Tuesday, March 8, 2011

Lykke Li: Wounded Rhymes

Τα κούλουμα τελείωσαν, η μεγάλη σαρακοστή άρχισε, τι καλύτερο λοιπόν από το να συνδυάσουμε την πραγματική νηστεία με την καλλιτεχνική - that is να διαγράψουμε ό,τι έχουμε από Black Eyed Peas στο σκληρό και να ακούσουμε λίγη πχιοτική και άξια σουηδική indie pop! Done and done! Ψέματα λέω, δεν έχω καθόλου Black Eyed Peas στο δίσκο μου heh. To Wounded Rhymes είναι η δεύτερή δουλειά της Lykke Li και πρόκεται για ένα από εκείνα τα άλμπουμ που όπως λέω "φτιάχουν ένα κόσμο", δηλαδή δεν γράφουμε 10 τραγούδια, τα πετάμε σε ένα cd και έτοιμο το φρικασέ (*cough* Cheryl). Υπάρχει μέθοδος κύριοι! Οι μουσικές και οι στίχοι χτίζουν από το μηδέν ένα σύμπαν το οποίο ο καλλιτέχνης διασχίζει απ' άκρη σ' άκρη ωσάν μετεωρίτης, μέχρι να σβήσει τελικά στο νυχτερινό ουρανό. ZOMG, moving on now.

H Lykke Li έχει το σουηδικό γονίδιο που σε προδιαθέτει για πρώτου επιπέδου μουσικά χαρίσματα και επιπλέον μεγάλωσε σε διάφορα μέρη του κόσμου και αυτό σίγουρα έπαιξε το ρόλο του στο να δημιουργήσει ένα ενδιαφέρον προσωπικό στυλ. Συνδυάζει τις άριστες storytelling ικανότητες της Bat for Lashes, ενώ οι ερμηνείες της πιάνουν από τα επικά κρεσέντα της Florence μέχρι την παραμυθένια τρυφερότητα της Emilíana Torrini. Τα τραγούδια της κλείνουν το μάτι στη δεκαετία του '60 αλλά είναι εμπλουτισμένα με σκοτεινά drum machines και handclaps που σε συνδυασμό με την ξωτικίσια φωνή της, δίνουν στο άλμπουμ μια μυστικιστική διάθεση. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι είναι τίγκα στο λιβάνι και τη βαριά κουλτούρα, hellz no! Το Wounded Rhymes είναι ένας απολαυστικός δίσκος από την αρχή μέχρι το τέλος. Υπάρχει και εδώ αυτή η ενδιαφέρουσα εναλλαγή δυνατών και ήρεμων κομματιών που βρήκαμε στο Two Suns της Bat for Lashes μόνο που η Li γενικώς είναι πιο in-your-face (και πιο pop) από τη Natasha, πράγμα που σημαίνει ότι τα ακουστικά τραγούδια είναι λιγότερα - yay! Τη μια στιγμή λοιπόν μπορεί να υμνεί τη νεότητα με μια δόση ψυχεδέλειας ("Youth Knows No Pain") και την αμέσως επόμενη να μεταμορφώνεται σε νύμφη που ακολουθεί τον αγαπημένο της μέχρι τα βάθη των ωκεανών, στο απίστευτα heartbreaking "I Follow Rivers" (best songs of 2011 - check). Τη μια θρηνεί σαν folk μοιρολογίστρα για τις ανεκπλήρωτες αγάπες της ζωής της υπό τη συνοδεία μελωδικών shoo ap shoo ah's ("Unrequited Love") και την άλλη γίνεται pop diva των sixties και τραγουδάει το τόσο cheesy αλλά και τόσο νοσταλγικό "Sadness Is a Blessing". Sadness is my boyfriend, oh sadness I'm your girl. Κι όμως αυτός ο στίχος που μόλις διάβασες ακούγεται μια χαρά όταν βγαίνει από το στόμα της!

Μέσα στο παραμύθι του Wounded Rhymes θα βρούμε επίσης τον ξεσηκωτικό, dirty χορό του "Get Some", το ξόρκι που ρίχνει στον "Jerome" για να τον κρατήσει για πάντα κοντά της, την προσωπική επανάσταση του "Rick Kids Blues", το στοχασμό του "Love Out of Lust" πάνω στο νόημα της ζωής και την αλά Alela Diane πρόσκληση του "I Know Places" σε μέρη αιώνιας ευτυχίας, στα οποία φτάνουμε δυο λεπτά πριν τελειώσει το τραγούδι μέσα σε μια ονειρική, υπνωτιστική νιρβάνα. Οι τίτλοι του τέλους πέφτουν με την έκρηξη αρμονικών φωνητικών του "Silent My Song". Τα τρια τελευταία κομμάτια είναι άκρως συμπαθητικά bonus tracks, το δε "Paris Blue" είναι b-side του "Get Some", δεν ανήκει στο cd αλλά θα ήταν έγκλημα να μη συμπεριλάβω αυτό το πάνεμορφο κομμάτι θλίψης και αυτολύπησης. Thank me later. :P

H ικανότητά της Li να ενώνει το φως και το σκοτάδι σε ένα ομοιογενές σύνολο είναι το απόλυτο χάρισμα του Wounded Rhymes. Ενώ είναι σε γενικές γραμμές ένα μελαγχολικό, γκρίζο άκουσμα, μερικές αχτίδες φωτός περνάνε και ζεσταίνουν την ψυχή σαν λιακάδα μετά από ολόκληρες μέρες σκατόκαιρου - καλή ώρα. Οι στίχοι της είναι ευχάριστα ποιητικοί χωρίς να κουράζουν και σε κάθε περίπτωση περιγράφουν τέλεια το συναίσθημα που θέλει να περάσει - εκεί φαίνεται και το ταλέντο του songwriter. Όλα αυτά πάνω στο στιβαρό υπόβαθρο της σκανδιναβικής pop μας φτιάχνουν ένα άλμπουμ κρύο και μουντό εξωτερικά αλλά γεμάτο χρώμα και ζεστασιά αν σκαλίσεις λίγο το εσωτερικό του. Ακόμα κι αν δεν μιλάμε για κάτι ρηξικέλευθο, εφόσον υπάρχουν και άλλοι δίσκοι με παρόμοιο ύφος και διάθεση, το Wounded Rhymes στέκεται πολύ γερά στα πόδια του και βρίσκει το δρόμο του για τις πρώτες θέσεις στις λίστες του 2011. 9/10


Track List:

01. Youth Knows No Pain
02. I Follow Rivers
03. Love Out of Lust
04. Unrequited Love
05. Get Some
06. Rich Kids Blues
07. Sadness Is a Blessing
08. I Know Places
09. Jerome
10. Silent My Song
11. Paris Blue
12. Made You Move
13. The Only



9 comments:

Anonymous said...

http://tinypaste.com/5c9df

George said...

Θα το ακούσω όταν ξεσκάσω με το Goodbye Lullaby (περιμένω ανυπόμονα review) και την Adele :P

gay super hero said...

Πολύ ενδιαφέρον το ρεφρέν και μου άρεσε το βίντεο με τη μαυροφορεμένη Ερινύα που κυνηγάει τον ιρακινό μέσα στα χιόνια, αλλά αυτά τα τεντζερέδια που βαρούσαν throughout με εκνεύρισαν λίγο.

Οκ μάλλον σου κατέστρεψα την ανάρτηση αλλά πάντως ευχαριστούμε που μοιράζεσαι τις μουσικές σου μαζί μας :-)

musicbug said...

Συμφωνώ απόλυτα σε όσα γράφεις. Μέχρι στιγμές είναι πολύ ψηλά στα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς, και είναι σίγουρα ανώτερο του debut album της.

the writer said...

Το ντεμπούτο δεν το πολυσυμπάθισα, αλλά η μαντάμ κατάφερε να μου αλλάξει γνώμη. Αυτό και την Atkins θέλω να τα ακούσω, βέβαια, λίγο περισσότερο για να καταλήξω στον βαθμό που θέλω να τους βάλω.

Neverlandean said...

@George,
Avril θα πέσει review, αφού τη φορτώθηκα στο header δε γίνεται. Ακόμα δε το άκουσα όμως. Adele θεά.

@gay super hero,
σιγά τα τεντζερέδια, διακριτικότατα ήταν! Πού ξέρεις ότι είναι Ιρακινός;

@musicbug,
μέχρι τώρα ήταν το μόνο που με τράβηξε από την πρώτη κιόλας ακρόαση!

@the writer,
αν δε προλάβεις βάλε 6. Ο βαθμός μπαλαντέρ. XD

Alexander V said...

H megaliteri agapi m! mpravo mpravo! <3

Νίκος said...

Φοβερό album, είχα δει που τριγυρνάγε σε όλα τα μπλογκς και τα φόρουμς και όλοι τρελαθήκαν και ευτυχώς που το έβαλες γιατί βαριόμουν να το ψάχνω.
I Follow Rivers και Get Some είναι τα καλύτερα, και όντως μου αρέσει που είναι όλο το album ενιαίο από την αρχή μέχρι το τέλος.

Περιμένουμε και ριβιού για την μπρίτνεη σπήαρς που βγήκε σήμερα.

Neverlandean said...

@Alexander V,
μπράβο της που έκανε ωραίο cd!

@Νίκος,
πάρτο στο πιάτο λοιπόν με τα bonus tracks που δεν τα ψάχνουν οι πολλοί!

Μπρίτνη πρέπει να βγει η deluxe πρώτα.