Monday, July 19, 2010

WE DON'T NEED NO HOLIDAYAY

(Αν είναι μπροστά το αφεντικό ή η μάνα σου δε φταίω εγώ! :P)

► Δεν είναι πια ίδια τα καλοκαίρια. Κάθε χρόνο, όλο το χρόνο περιμένω να έρθει ο καιρός αλλά όταν φτάσει δεν μου κάνει και τόση εντύπωση. Άσε που φεύγει πριν καν το καταλάβεις, σχεδόν πάει και ο Ιούλιος. Ούτε τη ζέστη δεν καταλαβαίνεις πια με τα κλιματιστικά. Η ΔΕΗ μας έχει τρελάνει με τις διακοπές, το πουρό pc μου τη γλίτωσε μέχρι τώρα αλλά hey μπορεί να καεί σήμερα, θα είναι η τυχερή του μέρα. Πρέπει να σβήσω κάτι ~ακατάλληλα~ αρχεία που έχω έτσι και συμβεί τίποτα και χρειαστεί να τον πάω για service. Άραγε οι τεχνικοί βλέπουν τι έχεις στον υπολογιστή σου όταν τους τον πας; Πάντα αναρωτιόμουν. Στάνταρ το κάνουν. Εγώ πάντως θα το έκανα.

► Από το παράθυρο βλέπω να περνάνε κατάξανθοι τουρίστες διαφόρων ηλικιών, φαντάζομαι ότι γι' αυτούς το μέρος δεν είναι τόσο βαρετό όσο είναι για μένα. Τουλάχιστον έχω ice tea! Και το 5ο επεισόδιο του True Blood να με περιμένει.

WTF is this? :/

► Διαβάζω ένα βιβλίο που λέγεται "Η Αδριάνα και τα κεριά". Δηλαδή προσπαθώ να το διαβάσω διότι η συγγραφέας έχει μια τάση προς τους φανφαρονισμούς και γίνεται σούπερ κουραστική. Γι' αυτό τη βγάλανε και στις προσφορές I guess. 2€ η Αδριάνα, μπας και την ψωνίσει κανείς.

► Πρέπει να κατεβάσω και να δω τα Toy Story 1 και 2 για να ξέρω την υπόθεση όταν έρθει η ώρα να δω το τρίτο, για το οποίο έχει ξεσπάσει ένας πανικός! "BEST MOOVIEEE EVAAAAR!!!!!" Θα δούμε.

► So αυτά τα τραγούδια είναι διαλεγμένα με φροντίδα και προδέρμ για τον κάθε καλοκαιρόπληκτο. Δεν ήθελα να βάλω απλά ό,τι βγήκε τελευταία, γι' αυτό έχουμε τα Now. Οπότε υπάρχει ένα καινούριο, μερικά παλιά και μερικά πολύ παλιά. Έχουν όλα ISO καλογουστιάς και ποιότητας. Φαντάσου ότι το ακούς σε μια τροπική παραλία παρέα με αυτόν εκεί στην κορυφή. ;)


Track List:

01. Koop - Koop Island Blues (feat. Ane Brun)
02. Kirsty MacColl - In These Shoes?
03. Calexico - Inspiración
04. Soha - Le Café bleu
05. Anjulie - Colombia
06. Dusty Springfield - Will You Love Me Tomorrow?
07. Bo Diddley - Bo Diddley
08. Linda Scott - I've Told Every Little Star
09. The Raveonettes - Love in a Trashcan
10. Edwyn Collins - A Girl Like You
11. Fleet Foxes - Mykonos
12. Janelle Monáe - 57821 (feat. Deep Cotton)
13. Interpol - NYC
14. MGMT - Pieces of What
15. Siobhan Donaghy - Man Without Friends
16. The xx - Hot Like Fire
17. Fused - Terror



Sunday, July 11, 2010

Kylie Minogue: Aphrodite

World, rejoice! Η θεά του έρωτα και της ομορφιάς κατέβηκε από τον Όλυμπο στη Σαντορίνη (αν κρίνω από το εξώφυλλο) για να σκορπίσει χαρά και glitter σε όλη την οικουμένη! Τρία χρόνια μετά την κυκλοφορία του X που ήταν ένα ενδιαφέρον μίγμα electropop και r'n'b -όπως και η πλειοψηφία των cd που κυκλοφόρησαν το 2007- το Aphrodite κλείνει τον κύκλο του φλερτ της Kylie με τον urban ήχο και σηματοδοτεί τη μεγάλη επιστροφή της στην καθαρά χορευτική μουσική που την εδραίωσε διεθνώς σχεδόν μια δεκαετία πριν με το εκπληκτικό Fever. Φόρα ό,τι πιο camp έχεις στη ντουλάπα σου και ετοιμάσου να μπεις στον ουτοπικό κόσμο της Kylie, εκεί που το αύριο είναι πάντα καλύτερο από το σήμερα.

Αυτό το άλμπουμ ήρθε για να θυμίσει στους παλιούς fans τι ήταν αυτό που τους έκανε να τη λατρέψουν in the first place αλλά και για να παρηγορήσει όσους δεν ικανοποιήθηκαν με τα εξω-Kylie-κά Body Language και X, αν και κρατάει κάποια στοιχεία τους σε μερικά τραγούδια. Κοινώς ενδείκνυται για λιώσιμο σολών (και τακουνιών) πάνω στα απαστράπτοντα dancefloors του κάθε gay club που σέβεται τον εαυτό του. Η Kylie φρόντισε να κάνει γνωστές τις προθέσεις της με το χορευτικό anthem "All the Lovers" που το ελληνικό του αντίστοιχο είναι ας πούμε το "Καμία δε μοιάζει με σένανε μάτια μου" αλλά φαντάσου το σε ραφιναρισμένη classy έκδοση. Το βίντεο είναι ο ορισμός της σεξουαλικής απελευθέρωσης, αφού βασικά δείχνει σφριγηλά αγόρια και κορίτσια να τα πετάνε και σταδιακά να σχηματίζουν τον Παρτουζοψηλορείτη, την κορυφή του οποίου φυσικά κατακτά η Kylie.

Το μεγαλύτερο μέρος του άλμπουμ αποτελείται από εντελώς Minogue-ικά κομμάτια, αυτά που τα ακούς και ξέρεις ότι μόνο μία τραγουδίστρια στον κόσμο θα μπορούσε να τα λέει. Αυτά λοιπόν ακολουθούν την δοκιμασμένη συνταγή του κουπλέ που σταδιακά ανεβαίνει για να γίνει η μεγάλη έκρηξη στο ρεφραίν, τότε που όλοι σηκώνουν τα χέρια ψηλά και ο ουρανός γεμίζει με εκατομμύρια χρωματιστά κονφετί! Το απελευθερωτικό "Get Outta My Way" θα μπορούσε να γίνει το νέο "Love at First Sight" παρά τη διαφορά στο θέμα γιατί είναι φτιαγμένα από την ίδια πάστα, ενώ το "Put Your Hands Up (If You Feel Love)" έχει τα προσόντα για να μπει στο πάνθεον των κλασσικών χορευτικών κομματιών της. Δεν λείπουν όμως και οι φιλήδονες στιγμές όταν η "Αφροδίτη" θέλει να αποπλανήσει το γκομενάκι όπως και κάνει στο θερμό και πολλά υποσχόμενο "Closer". Εκτίμησα ιδιαίτερα το γεγονός ότι δεν αποκήρυξε τα δυο προηγούμενα άλμπουμ της αλλά ενσωμάτωσε στοιχεία τους στη ξεσηκωτική λαίλαπα του Aphrodite. Έτσι βρήκα λίγο X στα "Illusion" και "Cupid Boy", μια δόση Body Language στο "Too Much", μέχρι και απομεινάρια του Light Years στο "Looking for an Angel". Οι αυτοαναφορές είναι πολλές χωρίς όμως να γίνονται κουραστικές, απλά πήρε ό,τι ξεχώρισε σε κάθε δίσκο και με τον ένα ή τον άλλο τρόπο του έδωσε νέα πνοή και το ενσωμάτωσε στο παρόν.

Δεν μπορώ να μην αναφερθώ ειδικά στη συνεισφορά της Nerina Pallot σε αυτό το άλμπουμ. Έγραψε το "Aphrodite" (και τι τιμή να το επιλέξει ως τίτλο η Kylie) και το "Better Than Today". Η ιδιαιτερότητά που έχουν αυτά τα δυο έγκειται στο ότι δεν είναι απολύτως εναρμονισμένα με την όλη ατμόσφαιρα. Το πρώτο είναι το μοναδικό κομμάτι που περιέχει rock στοιχεία και παράλληλα πολύ έντονη 80s διάθεση, όμως δεν ξέρω πόσο κολακευτικός για την τραγουδίστρια είναι ο στίχος "I'm a golden girl" στο ρεφρέν λολ, idk μπορείς να κάνεις πολλούς συνειρμούς μ' αυτό αλλά προφανώς το χρυσό κορίτσι μας δεν έχει τέτοια κόμπλεξ. Το δε "Better Than Today" είναι μια άλλη ιστορία. Φυσικά και ήμουν θετικά προκατειλημμένος για τα τραγούδια της Nerina αλλά αυτό δεν ήταν στα σχέδια μου. Τούτο το τραγούδι βασικά είναι καθαρή Pallot αλλά με παχιά επικάλυψη Minogue. Ξεχωρίζει αμέσως από τα άλλα και σε βγάζει λίγο από την παλ αποχαύνωση που κυριαρχεί μέχρι τότε. Εγώ απλά όταν το ακούω η μόνη εικόνα που μου έρχεται στο μυαλό είναι πλήθη κόσμου να παρελαύνουν στους δρόμους κρατώντας πανό με συνθήματα "what's the point of living if you don't wanna dance" και "we just want tomorrow to be better than today" - εννοείται ότι από τον ουρανό πέφτουν εκατομμύρια χρωματιστά κονφετί μην ξεχνιόμαστε! Maybe I'm just too gay. :P Θα χαρώ πολύ αν κυκλοφορήσει ως single αλλά δε το βλέπω γιατί αρκετοί σκληροπυρηνικοί fans δε μοιράζονται τον ενθουσιασμό μου... Τέλος, τα πιο soft κομμάτια, που τυχαίνει να τα έχουν γράψει οι Xenomania, τα άφησε για bonus tracks και δεν ήταν σοφή απόφαση αφού τόσο το "Heartstrings" όσο και το "Mighty Rivers" θα μπορούσαν να αντικαταστήσουν επάξια το "Everything Is Beautiful", αλλά δεν είναι και τόσο τραγικά τα πράγματα, no worries. Honorable mention στο πονηρό "Go Hard or Go Home" που καταλαβαίνω για ποιο λόγο δεν το συμπεριέλαβε στη βασική tracklist, αλλά τουλάχιστον θα μπει στη λίστα με τα καλύτερά της b-sides.

Μετά απ' αυτό λοιπόν πώς γίνεται να μην παίρνει δεκάρι η αστραφτερή Αφροδίτη; Για τον απλούστατο λόγο ότι δεν είναι Fever. Μόνο από θέμα σεβασμού να το πάρεις για εκείνο το άλμπουμ του 2001 που έσπασε τα ραδιόφωνα (omagah reference ΑΠΟΛΥΤΗΣ), το Aphrodite κάνει πολύ αξιόλογη προσπάθεια αλλά δεν το φτάνει. Επιπλέον, εκτός από τα λίγα ξεστρατίσματα, το άλμπουμ δεν προσφέρει ιδιαίτερες εκπλήξεις και πάντα προσπαθεί να δικαιολογήσει τον τίτλο του με αγαπησιάρικους στίχους και ζαχαρένια beats τόσο ευκολοχώνευτα που μπορεί και να σε λιγώσουν - γι' αυτό με μέτρο οι επαναλήψεις, δε θέλουμε να το κάψουμε. Παρ' όλα αυτά όμως, θα ήταν βλακεία να μην αναγνωρίσει κανείς την αξία του ως χορευτικού pop δίσκου. Πέραν του ότι παίρνει πάνω κάτω όλη την καριέρα της Kylie και σου την παρουσιάζει συμπυκνωμένη σε λιγότερο από μία ώρα, είναι και απόλυτα ειλικρινές και πιστό στο διαχρονικό kylicious πνεύμα. Ούτε αμφιλεγόμενα μηνύματα, ούτε με το στανιό βαθυστόχαστα νοήματα, ούτε προσποιήσεις ότι πρόκειται για κάτι άλλο πέραν αυτού που πραγματικά είναι: ένα γλυκό και άνετο άκουσμα για να χαρείς τη στιγμή. Συν το γεγονός ότι η τζουτζου-Kylie Minogue είναι ένα αξιαγάπητο πλάσμα που απλά σε γοητεύει από την πρώτη στιγμή, είναι σχεδόν αδύνατον να μείνεις ανεπηρέαστος από την ταυτόχρονη θηλυκότητα και παιδικότητα που βγάζει τόσο αβίαστα το Aphrodite. 8.5/10


Track List:

01. All the Lovers
02. Get Outta My Way
03. Put Your Hands Up (If You Feel Love)
04. Closer
05. Everything Is Beautiful
06. Aphrodite
07. Illusion
08. Better Than Today
09. Too Much
10. Cupid Boy
11. Looking For An Angel
12. Can't Beat the Feeling
13. Heartstrings
14. Mighty Rivers
15. Go Hard or Go Home



ΥΓ: Μ' αυτό το ποστ παρατήρησα ότι δανείζομαι πολλούς γαστριμαργικούς χαρακτηρισμούς για να περιγράψω τη γενικώς μουσική και δε θέλω να πιστεύεις ότι σαβουρώνω τα εκμέκ την ώρα που γράφω το ποστ, γιατί απλά δεν ισχύει!!!
ΥΓ 2: Αν και σήμερα σαβούρωσα λίγη καρυδόπιτα με παγωτό. Και ήταν και σύκο που αρέσει στα παππούδια. D:

Sunday, July 4, 2010

Pink Martini: Discover the World – Live in Concert

"40 ευρώ" ήταν η απάντηση που έλαβα από το Metropolis όταν ρώτησα πόσο κάνει το εισιτήριο για τους Pink Martini στη Μονή Λαζαριστών. Και επειδή οι καιροί είναι δύσκολοι (θα έδινα άλλα τόσα στο ταξί μετά) έκανα την καρδιά μου πέτρα και αποφάσισα να απολέσω κάθε προσδοκία ότι θα τους δω. Πρόπερσι που πήγα είχαν 35, θα μου πεις σιγά τη διαφορά αλλά δεν έχει σημασία τότε δεν είχαμε κρίση. Άσχετο: αυτό το "έχουμε κρίση" έχει γίνει η χαρά του τσιφούτη πλέον, δε μπορεί να σου πει κανείς τίποτα. Μιας και μιλάμε για τσιφουτιά, θα ήθελα να ευχαριστήσω την Πρωτοπορία για τα ηρωικά σταντ των προσφορών και των ξενόγλωσσων. Γιατί να ακουμπάω το εικοσάρικο στη Λένα Μαντά (παράδειγμα) όταν μπορώ να διαβάσω 800σέλιδη Άννα Καρένινα στα αγγλικά με 3€? Κάνω και εξάσκηση για το μεταπτυχιακό και τη μετακόμιση στις ΗΠΑ (not).

Back to Pink Martini. Λοιπόν εφόσον δεν μπορώ να τους κάνω την τιμή και να παρευρεθώ, έπρεπε κάτι να βρω για να με παρηγορήσει. Αυτοί πέρσι μαζί με το τέταρτο άλμπουμ έβγαλαν και ένα dvd με μια συναυλία τους από το 2005. Όπως συνήθως συμβαίνει σ' αυτές τις περιπτώσεις, ήξερα ότι κάποιος θα απομονώσει τον ήχο του dvd και θα το βγάλει ως άλμπουμ. Μήνες ολόκληρους έφαγα το ίντερνετ να το ψάχνω (γιατί ήξερα ότι υπήρχε) αλλά τζίφος. Δεν ήταν και συναυλία της Madonna να πεις να υπάρχει σε κάθε δεύτερο μπλογκ. Ώσπου πριν λίγες μέρες και με τη βοήθεια της λατρεμένης google cache το βρήκα σε ένα τούρκικο φόρουμ. Ευτυχώς που σε Ελλάδα και Τουρκία οι Pink Martini είναι σούπερ δημοφιλείς (γιατί είμαστε και πολύ σικ χώρες) και οι γείτονες φρόντισαν να το μοιραστούν.

To Discover the World επομένως περιέχει τραγούδια από τα δυο πρώτα τους άλμπουμ καθώς και μερικά από το, ακυκλοφόρητο τότε, Hey Eugene!. Αν χάνει κάτι από τις λουσάτες ενορχηστρώσεις (είναι και DVD-rip σημειωτέον), το αναπληρώνει με τη ζωντανή παρουσία του κοινού που απολαμβάνει την κάθε στιγμή αυτής της συναυλίας. Όποιος δεν είχε ποτέ την τύχη να τους δει live μπορεί μέσα απ' αυτό το cd να νιώσει λίγη από τη μαγεία που σκορπίζουν απλόχερα με τις timeless μελωδίες τους που δε τις βαριέσαι ποτέ. Έχουν περάσει 13 χρόνια από την εποχή "Amado mío" και της "Yolanda" και δεν έχουν χάσει ίχνος από τη φρεσκάδα τους. Η εκπληκτική China Forbes όπως πάντα προσφέρει αψεγάδιαστες, σχεδόν στουντιακές ερμηνείες με μερικούς αυτοσχεδιασμούς έτσι για να ξεφεύγει από το συνηθισμένο. Ο Thomas Lauderdale στο πιάνο πλαισιωμένος από την υπόλοιπη ομάδα (ειδική μνεία στα πνευστά) σε ταξιδεύει από τη Γαλλία μέχρι την Ιαπωνία και από τη Βραζιλία μέχρι τη χιονισμένη Κόκκινη Πλατεία. Τα ορχηστρικά "The Flying Squirrel" και "Malagueña" είναι η καλύτερη απόδειξη του πόσο ζωντανή και ενωμένη είναι η ορχήστρα τους. Ανάμεσα στα τραγούδια παρεμβάλλονται μικρές συζητήσεις του Thomas και της China που αφορούν είτε την ιστορία του κομματιού που ακολουθεί είτε τη μουσική θεώρηση του κόσμου από πλευράς της μπάντας.

Κοσμοπολίτες και ακομπλεξάριστοι την ίδια στιγμή, οι Pink Martini είναι από τα λίγα συγκροτήματα που μπορεί ο οποιοσδήποτε να αγαπήσει, ανεξαρτήτως ηλικίας, εθνικότητας ή μουσικού γούστου. Όπως λέει ο Thomas σε ένα σημείο, το μεγαλύτερο κατόρθωμά τους είναι πως δημιουργούν τέτοια ατμόσφαιρα ώστε άνθρωποι που κανονικά δε θα κάθονταν ποτέ ο ένας δίπλα στον άλλο, να το κάνουν τόσο απλά μαγεμένοι από τη μουσική. Δε μπορώ να φανταστώ κάτι καλύτερο για το καλοκαίρι ή για να φέρνεις το καλοκαίρι όποτε το ακούς και οι ζωντανές εκτελέσεις είναι μια εντελώς διαφορετική εμπειρία. Βέβαια για να καταλάβεις τι εστί Pink Martini πρέπει οπωσδήποτε να ασχοληθείς και με τα 4 άλμπουμ (με ιδιαίτερη έμφαση στο 3ο). Προσωπικά τους ακούω όταν βαριέμαι να ακούσω οτιδήποτε άλλο γιατί ταιριάζουν με όλες τις διαθέσεις και περιστάσεις, από τη μεσημεριάτικη λαλάκα μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες της αϋπνίας. Με το Discover the World απλά θα κάνεις το γύρο του κόσμου σε μια ώρα και ένα τέταρτο. Και θα τον ξανακάνεις πολλές φορές στη συνέχεια. 10/10


Track List:

01. Let's Never Stop Falling in Love (live)
02. Anna (El negro zumbón) (live)
03. The Gardens of Sampson & Beasley (live)
04. The Flying Squirrel (live)
05. Hey Eugene (live)
06. Dosvedanya mio bombino (live)
07. Cante e dance (live)
08. Tempo perdido (live)
09. Una notte a Napoli (live)
10. Clementine (live)
11. Kikuchiyo to Mohshimasu (live)
12. ¿Dónde estás, Yolanda? (live)
13. Hang on Little Tomato (live)
14. Malagueña (live)
15. Dansez-vous (live)
16. Amado mío (live)
17. Brazil (live)