Friday, April 23, 2010

Survivor




I FUCKING LOVE IT!!!!!

If you're not watching, it's your loss. :P

Thursday, April 22, 2010

Glee: The Music, The Power of Madonna

Πόσο τέλειο ήταν το τελευταίο επεισόδιο omg? Άσχετα με το πώς νιώθω για την ίδια, με έκανε να συνειδητοποιήσω πόσο "κλασσικά" είναι τα κλασσικά κομμάτια της Madonna. Μπορεί να μην εμφανίστηκε αυτοπροσώπως (αν και το συζητάνε για μελλοντικό επεισόδιο), το πνεύμα της όμως ήταν παρόν σε όλη τη διάρκεια. Και φυσικά έχει το δικό της soundtrack, ανεξάρτητα από τις συλλογές που κυκλοφορούν κάθε τόσο - για την ιστορία, τα τραγούδια της GaGa τα παράχωσαν στο Glee: The Music, Volume 3 που βγαίνει το Μάιο, δεν το αποκλείω πάντως να κάνουν κάτι αντίστοιχο μέχρι τότε.

Κατά τ' άλλα, χαιρόμαστε που η Kurtcedes μπήκε στις Cheerios και ελπίζω να αρχίσουμε να τη βλέπουμε περισσότερο. To "4 Minutes" ήταν καταπληκτικό. Το αγαπημένο μου όμως πρέπει να είναι το mash-up των Borderline / Open Your Heart - επιτέλους μου αρέσει η φωνή του Finn σε ένα τραγούδι! I miss Quinn though. Bitch miscarry already! :(


Track List (m4a format):

1. Express Yourself (feat. Jonathan Groff)
2. Borderline / Open Your Heart
3. Vogue
4. Like a Virgin (feat. Jonathan Groff)
5. 4 Minutes
6. What It Feels Like for a Girl
7. Like a Prayer (feat. Jonathan Groff)
8. Burning Up (feat. Jonathan Groff)

Η Sue Sylvester είναι ο πιο badass χαρακτήρας της τιβί at the moment or what?



Will Schuester, I hate you!

OH FUCK YOU GLEE, έχω μια πελώρια λαχτάρα να ακούσω το Τρου Μπλου τώρα! Ευτυχώς που ο mr.f έχει όλη τη δισκογραφία της Vadge και εγώ έχω ένα μεγάλο μέρος της μουσικής του (και των τσοντών του χαχα - that's what friends are for anyway).

Monday, April 19, 2010

Ελληνικούρες

(Oh lord, why do I even bother?)

Πωπω όλος ο Απρίλιος θα βγει με μια Alexz Johnson, πρέπει να κάνω και κανένα ποστ πού και πού αλλά είμαι σούπερ τεμπέλης. Το αντίστοιχο θανάσιμο αμάρτημα μάλιστα είναι αυτό που τιμώ περισσότερο αν και θα προτιμούσα κάποιο άλλο (lust anyone?). Βλέπω τελευταία κάτι μπλογκ που μου κοτσάρουν ένα εξώφυλλο και ένα βαθμό και τέλος. Τι εύκολα και αβίαστα! Μακάρι να ήταν τόσο βολικά και τα κατωσέντονα τα δικά μου. Τέσπα, σήμερα θα μιλήσουμε για ελληνικούρες, γιατί αγαπάμε τον τόπο μας και τον πολιτισμό του - ιδιαίτερα τη μουσική του αμέ! Ετοιμάσου για overdose ελληνικιάς pop.

ΒΙΝΤΕΟ ΚΛΙΠ ΤΑΪΜ #1

Ντεσπίνα Βάντη, μια γνήσια βεντέτα της μοντέρνας ελληνικής μουσικής. Το #1 (ή #2 ή #3, αναλόγως τα γούστα) όνομα στη βιομηχανία. Κι αν οι πωλήσεις έχουν πέσει, η ΑΙΓΛΗ παραμένει! Ως γνωστόν, ο πολυτάλαντος τραγουδοποιός Φλοίσβος τα βρόντηξε από τη Heaven για να φκιάξει δική του εταιρία (tentatively named Purgatory) και πήρε μαζί του όλους τους αυλικούς και τις αυλικές. Την Ντεσπίνα πρώτη πρώτη, καθώς είναι η Μουσίτσα του. Το νέο σίνγκλ που της ετοίμασε φέρει τον πρωτότυπο τίτλο "Μεσήλιξ πράμα" και μιλάει για την άθλια θέση της γυναίκας στη σημερινή άτιμη κοινωνία. Because Deppie is political, bitch!



Για ακόμα μια φορά ο πολυμήχανος Φλοίσβος καταφέρνει να προσφέρει κάτι φρέσκο και σπαρταριστό στο ελληνικό τραγούδι. Η μουσική όπως πάντα φέρει την χρυσή υπογραφή του και βάζει ακόμα ένα λιθαράκι στο σωρό των αυθεντικών δημιουργιών του. Οποιαδήποτε ομοιότητα με το παρακάτω πανάγνωστο και πανάρχαιο τραγούδι είναι συμπτωματική. Το πιο πιθανό είναι ο δημιουργός του να έκανε FlashForward στο 2010 και να το έκλεψε από τον γνωστό συνθέτη παρά αυτό που έβαλες με το μυαλό σου. Τσ τσ τσ.



ΒΙΝΤΕΟ ΚΛΙΠ ΤΑΪΜ #2

Δεν μπορώ πλέον να αγνοώ το ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ που έχει συνεπάρει το ελληνικό νιάτο και γεροντάτο που νεανίζει. Οι Vegas, πέραν του αντιρατσιστικού μηνύματος που περνούν ως εικόνα και μόνο, μπήκαν στη ζωή μας ξαφνικά και είναι αποφασισμένοι να στην κόψουν σύρριζα... την άποψη που είχες μέχρι τώρα για την ελληνικιά ποπ. Το σούπερ επιτυχημένο σινγκλ τους "Τους πονάει" είναι η πιο ακριβής μετάφραση του βαρβαρικού "butthurt" και αποτελεί τον ορισμό της πιασαρικότητας. Με στίχους όπως "νανανανανα μήμακολουθεις" και την ακαταμάχητη γοητεία της lead singer, είναι αδύνατον να του αντισταθείς - αν δε σου αρέσει είσαι ένας κομπλεξικός δήθεν που τη βγάζει με Τσανακλίδου και Λουδοβίκο των Ανωγείων. Hmph!



Επειδή μου αρέσει ο αριθμός 4 πρέπει να βάλω ακόμα ένα τυχαίο βίντεο που διάλεξα στο YouTube για να υπάρχει μια αρμονία στο ποστ. Δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το άσμα των Βέγκηδων.



Όχι τώρα νευρίασα! Θέλω κι εγώ να το κάνω μια φορά αυτό το σύστημα - το εξώφυλλο και βαθμός εννοώ. Και θα το κάνω! Οι δε ελληνικούρες είναι ιδανική περίπτωση.

ΓΚΡΙΚ ΜΝΙΟΥΖΙΚ ΓΚΑΛΟΡ


Tamta | Χέστρα ή σκουπίδια

Εντάξει, close enough!

Keeps: Ό,τι γράφει Etostone κράτα το.
Drops: Uhm, the rest?
Grammar nazi time: Το τελευταίο μας το ροκ 'ν' ρολλ. Η κατά γράμμα απόδοση του αγγλικού rock 'n' roll. Διαβάζεται "ρώκνη ρολ".
Pitchfork rating: 1.8

Όσο για το καίριο ερώτημα που τέθηκε στην αρχή, σκουπίδια φυσικά. Η χέστρα θα βουλώσει.


Έλενα Απαπαρίζου | Γύρο από τ' όνειρο

Μη γελάς, αυτό έγραφε από κει που το κατέβασα. Γύρο από τ' όνειρο. Σαν το σουβλάκι από τον εφιάλτη δεν έχει όμως.

Keeps: Θάμα λιος (=Θαύμα ηλίου στη δημοτική)
Drops: I don't know. I don't really care...
Grammar nazi time: Γύρνα με στο χτες. Δεν είναι ντιπ λάθος αλλά geez ποιος το λέει έτσι πια;
Pitchfork rating: 2.9

Η Έλενα πλέον συναγωνίζεται σε ρωρωσύνη την ΑΠΟΛΥΤΗ. Και είναι πολύ κοντά. Κρρρρρράτα γερρρρρά Έλενα!


Τα Ζουζούνια | Νηστικό

Well Χαρίλαε well. Δεν είναι ούτε χειρότεροι ούτε πιο αντιπαθητικοί από τους Oνιδράμα ή τα Κόκκινα Χάλια. Και το άλμπουμ τους το λες σχεδόν passable. Ι may actually listen to them again. Or not.

Keeps: Κρυφά, Νηστικό, Μνια φορά, Ο Ταϊβανέζος, Επικίνδυνα φιλιά, Για ψώνια
Drops: The rest. Save your megabytes!
Grammar nazi time: Δεν εντόπισα κάτι. Δεν είναι και τόσο άξιοι σχολιασμού, δεν είναι ΑΠΟΛΥΤΗ.
Pitchfork rating: 3.4

Άντε φτάνει τώρα γιατί είμαστε very very χολοσκασμένες. Του χρόνου ίσως ξανασχοληθούμε με αγαπημένες ελληνικούρες. Μέχρι τότε αντού ταλέρ αλέ ρετούρ.

PS: Εκτός κι αν βγει ΑΠΟΛΥΤΟ άλμπουμ εν τω μεταξύ!
PS 2: Εννοείται πως δεν άκουσα τα παραπάνω καλλιτεχνήματα αρκετά για να θεωρείται εμπεριστατωμένη η άποψή μου. Το ποστ είναι χιουμοριστικό αφού έχω σχεδόν χάσει την ικανότητα να ακούω ελληνικά. To whom it may concern.

Sunday, April 11, 2010

Alexz Johnson: Voodoo

Νεαρή με μακρά και επιτυχημένη πορεία σε μουσική νεανική σειρά δοκιμάζει την τύχη της στον αφιλόξενο χώρο της δισκογραφίας. Κι αν η παραπάνω περιγραφή παραπέμπει σε μια πολύ συγκεκριμένη σταρλέτα της αμερικάνικης tv, στην πραγματικότητα αφορά την Alexz Johnson. Ελάχιστη σχέση έχουν οι δυο τους βέβαια, αφού η Alexz είναι πιο πολύμορφη και ώριμη από τη Miley μουσικά και στιχουργικά - και επιπλέον καμία δισκογραφική δε σκίζεται για να τη στηρίξει. Η 23χρονη Καναδή ξεκίνησε την καριέρα της ως ηθοποιός με κυριότερη την εμφάνισή της στην σειρά Instant Star που την έκανε γνωστή στην πατρίδα της και στις ΗΠΑ. Έκανε το μουσικό της ντεμπούτο με τα soundtracks του Instant Star και ήταν έτοιμη να κυκλοφορήσει το πρώτο της κανονικό άλμπουμ καιρό πριν αλλά, ενώ όλα ήταν έτοιμα, η Epic έλυσε το συμβόλαιό της λόγω περικοπών, κρατώντας όμως τα δικαιώματα των ηχογραφημένων τραγουδιών - how nice, κοινή πρακτική της Epic btw. Ως αποτέλεσμα, η Alexz έγραψε καινούρια τραγούδια που αποτελούν το Voodoo, το οποίο κυκλοφόρησε σε μικρή κλίμακα από τη θυγατρική μιας θυγατρικής της Universal - τρέχα γύρευε δηλαδή.

Ας τα αφήσουμε όμως αυτά κι ας περάσουμε στο ψητό. Το Voodoo λοιπόν είναι μια συλλογή από τραγούδια που υπό κανονικές συνθήκες δε θα ταίριαζαν ποτέ μεταξύ τους. Αυτή όμως είναι και η γοητεία του: το ότι καταφέρνει να ενώσει τόσα πολλά διαφορετικά είδη μουσικής σε ένα ενιαίο σύνολο. Η καλύτερη περιγραφή που θα μπορούσα να δώσω είναι ο τίτλος του lead single "Trip Around the World", αφού έχουμε να κάνουμε με pop εμπλουτισμένη έξυπνα με ήχους που θα άκουγε κανείς στις ευφάνταστες world συλλογές του compact disc club. Όλα αυτά στημένα πάνω σε ένα theme από φιλμ νουάρ της δεκαετίας του '50, που κοσμεί το πολύ συμπαθητικό εξώφυλλο και μπορεί να φαίνεται άσχετο, αλλά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο καταφέρνει να περνάει μέσα από τα τραγούδια. Από τις σκοτεινές μαγγανείες του -απροσδιόριστα γλυκού- "Voodoo" και τις κατασκοπίες του "Mr. Jones" μέχρι το rock 'n' roll twist του "Boogie Love" στο τέλος, η Johnson κατάφερε μόνη της να φτιάξει ένα pop δίσκο που δύσκολα βρίσκει κανείς στις μέρες μας, χωρίς τις συνηθισμένες ραδιοφωνικές παγίδες και με πολύ περισσότερα ρίσκα από το μέσο εμπορικό άλμπουμ.

Επομένως είναι καταδικασμένο στην αφάνεια. Γιατί δεν υπάρχει περίπτωση για τη βιομηχανία όπως είναι τώρα να δώσει μια ευκαιρία σε κομμάτια όπως τα "Look at Those Eyes", "Superstition", "Hurricane Girl" και "Taker", που τόσο έξυπνα και πετυχημένα παίρνουν ρυθμούς και όργανα από τη world μουσική και τους μετατρέπουν σε ευπρόσιτα (αλλά πάντα ενδιαφέροντα) κομμάτια, αφαιρώντας εντελώς την όλη cheesiness που διακρίνει το συγκεκριμένο είδος. Όλες αυτές η επιρροές δίνουν έναν σχεδόν επικό χαρακτήρα στα παραπάνω τραγούδια, ο οποίος ταιριάζει τέλεια με τους αρκετά-ώριμους-για-23χρονη στίχους. Show me love, show you love / it's like a trick we have to rise above / let me face you in the eyes / let you know that when I did, I died είναι ένα από τα κουπλέ του "Hurricane Girl" και trust me δεν είναι η πιο συνηθισμένη έκφραση συναισθημάτων αυτής της ηλικίας. Όπως και το "Taker" δεν είναι το συνηθισμένο τραγούδι συγγνώμης / διεκδίκησης, καταφέρνει μάλιστα να αποφύγει τις emo-ειδείς κλάψες τύπου Avril Lavigne και Kelly Clarkson που χαρακτηρίζουν το θέμα αυτό - όχι ότι δε μας αρέσουν απλά η Alexz το κάνει αλλιώς!

Όμως δεν είναι όλο το έργο τόσο "βαρύ". Τοποθετημένα στα σωστά σημεία κατά τη διάρκεια του άλμπουμ βρίσκονται οι φωτεινές στιγμές. Το "Gonna Get It" έχει πιθανόν το πιο εμφανές hook του cd όταν επαναλαμβάνει τον στίχο αλλά στο κυρίως ρεφρέν γεμίζει με τα backing vocals και ελαχιστοποιεί έτσι τον κίνδυνο να γίνει μονότονο. This is how you do it. Οι ηλιόλουστες κιθάρες του "L.A. Made Me" ταιριάζουν γάντι στη συγκεκριμένη πόλη και ντύνουν τους στίχους οι οποίοι μιλάνε για την ικανότητα που έχει να καταστρέφει και να γοητεύει ταυτόχρονα την ψυχή όποιου αναζητά εκεί την τύχη του. Πάει πακέτο με το αγαπησιάρικο αλλά όχι σαχλό "A Little Bit" και αυτά που απομένουν είναι δυο καλοκαιρινά τραγούδια απόδρασης με διαφορετικούς όμως προορισμούς: το "Trip Around the World" είναι το εντελώς κλασσικό που ζητά να τα παρατήσεις όλα, ωράρια, δουλειές, λεφτά και να την κάνεις με ελαφρά ενώ το "Chicago" μας μαθαίνει ότι η Windy City είναι ιδανική για καινούρια ξεκινήματα.

Κρίμα που ενώ η pop διανύει μια από τις πιο δημοφιλείς φάσεις της (τι να πω, όταν τελειώνει η κάθε δεκαετία κάτι γίνεται!) δεν είμαστε σίγουροι ότι θα έχουμε μια φρέσκια φουρνιά από καλλιτέχνες που θα έχουν διάρκεια. Οι παλιές ετοιμάζονται να εκμεταλλευτούν τη συγκυρία, οι καινούριες κάθονται αναπαυτικά στις δάφνες τους αλλά πάλι το πράγμα δεν ξεφεύγει από τη φόρμα που μάθαμε τόσα χρόνια - τι παίζει στο ραδιόφωνο, τι δείχνει η τηλεόραση. Ευτυχώς όμως χάρη στο internet μπορούμε και ανακαλύπτουμε αστραφτερά διαμαντάκια όπως το Voodoo, που με μικρές πινελιές καταφέρνει να είναι μοναδικό. Αν ήταν παγωτό θα ήταν Αλόμα τέσσερις γεύσεις γιατί είναι αγνό σαν κρέμα, ντελικάτο σαν φράουλα, λαχταριστό σαν σοκολάτα και εξωτικό σαν φιστίκι! (Θε μου τι γράφω πάλι!) Τέσπα, όποιος θέλει ένα άλμπουμ που να ακούγεται τόσο εύκολα όσο το [insert random #1 pop album title here], αλλά να κρατάει περισσότερο, να κρύβει πιο πολλές εκπλήξεις και να περιέχει μια απ' τις πιο γλυκιές βραχνές φωνές που είχα την τύχη να συναντήσω, να του δώσει μια ευκαιρία. Είναι από αυτά τα cd που δεν πιστεύεις ότι θα σου κάνουν τόσο μεγάλη εντύπωση, αλλά όταν αρχίσεις να το ακούς ως αντίδοτο στη σαβούρα τότε ξέρεις ότι δεν υπάρχει επιστροφή. Ύπουλα και χωρίς πολλή προσπάθεια σε έχει αιχμαλωτίσει. 8.5/10


Track List:

01. Voodoo
02. Gonna Get It
03. Look a Those Eyes
04. L.A. Made Me
05. A Little Bit
06. Mr. Jones
07. Superstition
08. Trip Around the World
09. Hurricane Girl
10. Taker
11. Boogie Love
12. Chicago