δεκαπέντε χρόνια μετά το πρώτο Toy Story, το τελευταίο μέρος της τριλογίας βρίσκει τα παιχνίδια στα αζήτητα αφού ο Andy μεγάλωσε και ετοιμάζεται να φύγει για το πανεπιστήμιο. Ο Woody, o Buzz και όσοι απέμειναν από τους παλιούς περνάνε για ακόμα μια φορά τα πάνδεινα για να μας δείξουν στο τέλος ότι η παντοτινή φιλία υπάρχει ακόμα κι αν είσαι φτιαγμένος από πλαστικό. Μια εκπληκτική σκηνή στο δεύτερο μισό σου παγώνει την καρδιά και στο τέλος λιώνεις σαν βούτυρο από νοσταλγία και τη χαρά ενός πεπρωμένου που ολοκληρώθηκε. Μη ντραπείς αν κλάψεις.

3. The Fighter του David O. Russell

Waa what is this, another boxing movie?? Τι συμβαίνει επιτέλους και το ρινγκ συμβαδίζει τόσο καλά με το δράμα; Το Fighter μας μεταφέρει σε μια παρακμιακά γραφική πόλη των ΗΠΑ από αυτές που φαίνονται τόσο γοητευτικές στις ταινίες αλλά στην πραγματικότητα όλοι οι κάτοικοί τους προσπαθούν να ξεφύγουν με νύχια και με δόντια. Ο Christian Bale κεδίζει επιτέλους την πρώτη του υποψηφιότητα για όσκαρ στο ρόλο ενός crackhead πρώην μποξέρ που ζει με την ψευδαίσθηση ότι θα επιστρέψει ξανά στο ρινγκ - τα όνειρά του όμως θα διαλυθούν με τον πιο εξευτελιστικό τρόπο. Εν τω μεταξύ ο Mark Wahlberg ως μικρότερος ετεροθαλής αδελφός του Bale, προσπαθεί να βγει από τη σκιά του και μόνο όταν παίρνει την κατάσταση στα χέρια του καταφέρνει να τους ενώσει όλους σε έναν κοινό στόχο. Δε το λες σε καμία περίπτωση Million Dollar Baby αλλά ό,τι του λείπει σε πρωτοτυπία το αναπληρώνει με αλληλοσυγκρουόμενους χαρακτήρες που αγαπάς να μισείς, πολλές εξαιρετικές ερμηνείες μαζεμένες και το πάντα (πάντα!) inspiring θέμα του ανθρώπου που κόντρα σε όλα τα προγνωστικά καταφέρνει να ξεπεράσει τον εαυτό του. Για το γαμώτο, ρε γαμώτο!

2. Inception του Christopher Nolan

Θέ μου μέσα απ' την καρδιά μου κάνω μια ευχή: κάνε όλα τα καλοκαιρινά blockbusters να είναι όπως αυτό που μας ήρθε πέρσι! Αυτή η ταινία επαναπροσδιόρισε το χαρακτηρισμό "epic" χωρίς καν να έχει ξωτικά, μάγους και άρχοντες του σκότους (θα μπορούσε όμως αν ήθελε LOL). Ο Christopher Nolan, που έφερε τον Batman ένα σκαλί πιο πάνω από τους υπόλοιπους υπερήρωες και θεοποίησε το μακαρίτη Heath Ledger στο ρόλο του Joker, χρησιμοποίησε τις 3 προηγούμενές του ταινίες ως "εξάσκηση" για να καταφέρει να φτιάξει αυτήν εδώ την κολοσσιαίων διαστάσεων σπαζοκεφαλιά. Και μόνο για τις ώρες που έχω περάσει ξαναπαίζοντάς τις σκηνές στο μυαλό μου σκεφτόμενος τι σκατά έγινε τελικά, θα έπρεπε να είχε κατακτήσει την κορυφή της λίστας - αλλά μας ήρθε άλλη κεραμίδα μετά. Με ένα καστ που ταίριαξε όπως οι φράουλες με τη σαντιγύ, μια ιστορία βιάζει αλύπητα τις νοητικές σου ικανότητες και ένα αιώνια αμφίρροπο φινάλε, το Inception έθεσε νέα στάνταρ στην παραγωγή ταινιών ευρείας κατανάλωσης: οι φτηνές ανεγκέφαλες ιστορίες με τα κομπιουτερίστικα εφέ απλά δεν αρκούν πια. Δε χρειάστηκε να την φρεσκάρω για να θυμηθώ τα εγκεφαλικά πυροτεχνήματα που μου προκάλεσε. Amazing. Just amazing.

*Της δίνω και bonus που δεν προβλήθηκε σε άθλιο 3D - τη γελοιότερη δικαιολογία των κινηματογραφικών στούντιο να βγάλουν περισσότερα λεφτά.

**ΕΠΕΣΕ!! Δεν γίνεται αλλιώς, έ-πε-σε!

1. Black Swan του Darren Aronofsky

ΟΥΦ! Πώς να αρχίσω να γράφω για το Black Swan; Χρόνια είχε να με συναρπάσει τόσο μια ταινία. Από την εποχή του Spirited Away ή από εκείνο το βράδυ που αξιώθηκα να δω το Mulholland Drive. Μιλάμε για άμεση εκτόξευση στην κατηγορία "ταινίες που θα έβλεπα λίγο πριν πεθάνω" και προς το παρόν ψάχνω να βρω σε ποια σειρά ακριβώς θα την έβαζα. Nina Sayers: μια εύθραυστη, αντικοινωνική, σεξουαλικά καταπιεσμένη μπαλαρίνα με συνεχώς αυξανόμενες ψυχωτικές/παρανοϊκές τάσεις έμελλε να γίνει ένας από τους κινηματογραφικούς χαρακτήρες που θα φυλάω για πάντα μέσα στην καρδιά μου. Aψεγάδιαστη η Natalie Portman, πήδηξε με μια ταινία από την κατηγορία (extremely) promising actress στο αδιαμφισβήτητο ταλέντο. Πόσο μακριά θα πήγαινε κάποιος για να αγγίξει το τέλειο, σε τι άκρα θα έφτανε και πόσο χαμηλά θα έπεφτε για να καταφέρει να γίνει αυτό που οι άλλοι περιμένουν από αυτόν, αυτά είναι ερωτήματα που ο καθένας θα έχει θέσει στον εαυτό του. Το μπαλέτο είναι απλά ένα σκηνικό, αυτό που ταιριάζει στη ραγισμένη προσωπικότητα της Nina. Το καθοδικό (ή μήπως ανοδικό) ταξίδι της όμως είναι κάτι που θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα.

Εγκλωβισμένη σε έναν κόσμο συνεχούς πίεσης και αμφισβήτησης του εαυτού της, με την φρικιαστικά υπερπροστατευτική μητέρα της να μη της αφήνει χώρο να αναπνεύσει και την πλήρη απουσία ερωτικού ενδιαφέροντος, η Nina αναπόφευκτα βυθίζεται μέσα της και παραδίνεται στις σκοτεινές παρορμήσεις της για να ικανοποιήσει τη δίψα της για ολοκλήρωση. Ένα έργο τέχνης η σκηνοθεσία του Aronofsky, με τον οποίο δεν είχα κανένα ποτέ ιδιαίτερο κόλλημα (ειδικά μετά το κουραστικό Fountain που είδα τελευταία) τόσο που με κάνει να ελπίζω ότι ίσως κερδίσει το όσκαρ σκηνοθεσίας. Το α' γυναικείου είναι σίγουρο - δε μπορεί να γίνει αλλιώς, ενώ θα μπορούσε άνετα να παίζει και το β' γυναικείου αν δεν είχε σνομπάρει η ακαδημία τη Barbara Hershey στο ρόλο της ασφυκτικά στοργικής μητέρας. Το τι σενάρια έχω διαβάσει γι' αυτή τη σχέση δε λέγεται! Μέχρι και ψυχολόγοι σου λέει κάνουν αναλύσεις για να αποδείξουν ότι η Nina υπέστη sexual abuse από τη μάνα, με πλάγιους τρόπους φυσικά. Πάντως κι εμένα το inside joke με το pink and pretty γκρέιπφρουτ και το εκείνο το "are you ready for me" μου χτύπησαν περίεργα... Κάτι τέτοια κάνουν και μερικούς να λένε αηδιασμένοι πως ο Aronofsky χρήζει ψυχιατρικής βοήθειας - ωραία πράματα!! Και να μην ξεχάσω το soundtrack! Πόσες ταινίες τη σήμερον ημέρα σου δίνουν την ευκαιρία να απολαύσεις ένα από τα αριστουργήματα της κλασικής μουσικής; Μη το ψάχνεις, καμία. Ο Clint Mansell παίρνει τον Τσαϊκόφσκι και του ρίχνει μερικές διεστραμμένες πινελιές και το αποτέλεσμα; Ένα από τα καλύτερα soundtracks των τελευταίων 10 ετών! Όχι σκέψου και πόσο θα ανέβουν οι πωλήσεις της Λίμνης των Κύκνων απ' αυτή την ταινία. Τέλος πάντων, αυτά. Εύχομαι όλοι να μπορούσαν να δουν το Black Swan μέσα από τα μάτια μου. It was perfect.



Wednesday, February 23, 2011

Oscar Fever, Part I

Well, well, well φέτος έκανα την υπέρβαση και είδα όλες τις υποψήφιες για όσκαρ ταινίες πριν την απονομή! Πρέπει να το γιορτάσουμε με οσκαρικά ποστ, don't you think? Well I do think so shut up. Είναι εβδομάδα όσκαρ, από Δευτέρα οι μουσικές - δε θα πάνε πουθενά. Πρώτο που έχω να πω είναι πως μου άρεσαν όλες οι ταινίες ανεξαιρέτως, πράγμα που σημαίνει ότι α) έχω πολύ χαμηλά standards ή β) ήταν μια καλή χρονιά για τον κινηματογράφο. Το (β) ήταν η σωστή απάντηση, αλλιώς έχασες! :P Να σημειώσω εδώ ο μόνος τρόπος που μπορώ να κρίνω μια ταινία είναι συναισθηματικά, δλδ ανάλογα με τι νιώθω όταν πέσουν οι τίτλοι τέλους ή, hopefully, σε όλη τη διάρκεια. Μπορώ να εκτιμήσω μια καλή ερμηνεία αλλά αν δε με τραβάει το θέμα, δε θα επηρεάσει ιδιαίτερα τη γνώμη μου για το έργο. Τεχνικά ζητήματα όπως ο ήχος και τα special effects δεν με ενδιαφέρουν τόσο εκτός και αν έχουν συναισθηματικό αντίκτυπο - με άλλα λόγια αν θεωρείς το Avatar την καλύτερη ταινία όλων των εποχών τότε μάλλον δε συμφωνούμε. (Όχι ότι θα έχανα ποτέ την ευκαιρία να ξαναδώ το Avatar για οποιοδήποτε λόγο.)

Τέσσερις από τις δέκα τις είδα σε όλο τους το μεγαλείο στην ασημένια οθόνη. Τις υπόλοιπες τις είδα με τρόπους που δε χρειάζεται να αναφέρω, καταλαβαινόμαστε. Με 9€ εισιτήριο δεν πιστεύω να περίμεναν τίποτα περισσότερο τα αγαπητά studios. Κατεβάστε το στα 5 να πηγαίνω κάθε βδομάδα. Δεν υπάρχει κανένα σασπένς εδώ, το μπανεράκι στο sidebar τα φανερώνει όλα απλά ήθελα να γράψω και μερικά λόγια για την κάθε ταινία. Ίσως να υπάρξει μια αντιμετάθεση στις θέσεις 4 και 5 μόλις φρεσκάρω το Social Network που το είδα πριν πολλούς μήνες. Θα δούμε. Shall we begin?

10. Winter's Bone της Debra Granik

Η ταινία που κέρδισε το Grand Jury Prize στο φετινό Sundance μας μεταφέρει σε μια από εκείνες της περιοχές των ΗΠΑ που είναι ξεχασμένες από θεό και ανθρώπους και όλοι οι κάτοικοι με κάποιο περίεργο τρόπο είναι συγγενείς μεταξύ τους (enough said). Πρόκειται για την ιστορία της 17χρονης Ree Dolly που προσπαθεί να εντοπίσει τον πατέρα της, έναν έμπορο ναρκωτικών ο οποίος για να τη σκαπουλάρει από τη φυλακή έβαλε εγγύηση το σπίτι τους, αφήνοντας τη Ree, τα δυο μικρά αδέρφια της και την κατατονική τους μάνα να βγάλουν το φίδι απ' την τρύπα. Ένα μίγμα αγωνίας και αποστροφής κυριαρχεί σε όλη τη διάρκεια αυτής της μικρής ταινίας, καθώς η ανήλικη (αλλά αρχιδάτη) Ree μπαίνει όλο και πιο βαθιά στα άδυτα αυτής της στενής παρακμιακής κοινωνίας με τον πιο ανιδιοτελή σκοπό: να εξασφαλίσει στέγη για την οικογένειά της. Μπορεί να μοιάζει εντελώς "αμερικάνικη" αλλά στην ουσία δε διαφέρει και πολύ από τις κλειστές κοινωνίες που βρίσκουμε ακόμα και σήμερα στη χώρα μας. Ο μόνος λόγος που την έβαλα στη δέκατη θέση είναι επειδή μου άρεσαν λίγο περισσότερο οι υπόλοιπες. Φαντασική η νεοφερμένη Jennifer Lawrence στον πρωταγωνιστικό ρόλο, αν ήταν να χάσει η Portman το όσκαρ (not gonna happen), ας το έχανε απ' αυτήν.

9. The Kids Are Alright της Lisa Cholodenko

Μήπως αυτό το lesbian family comedy είναι η αρχή ενός νέου είδους κωμωδίας; Βέβαια η ταινία είναι δεν είναι απλά μια χαζοκωμωδία για δυο λεσβίες πριν την εμμηνόπαυση και τα φιντάνια τους που αποφάσισαν να βρουν τον δωρητή σπέρματος που γονιμοποίησε τις μανούλες τους. Αβίαστα φυσιολογική και αληθινή, δείχνει με τον καλύτερο τρόπο ότι η "κανονικότητα" είναι πολύ πιο ελαστική απ' ό,τι θέλουν μερικοί να πιστεύουν. Οι Annette Bening και Julianne Moore υποδύονται με πολύ σεβασμό και χιούμορ ένα ομόφυλο ζευγάρι που υποφέρει από τα εντελώς συμβατικά βάσανα του οποιοδήποτε ζευγαριού. Βρήκα γενικώς καλύτερη τη Moore όμως πρέπει να περιμένεις αρκετά μέχρι να κάνει την υποκριτική έκρηξη η Bening προς το τέλος της ταινίας. Ο Mark Ruffalo πάλι πώς βρέθηκε υποψήφιος για β' ανδρικού δε θα το κατανοήσω ποτέ.

8. True Grit των Joel & Ethan Coen

Δύσκολο να ξεχωρίσεις ποιος εκ των τριών πρωταγωνιστών έχει το περισσότερο "αληθινό θράσος" αν και η μικρή Elizabeth Marvel ως Mattie Ross παίρνει τη μερίδα του λέοντος. Η 14χρονή Mattie θέλει να πάρει εκδίκηση για τον άδικο χαμό του πατέρα της και κολλάει σα βδέλλα στον Jeff Bridges, ο οποίος αναλαμβάνει να εντοπίσει το δολοφόνο. Από κοντά κι ο Matt Damon που τον αναζητά για δικούς τους λόγους. Κλασική περίπτωση εντελώς διαφορετικών χαρακτήρων που μέσα από επικίνδυνες περιστάσεις βρίσκουν τον τρόπο να δεθούν μεταξύ τους για πάντα. Δεν είμαι τρελός φαν του western αλλά το συγκεκριμένο σε οδηγεί έξυπνα μέσα σε μια μικρή μεγάλη περιπέτεια η οποία καθορίζει το μέλλον τουλάχιστον ενός εκ των πρωταγωνιστών της και στο τέλος σου ρίχνει μια δυνατή σφαλιάρα αληθινής συγκίνησης.

7. The King's Speech του Tom Hooper

Ο λόγος του Βασιλιά Γεωργίου ΣΤ' ήταν μεγάλο βάσανο. Και ο γραπτός (στο τέλος) αλλά κυρίως ο προφορικός, αφού ο Βασιλιάς εκτός του ότι έχει stage fright, τραυλίζει ακατάπαυστα σε κάθε πρόταση. Ο εκ φύσεως αριστοκρατικός Colin Firth δίνει ρεσιτάλ υποκριτικής σε έναν σούπερ δύσκολο πλην αβανταδόρικο ρόλο, αφού υποδύεται τον τραυλό βασιλιά με πολλή αξιοπρέπεια και χωρίς ίχνος γελοιότητας. Ειλικρινά δεν πιστεύω να υπάρχει πιο συμπαθής βασιλιάς στην ιστορία του σινεμά! Σε κάθε του προσπάθεια να διορθώσει το πρόβλημα του φώναζα από μέσα μου "YOU CAN DO IT GEORGIE, COME ON"! Αρωγός στην προσπάθεια αυτή ο Geoffrey Rush στο ρόλο του λογοθεραπευτή. Τι να πω γι' αυτόν τον άνθρωπο, είναι μια απόλαυση να τον βλέπεις να παίζει! Για ό,τι είναι υποψήφιος αξίζει να το πάρει. Όπως και η ίδια η ταινία όμως, λες και φτιάχτηκε για να μαζεύει βραβεία και δεν μπορείς να πεις πως δε τα αξίζει. Από ερμηνείες ήταν άριστη αλλά υπάρχουν πιο πρωτότυπες ιστορίες στη δεκάδα που θα προτιμούσα να βραβευτούν. Ο Λόγος του Βασιλιά απλά επιβάλλεται και χωρίς βραβεία - άσε που έχει πάρει ένα σκασμό μέχρι τώρα, αρκούν.

6. 127 Hours του Danny Boyle

Βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα, το 127 Hours είναι μια από τις δυο πιο συμβατικές ιστορίες της δεκάδας. Larger than life αναρριχητής αποφασίζει να ξεσκάσει το Σαββατοκύριακο σκαρφαλώνοντας σε κατσάβραχα στη μέση του πουθενά. Ολομόναχος και χωρίς τηλέφωνο - δεν έχει σήμα ούτως ή άλλως. Η μοίρα τα φέρνει έτσι που βρίσκεται παγιδευμένος μέσα στη σχισμή ενός βράχου με ελάχιστες προμήθειες και κανέναν να τον βοηθήσει. Πολύ καλός ο James Franco στο ρόλο του συμπαθούς douchebag που έρχεται μούρη με μούρη με το θάνατο. Κι αν η όλη διαδικασία έχει ειπωθεί χιλιάδες φορές (σε χιονισμένες βουνοκορφές, σπηλιές, πλοία, υποβρύχια, φέρετρα θαμμένα στο χώμα κλπ), τα τελευταία λυτρωτικά λεπτά καλύπτουν το χαμένο έδαφος και σε ανακουφίζουν σαν ένα ποτήρι παγωμένο νερό στις 3 η ώρα τα χαράματα κάποιο βράδυ του Ιουλίου. Μια inspirational ένεση αδρεναλίνης 94 λεπτών που σίγουρα κάνει καλύτερη δουλειά από τα χαζοβιβλία του Coelho - παίρνει και λιγότερη ώρα.

Και εδώ θα το σταματήσω το σεντόνι γιατί θα παρατραβήξει. Wow τώρα που τα ξαναβλέπω πρέπει να έχω βάλει το πιο κουλό sequence στις θέσεις 10 με 6. Good job! :D Η πορεία προς την κορυφή συνεχίζεται...

Saturday, February 19, 2011

Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει...

...νέο template θα μυρίσει! Καλή χρυσή η Kylie αλλά την είχαμε σιχαθεί ομαδικώς. Επειδή όμως δε μπορούσα να αποφασίσω ποια θα έπαιρνε τη θέση της, έκανα αυτό το αριστούργημα - τερατούργημα με τέσσερις τσουλάρες που απασχολούν την επικαιρότητα τον τελευταίο καιρό. Η μυξοκλαίουσα Britney, η μαστούρω Avril και η Σοφία Μουτίδου στο ρόλο της Lady Gaga μας ενδιαφέρουν γιατί θα βγάλουν τα 3 πιο πολυαναμενόμενα άλμπουμ για το πρώτο τέρμινο του 2011. Όσο για τη μπλαζέ Xtina, απλά δε μπορούσα να αφήσω αυτή τη φάτσα να πάει χαμένη. Την έβαλα λοιπόν σε καίρια θέση!

Το μπλογκ το ξάνοιξα, ας ξανοίξει κι ο κωλόκαιρος! Απαντάω στα σχόλια αύριο, τώρα είναι ώρα ο καλλιτέχνης να ξαποστάσει το κουρασμένο του κορμί. Εν τω μεταξύ, δοξάστε με!! :D

Friday, February 18, 2011

If I Said I Can't Dance Anyhow...



Ορίστε λοιπόν το αποτέλεσμα της πρώτης συνεργασίας της Brit με τον Jonas Åkerlund, τον άνθρωπο πίσω από το "Telephone" και το "Ray of Light" μεταξύ άλλων. Κι αν στην αρχή νόμιζες ότι ξεκινάει το X Factor, μετά κάνει την εμφάνισή της η Britney μέσα σε ένα μηχανικό shrine αφιερωμένο στην ίδια με τα παλιότερα βίντεο κλιπ να παίζουν ολόγυρα και τα product placements να ακολουθούν το ένα το άλλο. Πάντως τι παρηγοριά για όλους τους μαγκούφηδες του κόσμου που μετά τη Lady Gaga και την Ke$ha, και η Britney Spears απενοχοποιεί τη χρήση του e-προξενιού (δεν ήξερα τι είναι το plentyoffish.com και το γκούγκλαρα - επιτυχές το placement συνεπώς). Το πόσα jokes βγαίνουν απ' αυτή την ιστορία είναι ένα άλλο θέμα. Το καλύτερο σημείο του κλιπ συμπίπτει απόλυτα με το καλύτερο σημείο του τραγουδιού. Ναι εκεί που δυο μπαμπάτσικες κασκαντέρ υποδύονται δυο Britneys να ξεμαλλιάζονται και μια άλλη, νύφη αυτή, κάνει χάλια το στούντιο με μπογιές να ξεπηδάνε απ' τα δάχτυλά της. Από χορευτές άλλο τίποτα, βέβαια η Brit βαριέται τη ζωή της όπως σε όλα τα βίντεο από το "Gimme More" κι έπειτα. Επίσης πρέπει να το πάρουμε απόφαση ότι το νεκρό βλέμμα ήρθε για να μείνει. Κοιτάει αλλού η γυναίκα, δεν ξέρω που, υποψιάζομαι στο μπουφέ με τα ντόνατς που είναι πίσω απ' τις κάμερες - can't blame her!

Είναι ένα καλό και κανονικής διάρκειας βίντεο.

So if I said I can't dance anyhow,
if my eyes are dead as a dodo now,
and if I now resemble a mad cow
would you hold it against me?

Nah.

Friday, February 11, 2011

Don't Go for Second Best Baby, You Were Born This Way!

Αυτό είναι λοιπόν το τραγούδι που η Lady έγραψε μέσα σε 10 λεπτά, που της το ψιθύρισε ο θεός στ' αυτί κλπ κλπ. Αν μη τι άλλο και πριν σχολιάσω το τραγούδι, οφείλω να παραδεχτώ ότι η Gaga είναι μεγαλοφυία όσον αφορά το marketing. Τις ιστορίες με το αν έχει πέος, τα άπειρα βίντεο στο YouTube που τη θέλουν μαριονέτα των Ιλλουμινάτηδων, όλα αυτά τα παίρνει και τα χρησιμοποιεί με τέτοιο τρόπο ώστε να γίνεται πάντα ντόρος. Έτσι και στο cover του "Born This Way" μοιάζει με μια drag queen από την κόλαση, ενώ τα διακριτικά κερατάκια σε συνδυασμό με τον τίτλο του τραγουδιού μόνο τροφή θα δώσουν στις διάφορες θεωρίες συνομωσίας. More fame for Gaga!

Το τραγούδι τώρα. Ούτε μέρα δεν πέρασαν και οι Μαντονικοί έχουν λυσσάξει ότι μοιάζει υπερβολικά με το "Express Yourself" της Madge Vagde. Και ναι, έχουν κάποιο δίκιο. Δεν είναι βέβαια κόπια αλλά, για να το θέσω αλλιώς, το ένα είναι μπιφτέκι και το άλλο σουτζουκάκι σμυρνέικο. Από κιμά φτιάχνονται και τα δυο αλλά δεν είναι το ίδιο φαγητό. Πάντως στο τέλος κιμά θα χωνέψεις ό,τι και να φας. I hope my point is clear lol. Τα δυο τραγούδια έχουν παρόμοια μελωδία σε αρκετά σημεία και φυσικά έχουν το ίδιο μήνυμα: είσαι όπως είσαι, απόλαυσέ το. Δε νομίζω όμως ότι έχουμε να κάνουμε με αντιγραφή αλλά με ένα hommage της Gaga στη Madonna. (Τρελός) φαν της δεν είμαι, όμως θα ήταν βλακεία να μην αναγνωρίζω της συμβολή της Madonna στην ποπ μουσική τα τελευταία τριάντα χρόνια. Κι αν τώρα φαίνεται ότι κουράστηκε, επί δεκαετίες ήταν η trend-setter της pop βιομηχανίας. Θα περάσουν χρόνια μέχρι να βγει μια μεγάλη pop star που να μην είναι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο επηρεασμένη από αυτήν (δλδ θα την τρώμε στη μάπα για πολύ καιρό ακόμα). Όσο για κάτι χαζά όπως το παρακάτω που είδα το πρωί:

ε το παρατραβάμε θαρρώ, δηλαδή έλεος. Είμαι σίγουρος ότι κι άλλες θα βγήκαν φωτό με μαλλί 220 volt και μακιγιάζ οδού Φυλής, ας μην μπούμε καν σ' αυτή τη διαδικασία.

Αυτό καθαυτό το τραγούδι λέει τίποτα; Μαθαίνεται από την πρώτη ακρόαση είναι γεγονός. Είναι όμως τίποτα πρωτοποριακό; Δε νομίζω. Θα σου αλλάξει τη ζωή; Probably not. Ακολουθεί πιστά το format που καθιέρωσε η Gaga: ατμοσφαιρικό intro με μια δήλωση στην αρχή, μετά κουπλέ ρεφρέν, κάπου μετά τη μέση χαμηλώνει η μουσική και βγάζει κάτι σαν ανακοινωθέν με το μήνυμα που θέλει να περάσει κι ύστερα ρεφρέν μέχρι το τέλος. Μου αρέσει να το σκέφτομαι ως ένα συμπαθητικό, ανεβαστικό κομμάτι με αισιόδοξο μήνυμα και εκτιμώ όπως πάντα το γεγονός ότι κλείνει το μάτι στη LGTB κοινότητα και στους κάθε λογής καταπιεσμένους (works wonders for marketing!). Ευελπιστώ όμως ότι θα υπάρχουν μερικά "Dance in the Dark" κρυμμένα κάπου στο νέο άλμπουμ, αλλιώς τζάμπα βλογούσε τα γένια της τόσους μήνες.



Βέβαια όλα αυτά δεν έχουν μεγάλη σημασία γιατί είτε σου άρεσε είτε όχι

θα το ακούσεις

ξανά

και ξανά

και ξανά

και ξανά

ΜΟΥΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ
ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ
ΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧ
ΑΧΑΧΑΧΑΧΑΑ!!!


ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ
ΧΑΧΑΧΑΧ
ΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧ
ΑΧΑΧΑΧ