Wednesday, February 23, 2011

Oscar Fever, Part I

Well, well, well φέτος έκανα την υπέρβαση και είδα όλες τις υποψήφιες για όσκαρ ταινίες πριν την απονομή! Πρέπει να το γιορτάσουμε με οσκαρικά ποστ, don't you think? Well I do think so shut up. Είναι εβδομάδα όσκαρ, από Δευτέρα οι μουσικές - δε θα πάνε πουθενά. Πρώτο που έχω να πω είναι πως μου άρεσαν όλες οι ταινίες ανεξαιρέτως, πράγμα που σημαίνει ότι α) έχω πολύ χαμηλά standards ή β) ήταν μια καλή χρονιά για τον κινηματογράφο. Το (β) ήταν η σωστή απάντηση, αλλιώς έχασες! :P Να σημειώσω εδώ ο μόνος τρόπος που μπορώ να κρίνω μια ταινία είναι συναισθηματικά, δλδ ανάλογα με τι νιώθω όταν πέσουν οι τίτλοι τέλους ή, hopefully, σε όλη τη διάρκεια. Μπορώ να εκτιμήσω μια καλή ερμηνεία αλλά αν δε με τραβάει το θέμα, δε θα επηρεάσει ιδιαίτερα τη γνώμη μου για το έργο. Τεχνικά ζητήματα όπως ο ήχος και τα special effects δεν με ενδιαφέρουν τόσο εκτός και αν έχουν συναισθηματικό αντίκτυπο - με άλλα λόγια αν θεωρείς το Avatar την καλύτερη ταινία όλων των εποχών τότε μάλλον δε συμφωνούμε. (Όχι ότι θα έχανα ποτέ την ευκαιρία να ξαναδώ το Avatar για οποιοδήποτε λόγο.)

Τέσσερις από τις δέκα τις είδα σε όλο τους το μεγαλείο στην ασημένια οθόνη. Τις υπόλοιπες τις είδα με τρόπους που δε χρειάζεται να αναφέρω, καταλαβαινόμαστε. Με 9€ εισιτήριο δεν πιστεύω να περίμεναν τίποτα περισσότερο τα αγαπητά studios. Κατεβάστε το στα 5 να πηγαίνω κάθε βδομάδα. Δεν υπάρχει κανένα σασπένς εδώ, το μπανεράκι στο sidebar τα φανερώνει όλα απλά ήθελα να γράψω και μερικά λόγια για την κάθε ταινία. Ίσως να υπάρξει μια αντιμετάθεση στις θέσεις 4 και 5 μόλις φρεσκάρω το Social Network που το είδα πριν πολλούς μήνες. Θα δούμε. Shall we begin?

10. Winter's Bone της Debra Granik

Η ταινία που κέρδισε το Grand Jury Prize στο φετινό Sundance μας μεταφέρει σε μια από εκείνες της περιοχές των ΗΠΑ που είναι ξεχασμένες από θεό και ανθρώπους και όλοι οι κάτοικοι με κάποιο περίεργο τρόπο είναι συγγενείς μεταξύ τους (enough said). Πρόκειται για την ιστορία της 17χρονης Ree Dolly που προσπαθεί να εντοπίσει τον πατέρα της, έναν έμπορο ναρκωτικών ο οποίος για να τη σκαπουλάρει από τη φυλακή έβαλε εγγύηση το σπίτι τους, αφήνοντας τη Ree, τα δυο μικρά αδέρφια της και την κατατονική τους μάνα να βγάλουν το φίδι απ' την τρύπα. Ένα μίγμα αγωνίας και αποστροφής κυριαρχεί σε όλη τη διάρκεια αυτής της μικρής ταινίας, καθώς η ανήλικη (αλλά αρχιδάτη) Ree μπαίνει όλο και πιο βαθιά στα άδυτα αυτής της στενής παρακμιακής κοινωνίας με τον πιο ανιδιοτελή σκοπό: να εξασφαλίσει στέγη για την οικογένειά της. Μπορεί να μοιάζει εντελώς "αμερικάνικη" αλλά στην ουσία δε διαφέρει και πολύ από τις κλειστές κοινωνίες που βρίσκουμε ακόμα και σήμερα στη χώρα μας. Ο μόνος λόγος που την έβαλα στη δέκατη θέση είναι επειδή μου άρεσαν λίγο περισσότερο οι υπόλοιπες. Φαντασική η νεοφερμένη Jennifer Lawrence στον πρωταγωνιστικό ρόλο, αν ήταν να χάσει η Portman το όσκαρ (not gonna happen), ας το έχανε απ' αυτήν.

9. The Kids Are Alright της Lisa Cholodenko

Μήπως αυτό το lesbian family comedy είναι η αρχή ενός νέου είδους κωμωδίας; Βέβαια η ταινία είναι δεν είναι απλά μια χαζοκωμωδία για δυο λεσβίες πριν την εμμηνόπαυση και τα φιντάνια τους που αποφάσισαν να βρουν τον δωρητή σπέρματος που γονιμοποίησε τις μανούλες τους. Αβίαστα φυσιολογική και αληθινή, δείχνει με τον καλύτερο τρόπο ότι η "κανονικότητα" είναι πολύ πιο ελαστική απ' ό,τι θέλουν μερικοί να πιστεύουν. Οι Annette Bening και Julianne Moore υποδύονται με πολύ σεβασμό και χιούμορ ένα ομόφυλο ζευγάρι που υποφέρει από τα εντελώς συμβατικά βάσανα του οποιοδήποτε ζευγαριού. Βρήκα γενικώς καλύτερη τη Moore όμως πρέπει να περιμένεις αρκετά μέχρι να κάνει την υποκριτική έκρηξη η Bening προς το τέλος της ταινίας. Ο Mark Ruffalo πάλι πώς βρέθηκε υποψήφιος για β' ανδρικού δε θα το κατανοήσω ποτέ.

8. True Grit των Joel & Ethan Coen

Δύσκολο να ξεχωρίσεις ποιος εκ των τριών πρωταγωνιστών έχει το περισσότερο "αληθινό θράσος" αν και η μικρή Elizabeth Marvel ως Mattie Ross παίρνει τη μερίδα του λέοντος. Η 14χρονή Mattie θέλει να πάρει εκδίκηση για τον άδικο χαμό του πατέρα της και κολλάει σα βδέλλα στον Jeff Bridges, ο οποίος αναλαμβάνει να εντοπίσει το δολοφόνο. Από κοντά κι ο Matt Damon που τον αναζητά για δικούς τους λόγους. Κλασική περίπτωση εντελώς διαφορετικών χαρακτήρων που μέσα από επικίνδυνες περιστάσεις βρίσκουν τον τρόπο να δεθούν μεταξύ τους για πάντα. Δεν είμαι τρελός φαν του western αλλά το συγκεκριμένο σε οδηγεί έξυπνα μέσα σε μια μικρή μεγάλη περιπέτεια η οποία καθορίζει το μέλλον τουλάχιστον ενός εκ των πρωταγωνιστών της και στο τέλος σου ρίχνει μια δυνατή σφαλιάρα αληθινής συγκίνησης.

7. The King's Speech του Tom Hooper

Ο λόγος του Βασιλιά Γεωργίου ΣΤ' ήταν μεγάλο βάσανο. Και ο γραπτός (στο τέλος) αλλά κυρίως ο προφορικός, αφού ο Βασιλιάς εκτός του ότι έχει stage fright, τραυλίζει ακατάπαυστα σε κάθε πρόταση. Ο εκ φύσεως αριστοκρατικός Colin Firth δίνει ρεσιτάλ υποκριτικής σε έναν σούπερ δύσκολο πλην αβανταδόρικο ρόλο, αφού υποδύεται τον τραυλό βασιλιά με πολλή αξιοπρέπεια και χωρίς ίχνος γελοιότητας. Ειλικρινά δεν πιστεύω να υπάρχει πιο συμπαθής βασιλιάς στην ιστορία του σινεμά! Σε κάθε του προσπάθεια να διορθώσει το πρόβλημα του φώναζα από μέσα μου "YOU CAN DO IT GEORGIE, COME ON"! Αρωγός στην προσπάθεια αυτή ο Geoffrey Rush στο ρόλο του λογοθεραπευτή. Τι να πω γι' αυτόν τον άνθρωπο, είναι μια απόλαυση να τον βλέπεις να παίζει! Για ό,τι είναι υποψήφιος αξίζει να το πάρει. Όπως και η ίδια η ταινία όμως, λες και φτιάχτηκε για να μαζεύει βραβεία και δεν μπορείς να πεις πως δε τα αξίζει. Από ερμηνείες ήταν άριστη αλλά υπάρχουν πιο πρωτότυπες ιστορίες στη δεκάδα που θα προτιμούσα να βραβευτούν. Ο Λόγος του Βασιλιά απλά επιβάλλεται και χωρίς βραβεία - άσε που έχει πάρει ένα σκασμό μέχρι τώρα, αρκούν.

6. 127 Hours του Danny Boyle

Βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα, το 127 Hours είναι μια από τις δυο πιο συμβατικές ιστορίες της δεκάδας. Larger than life αναρριχητής αποφασίζει να ξεσκάσει το Σαββατοκύριακο σκαρφαλώνοντας σε κατσάβραχα στη μέση του πουθενά. Ολομόναχος και χωρίς τηλέφωνο - δεν έχει σήμα ούτως ή άλλως. Η μοίρα τα φέρνει έτσι που βρίσκεται παγιδευμένος μέσα στη σχισμή ενός βράχου με ελάχιστες προμήθειες και κανέναν να τον βοηθήσει. Πολύ καλός ο James Franco στο ρόλο του συμπαθούς douchebag που έρχεται μούρη με μούρη με το θάνατο. Κι αν η όλη διαδικασία έχει ειπωθεί χιλιάδες φορές (σε χιονισμένες βουνοκορφές, σπηλιές, πλοία, υποβρύχια, φέρετρα θαμμένα στο χώμα κλπ), τα τελευταία λυτρωτικά λεπτά καλύπτουν το χαμένο έδαφος και σε ανακουφίζουν σαν ένα ποτήρι παγωμένο νερό στις 3 η ώρα τα χαράματα κάποιο βράδυ του Ιουλίου. Μια inspirational ένεση αδρεναλίνης 94 λεπτών που σίγουρα κάνει καλύτερη δουλειά από τα χαζοβιβλία του Coelho - παίρνει και λιγότερη ώρα.

Και εδώ θα το σταματήσω το σεντόνι γιατί θα παρατραβήξει. Wow τώρα που τα ξαναβλέπω πρέπει να έχω βάλει το πιο κουλό sequence στις θέσεις 10 με 6. Good job! :D Η πορεία προς την κορυφή συνεχίζεται...

8 comments:

George said...

Μιας και ειμαι φαν των κοινωνικων εργων μου τραβηξαν τη προσοχη το 10 και το 9!
PS. I like Coelho's books!!!

provato said...

εντάξει ήδη χύνω που το μαύρο ζβαν θα είναι νούμερο 1


σόρη για το σπόηλερ, χοχοχο

provato said...

2 το ηνσέπσηο; 2;;;;; ftw neverako!!!!! ήλπιζα ότι θα είναι εκτός 10αδας μή σου πω και 20άδας λυγμ

Andreas said...

όπως πάντα άσχετο το σχόλιο με το ποστ αλλά

my name is
Angora
Nylandra
Tafatia
Michaels


ΥΓ. Inception sucks.

Tom said...

Έχω δει μόνο Winter's Bone + 127 Hours, προτιμώ το 2ο. Το 1ο το βρήκα αρκετα αργό...

Neverlandean said...

@George,
είσαι μικρός αλλά θα μετανιώσεις για τον Coehlo σε λίγα χρόνια :P

@provato,
δεν πάμε καλά, δεν πάμε ΚΑΘΟΛΟΥ καλά που θα έλεγε και η Χαρούλα Πεπονάκη! Το Ινσέψιον είναι το Κιλιμάντζαρο των ταινιών - είδες όμως που δεν είπα το Έβερεστ; :P

@Andreas,
αυτό τώρα έτσι όπως το κόβο θα είναι από κανένα ANTM που δεν είδα ακόμα!

ΥΓ: No it doesn't.

@Tom,
ήταν αλλά ήταν και μικρό.

Νίκος said...

Από αυτές έχω δει μόνο το True Grit, το οποίο ήταν καλό λόγω jeff bridges και το Kings speech, το οποίο ήταν φοβερό, από τις καλύτερες ταινίες που είδα πρόσφατα.

Neverlandean said...

Καλό χρυσό το King's Speech δε λέω αλλά πολλά πήρε, τα όσκαρ σκηνοθεσίας και σεναρίου ήταν ΕΝΤΕΛΩΣ περριτά και λάθος.

Σκηνοθεσία Black Swan, σενάριο Inception.