Sunday, June 27, 2010

Japanese Album Art

Για ένα ευχάριστο διάλειμμα από τα μουσικά, που ούτως ή άλλως είναι αραιά λολ, σας παραθέτω μια πλειάδα ιαπωνικών εξωφύλλων από cd που κυκλοφόρησαν το πρώτο εξάμηνο του 2010 - για να μη νομίζεις ότι είναι από καμιά δεκαετία του '90. Assignment: ποιο είναι το αγαπημένο σου και ποιο είναι αυτό που σε κάνει να φρικάρεις περισσότερο; Ας δούμε τους φιναλίστ!

#1: Η Fabulous Βασίλισσα της Ζούγκλας


#2: Δεν έχω ιδέα τι συμβαίνει εδώ...


#3: Δύναμη του φεγγαριού, μεταμόρφωσέ με!


#4: Καρδγιά μου καημένη...


#5: Αβάντι ντο φα φα φα!


#6: Στην αμμουδιά μου κλέψανε τη βάρκα.


#7: Η καλή νοικοκυρά.


#8: Εεεεεεξαιρούνται τα μεγάλα σου μάτια...


#9: Αυτά τα Χριστούγεννα αγοράστε μια κάρτα από το Χαμόγελο του Παιδιού.


Bonus: η διαφήμιση της Κόκα Κόρα Ζέρο από τη Namie Amuro.



Γκρέητο Τέηστο!!

Προσωπικά μου έχει κλέψει την καρδιά το #4, ενώ το #9 για κάποιο λόγο το βρίσκω εντελώς freaky...

Saturday, June 19, 2010

Uffie: Sex Dreams and Denim Jeans

Όταν πριν από λίγους μήνες τα ραδιόφωνα του πλανήτη μολύνθηκαν από τον ιό Ke$ha, μια κατηγορία ανθρώπων αντέδρασε έντονα στο άκουσμα των τραγουδιών της. Και δεν εννοώ τους φαν της Gaga (που δεν είχαν και λόγο στην τελική) αλλά τους θαυμαστές της Uffie, κατά κόσμον Anna-Catherine Hartley, από την οποία η Ke$ha υποτίθεται ότι "έκλεψε" τόσο το image όσο και το μουσικό στυλ. Σχεδόν αποκλείω το γεγονός να την εντόπισε εκεί στο Myspace και να σκέφτηκε "omg θα την αντιγράψω και θα γίνω διάσημη"! Καλλιτέχνιδες (?) όπως αυτές οι δυο υπάρχουν λόγω των ιδιαίτερα χαμηλών μουσικών απαιτήσεων που έχει θέσει η βιομηχανία σε όποιον βλέπει ότι μπορεί να της αποφέρει κέρδη. Επομένως, με τόσο καιρό που περίμενε η Uffie ήταν σχεδόν σίγουρο ότι θα έβγαιναν κι άλλοι που θα έκαναν κάτι παρόμοιο. Για την ιστορία πάντως, αυτή το έκανε πρώτη!

Η Uffie λοιπόν, Αμερικανίδα ορμώμενη εκ Παρισίων, αυτοπροσδιορίζεται ως MC οπότε στο ελαφρώς ακατάστατο άλμπουμ της ακούμε μπόλικο ηλεκτρονικό ραπ και hip hop με λίγες σταγόνες dance και french electro λόγω παραγωγών. Το θέμα του δίσκου είναι ο εαυτός της, αφού δε σταματάει στιγμή να μιλάει για την πάρτη της ακόμα και σε τραγούδια όπως το "F1rst Love" που αναφέρεται στον πρώτο της έρωτα. Έτσι τα ζητήματα που απασχολούν την καλλιτέχνιδα και αποτελούν απόσταγμα βαθιάς εσωτερικής αναζήτησης και περισυλλογής είναι το πόσα λεφτά βγάζει, το πόσο ταξιδεύει, το πόσο δημοφιλής είναι και άλλα τέτοια που δε χρειάζεται να αναφέρω για να μην μπούμε σε τόσο φιλοσοφικά πεδία. Φαντάζομαι ότι τις περισσότερες φορές στόχευε σε ένα αποτέλεσμα που να είναι αστείο και όχι αλαζονικό αλλά δυστυχώς το πετυχαίνει σπάνια π.χ. στο ομότιτλο "Sex Dreams and Denim Jeans". Και από φωνή... φωνάρα διότι το autotune ή ό,τι άλλο έχει χρησιμοποιήσει τελοσπάντων δεν κλείνει ούτε δευτερόλεπτο. Ως ελαφρυντικό επαναλαμβάνει πολλές φορές ότι δεν είναι καλλιτέχνης και ότι "δε μπορεί καν να τραγουδήσει" αλλά αυτά είναι φτηνές δικαιολογίες, βγάζει μουσική που κάποιοι θα αγοράσουν οπότε τέτοιες προσπάθειες faux εξιλέωσης είναι περιττές.

Στα 4 χρόνια που πέρασαν από τότε που κυκλοφόρησε το "Pop the Glock" φρόντισε να κρατάει το ενδιαφέρον (όσων ενδιαφέρονταν) με περιστασιακά singles και συνεργασίες με ονομαστούς παράγοντες της γαλλικής ηλεκτρονικής σκηνής αλλά το άλμπουμ μάλλον χάθηκε κάπου στην πορεία. Δεν ξέρω αν έψαχνε τα καλύτερα τραγούδια για να συμπεριλάβει, πάντως το αποτέλεσμα δεν δικαιολογεί τόσο μεγάλη καθυστέρηση. Η ειρωνεία είναι πως κανένα απ' τα υπόλοιπα κομμάτια δεν φτάνει το "Pop the Glock", που παρά την προχωρημένη του ηλικία έχει να προσφέρει ένα άκρως κολλητικό ρεφραίν και διασκεδαστικά hooks αλλά μην περιμένεις τίποτα μουσικές καινοτομίες - ίσως το 2006, όχι πια. Από τα εναπομείναντα ξεχωρίζουν οι δυο συνεργασίες επειδή τουλάχιστον οι featured artists τραγουδάνε με την κανονική τους φωνή. Το "A.D.D. S.U.V." περιγράφει το σκηνικό του "απόλυτου" πάρτυ με ναρκωτικά και καθέκαστα και βασικά το ακούμε για το σημείο του Pharrell - πράγμα που ίσως δείχνει ότι η Uffie δεν είναι και τόσο φοβερή MC όπως πιστεύει. Το δε "Illusion of Love" έχει τους καλύτερους στίχους του άλμπουμ με βάθος μέχρι το γόνατο άντε μέχρι τα μπούτια, αλλά αν σκεφτείς τα άλλα που δεν πιάνουν καν αστράγαλο τότε μιλάμε για επίτευγμα! Επιπλέον, η Little Boots-esque μουσική είναι ευπρόσδεκτη.

Από κει και πέρα το πράγμα γίνεται ιδιαίτερα εγωκεντρικό με κομμάτια όπως το "Art of Uff" (skip) και "MCs Can Kiss" (kinda good) που μας μιλάνε για το τι (δεν) έκανε στο Myspace και έγινε τόσο δημοφιλής, το ότι δεν έχει δουλειά το πρωί ούτε αφεντικά πάνω απ' το κεφάλι της και γενικά εντελώς unrelatable θέματα που το πιο πιθανό είναι να σε τσατίσουν. Δε μπορώ να μην αναφερθώ στο "Neuneu" όπου αναφέρει συγκεκριμένα 'I got the sound that kills and there is nothin' like it'. Καλά μην παίρνεις κι όρκο. :P Πάνω κάτω σ' αυτό το ύφος κινούνται και τα υπόλοιπα τραγούδια και είναι προσωπική υπόθεση αν θα βρεις κάτι που θα σε κρατήσει περισσότερο, όπως το "Hong Kong Garden" (cover των Siouxsie and the Banshees) το οποίο άλλοι βρήκαν καλό και άλλοι άθλιο. Πάντως τα "Give It to Me", "Brand New Car" και "Ricky" δεν έχουν κανένα λόγο ύπαρξης κατά τη γνώμη μου.

Τώρα αν η Uffie είναι η Ke$ha της κουλτουριάρας ή η Ke$ha είναι η Uffie της λαϊκιάς δε μπορώ να πω με σιγουριά. Σε αμφότερες τις περιπτώσεις πάντως πρέπει να τις αποδεχτείς ως έχουν αν θες να απολαύσεις τουλάχιστον μερικά απ' τα τραγούδια τους: δυο στυλιστικά μπάζα (με την τρέντι έννοια του όρου) που διψάν για φήμη και πάρτι. Εξάλλου μια αξιοσέβαστη μερίδα των θαυμαστών της Uffie είναι άτομα για τα οποία η μιαρή Ke$ha δεν είχε θέση στην "εκλεκτική" μουσική τους βιβλιοθήκη, οπότε η παρόμοιας ιδεολογίας Hartley με το ανεβασμένο status και τις πλάτες (καλά όχι πλάτες, να πω ωμοπλάτες;) της γαλλικής electro είναι ό,τι πρέπει για να καλύψει το κενό. Κάποιες στιγμές μπορεί να νομίζεις ότι ακούς τη Στελλίτσα Μπεζαντάκου με autotune και κάποιες άλλες ίσως μπουχτίσεις από το σταθερό μοτίβο των τραγουδιών, that is ένα κάπως φτηνό ηλεκτρονικό beat που γύρω του τυλίγονται η επεξεργασμένη φωνή της Uffie και διάφορα ψηφιακά μπλιμπλίκια, τα οποία άλλες φορές εμπλουτίζουν το αποτέλεσμα και άλλες φορές απλά υπάρχουν. Αρκετά hit and miss δίσκος αλλά ομολογώ ότι ως μουσικό χαλί όταν ασχολείσαι με κάτι άλλο στον υπολογιστή είναι εξαιρετικός. Δεν το προτείνω για δουλειές σπιτιού, εκεί βάζουμε Ke$ha. Πάντως για τη μονομαχία γενικώς, σημειώσατε Χ. 6/10


Track List:

01. Pop the Glock
02. Art of Uff
03. A.D.D. S.U.V. (feat. Pharrell)
04. Give It Away
05. MCs Can Kiss
06. Difficult
07. F1rst Love
08. Sex Dreams and Denim Jeans
09. Our Song
10. Illusion of Love (feat. Mattie Safer)
11. Neuneu
12. Brand New Car
13. Hong Kong Garden
14. Ricky

( = recommended)



Friday, June 11, 2010

Christina Aguilera: Bionic

Το "Bionic" είναι πραγματικά ένας άθλος. Το βλέπεις μέσα στο φάκελό του με τα 24 κομμάτια του και πελαγώνεις. Πρέπει να ξοδέψεις 1 ώρα και 23 λεπτά απ' τη ζωή σου για να το ακούσεις ολόκληρο. Το ερώτημα είναι αν αξίζει να το κάνεις. Ας δούμε τι λένε τα γεγονότα. Πρώτον, το "Not Myself Tonight" να μην πούμε ότι πάτωσε, να πούμε ότι έκανε μέτρια επιτυχία. Δεύτερον, ολόκληρο το άλμπουμ διέρρευσε στο internet πολύ νωρίτερα απ' ότι έχουμε συνηθίσει για cd τέτοιο βεληνεκούς - γεγονός είναι ότι αν δεν θέλουν να γίνει leak, απλά δεν γίνεται (βλέπε Madonna και Britney). Τρίτον, λίγες μέρες μετά η Christina ανακοίνωσε ότι αναβάλλει το Bionic Tour για του χρόνου για να δώσει πρώτα την ευκαιρία στους θαυμαστές της να "μάθουν" το άλμπουμ. Αν το πιστεύεις εσύ αυτό τι να πω είσαι πολύ καλός άνθρωπος. Η σκληρή αλήθεια όμως είναι πως αυτό το εγχείρημα δεν ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς. Το αδιάφορο lead single έπαιξε μεγάλο ρόλο αλλά την κατάσταση χειροτέρεψε η συμπεριφορά της Xtina τόσο απέναντι σε επίδοξες αντιπάλους όσο και στον τρόπο που προέβαλλε τον εαυτό της. Για το πρώτο δεν έχω να πω τίποτα, πλέον και τα σκατά του να πάρει κάποιος και να πατσαλειφτεί on camera θα πουν ότι το έχει κάνει πρώτα η GaGa. Για την ιστορία πάντως το "Bionic" καμία σχέση δεν έχει με την προαναφερθείσα. End of. Παρ' όλα αυτά όμως, η όλη αντιμετώπιση της "αντιγραφής" από την Aguilera μου έδινε την εντύπωση ότι είναι ανασφαλής. Οι άκομψες δηλώσεις τύπου "δεν ξέρω αν είναι άνδρας ή γυναίκα" και τα υπόλοιπα μπλαζέ σχολιάκια φαίνεται ότι της γύρισαν μπούμερανγκ και πια κινδυνεύει να μη βρεθεί καν στο #1 του Billboard, αλλά να αρκεστεί στο #3 κοιτώντας τα οπίσθια του Glee και του Twilight. Όσο για τις πωλήσεις, πολύ κατώτερες των προσδοκιών.

Το χειρότερο βέβαια στην όλη ιστορία είναι πως το "Bionic" δεν είναι δα κανένα διαμάντι που θα πάει άπατο λόγω κακών συγκυριών. Δυστυχώς, όσο κι αν δήλωνε η Xtina ότι δε θα ακολουθήσει την πεπατημένη έκανε ακριβώς αυτό, μόνο που στην πορεία κατάφερε να γράψει μερικά από τα καλύτερα και χειρότερα τραγούδια της ever. Με μια τόσο εκλεκτή ομάδα συνεργατών θα περίμενε κανείς ότι εύκολα θα εντυπωσίαζε τους πάντες αλλά μάλλον οι περισσότεροι δεν ήταν στα καλύτερά τους. Επιπλέον, με τέτοιο μέγεθος είναι αναπόφευκτο ότι θα υπάρχουν fillers να φαν κι οι κότες ενώ η τοποθέτηση των κομματιών είναι απόλυτα καταστροφική. Το εισαγωγικό κομμάτι είναι ακριβώς όπως θα έπρεπε: δίνει το στίγμα του άλμπουμ και δεν μοιάζει με τίποτα που να έχει κάνει στο παρελθόν. Ούτε καν η φωνή της δε μοιάζει με τη συνηθισμένη. Τα μαγικά beats του Switch της ταιριάζουν απόλυτα και ευτυχώς υπάρχει το "Elastic Love" σχετικά κοντά για να το επιβεβαιώσει, ενώ στο ενδιάμεσο πλασάρεται ως πιο συντηρητικό "My Neck, My Back" το έξυπνο και catchy r'n'b "Woohoo" και η γνωστή χολέρα που δε θα σχολιάσω.

Και μετά αλίμονο! Η κοιλιά του άλμπουμ μετά το τέταρτο κομμάτι είναι σαν αυτή του Πάγκαλου. Το "Desnúdate" είναι άνετα το πιο κακογραμμένο τραγούδι απ' όλα με τους άθλιους στίχους που ευτυχώς δε θα τους καταλάβουν οι μη ομιλούντες την ισπανική. Ο χειρότερος όμως πρέπει να είναι το "δώστον μου σκληρό, με έχεις υγράνει τόσο πολύ". Yeah... Μετά έχει κάτι τραγούδια τόσο χιλιοειπωμένα που δεν αξίζει καν να ασχοληθείς π.χ. το "Glam" (μάντεψε για τι μιλάει) ή το πραγματικά απαράδεκτο "Sex for Breakfast". Προσπερνώντας μερικά ανούσια ιντερλούδια φτάνουμε στο κατεστραμμένο "Lift Me Up". Θυμάσαι τη μαγική ερμηνεία στο Hope for Haiti? Ε τώρα έχει μπει ένα beat από πίσω και πλέον μοιάζει με cheesy μπαλάντα από το 2001. Γιατί να κακοποιήσει έτσι άσχημα ένα πρακτικά τέλειο τραγούδι δεν μπορώ να το καταλάβω. Nevertheless, παραμένει μακράν η καλύτερη μπαλάντα του άλμπουμ. Μετά μας μιλάει το μωρό της (what a cheap trick, geez) και μετά το όλο πράγμα βαλτώνει με τρεις απανωτές μπαλάντες, στο γνωστό ύφος της Xtina που ισορροπούν άτσαλα ανάμεσα στο γλυκανάλατο και το πονεμένο. Ως αντίδραση έρχονται τα τρία επόμενα, τα οποία είναι μέσα στην τσατίλα και το ψώνιο και το μόνο που κάνουν είναι να βαρύνουν το ήδη αρνητικό κλίμα που έχει δημιουργηθεί γύρω απ' το όνομά της. Δε θα έκανα κανένα σχόλιο αν ήταν τουλάχιστον διασκεδαστικά αλλά ποιον ενδιαφέρει να την ακούει να αυτοεπιβεβαιώνεται πως είναι δυνατή, πως μπορεί και μόνη της, πως κατέχει το θρόνο... Seriously, who cares? Ο θρόνος κατακτάται με τα καλά τραγούδια, όχι με το να επαναλαμβάνεις πως τον κατέχεις.

Εδώ τελειώνει η standard edition. Όποιος αγόρασε αυτή την έκδοση μπορεί να μπήξει τα κλάματα τώρα. Διότι αν υπάρχει κάτι πραγματικά αξιοπρόσεχτο, βρίσκεται στα bonus tracks της deluxe edition. O Switch αναλαμβάνει πάλι την παραγωγή και με τη συνδρομή της Santigold μας δίνει τις δυο απόλυτα κορυφαίες στιγμές του "Bionic". Το "Monday Morning" μπορώ να πω ότι εξελίσσεται σταθερά σε πολύ αγαπημένο μου τραγούδι. Μου αρέσουν τα πάντα γύρω του, η μουσική, η στίχοι, η άνετη διάθεση, το πόσο αβίαστα τραγουδάει η Xtina χωρίς να κάνει τους γνωστούς λαρυγγισμούς, το πώς είναι εντελώς άσχετο με την υπόλοιπη δισκογραφία της, το πόσο καλύτερο θα μπορούσε να είναι το cd αν αυτό το τραγούδι ήταν η πυξίδα. Κατευθείαν μέσα απ' τα κιτάπια της Santigold ακολουθεί το "Bobblehead" ένα απολαυστικό diss για το κάθε κουφιοκέφαλο τσουλάκι. Όσο ειρωνικό κι αν είναι να τραγουδάει η Aguilera ένα τέτοιο τραγούδι (είναι σαν να τραγουδάει η Britney για την πυρηνική φυσική), είναι τόσο άμεσο και τόσο αστείο που απλά το αγαπάς ως έχει. Η πρόζα είναι διασκεδαστικότατη και λατρεύω όταν τονίζει συγκεκριμένες λέξεις στους στίχους. Στη συνέχεια, οι Ladytron προσφέρουν ένα timeless επικό και σκοτεινό dance κομμάτι που λέγεται "Birds of Prey" και κλείνουν με το χαριτωμένο και εντελώς 2010 "Little Dreamer". Το "Stronger than Ever" δεν με εντυπωσιάζει ενώ η stripped version του "I Am" είναι καλύτερη απ' το πρωτότυπο.

Όλα αυτά όμως δε φτάνουν για να θεωρηθεί το "Bionic" καλό άλμπουμ. Δεν αρνούμαι ότι έχει πολύ όμορφες στιγμές αλλά ως σύνολο βουλιάζει απελπιστικά. Η αχρείαστα μεγάλη διάρκεια σε συνδυασμό με τις δυσκολοχώνευτες μπαλάντες και τις ενοχλητικές εμμονές μεγαλείου σε αποθαρρύνουν από το να ασχοληθείς ενδελεχώς μαζί του. Πόσο πιο καλά θα ήταν τα πράγματα αν είχε διαλέξει τα καλύτερα και είχε βγάλει ένα συμπαγές και καλοδουλεμένο σύνολο! Δε σημαίνει ότι επειδή έβαλε ένα σκασμό τραγούδια αυτομάτως ανεβαίνει και η αξία του cd. Και ας σταματήσει επιτέλους να κρώζει, το ξέρουμε ότι έχει καλή φωνή, καλύτερη από όλων των άλλων "μεγάλων", δε χρειάζεται να μας υποβάλλει σε ακουστικά βασανιστήρια όπως εκείνη η κραυγή στο "Vanity". Γιατί δε χαλαρώνει επιτέλους, κι ας αφήσει θρόνους και λοιπά, αυτά είχαν σημασία τότε που οι πωλήσεις μετρώνταν σε δεκάδες εκατομμύρια. Γενικά, δεν νομίζω ότι θα εντυπωσιάσει κανέναν αυτός ο δίσκος εκτός από τους fans. Φυσικά και δεν έκανε το "άνοιγμα" που είχε υποσχεθεί, κανένας fan της Sia και της M.I.A. δε θα την αγαπήσει ξαφνικά. Το κοινό της στην καλύτερη περίπτωση θα μείνει ίδιο κι απαράλλαχτο. Την χειρότερη ας τη σκέφτονται όσοι πραγματικά ενδιαφέρονται. Γιατί εγώ μάλλον δε θα γίνω ποτέ fan. Sorry Xtina, I tried. 5/10


Track List:

01. Bionic
02. Not Myself Tonight
03. Woohoo (feat. Nicki Minaj)
04. Elastic Love
05. Desnúdate
06. Love & Glamour (Intro)
07. Glam
08. Prima Donna
09. Morning Dessert (Intro)
10. Sex for Breakfast
11. Lift Me Up
12. My Heart (Intro)
13. All I Need
14. I Am
15. You Lost Me
16. I Hate Boys
17. My Girls (feat. Peaches)
18. Vanity
19. Monday Morning
20. Bobblehead
21. Birds Of Prey
22. Stronger Than Ever
23. I Am (Stripped)
24. Little Dreamer

( = recommended)



Wednesday, June 9, 2010

Glee: The Music, Journey to Regionals

Sure you got it by now αλλά δε θέλω να σπάσω την Glee παράδοση που θεμελιώθηκε απ' το ξεκίνημα της σειράς. Και ναι, δεν μου άρεσαν τα τραγούδια που διάλεξαν να πουν στους regionals, ειδικά αυτό το "Don't Stop Believin'" που είναι κατά κάποιο τρόπο το απόλυτο τραγούδι του Glee δε μου αρέσει καθόλου. Καλύτερα να έλεγαν Spice Girls. Και στο φινάλε βλέπω αρκετή Santana, λες να πηδάει τον Ryan Murphy? ΛΟΛ δε λέω καλή η Santana αλλά δεν είναι Brittany και σε καμία περίπτωση δεν είναι Quinn.


Track List:

1. Faithfully
2. Any Way You Want It / Lovin', Touchin', Squeezin'
3. Don't Stop Believin' (Regionals version)
4. Bohemian Rhapsody (feat. Jonathan Groff)
5. To Sir, With Love
6. Over the Rainbow

Friday, June 4, 2010

Glee: The Music, Volume 3 + 15 Bonus Tracks

(Quinn)

Δεν ξέρω πως τα καταφέρνουν εκεί στο Glee αλλά όσο περνάει ο καιρός διασκευάζουν όλο και περισσότερα τραγούδια με αποτέλεσμα στην τρίτη συλλογή (για την 1η σεζόν σημειωτέον) να χωρέσουν όλα κι όλα 20 κομμάτια κι αυτά στη deluxe edition, με αποτέλεσμα να μείνει στην απέξω ούτε λίγο ούτε πολύ ένα ολόκληρο cd. Χωρίς φυσικά να μετράμε τα EP της Madonna και του φινάλε. Όποιος δηλαδή θα ήθελε να έχει κι αυτά τα επιπλέον 15 κομμάτια στη συλλογή του, θα έπρεπε να τα αγοράζει επιμελώς κάθε εβδομάδα από το iTunes. Well guess what, not in a million years! Απορώ ποιος το κάνει δηλαδή, συγγνώμη αλλά είσαι θύμα όποιος κι αν είσαι. Anywayz, ορίστε εδώ είναι και τα 35 μαζεμένα σε ένα τεράστιο αρχείο για όλα τα gleeks που μπορεί να πέσουν πάνω σ' αυτό το ποστ. Επομένως με τρεις συλλογές και ένα EP (συν ένα τελευταίο την επόμενη εβδομάδα), το Glee Cast θα καταλαμβάνει μισό gigabyte στο δίσκο σου. Quite the space eater!

Καλό χρυσό το Glee δε λέω, αλλά φοβάμαι μην καταλήξει να παίζει μόνο και μόνο για να κάνει αφιερώματα σε συγκεκριμένους καλλιτέχνες και για να πουλάει δίσκους. Όσο για το φινάλε της επόμενης εβδομάδας, μπορεί να κερδίσουν τους regionals, μπορεί και όχι, τι θα κάνουν τις επόμενες 2 σεζόν στην τελική. Από το φθινόπωρο μπαίνουν στην ομάδα τρεις νέοι χαρακτήρες: μια αρσενική Mercedes, μια αντίπαλος της Rachel και ένας jock γκόμενος για τον Kurt (αυτό το τελευταίο περιμένουμε το να δούμε με αγωνία) ενώ ο Ryan Murphy δήλωσε ότι θέλει να βάλει και ένα χριστιανόπουλο με συντηρητικές απόψεις όσον αφορά τη σεξουαλικότητα του Kurt και τη γενικώς "φιλελεύθερη" προσέγγιση όλου του club.


Track List:

1. Hello, Goodbye
2. Gives You Hell
3. Hello (feat. Jonathan Groff)
4. A House Is Not a Home
5. One Less Bell to Answer / A House Is Not a Home (feat. Kristin Chenoweth)
6. Beautiful
7. Home (feat. Kristin Chenoweth)
8. Physical (feat. Olivia Newton-John)
9. Total Eclipse of the Heart (feat. Jonathan Groff)
10. The Lady Is a Tramp
11. One
12. Rose's Turn
13. Dream On (feat. Neil Patrick Harris)
14. The Safety Dance
15. I Dreamed a Dream (feat. Idina Menzel)
16. Loser
17. Give Up the Funk
18. Beth
19. Poker Face (feat. Idina Menzel)
20. Bad Romance
21. Hello, I Love You
22. Highway to Hell (feat. Jonathan Groff)
23. Fire (feat. Kristin Chenoweth)
24. Ice Ice Baby
25. U Can't Touch This
26. Run Joey Run (feat. Jonathan Groff)
27. Jessie's Girl
28. The Boy Is Mine
29. Dream a Little Dream
30. Funny Girl (feat. Idina Menzel)
31. Shout It Out Loud
32. Another One Bites the Dust
33. Tell Me Something Good
34. It's a Man's Man's Man's World
35. Good Vibrations



PS: Διακρίνω μια αναβάθμιση της Santana τελευταία ή είναι η ιδέα μου;