Tuesday, November 30, 2010

Now That's What I Call Music Vol. 77

Τελευταίο ποστ για το μήνα Νοέμβριο και από Δεκέμβρη θα τακτοποιήσουμε ό,τι εκκρεμότητες έχουμε αφήσει τόσο καιρό - hopefully. Now, is that what you call music? Δεν έχει σημασία, γιατί αυτά είναι τα τραγούδια που άκουσαν/αγόρασαν περισσότερο οι Αγγλίδες τους τελευταίους 3 μήνες. Σε ενδιαφέρει η γνώμη τους; Θα 'πρεπε. Respect στην Αγγλίδα listener. Όπως πάντα πρόκειται για ένα στραπάτσο καλών και κακών κομματιών που όπως και να 'χει τραβάν το αποτέλεσμα προς τα κάτω. Παρ' όλα αυτά μου αρέσει να τα έχω γιατί: 1) είναι οι εύκολη λύση όταν σε πρήζουν φίλοι και γνωστοί να τους γράψεις "χιτάκια" και 2) με αναγκάζουν οι συνήθεις obsessive compulsive λόγοι αρχείου. :P Πάντως εντύπωση μου κάνει ότι τραγούδια που δεν έκαναν δα και κανένα πάταγο, όπως τα τελευταία singles της Alesha Dixon και της Diana Vickers, βρίσκουν το δρόμο τους μέσα σ' αυτές τις συλλογές. Χμμμ....

Αυτό είναι ένα από τα καλά τραγούδια που συμπεριλαμβάνονται (sucks για τη λογοκρισία - "Forget You" πφφφ!)


(0:36 ain't that some shit? lol)


Track List CD#1:

01. Rihanna - Only Girl (In the World)
02. Katy Perry - Firework
03. Cheryl Cole - Promise This
04. Flo Rida - Club Can't Handle Me (feat. David Guetta)
05. Cee-Lo - Forget You
06. Taio Cruz - Dynamite
07. Tinie Tempah - Written in the Stars (feat. Eric Turner)
08. Mike Posner - Cooler Than Me
09. Enrique Iglesias - Heartbeat (feat. Nicole Scherzinger)
10. Usher - DJ Got Us Fallin' in Love (feat. Pitbull)
11. The Wanted - All Time Low
12. Olly Murs - Please Don't Let Me Go
13. Eliza Doolittle - Pack Up
14. Michael Bublé - Hollywood
15. Kylie Minogue - Get Outta My Way
16. The Saturdays - Higher (feat. Flo Rida)
17. Roll Deep - Green Light
18. Ne-Yo - Beautiful Monster
19. Duck Sauce - Barbra Streisand
20. Swedish House Mafia vs. Tinie Tempah - Miami 2 Ibiza
21. Tinchy Stryder - In My System
22. Diana Vickers - My Wicked Heart

Track List CD#2:

01. Bruno Mars - Just the Way You Are
02. B.o.B - Airplanes (feat. Hayley Williams)
03. The Script - For the First Time
04. Robbie Williams & Gary Barlow - Shame
05. Adele - Make You Feel My Love
06. Rumer - Slow
07. Shontelle - Impossible
08. Nelly - Just a Dream
09. Labrinth - Let the Sun Shine
10. Travie McCoy - Billionaire (feat. Bruno Mars)
11. Alesha Dixon - Drummer Boy
12. Mark Ronson & The Business Intl - Bang Bang Bang
13. Brandon Flowers - Crossfire
14. Mumford & Sons - The Cave
15. Plan B - Prayin'
16. Jay Sean - 2012 (It Ain't the End) (feat. Nicki Minaj)
17. N-Dubz - Best Behaviour
18. Jason Derülo - What If
19. Pixie Lott - Broken Arrow
20. Joe McElderry - Ambitions
21. McFly - Party Girl
22. Katy B - Katy on a Mission

On a completely different note, αδυνατώ να πιστέψω το πόσο καλά γκομενάκια έχουν γίνει οι McFly! Εγώ τους θυμόμουν από το Just My Luck με την μακαρίτισσα Lindsay Lohan (wat she's still alive???) που ήταν μες στο σπυρί και το teen angst (or w/e).

Yeah!


IKR?


IKR????? :D


Ορίστε και μια hot bitch Alesha για τους ανώμαλους!! ;P


x

Tuesday, November 23, 2010

Bewitched in 2010

Ποιος θυμάται τις B*Witched? Το συγκρότημα από την Ιρλανδία (welcome to the club btw lol) που ντυνόταν αποκλειστικά με denim και έκανε το riverdance την πιο hot χορευτική ρουτίνα στα κλαμπ το 1998; Που είχε μια ξανθιά, μια Ελληνίδα (η μόνη όμορφη αντικειμενικά) και δυο δίδυμες που έμοιαζαν τριαντάρες ενώ ήταν μόλις είκοσι; Ε guess what! Οι δυο τελευταίες τριαντάρησαν και επέστρεψαν πιο ανανεωμένες από ποτέ! Το bio τους λέει ότι μετά από 4 χρόνια προετοιμασίας και περισυλλογής (aka δε βρίσκαν εταιρία) οι αδελφές Edele και Keavy Lynch επανεφηύραν τους εαυτούς ως Barbarellas και ετοιμάζονται να βγουν στη δισκογραφία για άλλη μια φορά. Το πρώτο τους τραγούδι είναι το "Body Rock" και ήταν το daily pop briefing στο Popjustice όπου και το εντόπισα. Το PJ λέει ότι μόνο το ρεφρέν είναι τέλειο και τα υπόλοιπα μέτρια και πάνω κάτω έχει δίκιο αλλά εγώ εκτίμησα επιπλέον και τις κιθάρες από πίσω που θυμίζουν κάτι από "Like I Love You" στην εντελώς ηλεκτρονική εκδοχή του.



Το άλμπουμ τους αναμένεται να κυκλοφορήσει το 2011, αλλά κρίνοντας από την παρούσα κατάσταση με τα girl bands στην Αγγλία υπολόγιζε 2012 ή μην υπολογίζεις καθόλου. Πάντως οπωσδήποτε θα ήθελα να δω κι άλλα απ' τις Barbarellas. Με τέσσερα #1 στην πλάτη τους ως B*Witched και αρκετά χρόνια στην αφάνεια φαίνεται ότι ξέρουν τι κάνουν. Best of luck!


Track List:

01. Body Rock
02. Body Rock (Riffs & Rays radio edit)THIS O-M-G!
03. Body Rock (MHC radio edit)

Friday, November 19, 2010

Kimberley Walsh Will Hit You Right. Sorta.

Now that's a surprise! Από το πουθενά μας προέκυψε η πρώτη "solo" προσπάθεια του πιο παραμελημένου μέλους των Girls Aloud, της Kimberley Walsh. Να θυμίσω ότι Kimba είναι η πιο αγαπημένη μου Aloud γιατί είναι εντελώς προσγειωμένη, χορεύει τέλεια (όχι όπως η Cheryl όμως) και στα live είναι πάντα αξιοπρεπής (αντίθετα με τη Cheryl και ενίοτε τη Sarah). Plus she's hot! Το τραγούδι λέγεται "Like U Like" και το τραγουδάει ο Aggro Santos - μη με ρωτήσεις ποιος είναι αυτός, ιδέα δεν έχω. Πριν μήνες όμως έκανε μια επιτυχία στην Αγγλία με μια άλλη Kimberly, αυτήν από τις Pussycat Dolls, την οποία μπορείς να τη δεις εδώ.

Το κομμάτι δεν είναι τίποτα παραπάνω από το κλασικό hit που βγάζουν κάτι άθλιοι ράπερ τύπου Pitbull, Flo Rida etc στο οποίο ως συνήθως έχουν μια γυναίκα να τραγουδάει το ρεφρέν και ως συνήθως αυτό είναι το καλύτερο μέρος. Έτσι και εδώ το κομμάτι της Kimba είναι αρκετά καλό, οπωσδήποτε grower αλλά το υπόλοιπο είναι επιεικώς meh. Μάλλον το προτιμώ από το "Insatiable" και από το "Promise This" αλλά γενικά μέτρια πράγματα. Α 6 maybe? Bias included.



Χάλια μαλλί στο speed dating, θεά σε όλα τα υπόλοιπα, ο Aggro Santos uhhh άστο καλύτερα... ♫And you can have all of me tonight♫


1. Like U Like (feat. Kimberley Walsh) [Webrip]
2. Like U Like (feat. Kimberley Walsh) [MP4 Video]

Friday, November 12, 2010

The Short Life of Mini Viva

Σχεδόν ένα χρόνο πριν έγραφα για ένα πολλά υποσχόμενο ντουέτο από την Αγγλία, τις Mini Viva, που είχαν προκαλέσει αίσθηση με το πρώτο τους single "I Left My Heart in Tokyo". Και ενώ όλα πήγαιναν καλά, το επόμενο single "I Wish" που ήρθε μερικούς μήνες αργότερα, σκανδαλωδώς πάτωσε στη θέση #73. Και λέω "σκανδαλωδώς" γιατί δεν ήταν προορισμένο για τέτοια κατάληξη. Οι Xenomania έβαλαν όλη τους τη μαεστρία και έγραψαν ένα κομμάτι που αν το είχαν δώσει στις Girls Aloud θα είχε καρφωθεί στο #1 χωρίς πολλά πολλά. Επρόκειτο για το πρωτοξαδερφάκι του "Call the Shots" και πραγματικά ήταν ό,τι καλύτερο είχαν γράψει για κάποιον άλλον εκτός από τις Aloud. Με ένα pre-chorus πιο κολλητικό κι από τσίχλα μπλεγμένη σε μαλλιά και με ένα chorus που θα ζήλευε κι ο πιο ταλαντούχος παραγωγός να ακολουθεί, το "I Wish" θα έπρεπε να είχε μπει σε πάμπολλες λίστες με τα καλύτερα τραγούδια του 2009. Αλλά η ζωή δε τα φέρνει πάντα όπως τα περιμένεις. Αυτό το μικρό κομματάκι παραδείσου εκτός του ότι έχει αποδειχτεί ιδιαίτερα ανθεκτικό στο χρόνο για μένα, είναι εδώ και πολλούς μήνες το ξυπνητήρι μου - δλδ πράγμα ιερό, αφού με κόβει από τον γλυκό ύπνο!



Τότε σκέφτηκαν ότι μπορεί το "I Wish" να ήταν μια κακή συγκυρία και έπρεπε να ξαναπροσπαθήσουν. Έτσι ήρθε το "One Touch". Stomping beats + fierce lyrics + exploding synths = σίγουρη επιτυχία! Or not. Καμία φορά έχεις εκτελέσει τη συνταγή σωστά αλλά κανείς δε βρίσκεται τριγύρω για να τη δοκιμάσει. Θέση #114 για ένα από τα top 5 pop τραγούδια του 2010, ενώ οι μετριότητες της Cheryl αλωνίζουν στο chart. Oh dear...



Πριν από λίγες μέρες ήρθε το τέλος. Με επίσημη ανακοίνωσή τους οι Mini Viva έπαψαν πια να υπάρχουν. *SOB* Ήταν ό,τι πιο κοντινό σε Girls Aloud βγήκε ποτέ και είμαι σίγουρος ότι το άλμπουμ τους θα είχε μερικά κλασσικά κομμάτια που θα τα ακούγαμε μια ζωή. Φαίνεται πως μακριά από τη ναυαρχίδα τους οι Xenomania είναι καταδικασμένοι να μην περνάν ούτε δίπλα από το top 10. Hopefully, η Florrie και κάτι άλλες που είναι υπό την επιμέλειά τους θα τα πάνε καλύτερα. Ή, το ιδανικό, μετά την ατελείωτη φλόπα της Nadine να μαζωχτούνε οι άλλες και να στρωθούν στη δουλειά. Είμαι έτοιμος για ένα άλμπουμ που θα κάνει το Chemistry και το Tangled Up να ιδρώσουν σα γουρούνια!

Εδώ είναι όλα κι όλα όσα έχουν βγει από το αξιομακάριστο και αείμνηστο ντουέτο ημών. Ακόμα και τα demo τους είναι καλύτερα από τα τελειωμένα των Girls Can't Catch που διαλύθηκαν ήδη από το καλοκαίρι. But who even cared about them to begin with?


Track List:

01. I Wish
02. One Touch
03. Left My Heart in Tokyo
04. Bedroom Viber
05. I'm Hooked
06. Emotions of Love
07. What You Feel
08. I Wish (Cahill radio edit)
09. One Touch (Wideboys radio edit)
10. Left My Heart in Tokyo (Pete Hammond Retro Remix)

RIP Mini Viva. Εγώ και οι υπόλοιποι 46 fans σας πάνω στη Γη θα σας θυμόμαστε με αγάπη. :(

Friday, November 5, 2010

Brandon Flowers: Flamingo

Βrandon Flowers! Is it love, hate? What's it gonna be? O frontman των Killers εκμεταλλεύτηκε το hiatus της μπάντας του για να κυκλοφορήσει τον πρώτο του προσωπικό δίσκο, απαλλαγμένος από όλα τα στοιχεία που τους έκαναν τόσο δημοφιλείς. Εντάξει όχι και τόσο απαλλαγμένος. :P Μου έκανε εντύπωση ότι ένα σεβαστό ποσοστό των κριτικών που διάβασα ήταν βασικά προσωπικές επιθέσεις στον Flowers γιατί ξέρω γω την έχει δει κάπως και yada yada yada who cares? (Πρώτη παράγραφος εδώ - lol wtf are you talking about?) Γενικά πάντως το Flamingo έλαβε τη στάνταρ bipolar αντιμετώπιση των Killers, ίσως λίγο πιο χλιαρή. Same old same old.

Ακολουθώντας πιστά την παράδοση του συγκροτήματός του, ο Flowers έγραψε έναν δίσκο που μαθαίνεται πιο εύκολα κι από το Πάτερ Ημών (pun intended). Το ότι δεν είχε ποτέ πρόβλημα να γράψει ένα κολλητικό ρεφρέν/κουπλέ/οτιδήποτε είναι γνωστό - όποιος έχει ασχοληθεί έστω και λίγο με Killers το ξέρει από πρώτο χέρι. Στο Flamingo λοιπόν έβαλε όλη του την τέχνη για να φτιάξει τραγούδια με hooks να ξεπροβάλλουν κάθε μισό λεπτό και στίχους που σου μένουν χωρίς καν να το καταλάβεις. Γεγονός είναι ότι έχει βάλει πολύ πράμα από θρησκευτικές αναφορές (Μορμόνος γαρ και αφοσιωμένος μάλιστα). Προσωπικά δεν με ενοχλούν καθόλου, εξάλλου αρκετές από αυτές σηκώνουν και άλλες ερμηνείες πέραν της καθαρά θρησκευτικής. Μαζί μ' αυτό υπάρχουν και αρκετές αναφορές σχετικά με το τζόγο - διότι κατάγεται από το Λας Βέγκας και από εκεί πήρε και το όνομα του το άλμπουμ (το Flamingo είναι γνωστό καζίνο της περιοχής, δεν αναφέρεται στο πτηνό). Επομένως το να ήθελε να τονίσει στο ντεμπούτο του ακριβώς αυτά που τον καθόρισαν ως καλλιτέχνη το καταλαβαίνω και το σέβομαι. Επιπλέον θεωρώ ότι αν δεν το έχει βάλει κάποιος αμέτι μουχαμέτι να ενοχληθεί από την "υπερβολική θρησκευτικότητα" και απλά αφεθεί στην άρτια παραγωγή και την ανεμπόδιστη ροή του άλμπουμ, θα το ευχαριστηθεί πραγματικά.

Σαφώς πιο χαμηλών τόνων από τη δισκογραφία των Killers, το Flamingo είναι σαν να πήρε κάποιος τις πιο χαλαρές στιγμές του Sam's Town και του Day & Age και να τις έδεσε επιμελώς σε ένα σύνολο. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι δεν έχει και τα φόρτε του. Το εισαγωγικό "Welcome to Fabulous Las Vegas" είναι ένα φωνακλάδικο καλωσόρισμα στην πατρίδα του Flowers, που αν και βουτηγμένη στην αμαρτία παραμένει άκρως γοητευτική. Η αλήθεια είναι πως δεν ανήκει στα αγαπημένα μου αλλά είναι ό,τι πρέπει για να δώσει μια σπρωξιά στο όλο πράγμα και νομίζω ότι η πραγματική του αξία θα φανεί όταν εκτελεστεί ζωντανά μπροστά σε κοινό. Ακολουθούν δυο πραγματικά αξιολάτρευτα κομμάτια: το "Only the Young" είναι ένα αφόρητα νοσταλγικό γύρισμα στο παρελθόν από αυτά που ο Brandon έχει στο τσεπάκι του και είναι πρακτικά αδύνατο να μην αγαπήσεις το "Hard Enough" με ένα από τα πιο πιασάρικα ρεφρέν των τελευταίων ετών - συν τα φωνητικά της Jenny Lewis που εναρμονίζονται ιδανικά με τα δικά του για ένα warm and fuzzy αποτέλεσμα. ^_^ Το "Jilted Lovers & Broken Hearts" ανεβάζει τους ρυθμούς και ήταν από τα πρώτα που μου κόλλησαν αλλά σε γενικές γραμμές μοιάζει με απομεινάρι του Day & Age, ενώ το "Playing With Fire" δανείζεται στιχάκια από το "Bling (Confession of a King)" και γενικά τραβάει λίγο περισσότερο απ' ό,τι θα έπρεπε, σώζεται όμως λόγο κουπλέ.

Από κει και πέρα όμως τα πράγματα κινούνται μόνο προς το καλύτερο. Η ικανότητά του Brandon ως storyteller γίνεται εμφανής με το "Was It Something I Said?" που περιγράφει ένα ατυχές αμερικάνικο love story, αλλά πραγματικά λάμπει με την country γοητεία του "The Clock Was Tickin'" που ξεκινά από την παλιομοδίτικη και κλισέ εξιστόρηση μιας τυπικής ζωής σε κάποια νοτιοδυτική πολιτεία της των ΗΠΑ και σε σφαλιαρίζει ξαφνικά με την all-american συγκίνησή του, που προσωπικά βρίσκω πολύ συμπαθητική, τ' ομολογώ. Το "Magdalena" δεν θα πρέπει να εξέπληξε όποιον ενδιαφέρθηκε να ακούσει το τελευταίο πράγμα που κυκλοφόρησαν οι Killers πριν το hiatus, το χριστουγεννιάτικο "Happy Birthday Guadalupe". Με έντονο μεξικάνικο στοιχείο και όμορφα backing vocals, μιλάει για ένα πνευματικό ταξίδι προς τη λύτρωση και είναι εξαιρετικό δείγμα του πώς μπορούν οι religion-heavy στίχοι να μετατραπούν σε ένα απολύτως ευχάριστο και αναζωογονητικό άκουσμα. Το lead single "Crossfire" έχει όλα αυτά που έκαναν το Day & Age τόσο αξιαγάπητο καθώς και μια από τις καλύτερες φωνητικά στιγμές του Brandon.

Το "On the Floor" αν το δει κανείς εντελώς κυριολεκτικά είναι μια περιγραφή κάποιου που προσεύχεται, αλλά αυτή είναι μια κάπως στενόμυαλη προσέγγιση. Κάθε στίχος εδώ είναι και μια διαφορετική εικόνα και το συναίσθημα που στην αρχή είναι τόσο λεπτό κορυφώνεται στο τέλος με την προσθήκη μιας έξοχης gospel χορωδίας. Τέλειο - αν και προτιμώ μακράν την ακουστική έκδοση (2.0). Για τα bonus tracks της deluxe edition το λιγότερο που θα μπορούσε να πει κανείς είναι ότι αξίζουν τα λεφτά τους. Το "Jacksonville" διαθέτει την τελειότερη παραγωγή ολόκληρου του cd: το αξιαγάπητα στομφώδες ύφος των Killers ντύνεται με την ηλεκτρονική κάπα του Stuart Price για να δώσει ένα μεγαλειώδες κομμάτι με ανατριχιαστικό ρεφρέν. Εύχομαι να είχε γράψει περισσότερα σαν κι αυτό. Την ίδια ηλεκτρονική ουσία έχει το ατμοσφαιρικό "Right Behind You" και το "I Came Here to Get Over You" που όμως την σπάει με λίγο ακορντεόν σε καίρια σημεία.

Για να τελειώνουμε λοιπόν μ' αυτό το σεντόνι (phew!), έχω να πω ότι βρήκα το ντεμπούτο του Brandon Flowers απόλυτα γοητευτικό. Με την πρώτη ακρόαση κιόλας ξεχώρισα μερικά κομμάτια και με μερικές ακόμα (δλδ πολλές γιατί δε μπορούσα να το σταματήσω) το είχα μάθει απ' έξω. Δεν είναι δίσκος που χρειάζεται ιδιαίτερη επιμονή για να εντοπίσεις τις αρετές του, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι ρηχός - αν σε σημεία τείνει προς την αυταρέσκεια. Βρίσκω τον Flowers εξαιρετικό songwriter. Ναι ίσως έχει κάποιες "εμμονές" αλλά η ικανότητά του να δημιουργεί εικόνες είναι απίστευτη. Μπορεί να μέσα στο στίχο να σου πετάξει μια τοποθεσία που δεν έχεις ιδέα που βρίσκεται (πχ η 'Sonora' στο "Μadgalena" ή πιο παλιά το 'old Assam' στο "Neon Tiger") και παρ' όλα αυτά να την δεις ξεκάθαρα μπροστά στα μάτια σου! Όσο για την συνολική παραγωγή του άλμπουμ δεν έχω άλλο σχόλιο πέραν του ότι είναι αψεγάδιαστη. Προσεγμένη μέχρι τη μικρότερη λεπτομέρεια χωρίς να καλύπτει ή να πνίγει ποτέ το συναίσθημα. Συνυπολογίζοντας το γεγονός ότι φωνητικά αποδίδει για άλλη μια φορά πάρα πολύ καλά, μιλάμε για ένα cd το οποίο απ' όπου και να το πιάσεις περνάει τη βάση με άνεση. Εντάξει δεν πρόκειται να βγάλει κανένα κλασικό κομμάτι τύπου "Mr. Brightside" αλλά αυτά που έχει σίγουρα αξίζουν τα megabytes τους. Δεν ξέρω γιατί o Flowers είναι αντιπαθής σε πολύ κόσμο, εγώ τον αγαπώ μεν αλλά θα είχα κανένα πρόβλημα να το παραδεχτώ αν το άλμπουμ του ήταν μια σάχλα (Cheryl anyone?). Ευτυχώς όμως το μόνο που έχουμε εδώ είναι η επιβεβαίωση του ταλέντου ενός τραγουδιστή που έχει πολλά να προσφέρει στο μέλλον, μόνος ή με το συγκρότημα που τον ανέδειξε. 8/10


Track List:

01. Welcome to Fabulous Las Vegas
02. Only the Young
03. Hard Enough (feat. Jenny Lewis)
04. Jilted Lovers & Broken Hearts
05. Playing With Fire
06. Was It Something I Said?
07. Magdalena
08. Crossfire
09. On the Floor
10. Swallow It
11. The Clock Was Tickin'
12. Jacksonville
13. I Came Here to Get Over You
14. Right Behind You
15. On the Floor 2.0

Jacksonville (Fan-made video)