Friday, December 31, 2010

New Year

Τελικά ο χρόνος είναι η πιο ηλίθια εφεύρεση του ανθρώπου. Ο χρόνος και το iPad. Καλή χρονιά σε όλους με υγεία και τι να πω για το 2011, do your best.



Rewind PLEASE!

Friday, December 24, 2010

Turkeys in a Box

(Season's Greetings. Πόσο απαίσιο;)

Είχα υπολογίσει το χριστουγεννιάτικο ποστ να αφορούσε το ένα και μοναδικό χριστουγεννιάτικο cd που χρειάζεσαι πραγματικά αλλά oh well βαρέθηκα, οπότε ορίστε αυτό το σύντομο!

Politically correct ευχή: Καλές Γιορτές / Happy Holidays / Season's Greetings (ugh)
Politically incorrect ευχή: Καλά Χριστούγεννα! Πέντε η ώρα το χάραμα θα χτυπήσει αύριο την καμπάνα ο παπάς για να μου διαταράξει τον αμαρτωλό ύπνο! Εννοείται πως δε θα πάω, είναι βάρβαρο!

Καταθλιπτικό εορταστικό τραγούδι: Iodine από την αγαπημένη Siobhan Donaghy. Και πολιτικό και κοινωνικό και καταθλιπτικό μήνυμα! Αυτά είναι ταλέντα!



We're like turkeys in a box
Our feathers all plucked off
And we're all ready for Christmas day
Here's the paradox
We're like presents all wrapped up
And we can't wait for you to give us away

Εορταστική προστυχιά για το 2010: Bo Dixon! Yay!


Γιατί αν είσαι τυχερός μπορεί να σου κατέβει αυτό από την καμινάδα! Είναι να σου κάτσει. Για την ακρίβεια εσύ θα του κάτσεις λολ!

Wednesday, December 22, 2010

4 χριστουγεννιάτικα cd που δεν χρειάζεσαι πραγματικά

Ήρθαν τα Χριστούγεννα κι η Πρωτοχρονιά! Κανονικά αυτό το ποστ θα έπρεπε να γίνει αρχές Δεκέμβρη για να προλάβεις τα ακούσεις τα παρακάτω άλμπουμ αλλά γι' άλλη μια φορά θα πάω ενάντια στις συμβάσεις και θα τα δώκω τώρα! Εξάλλου δεν τα χρειάζεσαι πραγματικά. :P


Susan Boyle ~ The Gift

Ποιος είπε ότι στην εποχή μας οι μόνες που πουλάνε είναι οι τσουλίτσες που έχουν κάνει το autotune ψωμοτύρι; Η SuBo εδώ και δυο χρόνια τις έχει φάει όλες! Δε πα να είσαι η Rihanna ή η Lady Gaga, η SuBo θα σου φάει το θρόνο μέσα απ' τα χέρια! Τα άλμπουμ της είναι σούπερ φθηνά να φτιαχτούν γιατί αποτελούνται μόνο από διασκευές (άρα γλιτώνεις στιχουργούς και συνθέτες) και πουλάνε σαν λαγάνες την Καθαρά Δευτέρα. Άργησε να της έρθει αλλά τελικά της έκατσε. Ας είναι. Όπως λέει η μάνα μου κάθε φορά που δεν κερδίζουμε το λαχείο/τζόκερ: "τουλάχιστον ας τα πήρε κανένας κακομοίρης". Όσο για το σιντί είναι ασυγχώρητα unréviewable γιατί δολοφονεί 2 αγαπημένα κομμάτια. Πρώτα το καημένο το "Hallelujah" για το οποίο πρέπει να βγει νόμος παγκοσμίου εφαρμογής που θα απαγορεύει να το κάνει cover όποιος γουστάρει. Το είπε ο Jeff Buckley, μετά πέθανε και μετά πέρασε στην ιστορία! Μην προσπαθείτε άλλο, φτάνει! Επίσης εκτελεί στα 5 μέτρα το "Don't Dream It's Over" των Crowded House. Όχι. Όχι αυτό το τραγούδι. Γενικά το cd βάλτο όταν έρθουν οι φίλες της μαμάς για επίσκεψη και τις περάσει στο καλό σαλόνι για λικέρ Eoliki.


Glee ~ Glee: The Music, The Christmas Album

Wow, guess what? More GLEE! Τι άλλο να πω γι' αυτή τη σειρά; Μας αρέσει αλλά τη βαριόμαστε ταυτόχρονα. Όσο για τα τραγούδια, ειλικρινά το μόνο άτομο που ξέρω να ακούει όλα τα cd της σειράς λυσσασμένα είναι ο Wrong Guy. Κατά τ' άλλα, μες την τέχνη και την κουλτούρα το μπλογκ του. :P


Katharine McPhee ~ Christmas Is the Time to Say I Love You

Η ζεστή φωνή της Katharine McPhee θα φανταζόταν κανείς ότι είναι ιδανική για χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Είναι αλλά πόσα να καταφέρει όταν η παραγωγή του cd είναι σούπερ ανάλατη και ενίοτε άκυρη; Μετά την "ποιοτική" στροφή της, η Kat έχει πέσει θύμα του άθλιου μάρκετινγκ της εταιρίας της και της εκνευριστικής μειλιχιότητας που χαρακτηρίζει την adult contemporary μουσική. Ανάθεμα στη Celine Dion. Ασυγχώρητη η δολοφονία ενός πολύ αγαπημένου μου χριστουγεννιάτικου, του "Silver Bells". Μέχρι και η Καιτούλα το είπε καλύτερα.


Mariah Carey ~ Merry Christmas II You

Για το τέλος, η Βασίλισσα των Χριστουγέννων, αυτή που τα άρχισε όλα όταν το 1994 έβγαλε ένα χριστουγεννιάτικο cd που τελικά πούλησε καμιά δεκαπενταριά εκατομμύρια αντίτυπα και κάθε χρόνο πουλάει κι από κάτι! Όλα αυτά χάρη στο εξαιρετικό "All I Want for Christmas Is You" και στην ανάγκη του κόσμου να ξοδεύει λεφτά σε άχρηστα πράγματα την περίοδο των εορτών. Οι καιροί άλλαξαν από τότε και οι πωλήσεις της Mariah ούτε κατά διάνοια αγγίζουν εκείνα τα επίπεδα, οπότε τι καλύτερο από το να προσπαθήσει να επαναλάβει το εγχείρημα για να μαζέψει λεφτουδάκια τώρα που θα έρθουν και τα δίδυμα. Διασκεύασε λοιπόν άλλο ένα μάτσο παραδοσιακών χριστουγεννιάτικων τραγουδιών, έκανε ένα υποτιμητικό remix στο κλασικό "All I Want for Christmas" και έβγαλε ως διάδοχό του το "Oh Santa!". Με 300.000 κόπιες να έχουν φύγει ως τώρα η προσπάθεια ήταν μάλλον αποτυχημένη. Θα πάρει από μια πιπίλα με διαμαντάκια στα μωρά και τέλος. Το κακό πάντως έγινε και τώρα όλοι βγάζουν χριστουγεννιάτικα cd ελπίζοντας να συμβεί αυτό που συνέβη στη Mimi το 1994. Δεν πρόκειται.

Έβγαλε και η Jessica Simpson χριστουγεννιάτικο cd αλλά πόσο πια να κυλιστώ στο βούρκο, λυπήσου με!

ΥΓ: Μη μου αρχίσετε τα ευχετήρια, θα γίνει ειδικό ποστ με την αξία που του πρέπει!!

Wednesday, December 15, 2010

Rihanna: Loud

Η εποχή της Κόκκινης Rihanna έφτασε. Ποια να είναι άραγε η μασονική σημασία του κόκκινου / ροζ / φούξια που τόσο πολύ προωθείται στο Loud; Who cares. :P Μετά από ένα άλμπουμ που έκανε τους σκεπτικιστές (hi!) να τη δουν με άλλο μάτι, η Rihanna επιστρέφει φέτος με ένα cd που περιέχει λίγα καινούρια πράγματα και πολλά hints στις παλιότερες δουλειές της. Αν το Rated R περιέγραφε την "οδύσσεια μιας ξεριζωμένης", αυτό εδώ μας περιγράφει την επόμενη μέρα. Η "ξεριζωμένη" έχει βάψει το μαλλί κατακόκκινο με φυσική βαφή Κορρέ και είναι πλέον καλά αλλά όχι χωρίς σημάδια. Με τον κίνδυνο να φανώ απρεπής θα κάνω μια παρατήρηση: τελικά ένα χέρι ξύλο της χρειαζόταν για να τραγουδήσει κανένα κομμάτι της προκοπής. There I said it. :D

Αν μη τι άλλο, το άλμπουμ αυτό θα κρατήσει τη Rihanna στη θέση που βρίσκεται σήμερα στην παγκόσμια μουσική βιομηχανία (δλδ κάπου μέσα στο top 3). Από την άλλη, μοιάζει με ένα greatest hits αφού έχει τα πάντα: ολίγον Καραϊβική από τα early years, ολίγον dance από τις μεγάλες δόξες του GGGB και ολίγον από τις σαδομαζοχιστικές τάσεις της περασμένης χρονιάς. Και φυσικά μπόλικη r'n'b που είναι το παντεσπάνι στην τούρτα. Αυτό μπορεί γενικά να φαίνεται καλή ιδέα και όντως τις περισσότερες φορές δουλεύει, αλλά εκ των πραγμάτων κλέβει κάτι από την πρωτοτυπία. Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχουν στιγμές που να σε αφήνουν με ανοιχτό το στόμα όπως έγινε με το Rated R. Επίσης το βρήκα κάπως άνιση την κατανομή των τραγουδιών ανάμεσα στο πρώτο και το δεύτερο μισό του άλμπουμ (με το πρώτο φυσικά να νικάει κατά κράτος). Ευτυχώς όμως, τα θετικά του Loud είναι αρκετά για να το ξεχωρίσουν από την υπόλοιπη σούπα και έχει κάποια τραγούδια που αξίζει να ξέρεις.

Το lead single "Only Girl (In the World)" είναι ένα τεράστιο anthem με μεγάλα φωνητικά (που φαντάζομαι θα έχει πρόβλημα να τα εκτελέσει live χα!) και είναι σχεδόν αδύνατο να μην σε παρασύρει το ρεφρέν του. That being said, μου έκανε εντύπωση που το επέλεξε για πρώτο single. Διότι όταν βγήκε το "Who's That Chick?" αποφάσισε να μην το συμπεριλάβει στο Loud επειδή της φάνηκε "safe". Όμως και το "Only Girl" δε θα μπορούσε να το τραγουδάει η Kelly Rowland ή τέσπα οποιοδήποτε τσιράκι του David Guetta και να κάνει την ίδια επιτυχία; Παρ' όλα αυτά, είναι καλό τραγούδι ακόμα κι αν το έχουμε ακούσει ξανά. Στις καλύτερες στιγμές, η Rihanna σαμπλάρει Avril Lavigne και φτιάχνει το "Cheers (Drink to That)", ένα γλυκόπικρο ύμνο στο Σαββατοκύριακο που ναι μεν έχει ένα μήνυμα 'μια ζωή την έχουμε', αλλά η διάθεσή του παραπέμπει σε παρακμιακές κραιπάλες για δυστυχείς losers. Amazing! Παρακαλώ προσέξατε την παραμόρφωση των φωνών στο 3:27 - get it? :D Ή μας βγάζει όλους μαλάκες που τη λυπόμασταν πέρσι και τώρα μας ανακοινώνει με ένα εκρηκτικό χορευτικό beat πως οι αλυσίδες και τα μαστίγια την εξιτάρουν ("S&M")! Ανώμαλη αντίδραση ασφαλώς. Ή μας περιγράφει πόσο ωραία την πηδάει (συμβολικά - or not) o Drake στο "What's My Name?" με μια αιθέρια ενορχήστρωση που κανονικά δε θα ταίριαζε καθόλου στους στίχους αλλά να που το αποτέλεσμα είναι παραπάνω από ικανοποιητικό. Ή σαμπλάρει Enya (freaking Enya!) και αποχαιρετά το προβληματικό της παρελθόν ήρεμα και ονειρικά ("Fading"). Το απόλυτο ζεν. Ή τραγουδά το δικό της "Bohemian Rhapsody" που λαμβάνει χώρα σε ένα παλιομπάρ των Μπαρμπέιντος, στο πιο πιστό στην παράδοση της Rihanna τραγούδι του άλμπουμ ("Man Down").

Στις αμφισβητούμενες στιγμές από την άλλη ανήκει το "Skin" που θυμίζει Rated R περισσότερο απ' όλα, αλλά χωρίς την αντίστοιχη τελειότητα. Είναι σεξουλιάρικο αλλά τόσο αργό και μονότονο που σε παίρνει ο ύπνος πριν καν αρχίσει η διασκέδαση. Το "Complicated" πάλι εύχομαι να ήταν διασκευή του κλασικού τραγουδιού της Lavinge με ένα twist γιατί σίγουρα εκείνο περιγράφει πολύ καλύτερα την ίδια κατάσταση. Επίσης δεν είμαι φαν της στριγκιάς στο συγκεκριμένο. Το "California King Bed" θα ταίριαζε καλύτερα σε μια Beyoncé και παρά το ότι είναι συμπαθητικό, δε νομίζω ότι θα πάρει καμιά ιδιαίτερη θέση ανάμεσα στις μπαλάντες της Rihanna - όχι ότι το συγκεκριμένο σύνολο είναι τίποτα ιδιαίτερο αλλά τέσπα. Για το "Love the Way You Lie" το μόνο που έχω να πω είναι ότι ποτέ δε μου έκατσε ως τραγούδι, χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Απλά δεν έκανε κλικ. Γενικώς αρέσει πάντως. Ξέχασα τη συνεργασία με τη Nicki Minaj. Θε μου όχι άλλη Minaj, όχι άλλο κάρβουνο! Αν μαζέψουμε όλον τον κόσμο με τον οποίο έχει συνεργαστεί αυτή, θα φτιάξουμε ένα καινούριο κρατίδιο λολ! Τέσπα, καλό είναι το τραγουδάκι αλλά όχι τόσο ώστε να με αναγκάσει να ασχοληθώ εκτενώς μαζί του.

Αυτό είναι λοιπόν το επόμενο βήμα της Rihanna που κατά τα λεγόμενά της αποτελεί εξέλιξη στη μουσική της πορεία. Ναι όντως μερικά πραγματάκια που δοκίμασε τα πέτυχε διάνα (ειδικά τα samples) αλλά γενικώς εξέλιξη δεν το λες. Μάλλον ένα είδος ρετροσπεκτίβας (omg chic), στην οποία τίμα τη ρίζα και την προφορά τη Μπαρμπαντιανή, φλερτάροντας και χορεύοντας στο κλαμπ και ενίοτε θυμάται τα γκανγκστερικά του Rated R. Διαπιστώνω ότι εδώ και 2 άλμπουμ ασχολείται περισσότερο ή λιγότερο με το γεγονός του ξυλοδαρμού. Είτε αυτό είτε εμείς το εκλαμβάνουμε έτσι. Ό,τι και να συμβαίνει, πρέπει να κάνει κάτι. Αν ισχύει το πρώτο, πρέπει να το επιτέλους να το ξεπεράσει. Αν ισχύει το δεύτερο, πρέπει να βρει τρόπο να μην της βγαίνει έτσι. Όλο αυτό γιατί κάποια στιγμή θα βαρεθούμε να ακούμε πώς τα ξεπέρασε όλα και πόσο πληγώθηκε κλπ κλπ. Κάτι κάνει εδώ αλλά πάλι δεν το έχει αποδιώξει εντελώς. Γενικά πάντως, αν και βρίσκεται ένα κλικ πιο κάτω από το πέρσινο, το Loud είναι μια γέφυρα προς τη νέα εποχή της Rihanna που θα ξεκινήσει με το έκτο της άλμπουμ. Το καλό που της θέλω. 7/10


Track List:

01. S&M
02. What's My Name? (feat. Drake)
03. Cheers (Drink to That)
04. Fading
05. Only Girl (In the World)
06. California King Bed
07. Man Down
08. Raining Men (feat. Nicki Minaj)
09. Complicated
10. Skin
11. Love The Way You Lie, Part II (feat. Eminem)
12. Who's That Chick?
13. Love the Way You Lie, Part II (piano version)



Monday, December 13, 2010

Glee: The Music, Volume 4 + 25 Bonus Tracks

Θέλω να κάνω αυτό το ποστ απλά για να φύγει απ' το κεφάλι μου. Όσα πιστά gleeks προσέλθετε! Όλα τα τραγούδια από το πρώτο μισό της δεύτερης σεζόν συγκεντρωμένα εδώ. Για όσους δεν είδαν ακόμα το πιο πρόσφατο επεισόδιο θα δώσω ένα spoiler που όλοι γνωρίζαμε εκ των προτέρων: κέρδισαν τα sectionals ισοψηφώντας με τους άλλους τους χλιμίτζουρες που ήταν εντελώς βαρετοί. Δλδ έλεος! Το Glee επιστρέφει κάποια στιγμή του χρόνου αλλά βαριέμαι να κοιτάξω τώρα. Επίσης τελευταία όλο και πιο συχνά κάνω άλλες δουλειές στο pc όταν έρθει η ώρα να ερμηνεύσουν. Ειδικά κάτι μελοδραματικά της Rachel είναι ιδανικά για να τσεκάρεις τα mail σου. :P


Track List:

01. Glee Cast - Empire State of Mind
02. Glee Cast - Billionaire
03. Glee Cast - Me Against the Music
04. Glee Cast - Stronger
05. Glee Cast - Toxic
06. Glee Cast - The Only Exception
07. Glee Cast - I Want to Hold Your Hand
08. Glee Cast - One of Us
09. Glee Cast - River Deep, Mountain High
10. Glee Cast - Lucky
11. Glee Cast - One Love (People Get Ready)
12. Glee Cast - Teenage Dream
13. Glee Cast - Forget You (feat. Gwyneth Paltrow)
14. Glee Cast - Marry You
15. Glee Cast - Sway
16. Glee Cast - Just the Way You Are
17. Glee Cast - Valerie
18. Glee Cast - (I've Had) The Time of My Life
19. Glee Cast - Telephone
20. Glee Cast - Listen
21. Glee Cast - What I Did for Love
22. Glee Cast - ...Baby One More Time
23. Glee Cast - I'm a Slave 4 U
24. Glee Cast - Bridge Over Troubled Water
25. Glee Cast - I Look to You
26. Glee Cast - Losing My Religion
27. Glee Cast - Only the Good Die Young
28. Glee Cast - Papa Can You Hear Me?
29. Glee Cast - Don't Go Breaking My Heart
30. Glee Cast - Happy Days Are Here Again / Get Happy
31. Glee Cast - Sing!
32. Glee Cast - Le Jazz Hot
33. Glee Cast - Start Me Up / Livin' on a Prayer
34. Glee Cast - Stop! In the Name of Love / Free Your Mind
35. Glee Cast - Make 'Em Laugh
36. Glee Cast - Nowadays / Hot Honey Rag (feat. Gwyneth Paltrow)
37. Glee Cast - Singing in the Rain / Umbrella (feat. Gwyneth Paltrow)
38. Glee Cast - Ohio
39. Glee Cast - Don't Cry for Me Argentina (Chris Colfer solo)
40. Glee Cast - Don't Cry for Me Argentina (Lea Michele solo)
41. Glee Cast - The Living Years
42. Glee Cast - Hey, Soul Sister
43. Glee Cast - Dog Days Are Over

Το πρώτο cover της χρονιάς όμως ήταν εξαιρετικό! Καλύτερο απ' το αυθεντικό!


Sunday, December 5, 2010

Cheryl Cole: Messy Little Raindrops

Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί το 2007 ότι η Cheryl Cole θα γινόταν κάποτε το χρυσό κορίτσι της Αγγλίας aka αυτή που όλοι αγαπάν να μισούν; Σίγουρα όχι εγώ. Μετά από το hiatus των Girls Aloud, κατάφερε να πείσει κάποια μεγάλα κεφάλια εκεί στο Λονδίνο ότι μπορεί να τους φέρει πολλά λεφτά. Όχι ότι πρέπει να δυσκολεύτηκε και πολύ, αφού είχε ήδη ξεχωρίσει ως το πιο κοινωνικό και "τηλεοπτικό" μέλος του συγκροτήματος. Η συμμετοχή στο X Factor ήταν μια λίγο-πολύ αχρείαστη δικλείδα ασφαλείας σε μια solo καριέρα που ήταν προορισμένη να εκτοξευθεί. Η Cheryl είχε από πίσω ένα από τα πιο σταθερά fan bases που θα μπορούσε να ευχηθεί ένα συγκρότημα, ένα θεόσταλτο (όπως φάνηκε εκ των υστέρων) διαζύγιο και περίπου δυο τόνους από το λεγόμενο charisma. Το τι έκανε με όλα αυτά είναι μια άλλη ιστορία.

Σίγουρα κατάφερε να γίνει η #1 celebrity στο Ηνωμένο Βασίλειο. Δεν γίνεται να στερείς από μια Rihanna την πρώτη θέση στο chart και να θεωρείσαι τυχαία. Βέβαια η Rihanna κατέλαβε την κορυφή την επόμενη εβδομάδα διότι είναι διεθνής pop star και αυτό είναι κάτι που σίγουρα δεν έχει η Cheryl. But what about the music? Ah, the music... Στο ντεμπούτο της έκανε ένα μικρό πέρασμα ως guest στις παραγωγές και τα φωνητικά του will.i.am, ο οποίος, όντας σιχαμένος, προσέφερε την αναμενόμενη μετριότητα. Στην προσπάθειά της να αποστασιοποιηθεί εντελώς από τον ήχο των Girls Aloud, κατέφυγε σε παρωχημένα και μάλλον αξιοκαταφρόνητα r'n'b κατασκευάσματα, τα οποία παρ' όλα αυτά γέμισαν τα ταμεία της Polydor. Τη δεύτερη φορά η κατεύθυνση είναι σαφώς πιο pop και ο τίτλος σαφώς πιο retarded: Messy! Little! Raindrops!?

Μια γενική διαπίστωση προκύπτει αναλογικά: εφόσον υπάρχει λιγότερος will.i.am, αυτό το cd είναι καλύτερο από το ντεμπούτο. Δεν υπάρχει αντεπιχείρημα εδώ. Είναι μάλιστα αισθητά καλύτερο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μιλάμε για το άλμπουμ της χρονιάς (lol right). Πάντως για άλλη μια φορά δεν είναι αντιπροσωπευτικό της χαρωπής προσωπικότητας της Cheryl, αφού τις περισσότερες φορές πάνω από τα τραγούδια πλανάται μια κατήφεια ή τέλος πάντων κάτι που δείχνει βάσανο ή κόπο. Επιπλέον έχω την εντύπωση ότι προσπάθησαν να συμπεριλάβουν τέτοια κομμάτια ώστε να μην προκύψει πάλι ο ομογενοποιήμενος πολτός του 3 Words. Αυτό είχε ως συνέπεια να υπάρχουν τραγούδια κάπως ασύνδετα μεταξύ τους και, σε ακραία μορφή, τραγούδια που μπήκαν μόνο και μόνο επειδή είναι "διαφορετικά". Για παράδειγμα δεν μπορώ να φανταστώ νοήμονα άνθρωπο που να θεωρεί το "Promise This" κάτι παραπάνω από μέτριο. Σύμφωνοι, διαφέρει από το μέσο hit αυτή τη στιγμή αλλά είναι ενοχλητικό σαν μύγα, θες να του δώσεις μια με τη μυγοσκοτώστρα για να μη το ακούς πια!

Γενικώς το Messy Little Raindrops έχει πρόβλημα προσωπικότητας. Φυσικά δεν περίμενε κανείς τίποτα βαθυστόχαστα νοήματα αλλά ακόμα οι ευάλωτες στιγμές είναι επιτηδευμένες και χάνουν έτσι το στόχο τους. Ας πούμε το "Happy Tears" που αφορά τον χωρισμό της και θα έπρεπε να σε προκαλεί να συνδεθείς μαζί της σε ένα άλλο επίπεδο, περνάει απλά σαν ένα συνηθισμένο r'n'b κομμάτι για το ραδιόφωνο. Το μεγαλύτερο πρόβλημα του άλμπουμ όμως είναι τα φωνητικά. Το ότι η Chezza δεν είναι καμία τραγουδίστρια ολκής είναι γνωστό (προσωπικά τη θεωρώ την πιο αδύναμη από τις Girls Aloud, εκτός κι αν ραπάρει). Εδώ όμως χρειάζεται να περάσει τη φωνή της μέσα από εκατό μηχανάκια για να της δώσει λίγη έκταση και βάθος. Έχει κι αυτήν την τάση να τα τραγουδάει ψηλά και τότε είναι δύσκολο να συγκρατήσεις κανα δυο μορφασμούς ("Raindrops"). Μείνε στα μεσαία αγαπητή μου!

Δεν είναι όμως όλο τόσο χάλια. In a nutshell, όλες οι συνεργασίες δουλεύουν μια χαρά εκτός φυσικά από του will.i.am. Ας πούμε, το "Yeah Yeah" είναι ένα εξαιρετικό club anthem γεμάτο γυαλιστερά beats και μεγαλειώδεις glittery εκρήξεις στο ρεφρέν, πράγμα που με κάνει να σκεφτώ πώς θα ήταν αν η Cheryl έφτιαχνε το δικό της "Confessions on a Dance Floor" αντί να αναλώνεται σε αρρωστιάρικες urban-οειδείς σαχλαμάρες. Ή αντίθετα το "Better to Lie" που θα μπορούσε να είχε ξεπηδήσει από το E=MC² της Mariah και το "Amnesia" με τις καραϊβικές επιρροές θα μπορούσε να είναι ένδειξη του τι θα μπορούσε να συμβεί αν αποφάσιζε να δοθεί ολοκληρωτικά (ολοκληρωτικά όμως) σε αυτά τα urban/dancehall ρεύματα που της ταιριάζουν πολύ στο χορευτικό στυλ.

Αν θέλαμε να περιγράψουμε το άλμπουμ με λίγα λόγια θα λέγαμε ότι είναι μια Rihannesque προσπάθεια με πολλή βρετανικότητα. Οπωσδήποτε είναι ένα βήμα μπροστά από το 3 Words αλλά ακόμα έχει κανείς την αίσθηση ότι αυτή η κοπέλα δεν ξέρει πού ακριβώς θέλει να κινηθεί μουσικά. Δυο άλμπουμ και ακόμα δεν έχει βρει ένα προσωπικό στυλ. Κάποιες (λίγες) φορές καταφέρνει να λάμψει, άλλες λέει συμπαθητικά μα συνηθισμένα κομμάτια τύπου "The Flood" που είναι ό,τι πρέπει για τα playlists των ραδιοφώνων και τις περισσότερες κολλάει σε αυτά που (υποτίθεται ότι) είναι φτιαγμένα για να πουλήσουν, όπως το "Let's Get Down". Προσπαθώντας να ικανοποιήσει τους πάντες δεν παίρνει κανένα ρίσκο. Είναι λες και την πνίγουν οι δυνατότητές της γιατί μετά από τον εμπορικό θρίαμβο του ντεμπούτου θα της είχαν δώσει πολύ μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων την οποία προφανώς δεν εκμεταλλεύτηκε. Παρ' όλο λοιπόν που μιλάμε για ένα half-assed δίσκο, δεν είναι και εντελώς του πεταματού. Έχει τις στιγμές του, μια ικανοποιητική ροή, κάποια hooks που μπορεί να σε κρατήσουν πάνω από μήνα, είναι εύκολος στο αυτί και συνηθίζεται γρήγορα. Πέρασε τη βάση αλλά πλασάρεται ως άλλο ένα trend της εποχής. Barely good enough. 6/10


Track List:

01. Promise This
02. Yeah Yeah (feat. Travie McCoy)
03. Live Tonight
04. The Flood
05. Amnesia
06. Everyone (feat. Dizzee Rascal)
07. Raindrops
08. Hummingbird
09. Better To Lie (feat. August Rigo)
10. Let's Get Down (feat. will.i.am)
11. Happy Tears
12. Waiting
13. Promise This (Nu Addiction radio edit) *

*ο μόνος τρόπος να ακούσεις αυτό το τραγούδι ευχάριστα
( = recommended)