Saturday, February 26, 2011

Oscar Fever, Part II

Λίγες ώρες πριν την απονομή, ορίστε ο τελική μου πεντάδα μαζί με τις προσευχές μου η ταινία στο #1 να πάρει περισσότερα βραβεία απ' όσα προβλέπεται. Α και στο σημείο αυτό να σχολιάσω ότι το ζεύγος James Franco - Anne Hathaway που θα παρουσιάσει την τελετή πρέπει να είναι το πιο γούτσου γούτσου δίδυμο ever! Είναι τόσο ταιριαστοί μαζί που θέλω να τους σφίξω δυνατά μέχρι να εκραγούν τα κεφάλια τους! :D

5. The Social Network του David Fincher

Αυτή ήταν η ταινία για την οποία σκίστηκαν οι περισσότερες κιλότες φέτος. Τέτοιο πράγμα δεν ξαναματάδα! Ποιος να μου το έλεγε ότι μια ταινία για το Facebook θα έκανε τους κριτικούς κινηματογράφου να καίνε τα σουτιέν τους από ενθουσιασμό; Το ερώτημα απαντήθηκε μόλις πήγα και την είδα. Μπορεί κατ' όνομα η ταινία να έχει ως θέμα ένα από τα πιο εμετικά πλην εμβληματικά sites στην ιστορία του ίντερνετ, όμως ουσιαστικά εμείς παρακολουθούμε ό,τι γίνεται στα παρασκήνια, δίνοντας λιγότερη σημασία στους αλγορίθμους και περισσότερο στους ανθρώπους. Τα πάντα γύρω από το Social Network στάζουν coolness. Από τη σκηνοθεσία και το μοντάζ μέχρι τη μουσική, τις ατάκες και τον Justin Timberlake. Πολύ αφαιρετικά, είναι μια εντελώς cool ιστορία κάποιον cool σπασικλακίων που από το cool πανεπιστήμιό τους έστησαν τον πιο cool (or not) ιστότοπο του διαδικτύου. Το μεγαλύτερό της ατού όμως (και εδώ φαίνεται η ικανότητα του σκηνοθέτη) είναι πως όλο αυτό που εύκολα θα μπορούσε να γίνει αφόρητα pretentious, το νιώθεις λες και κάποιος σου αφηγείται παλιές ιστορίες από τα φοιτητικά του χρόνια. Πιάνεις μια μπύρα και μαθαίνεις πως ο Zuckerberg (που φέρθηκε ελαφρώς ως μαλακάκος, me thinks) θυσίασε μέχρι και αδερφικές φιλίες για να δει το όραμά του να γίνεται πραγματικότητα. Σχεδόν σίγουρα κερδίζει την κατηγορία (hopefully not) ίσως και τη σκηνοθεσία. Κρίμα γιατί τα καλύτερα του Fincher ήταν το 1999 με το Fight Club.

Jesse Eisenberg ΓΙΑΤΙ είναι υποψήφιος για όσκαρ;;; Δε λέω συμπαθητικός είναι αλλά παίζει μονίμως τον ίδιο ρόλο: έναν witty πολυλογά dork. Τον βάζεις σε μια προβληματική οικογένεια και βρίσκεται στο The Squid and the Whale, τον βάζεις σε ένα λούνα παρκ με ζόμπι και βρίσκεται στο Zombieland, του δίνεις ένα laptop και τον Justin αγκαζέ και βρίσκεται στο Social Network. Whatever.

4. Toy Story 3 του Lee Unkrich

Η πιο επιτυχημένη (I think) τριλογία κινουμένων σχεδίων στην ιστορία του κινηματογράφου ξεχειλίζει τόσο από συναίσθημα και χιούμορ που θα έκανε μερικούς επαγγελματίες ηθοποιούς να σκάσουν από το κακό τους. Δεκαπέντε χρόνια μετά το πρώτο Toy Story, το τελευταίο μέρος της τριλογίας βρίσκει τα παιχνίδια στα αζήτητα αφού ο Andy μεγάλωσε και ετοιμάζεται να φύγει για το πανεπιστήμιο. Ο Woody, o Buzz και όσοι απέμειναν από τους παλιούς περνάνε για ακόμα μια φορά τα πάνδεινα για να μας δείξουν στο τέλος ότι η παντοτινή φιλία υπάρχει ακόμα κι αν είσαι φτιαγμένος από πλαστικό. Μια εκπληκτική σκηνή στο δεύτερο μισό σου παγώνει την καρδιά και στο τέλος λιώνεις σαν βούτυρο από νοσταλγία και τη χαρά ενός πεπρωμένου που ολοκληρώθηκε. Μη ντραπείς αν κλάψεις.

3. The Fighter του David O. Russell

Waa what is this, another boxing movie?? Τι συμβαίνει επιτέλους και το ρινγκ συμβαδίζει τόσο καλά με το δράμα; Το Fighter μας μεταφέρει σε μια παρακμιακά γραφική πόλη των ΗΠΑ από αυτές που φαίνονται τόσο γοητευτικές στις ταινίες αλλά στην πραγματικότητα όλοι οι κάτοικοί τους προσπαθούν να ξεφύγουν με νύχια και με δόντια. Ο Christian Bale κεδίζει επιτέλους την πρώτη του υποψηφιότητα για όσκαρ στο ρόλο ενός crackhead πρώην μποξέρ που ζει με την ψευδαίσθηση ότι θα επιστρέψει ξανά στο ρινγκ - τα όνειρά του όμως θα διαλυθούν με τον πιο εξευτελιστικό τρόπο. Εν τω μεταξύ ο Mark Wahlberg ως μικρότερος ετεροθαλής αδελφός του Bale, προσπαθεί να βγει από τη σκιά του και μόνο όταν παίρνει την κατάσταση στα χέρια του καταφέρνει να τους ενώσει όλους σε έναν κοινό στόχο. Δε το λες σε καμία περίπτωση Million Dollar Baby αλλά ό,τι του λείπει σε πρωτοτυπία το αναπληρώνει με αλληλοσυγκρουόμενους χαρακτήρες που αγαπάς να μισείς, πολλές εξαιρετικές ερμηνείες μαζεμένες και το πάντα (πάντα!) inspiring θέμα του ανθρώπου που κόντρα σε όλα τα προγνωστικά καταφέρνει να ξεπεράσει τον εαυτό του. Για το γαμώτο, ρε γαμώτο!

2. Inception του Christopher Nolan

Θέ μου μέσα απ' την καρδιά μου κάνω μια ευχή: κάνε όλα τα καλοκαιρινά blockbusters να είναι όπως αυτό που μας ήρθε πέρσι! Αυτή η ταινία επαναπροσδιόρισε το χαρακτηρισμό "epic" χωρίς καν να έχει ξωτικά, μάγους και άρχοντες του σκότους (θα μπορούσε όμως αν ήθελε LOL). Ο Christopher Nolan, που έφερε τον Batman ένα σκαλί πιο πάνω από τους υπόλοιπους υπερήρωες και θεοποίησε το μακαρίτη Heath Ledger στο ρόλο του Joker, χρησιμοποίησε τις 3 προηγούμενές του ταινίες ως "εξάσκηση" για να καταφέρει να φτιάξει αυτήν εδώ την κολοσσιαίων διαστάσεων σπαζοκεφαλιά. Και μόνο για τις ώρες που έχω περάσει ξαναπαίζοντάς τις σκηνές στο μυαλό μου σκεφτόμενος τι σκατά έγινε τελικά, θα έπρεπε να είχε κατακτήσει την κορυφή της λίστας - αλλά μας ήρθε άλλη κεραμίδα μετά. Με ένα καστ που ταίριαξε όπως οι φράουλες με τη σαντιγύ, μια ιστορία βιάζει αλύπητα τις νοητικές σου ικανότητες και ένα αιώνια αμφίρροπο φινάλε, το Inception έθεσε νέα στάνταρ στην παραγωγή ταινιών ευρείας κατανάλωσης: οι φτηνές ανεγκέφαλες ιστορίες με τα κομπιουτερίστικα εφέ απλά δεν αρκούν πια. Δε χρειάστηκε να την φρεσκάρω για να θυμηθώ τα εγκεφαλικά πυροτεχνήματα που μου προκάλεσε. Amazing. Just amazing.

*Της δίνω και bonus που δεν προβλήθηκε σε άθλιο 3D - τη γελοιότερη δικαιολογία των κινηματογραφικών στούντιο να βγάλουν περισσότερα λεφτά.

**ΕΠΕΣΕ!! Δεν γίνεται αλλιώς, έ-πε-σε!

1. Black Swan του Darren Aronofsky

ΟΥΦ! Πώς να αρχίσω να γράφω για το Black Swan; Χρόνια είχε να με συναρπάσει τόσο μια ταινία. Από την εποχή του Spirited Away ή από εκείνο το βράδυ που αξιώθηκα να δω το Mulholland Drive. Μιλάμε για άμεση εκτόξευση στην κατηγορία "ταινίες που θα έβλεπα λίγο πριν πεθάνω" και προς το παρόν ψάχνω να βρω σε ποια σειρά ακριβώς θα την έβαζα. Nina Sayers: μια εύθραυστη, αντικοινωνική, σεξουαλικά καταπιεσμένη μπαλαρίνα με συνεχώς αυξανόμενες ψυχωτικές/παρανοϊκές τάσεις έμελλε να γίνει ένας από τους κινηματογραφικούς χαρακτήρες που θα φυλάω για πάντα μέσα στην καρδιά μου. Aψεγάδιαστη η Natalie Portman, πήδηξε με μια ταινία από την κατηγορία (extremely) promising actress στο αδιαμφισβήτητο ταλέντο. Πόσο μακριά θα πήγαινε κάποιος για να αγγίξει το τέλειο, σε τι άκρα θα έφτανε και πόσο χαμηλά θα έπεφτε για να καταφέρει να γίνει αυτό που οι άλλοι περιμένουν από αυτόν, αυτά είναι ερωτήματα που ο καθένας θα έχει θέσει στον εαυτό του. Το μπαλέτο είναι απλά ένα σκηνικό, αυτό που ταιριάζει στη ραγισμένη προσωπικότητα της Nina. Το καθοδικό (ή μήπως ανοδικό) ταξίδι της όμως είναι κάτι που θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα.

Εγκλωβισμένη σε έναν κόσμο συνεχούς πίεσης και αμφισβήτησης του εαυτού της, με την φρικιαστικά υπερπροστατευτική μητέρα της να μη της αφήνει χώρο να αναπνεύσει και την πλήρη απουσία ερωτικού ενδιαφέροντος, η Nina αναπόφευκτα βυθίζεται μέσα της και παραδίνεται στις σκοτεινές παρορμήσεις της για να ικανοποιήσει τη δίψα της για ολοκλήρωση. Ένα έργο τέχνης η σκηνοθεσία του Aronofsky, με τον οποίο δεν είχα κανένα ποτέ ιδιαίτερο κόλλημα (ειδικά μετά το κουραστικό Fountain που είδα τελευταία) τόσο που με κάνει να ελπίζω ότι ίσως κερδίσει το όσκαρ σκηνοθεσίας. Το α' γυναικείου είναι σίγουρο - δε μπορεί να γίνει αλλιώς, ενώ θα μπορούσε άνετα να παίζει και το β' γυναικείου αν δεν είχε σνομπάρει η ακαδημία τη Barbara Hershey στο ρόλο της ασφυκτικά στοργικής μητέρας. Το τι σενάρια έχω διαβάσει γι' αυτή τη σχέση δε λέγεται! Μέχρι και ψυχολόγοι σου λέει κάνουν αναλύσεις για να αποδείξουν ότι η Nina υπέστη sexual abuse από τη μάνα, με πλάγιους τρόπους φυσικά. Πάντως κι εμένα το inside joke με το pink and pretty γκρέιπφρουτ και το εκείνο το "are you ready for me" μου χτύπησαν περίεργα... Κάτι τέτοια κάνουν και μερικούς να λένε αηδιασμένοι πως ο Aronofsky χρήζει ψυχιατρικής βοήθειας - ωραία πράματα!! Και να μην ξεχάσω το soundtrack! Πόσες ταινίες τη σήμερον ημέρα σου δίνουν την ευκαιρία να απολαύσεις ένα από τα αριστουργήματα της κλασικής μουσικής; Μη το ψάχνεις, καμία. Ο Clint Mansell παίρνει τον Τσαϊκόφσκι και του ρίχνει μερικές διεστραμμένες πινελιές και το αποτέλεσμα; Ένα από τα καλύτερα soundtracks των τελευταίων 10 ετών! Όχι σκέψου και πόσο θα ανέβουν οι πωλήσεις της Λίμνης των Κύκνων απ' αυτή την ταινία. Τέλος πάντων, αυτά. Εύχομαι όλοι να μπορούσαν να δουν το Black Swan μέσα από τα μάτια μου. It was perfect.



6 comments:

Neverlandean said...

Biggest post evar probably.

George said...

Wanna watch the Social Network and Black Swan!
You totally made my day with the Mulholland Drive refrence!!!

the writer said...

Μεγάλο post, αλλά διαβάζεται ευχάριστα. Εγώ ψηφίζω Toy Story γιατί αυτή η τριλογία σημάδεψε την παιδική μου ηλικία, πριν κολλήσω και ξεκολλήσω με ότι πιο ασήμαντο υπάρχει στο κόσμο. Α, και στο blog μου έχω post - απάντηση για εσένα με αγάπη!

Νίκος said...

Το Toy Story 3 και το Inception ήταν εξαιρετικά (τολμώ να πω ότι το 3 ίσως είναι και το καλύτερο μέρος της τριλογίας;). Το Black Swan δεν μου άρεσε καθόλου, για την ακρίβεια σχεδόν με πήρε ο ύπνος και το social network ενώ ήταν καλό, δε μπορώ να καταλάβω όλα αυτά τα βραβεία και το γιατί συζητήθηκε τόσο. Το fighter δε το έχω δει ακόμα..

provato said...

ποπο δεν έχω δει καθόλου toy story, κανένα από τα 3, τμβ το ξέρω.... θα δω τώρα όλα από την αρχή για να παρακολουθήσω το 3 που πήρε τόσο διθύραμβο!

Neverlandean said...

@George,
τόσο μικρός και fan του Mulholland Drive; Μπράβοοο!

@the writer,
εμένα τη σημάδεψε η Ωραία Κοιμωμένη! Λολ φαινόταν το πράγμα από νωρίς.

@Νίκος,
ομγ ασυγχώρητος που δε σου άρεσε το Πουλί!! To Social Network πήρε όσα πήρε γι' αυτά που γράφω στο ποστ, δε μπορώ να σκεφτώ τίποτα άλλο. :/

@provato,
όλα πήραν διθύραμβο δες τα, μην είσαι άλλο ΤΜΒ!