Saturday, April 30, 2011

Sophie Ellis-Bextor: Make a Scene

Γάμοι και χαρές, μια κουκλίτσα η Kate Middleton με το νυφικό της και το καταλληλότερο ποστ για να γιορτάσουμε την περίσταση θα πρέπει να αφορά την πιο αριστοκρατική καλλιτέχνιδα του Ηνωμένου Βασιλείου και όχι μόνο. Η ακριβοθώρητη Sophie Ellis-Bextor κλείνει φέτος 10 χρόνια παρουσίας ως solo act και με μόλις 4 άλμπουμ στη δισκογραφία της καταφέρνει να ανεβάζει τον πήχη όλο και πιο ψηλά και έχει εδραιωθεί ως η αγαπημένη pop diva όσων ρίχνουν μια ματιά και εκτός του top 10. Μπορεί να μην κατόρθωσε ως τώρα να επαναλάβει την εμπορική επιτυχία του Read My Lips, από άποψη μουσικής όμως βελτιώνεται με ρυθμούς γεωμετρικής προόδου. Το Trip the Light Fantastic του 2007 ήταν ένα λαμπρό δείγμα φινετσάτης βρετανικής pop και πια είναι το ορόσημο που θα πρέπει να ξεπερνάει με κάθε νέο της βήμα. Το φετινό Make a Scene, μετά από πολλά σκαμπανεβάσματα και καθυστερήσεις, θα κυκλοφορήσει επίσημα τον Ιούνιο στην Αγγλία. Ευτυχώς για μας, η κυκλοφορία άρχισε πιο νωρίς στη Ρωσία και έτσι η αναμονή παίρνει τέλος. Spaciba baby! :D

Το ιδιαίτερο μ' αυτό το άλμπουμ είναι πως το 1/3 των τραγουδιών που περιέχει είναι ήδη γνωστά. Πρόβλημα; Όχι. Πρόβλημα θα είχαμε αν: 1) τα 5 ήδη γνωστά ήταν του πεταματού ή 2) αυτά τα 5 ήταν καλά και τα υπόλοιπα κοινά fillers για να γεμίσει ο χώρος. Στην περίπτωση του Make a Scene δε συμβαίνει κανένα από τα δύο. Κι αν το εισαγωγικό "Revolution" δεν μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση γιατί είναι το πιο "αγχωμένο" κομμάτι του δίσκου και δεν συνδέεται ιδιαίτερα με την χορευτική καταιγίδα που ακολουθεί, δεν χρειάζεται να απογοητευόμαστε. Το "Bittersweet" που ακολουθεί είναι βασικά το καλούπι που πρέπει να χρησιμοποιεί κάποιος όταν θέλει να γράψει ένα pop αριστούργημα. Παίρνει στοιχεία από τη μακρά παράδοση της αγγλικής dance-pop και την ευρωπαϊκή disco και τα ντύνει με τα γνωστά ηλεκτρονικά καλούδια των Freemasons, ο οποίοι πραγματικά πρέπει να προσπαθήσουν για να γράψουν κάτι κακό. Και μετά έρχεται το "Off & On", μια σύμπραξη των Róisín Murphy, Cathy Dennis και Calvin Harris που για κάποιο λόγο μουλάρωσε η Róisín και δεν το συμπεριέλαβε στο Overpowered. Είχα φάει τρελό κόλλημα όταν το πρωτοάκουσα το 2007 και αγάπησα άνευ προηγουμένου την αυθεντική εκτέλεση, όμως και η Sophie κάνει εξαιρετική δουλειά φέρνοντας το τραγούδι στα μέτρα της και στολίζοντάς το με τη χαρακτηριστική προφορά της. Το κομμάτι είναι ό,τι έχω στο μυαλό μου ως "καλή μουσική". Από όπου και να το πιάσεις θα βρεις ένα hook να σε περιμένει, σε κάθε κουπλέ και φυσικά στο εκπληκτικό ρεφρέν. Για κάτι τέτοιο ελπίζω κάθε φορά που ακούω ένα καινούριο cd και χαίρομαι που επιτέλους κάποιος το έβαλε στο άλμπουμ του. So there, δυο διαμάντια κι ακόμα δεν αρχίσαμε.

Το άλμπουμ στη συνέχεια παίρνει διάφορες (όχι πολλές) τροπές ανάλογα με τη διάθεση της Sophie και πάνω κάτω κινείται εκεί που περιμένεις να κινείται ένας pop δίσκος. Μια βραδιά στο club περιγράφουν οι συνεργασίες της με τρεις πολύ διαφορετικούς παραγωγούς. Το "Heartbreak (Make Me a Dancer)" είναι της κλασικής ηλεκτρονικής κοπιάς των Freemasons, λιγότερο ονειρικό από το "Bittersweet" και ανήκει στη σχολή crying on the dancefloor αλλά είναι πολύ διασκεδαστικό για να τιμήσει τις ρίζες του - όπως το κάνει π.χ. το "Dance in the Dark" της Gaga. Το "Not Giving Up on Love" από την άλλη είναι ένα χαρακτηριστικό anthem φωτεινής uplifting vocal trance από τον Armin van Buuren, ενώ το "Can't Fight This Feeling" το πιο house απ' τα τρία και ταυτόχρονα το λιγότερο εντυπωσιακό, μας χαρίζει ένα θαυμάσιο κολλητικό ρεφρέν. Αλλού η διάθεση είναι πιο ρομαντική όπως στα κομψά και μελωδικά "Starlight" και "Synchronised" που προσφέρουν ένα διάλειμμα από τον καταιγιστικό ρυθμό που υπάρχει σε όλο το cd, ενώ οι σφυγμοί ξανανεβαίνουν με το εξόχως slutty "Dial My Number" στο οποίο η Sophie αναζητά μόνο μια εφήμερη περιπέτεια: it's just for now so enjoy the ride / I'm having fun killing time with you. Τουλάχιστον στο "Under Your Touch" είναι έτοιμη να παραδοθεί ολοκληρωτικά στον αγαπημένο της μέσα σε μια θάλασσα από neon φώτα και trancey beats. Οπότε διαλέγεις ανάλογα την περίσταση! Ιδιαίτερη περίπτωση αποτελεί το "Make a Scene", το οποίο δεν έχεις ιδέα πού το πάει μέχρι να αρχίσουν τα πνευστά οπότε και καταλαβαίνεις ότι θα μπορούσε να είναι ένα απ' αυτά τα χορευτικά κομμάτια που τα αναπαράγουν αλύπητα οι ραδιοφωνικοί σταθμοί. Only much better! Το 80s retro "Magic" είναι από την ίδια πάστα με το "Bittersweet" αλλά φαντάσου το από το στόμα των Scissor Sisters, ενώ το τελικό κομμάτι "Cut Straight to the Heart", που είναι και το πιο 'βαθύ' κατά κάποιο τρόπο, αξίζει περισσότερο για τη μουσική και την ερμηνεία της Sophie παρά για τους στίχους που μιλάνε για την απόλυτη ευτυχία στο πλευρό του αντρός σου κλπ κλπ not my thing.

Οι προσδοκίες για το άλμπουμ αυτό δεν ήταν πολύ μεγάλες. Τα κομμάτια γράφτηκαν για το greatest hits που ετοίμαζε η Bextor αλλά της προέκυψαν καλύτερα από το στοιχειώδες καινούριο τραγούδι που βάζεις στη συλλογή για να πείσεις τον κόσμο να την αγοράσει και έτσι το γύρισε σε κανονική κυκλοφορία. Να όμως που τα κατάφερε και έφτιαξε μια από τις καλύτερες δουλειές της. Έχει μικρότερη ποικιλία στον ήχο από το Trip the Light Fantastic που σου πετούσε μικρές εκπλήξεις με κάθε κομμάτι αλλά το αναπληρώνει με ξεκάθαρο dance-oriented χαρακτήρα. Αν έχασε κάτι στον τομέα της ανακάλυψης το κέρδισε στη συνοχή. Είναι νομίζω το πιο εύκολο στο άκουσμα cd της και ελπίζω αυτό να του δώσει ένα πλεονέκτημα στον αγώνα για τις πωλήσεις. Αν όχι who cares? Μιλάμε για ένα δίσκο που σε πιάνει από το λαιμό και σε σέρνει στην πίστα για χορό. Θες κάτι trancelike; Το έχει. Μήπως κάτι που να μοιάζει βγαλμένο από μια disco του μέλλοντος; Το έχει κι αυτό. Το συμπέρασμα είναι ένα: όποιος θέλει να ξεσκάσει από τις επιταγές της αμερικανικής hit machine που μεσουρανεί, θα ανακουφιστεί με αυτή την κυριλάτη ένεση αγγλικής dance-pop. 8.5/10


Track List:

01. Revolution
02. Bittersweet
03. Off & On
04. Heartbreak (Make Me a Dancer) (feat. Freemasons)
05. Not Giving Up on Love (feat. Armin van Buuren)
06. Can't Fight This Feeling (feat. Junior Caldera)
07. Starlight
08. Under Your Touch
09. Make a Scene
10. Magic
11. Dial My Number
12. Homewrecker
13. Synchronised
14. Cut Straight to the Heart



8 comments:

Anonymous said...

http://tinypaste.com/d1e9a3

George said...

Η μουσικη του δισκου αυτου ειναι τετοια που νομιζεις οτι το εβγαλε ρωσσιδα! Ολα τα τραγουδια πατανε στη χαρακτηριστικη dance/house ρωσσικη μουσικη και πιστεψε με αν και δεν ακουω τοσο ξερω απο αυτην! (I was born there and my parents watch russian tv so...)

the writer said...

Λοιπόν, διαφωνώ κάθετα για το Revolution, είναι τέλειο! Αλλά δεν πειράζει, το Make A Scene είναι άλλη μια απόδειξη του UK Perfection.

petros said...

yeah baby!
μετά την κατηφόρα των τελευταίων cd που κυκλοφόρησαν, είναι ωραίο να ακούς ένα καλό pop-dance δίσκο.

Νίκος said...

Τέλειος δίσκος...Έβαλε τα γυαλιά σε όλες τις υπόλοιπες..Έδειξε τον δρόμο για την pop το 2011. Οι άλλες ας προσπαθήσουν κι άλλο.

Ειλικρινά από το πρώτο μέχρι το τελευταίο κομμάτι είναι όλα άψογα.. Και παρόλο που γνωρίζουμε ήδη τα μισά από πριν δεν κουράσανε

Neverlandean said...

@George,
έχει φτάσει σε τέτοια επίπεδα η ρωσική ποπ και δεν την έχω πάρει χαμπάρι;;

@the writer,
yay for the UK! To Revolution μου αρέσει αν ακολουθείται από το "in the Head"! :P

@petros,
ε καλά όχι κατηφόρα, να πούμε ισιάδα. Flat πράματα.

@Νίκος,
μοναχικός θα είναι ο δρόμος της, δεν έκανε κι αυτή μια MITOSIS να δει χαΐρι!

Sweet Sangria said...

Αχ τέλεια η Sophie... Το λάτρεψα το Make A Scene! Αγαπημένο κομμάτι το Synchronized..!

Neverlandean said...

Μπράβο σου, τέλειο πρώτο comment! You're on my white list. :P