Friday, March 18, 2011

Jessie J: Who You Are

Με τις φουρνιές ανάλατων τραγουδιστριών που σερβίρει εδώ και χρόνια το Χ Factor, η επιτυχία της Jessie J είναι αν μη τι άλλο αναζωογονητική. Ακόμα κι αν δεν αντέχεις να ακούσεις το ντεμπούτο της, το στυλ και το ταμπεραμέντο της είναι πλέον κάτι σπάνιο ανάμεσα στις πρωτοεμφανιζόμενες βρετανίδες καλλιτέχνιδες. Δεν μου κάνει εντύπωση επομένως που σύσσωμη η μουσική κοινότητα έσπευσε να την εκθειάσει πριν καν βγάλει το πρώτο της άλμπουμ. Κέρδισε το Critics' Choice στα τελευταία Brits καθώς και το Sound of 2011 του BBC, προεξοφλώντας έτσι μια λαμπρή πορεία στο μουσικό στερέωμα. Τώρα πια μετά την κυκλοφορία του Who You Are όλα αυτά μάλλον μοιάζουν λίγο υπερβολικά, ακόμα κι έτσι όμως η Jessie είναι μακράν πιο ενδιαφέρουσα μουσικά και σαν άτομο από την περσινή κάτοχο των δυο παραπάνω τίτλων, τη βασίλισσα του χασμουρητού Ellie Goulding.

Κουμπούρα στα μαθηματικά αλλά με έντονη καλλιτεχνική φύση, γεύτηκε για πρώτη φορά την επιτυχία γράφοντας τραγούδια για άλλους. Το "Party in the U.S.A" που συν-έγραψε για τη Miley Cyrus ήταν το πρώτο της μεγάλο κατόρθωμα. Το Who You Are ήρθε δυο χρόνια αργότερα, ενώ λέγεται ότι είχε αρχίσει να το δουλεύει από το 2005 κιόλας. Με έξι χρόνια δουλειάς θα έπρεπε είτε να είναι ένα αριστούργημα της σύγχρονης μουσικής ή ένα overworked κουραστικό σύνολο. Δεν είναι όμως ούτε το ένα ούτε το άλλο. Σίγουρα πάντως δε χρειάζεται τόσο πολύς καιρός για να φτιάξεις ένα cd σαν αυτό. Αυτό που καταλαβαίνουμε από την πρώτη ακρόαση είναι το ότι η Jessie δε τα πέρασε ζάχαρη στο σχολείο. Κοροϊδίες και πειράγματα ήταν συχνό φαινόμενο και σου δίνει καλά να το καταλάβεις. Πολύ καλά όμως. Ξανά και ξανά. Και ξανά.

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Το πρώτο πράγμα που ακούσαμε απ' αυτήν ήταν το "Do It Like a Dude", ένα αντιδραστικό, φεμινιστικό και αθυρόστομο τραγούδι που το έγραψε έχοντας στο μυαλό της τη Rihanna επί εποχής Rated R. Ευτυχώς το κράτησε για τον εαυτό της γιατί η Rihanna το πέρασε γρήγορα εκείνο το στάδιο - sadly. Λοιπόν αυτό το κομμάτι είναι φανταστικό! Πρόκειται για ένα diss κατά της καφρίλας που ενόχλησε πάρα πολλούς, ειδικά άνδρες αλλά και γυναίκες, οι οποίες προφανώς το πήραν πολύ κυριολεκτικά. Σημασία έχει ότι προκάλεσε ντόρο και δημιούργησε θερμόαιμους fans και haters, ό,τι πρέπει να έχει δηλαδή μια pop star άξια αναφοράς. Δυστυχώς όμως είναι και ό,τι καλύτερο έχει να προσφέρει το άλμπουμ. Στα υπόλοιπο επικεντρώνεται στα άσχημα σχολικά της χρόνια και σε γενικόλογα inspiring κομμάτια αυτοβοήθειας. Το "Price Tag" είναι ένα καλοκαιρινό feelgood τραγούδι που μοιάζει πολύ σε διάθεση με αυτό που έγραψε για τη Miley και πάνω απ' όλα βγάζει ένα ωραίο μήνυμα κατά του υλιστικού τρόπου ζωής. Το "Who You Are" είναι το απόλυτο τραγούδι αποδοχής του εαυτού, με προσωπικούς στίχους και ερμηνεία βγαλμένη κατευθείαν από την καρδιά της Jessie. Όσο για αυτά που τράβηξε στο σχολείο, το "Who's Laughing Now" τα περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια και τρίβει την επιτυχία της στα μούτρα των παλιών συμμαθητών που της έκαναν τη ζωή κόλαση και τώρα θέλουν να γίνουν κολλητοί της.

Και μετά αρχίζει ένας κύκλος όπου επαναλαμβάνται λίγο πολύ τα ίδια μοτίβα με παρόμοιους στίχους και ιστορίες. Έχουμε το "Stand Up" που μας καλεί να είμαστε αισιόδοξοι και δυνατοί για ένα καλύτερο κόσμο, έχουμε το "Rainbow" που μας λέει ότι παρά τις διαφορές είμαστε όλοι ίδιοι, έχουμε το "Big White Room" που μιλάει για την ανασφάλεια που νιώθουμε όλοι μας μερικές φορές. Άλλα τραγούδια προσφέρουν το απαραίτητο love story με ρομαντική άποψη ("Abracadabra", "Casualty of Love" και το άθλιο "L.O.V.E") ή πιο μελοδραματικά ("Nobody's Perfect", "I Need This") ή με το στυλ 'μου είσαι πλεόν περιττός' στο "Mamma Knows Best". Οι στίχοι δεν είναι κακοί, έχει μερικούς πολύ καλούς, αλλά το κυριότερο πρόβλημα είναι η αοριστία και γενικότητα τύπου ζήσε την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία, σκόρπισε αγάπη στους γύρω σου, μην τα παρατάς και λοιπά, λες και διαβάζεις Λέο Μπουσκάλια ένα πράμα. Όλα αυτά πρέπει να γίνουν όσο η Jessie ταλαντεύεται ανάμεσα σε επιθετικές R'n'B μελωδίες και ασήμαντες, γλυκερές μπαλάντες.

Αν τα πιάσεις ένα ένα δεν υπάρχει τίποτα που θα σου κόψει την ανάσα, από την άλλη δεν υπάρχει και τίποτα που θα σε κάνει να ξεράσεις. Ως σύνολο είναι αρκετά συνεκτικό και ευχάριστο στα αυτιά, το γεγονός δε ότι η Jessie δεν είναι καμιά άφωνη βοηθάει αρκετά - βέβαια κάποιες στιγμές το παρατραβάει με τους λαρυγγισμούς αλλά τη συγχωρούμε. Μου αρέσει η αυτοπεποίθηση και το γεγονός ότι είναι παρούσα στο άλμπουμ (με τον τρόπο που ήταν η Marina στο δικό της) και χωρίς αμφιβολία έχει μεγάλες δυνατότητες για καλύτερα πράγματα από το Who You Are, που πήρε το μέσο δρόμο. Ένα μεγάλο ατού πέραν του ξεχωριστού στυλ της είναι η ισορροπία που κρατάει ανάμεσα σε αυτό που θεωρείται pop στην Αγγλία και την Αμερική. Μπορεί να παίξει άνετα και στα δυο στρατόπεδα και από μερικά βίντεο που την έχω δει να μιλάει μου φάνηκε συμπαθητική και καθόλου ψεύτικη. Ελπίζω μόνο να μην της έρθει καμιά ξαφνική μεγάλη δόξα και χάσει το δρόμο της. Προς το παρόν πάντως, η ευχάριστη περσόνα της είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα από το (σε γενικές γραμμές) ευχάριστο άλμπουμ της. 6/10


Track List:

01. Price Tag (feat. B.o.B)
02. Nobody's Perfect
03. Abracadabra
04. Big White Room (live)
05. Casualty of Love
06. Rainbow
07. Who's Laughing Now
08. Do It Like a Dude
09. Mamma Knows Best
10. L.O.V.E.
11. Stand Up
12. I Need This
13. Who You Are


15 comments:

Anonymous said...

http://tinypaste.com/18ebe

Jagon said...

Έχω καιρό να σχολιάσω, αλλά θέλω να ξέρεις ότι διαβάζω κάθε ποστ σου με ευλάβεια.. :)

Αγαπάω το Casualty Of Love...Ε και το Do It Like A Dude...Abracadabra=άλλη μια έκδοση του Teenage Dream της Katy...

Goodbye Lullaby και Femme Fatale reviews???

musicbug said...

Νομίζω ότι το υπερεκτίμησες το άλμπουμ. Είναι για κάτω από τη βάση. Εκτός του ότι τα τραγούδια είναι ανέμπνευστα, η φωνή της είναι τραγική κι εκνευριστική!

George said...

Εκτός απο το Do It Like A Dude το Who's Laughing Now και το Price Tag τα υπολοιπα μου εμειναν mehh! Too soul for me..im into more trashy music(watch femme fatale) αλλά εχει φωναρα και ειναι ομορφη! αλλα ισως ειναι ο ιδιος λογος που δεν μου αρεσει και η Christina..ειναι πολυ γλυκαναλατη στο υπολοιπο album και επισυγκεντρωνεται πολυ στη φωνη της..τι να πω ισως εγω εχω χαλια γουστο και ακουω τσουλακια..

P.O.V of a G said...

xmmm....ok, kali einai alla gia kapoio logo den tin polypaw..

ante ante, pote 8a kaneis femme fatale?
kai killer love/nicole opwsdipote! love it!xx

the writer said...

Η περίπτωση της Jessie J είναι τόσο familiar...Άντε κι εγώ να κάνω κανένα πετυχημένο βιβλίο για να σκάσουν όλοι! Αλλά ένα είναι σίγουρο: χαλαρά γιατί από την ώρα που θα πάω Πανεπιστήμιο, θ' αλλάξουν τα πράγματα!

Neverlandean said...

@Jagon,
don't worry about it! :)
Θα έρθει η ώρα τους κι αυτών.

@musicbug,
δεν είναι και τόσο χάλια! Έχει προσωπικότητα και η φωνή είναι ενοχλητική μόνο όταν κάνει αυτά τα οΟοΟαΟαΟαΟοοΟοΟΟ! Λες και κάνει ασκήσεις φωνητικής.

@George,
και γιατί τα τσουλάκια δείχνουν κακό γούστο περικαλώ; Μετά το Dignity και το Blackout όλα είναι πιθανά!

@P.O.V of a G,
ομγ Nicole που δε τολμάει καν να βγάλει το cd στην Αμερική λολ! Τι να το κάνεις άμα πιάσει τοπ 10 στη Μοζαμβίκη χρυσό μου; Retire. :P

@the writer,
you know it girlfriend! *snap*

George said...

I'm sorry did you just called Hilary Duff a slut? come on!!
Δεν ξέρω, πάντως αυτο που λεω οτι οι περισσοτερες αγαπημενες μου τραγουδιστριες ειναι mainstream και οχι..100% ταλαντουχες :p

P.O.V of a G said...

me apogoiteveis, u should know betta, but u don't!

Νίκος said...

Δεν την αντέχω καθόλου αυτή, δε ξέρω γιατί αλλά μου τη δίνει η φάτσα της. Παρόλα αυτά άκουσα το cd γιατί φάνηκες κάπως ενθουσιασμένος, και είχα δίκιο για το ότι δε την πάω. Το price tag κράτησα μόνο, όλο το υπόλοιπο το διέγραψα.

Neverlandean said...

@George,
σωστά η Hilary είναι με το σταυρό στο χέρι, bad call. Όλα είναι mainstream στη εποχή μας, δεν τίθεται θέμα. Και οι 80% ταλαντούχες μπορούν να κάνουν κάτι καλό με λίγη βοήθεια. :P

@P.O.V of a G,
I never said I won't give it a go!

@Νίκος,
πες μου πού σου φάνηκα "κάπως" (λολ) ενθουσιασμένος να επανορθώσω! Dude, το Do It έπρεπε να κρατήσεις.

Νίκος said...

Ε άμα γράφεις ότι είναι πιο ενδιαφέρουσα μουσικά από την Ellie, ότι είναι έντονη καλλιτεχνική φύση, και ότι είναι ευχάριστο άκουσμα και ειδικά άμα αναφέρεις στο κείμενο σου τη Miley, μάλλον σαν "ενθουσιασμένος" μου φάνηκες. Το 6/10 απλά δε το είχα προσέξει στην αρχή.

Neverlandean said...

Μια μπανανόφλουδα στο χαντάκι είναι πιο ενδιαφέρουσα μουσικά από την Ellie Goulding, δεν είναι και κανένα κατόρθωμα τώρα που το ξανασκέφτομαι, καλά έκανες και το παρατήρησες! :P

Τα άλλα είναι γεγονός αλλά δεν έκαψα και στηθόδεσμο. Ένα ευχάριστο εξάράκι δλδ just above average. :)

Νίκος said...

Έλα μωρέ καλούλα είναι και η Ellie, (για κανα δυό τραγούδια βέβαια γιατί μετά σε παίρνει ο ύπνος). Δε ξέρω γιατί έχετε πέσει όλοι να τη φάτε. Αλλά μάλλον ξέρω, δεν είναι τσουλάρα (θεμουσχώραμε) όπως όλες οι άλλες. λολ

Neverlandean said...

Ε όχι και όλοι, έχει πολλούς φαν για λόγους που δεν καταλαβαίνω.

Κι άλλες δεν είναι τσουλάρες αλλά ξέρουν να σου κρατήσουν το ενδιαφέρον!

PS: Πάντως ναι οι τσουλάρες έχουν τη χάρη τους. :P