Tuesday, March 30, 2010

Now That's What I Call Music Vol. 75

Disc 1: The Saturdays - Ego

Disc 2: Marina & The Diamonds - Hollywood

And you're done.


Track List CD#1:

1. Lady Gaga - Bad Romance
2. 3OH!3 – Starstrukk (feat. Katy Perry)
3. Black Eyed Peas – Meet Me Halfway
4. JLS – Everybody in Love
5. Iyaz – Replay
6. Tinie Tempah – Pass Out
7. Ke$ha – TiK ToK
8. Timbaland – If We Ever Meet Again (feat. Katy Perry)
9. Jason Derulo – In My Head
10. Rihanna – Rude Boy
11. Chipmunk – Look For Me (feat. Talay Riley)
12. Glee Cast – Don't Stop Believin'
13. Gabriella Cilmi – On A Mission
14. Alexandra Burke – Broken Heels
15. Sugababes – About A Girl
16. The Saturdays – Ego
17. Jedward – Under Pressure (Ice Ice Baby) (feat. Vanilla Ice)
18. Justin Bieber – One Time
19. Jay Sean – Do You Remember (feat. Sean Paul & Lil Jon)
20. Pixie Lott – Cry Me Out
21. Joe McElderry – The Climb
22. Helping Haiti – Everybody Hurts

Track List CD#2:

1. Alicia Keys – Empire State Of Mind, Part II: Broken Down
2. Owl City – Fireflies
3. Jay-Z – Young Forever (feat. Mr Hudson)
4. Cheryl Cole – 3 Words (feat. will.i.am)
5. Robbie Williams – You Know Me
6. Journey – Don't Stop Believin'
7. Florence + The Machine – Dog Days Are Over
8. Marina & The Diamonds – Hollywood
9. Ellie Goulding – Starry Eyed
10. Biffy Clyro – Many of Horror
11. Plan B – Stay Too Long
12. Naughty Boy – Never Be Your Woman (feat. Wiley & Emeli Sandé)
13. Example – Won't Go Quietly
14. Sidney Samson – Riverside (Let's Go!) (feat. Wizard Sleeve)
15. Gramophonedzie – Why Don't You
16. Lemar – The Way Love Goes
17. N-Dubz – Playing With Fire (feat. Mr Hudson)
18. Chiddy Bang – Opposite of Adults
19. Young Money – BedRock (feat. Lloyd)
20. McLean – My Name
21. Rihanna – Russian Roulette



(Δεν είναι ίδια η Φάνη Πάλλη-Πετραλιά;)

Saturday, March 27, 2010

Sophie! Ellis! Bextor! Double!

Ακόμα κι αν τα charts είναι κατειλημμένα από βλακείες, προβλέπω ότι το 2010 θα είναι μια πολύ καλή χρονιά για τη Sophie γιατί τουλάχιστον θα μας χαρίσει το τέταρτό της "παιδί" και κατά τα φαινόμενα θα κρατήσει το επίπεδο στα sky-high ύψη του Trip the Light Fantastic. Καιρός να την ανακαλύψει ο πολύς κόσμος; Ίσως και μακάρι. Μέχρι τότε την απολαμβάνουμε μόνη της στο "Bittersweet"...


Track List:

01. Bittersweet
02. Bittersweet (Freemasons radio edit)
03. Bittersweet (Freemasons extended mix)



...ή σε συνεργασία με τον Junior Caldera στο "Can't Fight This Feeling"!


Track List:

01. Can't Fight This Feeling
02. Can't Fight This Feeling (Junior Caldera remix radio edit)
03. Can't Fight This Feeling (Junior Moonlight remix)
04. Can't Fight This Feeling (Mischa Daniels radio edit)



Sophie Ellis-Bextor: great pop since 2001!

Thursday, March 18, 2010

Sugababes: Sweet 7

Το 2008 όταν το Catfights and Spotlights έφερε τις χαμηλότερες πωλήσεις στην ιστορία των Sugababes, τα κορίτσια δήλωσαν ότι είχαν βολευτεί στην επιτυχία τους και ότι θα έκαναν κάτι εντελώς διαφορετικό την επόμενη φορά. Δυο χρόνια μετά έχουν συμβεί πολλά: η Keisha, που έκανε τη ζωή των άλλων κόλαση, εκδιώχθηκε κακήν κακώς και τη θέση της πήρε η eurovisionista Jade Ewen, προς αποτροπιασμό πολλών και ανακούφιση άλλων. Πριν φύγει όμως η αδιαμφισβήτητη αρχηγός Keisha φρόντισε να κατευθύνει το συγκρότημα ακριβώς εκεί που ήθελε: στην απολύτως εμπορική και εμπορικοποιημένη αμερικάνικη pop. Το αποτέλεσμα που ακούει στο όνομα Sweet 7 είναι πράγματι κάτι εντελώς διαφορετικό από τις προηγούμενες δουλειές τους. Δυστυχώς όμως μπορεί να αποτελεί και το τελευταίο πράγμα που θα ακούσουμε απ' αυτές.

Το γελοιότερο σ' αυτήν την υπόθεση δεν είναι το άλμπουμ, σε καμία περίπτωση. Είναι το πώς αντιμετωπίστηκε από σύσσωμη την αγγλική κριτική. Αν πιστέψουμε όσα λένε, τότε μάλλον μιλάμε για ένα από τα χειρότερα άλμπουμ στην ιστορία της αγγλικής ποπ. Αλλά τι να πιστέψεις; Τις βαριεστημένες κριτικές των 30 λέξεων; Είναι τόσο προφανές ότι οι περισσότεροι δεν άκουσαν καν ολόκληρο το άλμπουμ παρά βασίστηκαν μόνο στα singles ή σε ένα στιγμιαίο πέρασμα. Βασικό επιχείρημα: η αποχώρηση της Keisha οδήγησε το συγκρότημα σ' αυτά τα χάλια. Βέβαια με λίγο ψάξιμο θα είχαν μάθει ότι το άλμπουμ ήταν εξ' ολοκλήρου έτοιμο πριν φύγει και η Jade έτρεχε την τελευταία στιγμή να ηχογραφήσει τη φωνή της πάνω στα έτοιμα τραγούδια. Και εφόσον η Keisha κατεύθυνε τα πράγματα, είναι η κύρια υπεύθυνη για την αλλαγή αυτή. Οπότε αυτός ο εύκολος εγκωμιασμός της είναι τουλάχιστον γελοίος. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Έχουν γράψει ό,τι τους κατέβηκε, ότι για παράδειγμα ηχογράφησαν ξανά όλα τα τραγούδια εκτός από το "Get Sexy", μεγάλη βλακεία αφού uhm ακούω καθαρά τη Jade, η οποία by the way σηκώνει άδικα το μεγαλύτερο βάρος απ' όλες. Αχρείαστο να αναφέρω ότι δεν λείπει η απαραίτητη σύγκριση με τη GaGa - αλίμονο, ευτυχώς που υπάρχει κι αυτή και έδωσε λίγη καλή pop στον κόσμο που περιμένει να την ακούσει από το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου του.

Το ξεχνάμε. Άλλο επιχείρημα είναι πως η μουσική αυτή δεν ταιριάζει στο συγκρότημα. Αυτό όντως ισχύει. Γι' αυτό και πρέπει να ξεχάσεις πως αυτό που ακούς είναι Sugababes - υπό μια έννοια όντως δεν είναι. Το Sweet 7 θα μπορούσε να είναι το ντεμπούτο κάποιο νέου αμερικάνικου girl band ή με πολλή φαντασία, μια πιο pop πρόταση της (κάθε) Rihanna. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι είναι κακό. Εξάλλου τα κορίτσια (aka η Keisha) το είχαν ξεκαθαρίσει ότι θα έκαναν απόπειρα στην Αμερική μ' αυτό το cd. Φυσικό λοιπόν να μην περιμένεις ένα νέο "Push the Button" ή "Red Dress". Το lead single "Get Sexy" χρησιμοποιεί το sample του "I'm Too Sexy" για να προκαλέσει το ενδιαφέρον αλλά το αποτέλεσμα είναι υπερβολικά τεχνητό και δεν κάνει αρκετή εντύπωση. Ίσως όχι η καλύτερη επιλογή αλλά όταν βγήκε, η Keisha ήταν ακόμα μέλος και τότε ακούστηκαν φωνές που έβρισκαν "ενδιαφέρουσα" αυτή τη νέα προσέγγιση. Τα "About a Girl" και "Wear My Kiss" που ακολούθησαν είναι σαφώς καλύτερα. Το πρώτο με την anthemic διάθεσή του θα μπορούσε να ξεσηκώσει τον κάθε ξενέρωτο και το δεύτερο, το πιο "αγγλικό" κομμάτι του άλμπουμ, δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τα τραγούδια που απαρτίζουν το top 5 της Αγγλίας και της Αμερικής αυτή τη στιγμή - ίσως λίγη απ' την trashίλα τους.

Δεν είναι όμως τόσο ιδανικά τα πράγματα στη συνέχεια. Τα "Wait for You" και "Thank You for the Heartbreak" που ακολουθούν δεν είναι τίποτα παραπάνω από δυο συνηθισμένα χορευτικά τραγούδια, με αδιάφορους στίχους και παρ' όλο που δεν ενοχλούν, δεν είναι κανένα σπουδαίο κληροδότημα στην ιστορία του συγκροτήματος. Κατά πόδας έρχεται η χαρά του auto-tune! Γι' αυτό έχουν δίκιο να της βρίσουν, αφού τέτοια επίπεδα "φτιαξίματος" ανήκουν στη σχολή Paris, Heidi & ΣΙΑ. Στο "Miss Everything" συμμετέχει ο άθλιος Sean Kingston και σα να μην έφτανε αυτό, βρίσκουμε μερικούς απ' τους χειρότερους στίχους στην ιστορία της μπάντας: your pockets better be deep if with me you wanna creep / nothing less that presidential suites whoa / you know I got a driver / never heard of a 9 to 5er etc etc. Είναι τόσο κακοί που ο Kingston είναι η όαση του τραγουδιού. Στο "She's a Mess" έχουμε πάλι auto-tune galore που συνοδεύεται από τίγκα αμερικάνικους στίχους για κάποιο τσουλάκι του Λονδίνου που του αρέσει να γίνεται κομμάτια στα πάρτι και δε συμμαζεύεται. Θυμίζει πολύ το "Get Sexy", έχουν και τους ίδιους παραγωγούς so do the math. To "Give It to Me Now" δε μπορώ να καταλάβω τι γυρεύει, πού πάει, τι θέλει να πει, ένα πράγμα άγευστο και άοσμο. B-side material στην καλύτερη των περιπτώσεων.

Ευτυχώς η κατάσταση καλυτερεύει στο τέλος. Για εδώ κράτησαν τα πιο αργά κομμάτια που αν μη τι άλλο έχουν παράδοση στα άλμπουμ των Sugababes. Το "Crash & Burn" προσφέρει τον καλύτερο συνδυασμό των τριών φωνών με στίχους που μιλάνε για το τέλος μιας σχέσης και πηγαίνουν λίγο πιο βαθιά αναλογικά με ό,τι προηγήθηκε. Το "Sweet & Amazing (Make It the Best)" είναι με διαφορά το πιο cheesy κομμάτι του άλμπουμ και έχει δεχτεί μπόλικη κριτική γι' αυτό αλλά από το να ακούω για shawties και diamond rings εννοείται ότι το προτιμώ γιατί είναι και πιο κοντά στο πνεύμα τους. Τέλος, οι μπαλάντες "No More You" και "Little Miss Perfect" δίνουν στην Amelle την ευκαιρία να λάμψει με τις πιο ειλικρινείς ερμηνείες ολόκληρου του δίσκου.

All in all, για κάποιον που πάντα αμφιταλαντευόταν για το αν του αρέσουν ή όχι οι Sugababes βρήκα το Sweet 7 αρκετά καλό. Βέβαια είναι εντελώς αποκομμένο απ' την υπόλοιπη δισκογραφία τους οπότε κάθε σύγκριση είναι άκυρη. Εννοείται πως η συνεχής αλλαγή μελών θα έπληττε το κύρος τους, τι περίμεναν δηλαδή; Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι δε μιλάμε πια για band αλλά για brand. Σε όλη τους την καριέρα προσπάθησαν να ισορροπήσουν ανάμεσα στην ποιότητα και τη διασκεδαστικότητα (lol), δίνοντας τις περισσότερες φορές μεγαλύτερη βαρύτητα στο πρώτο, με αποτέλεσμα τα άλμπουμ τους ως σύνολο να μοιάζουν λίγο μεγαλίστικα και βαρετά - για τα δικά μου γούστα τουλάχιστον. Με το Sweet 7 υπερτόνισαν το δεύτερο και θυσίασαν τη "βρετανικότητά" τους για χάρη την επιτυχίας - που πιθανόν να μην έρθει ποτέ. Λογικό ήταν να φοβηθούν μετά την απογοητευτική πορεία του Catfights αλλά κατά την ταπεινή μου άποψη έπρεπε να επιχειρήσουν επιστροφή στις ρίζες και όχι βουτιά στην αμερικανιά. Και δεν είναι να πεις ότι απέτυχαν παταγωδώς αλλά μετά και την τελευταία αλλαγή στο line-up, όσοι τους την είχαν στημένη βρήκαν πάτημα και οι υπόλοιποι δεν ήταν διατεθειμένοι να τις αφήσουν να νομίζουν ότι τέτοιες αλλαγές περνάν αψήφιστα στο κοινό. Το Sweet 7 βρίσκεται στο #11 στα midweeks και μπορεί να μην μπει καν στο top 10 μέχρι το τέλος της εβδομάδας. Αν τυχόν προκύψει ένα δεύτερο φιάσκο απ' αυτή την ιστορία, πολύ φοβάμαι πως θα έρθει και το τέλος. Αυτό όμως δεν αλλάζει το γεγονός ότι το cd αυτό φορτώθηκε κόμπλεξ και απωθημένα χρόνων, όταν υπάρχουν άλλες μπαρούφες που τυγχάνουν καλύτερης μεταχείρισης και αποδοχής, απλά επειδή ποτέ δεν παρουσίασαν κάτι καλύτερο από την αρχική και συνεχιζόμενή τους αθλιότητα. 7/10


Track List:

1. Get Sexy
2. Wear My Kiss
3. About a Girl
4. Wait for You
5. Thank You for the Heartbreak
6. Miss Everything (feat. Sean Kingston)
7. She's a Mess
8. Give It to Me Now
9. Crash & Burn
10. No More You
11. Sweet & Amazing (Make It the Best)
12. Little Miss Perfect

Αυτό είναι το album sampler με τα φωνητικά της Keisha για να διαπιστώσει όποιος θέλει το πόσο καλύτερα είναι τα συγκεκριμένα τραγούδια με τη φωνή της Jade.


Track List:

1. Get Sexy (Original Version)
2. About a Girl (Original Version)
3. Miss Everything (feat. Sean Kingston) (Original Version)
4. Wear My Kiss (Original Version)
5. Wait for You (Original Version)
6. Thank You for the Heartbreak (Original Version)



Tuesday, March 16, 2010

Look at Me, I'm Jonna Lee: Το μυστήριο της iamamiwhoami

Τέλος φαίνεται να παίρνει το μυστήριο της μυστηριώδους iamamiwhoami με τα μυστηριώδη και εκκεντρικά virals στο YouΤube. Στο τελευταίο της βίντεο με τον τίτλο "b" είναι μεν καλυμμένη ολόκληρη με κολλητική ταινία (ή κάτι τέτοιο) αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό για να εμποδίσει τα σελεμπριτοφάγα λαγωνικά του ohnotheydidnt, τα οποία ανακάλυψαν πως πρόκειται για την Σουηδή τραγουδίστρια Jonna Lee και όχι για την Christina Aguilera που ακούστηκε πολύ ως υποψήφια. Ας μην κοροϊδευόμαστε, η Xtina ποτέ δε θα έκανε κάτι τόσο ενδιαφέρον λολ. Έπρεπε να το περιμένουμε πως θα είναι Σουηδή (ή έστω Σκανδιναβή) αφού οι καλλιτέχνες της περιοχής εκείνης μας έχουν συνηθίσει σε τέτοια παράξενα.

Κι αν έχεις ακόμα αμφιβολίες, η παρακάτω εικόνα θα σε πείσει. Εδώ λοιπόν βλέπουμε το συγκρότημα της Jonna, τα μέλη του οποίου έκαναν σύντομες εμφανίσεις στο πρόσφατο "προδοτικό" βίντεο. Η ομοιότητες είναι τρανταχτές, τι να πω τόσο πολύ να με γελούν τα μάτια μου;

[via MBVmusic]

Κι αυτή η φωτογραφία είναι από το Twitpic της Jonna και πιθανόν απεικονίζει την πισίνα που χρησιμοποιήθηκε για τα γυρίσματα του βίντεο με το υποτιθέμενο αμνιακό υγρό. Ew, I wouldn't get in there.


H Lee έχει ήδη κυκλοφορήσει το πρώτο δεύτερό της άλμπουμ με τίτλο This Is Jonna Lee το 2009 αλλά η μουσική του μικρή σχέση έχει με αυτά που ακούγονται στα βίντεο της iamamiwhoami. Φαίνεται πως με το δεύτερό της cd θα μας ξανασυστηθεί. Εδώ θα είμαστε να την ξαναγνωρίσουμε - δλδ τι 'ξανά', πρώτη φορά στη ζωή μου την ακούω λολ.

Το βίντεο που τα χάλασε όλα!



Κι αυτό για πλάκα xD



Saturday, March 13, 2010

Αλκαιονίδες μέρες

(Λολ έπρεπε να τη βάλω αυτή την εικόνα. Είναι από το FUN club που έχουν στήσει οι FUNS του Giorgos Alkaios στο facebook xDDD)

Νομίζω ότι έχω ανακαλύψει το μοτίβο που επαναλαμβάνεται κάθε φορά που ακολουθούνται "δημοκρατικές διαδικασίες" και "αποφασίζει ο κόσμος" για το τραγούδι που θα πάει στη Eurovision. Λοιπόν άκου. Τέτοιες ευκαιρίες τις αρπάζουν τραγουδιστές που... πώς να το θέσω... δεν πρωταγωνιστούν στα μουσικά δρώμενα της χώρας τα τελευταία χρόνια (κοινώς ξοφλημένοι) και δηλώνουν συμμετοχή ώστε να ασχοληθεί κάποιος μαζί τους. Μόλις μαθευτεί το γεγονός, κάτι ξεχασμένα fan clubs που υπάρχουν για λόγους νοσταλγίας (?) ξαφνικά βρίσκουν νέο πάθος και ορμή και το βάζουν αμέτι μουχαμέτι να στείλουν το είδωλό τους στο διαγωνισμό! Το έχουν καταφέρει δυο φορές στο παρελθόν με Ρακιτζή και Μαντώ και το κατάφεραν και φέτος. Ώπα, λύρες, trash βλαχουριά και ζήτω η Ελλάδα! Το καλύτερο είναι βγει κάποιος την ώρα του τραγουδιού και να πετάει στο κοινό πιάτα με mousaka, souvlaki και tzatziki καθώς και φραπεδιές για να έρθει να συμπληρωθεί αυτή η γιορτή του στερεότυπου. Σκέψου το, Αλκαίο. "Άρτον και θεάματα" λέγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι όταν στο Όσλο τρώγαν βαλανίδια.

Δε θα βάλω το νικητήριο τραγούδι, όχι. Ως απόδειξη των παραπάνω σου παραθέτω την φαντασμαγορική συμμετοχή της Μάριαν Γεωργίου που την έφαγαν τα κυκλώματα της Μαντούς το 2003 και βγήκε τελευταία η γυναίκα! Το τραγούδι είναι ένα διαμάντι, σμαράγδι, ζαφείρι και ρουμπίνι τέσσερα σε ένα και η ερμηνεία της Μάριαν υποδειγματική! Το δε στήσιμο/χορευτικό είναι χάρμα οφθαλμών (στα μούτρα σου Κωνσταντίνο Ρήγο!). Ανόητοι Ελληνίσκοι!



Χωρίς πλάκα τώρα, φέτος βαριέμαι οικτρά να ασχοληθώ με τη Eurovision. Τα τραγούδια ήταν όλα χάλια και ήλπιζα τουλάχιστον να βγει κάποιο από τα βαρετά και όχι απ' τα ρεζίλικα, για να περάσει απαρατήρητο το κακό μας το χάλι. Βλέπεις στην Ευρώπη, που τώρα με την κρίση είδαμε πόσο στιβαρά και αλληλέγγυα λειτουργεί, σου βγάζουν το όνομα από κάτι τέτοια μικροπράγματα. Το ότι μας αξίζει μας αξίζει αλλά δε χρειάζεται να τους προκαλούμε κιόλας.

ΥΓ: Ιιιιιιιιιιιι δεν έχει δωδεκάρι από το Ηνωμένο Βασίλειο φέτος! :(
ΥΓ 2: Αν του χρόνου δηλώσει συμμετοχή η Αθηνά Χαϊκάλη ή η Δάφνη ή αυτή που έλεγε το "βάζω χρυσά, βάζω σατέν" εννοείται ότι στηρίζουμε!

Bootleg Call: Jessie Malakouti & Jade Ewen

Έχει λίγες μέρες που βρήκα δυο ενδιαφέροντα bootlegs με ακυκλοφόρητα κομμάτια της νεοβαπτισθείσας Sugababe Jade Ewen και της soon-to-be-big Jessie Malakouti. Για την τελευταία είχα ποστάρει και πιο παλιά αλλά βρήκα αυτή τη fanmade συλλογή στο Shock of Love που τη βρήκε από το Popaddicted (thank you all guys lol) και τα έχει όλα συγκεντρωμένα και οργανωμένα. Αντικατέστησα μερικά κομμάτια που τα είχα σε καλύτερη ποιότητα, έβαλα το καινούριο "I Need Love, Part 2" στο #5 και έφτιαξα καινούριο εξώφυλλο γιατί δε μου άρεσε το παλιό και voilà! Ό,τι χρειάζεται να έχει κανείς από Jessie μέχρι να αρχίσουν να κυκλοφορούν τα επίσημα. Σβήσε ό,τι έχεις κατεβάσει και κράτα το "Tricky Little Thing".


Track List:

01. Trash Me
02. Outsider
03. Things
04. PS
05. I Need Love, Part 2
06. Standing Up for the Lonely
07. Crash Bang Baby
08. Check N Out
09. Bad Guy
10. My Viagra
11. No.1 Big Booty
12. Lately
13. Commitment Issues
14. Upside Down 304
15. Megamix

Το BPFLive έφτιαξε τη συλλογή "Heart Lights" με κυρίως ακυκλοφόρητα τραγούδια της (εν τέλει) γλυκιάς Jade Ewen που, με όσα άδικα της καταλογίζουν οι κριτικές για το Sweet 7, σίγουρα εύχεται να μην είχε μπει στο συγκρότημα in the first place. Κάπως έτσι θα ήταν το παραλίγο πρώτο της άλμπουμ, ένα μίγμα από soul και r'n'b. Όχι κάτι που δεν έχουμε ξανακούσει αλλά να rarities are nice. Και εδώ αντικατέστησα τα "My Man" και "It's My Time" με καλύτερες εκδόσεις και έβαλα δύο remixes. Το εξώφυλλο δικό τους. Enjoy, if you will.


Track List:

01. Got My Shit Together
02. Stolen Love
03. Ruthless
04. Got You
05. My Man
06. I Had Him First
07. Wake Up
08. Burn It Up
09. Punching Out
10. It's My Time
11. My Man (Cahill radio edit)
12. It's My Time (Digital Dog radio edit)



Monday, March 8, 2010

Ellie Goulding: Lights

(Η Εύη Δρούτσα κάνει καριέρα στην Αγγλία με το ψευδώνυμο Ellie Goulding.)

Δεν μπορεί να κάνουν όλοι λάθος. Το BBC την έβγαλε πρώτη στο Sound of 2010 ενώ κέρδισε και το Critics Choice στα τελευταία BRITs. H 23χρονη Ellie Goulding πολύ πριν ηχογραφήσει το πρώτο της άλμπουμ είχε ήδη κερδίσει την αγάπη μιας μερίδας των κριτικών και κατά συνέπεια αυτό της έφερε και το πολυπόθητο (ή μήπως μισητό) hype. Το πρώιμο "Under the Sheets" ήταν αρκετά ενθαρρυντικό γιατί υποτίθεται πως ήταν ενδεικτικό της μοναδικότητάς της. Ποια είναι αυτή η "μοναδικότητα" και γιατί πρέπει να μας αρέσει; Αυτό κανείς δεν βρέθηκε να μας το εξηγήσει.

Η περίπτωση της Ellie είναι κλασικό παράδειγμα αυτού που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια. Φρέσκια φάτσα, συμπαθητικά promo singles, mouth to mouth (or page to page) εξάπλωση και όταν έρθει η ώρα για την επίσημη κυκλοφορία, ξαφνικά μετατρέπεται σε ακόμα μια pop diva της σειράς που 'δεν κατάφερε να ξεφύγει από τα κλισέ του είδους'. Αυτό άλλες φορές είναι άδικο (πχ η Little Boots πέρσι) και άλλες φορές δίκαιο - η Ellie μας. Οι κριτικές είναι χλιαρές σα γάλα σε θερμοκρασία δωματίου ενώ όλα αυτά που την έκαναν μοναδική έχουν πάει περίπατο λόγω του βασικότερου προβλήματος του άλμπουμ: είναι βαρετό!

Από όλα όσα διάβασα γι' αυτή, η μεγαλύτερη ικανότητά της φαινόταν να είναι η στιχουργική. Σκαλίζοντας λοιπόν το Lights προσπάθησα να βρω τα τραγούδια που της έφεραν αυτή φήμη αλλά δυστυχώς δεν βρήκα τίποτα. Ένα σημαντικό μέρος του άλμπουμ ασχολείται με τον έρωτα αλλά με έναν παιδικό τρόπο. Πάντως εγώ που δεν είμαι καμιά 16χρονη κοπελίτσα (όχι εξωτερικά τουλάχιστον) δεν κατάφερα να βρω κοινό έδαφος μαζί της. Ούτε οι υποσχέσεις του "Guns and Horses" ούτε το παραλήρημα του "Starry Eyed" μπόρεσαν να με αγγίξουν ως θέματα και ως τραγούδια. Αν πρέπει οπωσδήποτε να ξεχωρίσω κάποιο κομμάτι στιχουργικά τότε θα διάλεγα το "Wish I Stayed" (και ίσως, λιγότερο, το "The Writer") γιατί δεν αναλώνεται υπερβολικά στις διαπροσωπικές σχέσεις και έχει μια πιο γενική εικόνα για τα πράγματα. Ίσως απλά να μην καταλαβαίνω τι θέλει να πει με κάθε τραγούδι, αλλά δεν υπάρχει τίποτα που να με κάνει να θέλω να παιδευτώ περισσότερο για να ξεζουμίσω το κάθε νόημα.

Μουσικά μιλάμε για βασική ποπ κι όταν λέω 'βασική' το εννοώ με την έννοια του generic και όχι του fundamental. Ηλεκτρονικές ενορχηστρώσεις, όχι ιδιαίτερα φιλόδοξες και χωρίς πολλές κορυφώσεις. Το άλμπουμ είναι γενικά επίπεδο από την αρχή μέχρι το τέλος εκτός από μερικά hooks που μπορεί να τραβήξουν λίγο περισσότερο την προσοχή (τα ρεφραίν των "Under the Sheets", "Wish I Stayed" και "Your Biggest Mistake" είναι τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα). Πάνω σ' αυτή τη μέτρια βάση έρχεται να σταθεί και η "μοναδική" φωνή της Ellie. Προσωπικά έχω ένα θεματάκι με τις high-pitched γυναικείες φωνές και δύσκολα θα βρω κάποια που να μη με ενοχλεί όταν την ακούω (eg Nerina Pallot). Στην ελαφρώς squeaky φωνή της Ellie όμως πρόσθεσε και ένα διαπεραστικό γρήγορο vibrato όπως αυτό που έχει η Τσανακλίδου αλλά χειρότερο (αφού δεν έχει τη φωνή της Τσανακλίδου). Και σαν να μην έφτανε αυτό, δεν είναι αξιοπρόσεχτη ούτε ως ερμηνεύτρια. Διφωνίες, τριφωνίες, μάσημα συλλαβών, μπόλικη ηχώ και ολίγον auto-tune έρχονται να επιβεβαιώσουν ότι η Goulding θέλει γερή υποστήριξη στον ερμηνευτικό τομέα. Κρίμα όμως γιατί επίπεδη παραγωγή και μπουκωμένα φωνητικά δεν είναι ο καλύτερος συνδυασμός.

Αυτό είναι σε γενικές γραμμές (όσες θεωρώ ότι του αξίζουν) το Lights. Άλλοι το λατρεύουν, άλλοι όχι. Εγώ το βρήκα αδιάφορο και ελαφρώς ενοχλητικό. Προσπάθησα να μου "μάθω" κάποια τραγούδια μέσω της επανάληψης αλλά δεν βρίσκω τίποτα που να με κάνει να θέλω να εμβαθύνω στον τομέα Ellie Goulding, δε μας αφορούν τα ίδια θέματα προφανώς. Ευτυχώς για αυτήν, το άλμπουμ της πήγε στο #1 και η επιτυχία αυτή θα της εξασφαλίσει κάποια συνέχεια. Η μουσική βιομηχανία (ugh) όμως ήδη ετοιμάζει τη διάδοχό της και με τόσο αδύναμο ντεμπούτο, η συνέχεια πρέπει να είναι το λιγότερο εκρηκτική ώστε του χρόνου να μη βρίσκεται στα χείλη όλων η ερώτηση "Ellie who?" 3/10


Track List:

01. Guns and Horses
02. Starry Eyed
03. This Love (Will Be Your Downfall)
04. Under the Sheets
05. The Writer
06. Every Time You Go
07. Wish I Stayed
08. Your Biggest Mistake
09. I'll Hold My Breath
10. Salt Skin
11. Lights



Άσχετο αλλά σχετικό: Γενικά δε μου αρέσει καθόλου αυτό που γίνεται στην Αγγλία (την πρωτεύουσα της παγκόσμιας pop μουσικής). Σαν "τελετή ενηλικίωσης" ο κάθε υποσχόμενος νέος καλλιτέχνης (οποιουδήποτε είδους) πρέπει να υποστεί αυθαίρετες διαδοχές, βιαστικές βραβεύσεις πριν καν δημιουργήσει και πολωμένες ορδές hipsters και anti-hipsters που σφάζονται για κάτι που δεν ενδιαφέρει κανέναν στον κόσμο εκτός από τους ίδιους. Όλο αυτό για να μπορoύν μερικοί κακόμοιροι να λένε "εγώ τον άκουγα πριν γίνει διάσημος". Αν ήταν στο χέρι μου το Hype Machine και τα άλλα συναφή θα είχαν φάει διαγραφή προ καιρού. Ακόμα και στην περίπτωση που όλο αυτό λειτουργήσει υπέρ του καλλιτέχνη, δεν είναι πραγματικά έτσι αφού χωρίς καν να το ξέρει έχει αποκτήσει έναν κύκλο από εχθρούς που σιχαίνονται οτιδήποτε hyped και εξυψωμένο πριν την ώρα του. Κι αυτό είναι άδικο και ηλίθιο, είτε του αξίζει είτε όχι. Η αντιμετώπιση των καλλιτεχνών σαν στυμμένες λεμονόκουπες είναι πολύ μεγαλύτερος κίνδυνος για τη μουσική από την πειρατεία, αγαπητή μουσική βιομηχανία. Αυτά.

Thursday, March 4, 2010

Marina & The Diamonds: The Family Jewels

Μαρίνα Λαμπρινή Διαμάντη. Όχι δεν είναι η ξαδέρφη μου απ' το χωριό ούτε η ανιψιά της Λίτσας Διαμάντη που αποφάσισε να κάνει καριέρα στο τραγούδι. Είναι απλά η Marina και εμείς είμαστε τα διαμάντια κι έτσι όλοι μαζί φτιάχνουμε τη Marina & The Diamonds. Αμφιβάλλω αν μιλάει καν ελληνικά, γιατί απ' ό,τι καταλαβαίνω ακούγοντας τα τραγούδια, μάλλον δεν έχει τις καλύτερες σχέσεις με τον Έλληνα πατέρα της (η μητέρα είναι Ουαλή). Θέλει δε θέλει πάντως, η Marina κουβαλάει μπόλικο ελληνικό αέρα μαζί της, πράγμα που την διαφοροποιεί σημαντικά από τις συνηθισμένες εύθραυστες Βρετανίδες ποπ σταρλέτες. Εγώ τώρα περιμένω να δω πότε θα αρχίσουν οι δηλώσεις "αυτή να στείλουμε στη Γιουροβίζιον" όταν φτάσουν τα νέα κατά τη χώρα μας. Όρεξη είχε.

Εβδομήντα κόπιες πούλησε το πρώτο της EP που το πουλούσε σε CD από το σουπερμάρκετ μέσω του Myspace της. Επτά μέρες (πάνω κάτω) πήρε στο παρθενικό της άλμπουμ να πουλήσει 60.000 αντίτυπα και να καταλήξει στο top 5 της Αγγλίας, σχεδόν 2,5 χρόνια μετά. Στο ενδιάμεσο κατάφερε σιγά σιγά να δημιουργήσει αίσθηση στην αγγλική ποπ σκηνή, τόσο με τη μεσογειακή εμφάνισή της αλλά κυρίως με τη μοναδική της φωνή. Στις 22 Φεβρουαρίου του 2010 έκανε επίσημα το ντεμπούτο της με το The Family Jewels, που γενικά προκάλεσε θετικές εντυπώσεις (9/10 από το NME - έκαναν και κάτι σωστό!) χωρίς να λείπουν όμως και οι ακραίες αντιδράσεις (1/5 σε μια μάλλον τεμπέλικη κριτική από την Independent). Regardless, το Family Jewels δεν είναι απλά ένα pop άλμπουμ για να περνάει η ώρα, αφού η Marina έχει πάει ένα βήμα παραπέρα. Έτσι δε θα βρεις τα κλασικά τραγούδια αγάπης που υπάρχουν στα περισσότερα cd του είδους ούτε και τα λεγόμενα floor fillers, θα βρεις όμως τραγούδια που μιλάν για καταναλωτισμό, τηλεοπτική αποχαύνωση και προβλήματα κοινωνικής συμπεριφοράς - όλα αυτά όμως με έναν απολαυστικά διασκεδαστικό τρόπο.

'Are you satisfied with an average life?' ρωτάει στο εισαγωγικό κομμάτι και ξεκαθαρίζει πως θα πετύχει ό,τι θέλει να πετύχει στη ζωή της με τους δικούς της όρους, χωρίς να ακούει τους καλοθελητές που βιάζονται να την κρίνουν και να την επαναφέρουν στον "ίσιο" δρόμο. Έτσι χύμα είναι σε όλη τη διάρκεια του άλμπουμ. Δεν υπάρχει στιγμή που να προσπαθεί να εξωραΐσει τα πράγματα. Στο "Shampain" νιώθει θεϊκά αντιμετωπίζοντας τον πόνο με σαμπάνια και απολαμβάνοντας την προβληματική της συμπεριφορά. Μια ενδοσκόπηση που έγινε τραγούδι είναι το "I Am Not a Robot", ένα κομμάτι εντελώς προσωπικό αλλά και τόσο relatable από τον καθένα. Δεν υπάρχει στιγμή στη ζωή του οποιουδήποτε που να μην έχει νιώσει σαν ρομπότ. Συνεχίζοντας εντονότερα την κοινωνική κριτική, πάμε στο "Girls" στο οποίο διαπιστώνει όλα εκείνα τα κλισέ που χαρακτηρίζουν τα σημερινά κορίτσια, την εμμονή τους με την νεότητα και την εξωτερική εμφάνιση και πώς ποτέ δεν μπόρεσε η ίδια να μπει σ' αυτή τη διαδικασία. Ακολουθεί ένα πραγματικό διαμάντι, το "Mowgli's Road" με τους αλληγορικούς και ευφυέστατους στίχους, τα εξωφρενικά φωνητικά και τα... κρωξίματα! Δεν βρίσκω συχνά τραγούδια που να πατάνε τόσο γερά στο σήμερα, να παρατηρούν με τον πιο έξυπνο τρόπο τα αρνητικά που χαρακτηρίζουν τον σύγχρονο άνθρωπο και να γελάνε τόσο απροκάλυπτα με τα χάλια του. Τα "κουζινικά" του "Mowgli's Road" ήταν καθοριστικά στο να ξεχωρίσω το Family Jewels ως ένα καταπληκτικό pop άλμπουμ που σε χαστουκίζει αυθάδικα με την άσχημη πραγματικότητα και να σε κάνει να το ευχαριστιέσαι.

Το "Obsessions" είναι στην ουσία 'μια μέρα απ' τη ζωή της Marina' μόνο που εδώ ξεχνάμε ό,τι έχει να κάνει με κοινωνικά μηνύματα και μπαίνουμε σε καθαρά προσωπικά εδάφη, όπου μια βόλτα στο σούπερ μάρκετ μπορεί να δείξει με τον καλύτερο τρόπο το πόσο έχει βαλτώσει μια σχέση. Αλλά φευ! δεν μένουμε για πολύ εδώ γιατί ακολουθεί το "Hollywood" με τον uber-κλισέ τίτλο του και το uber-κλισέ θέμα του. Καταλαβαίνεις για τι πράγμα μιλάει μόνο και μόνο αναφέροντας αυτή τη λέξη. Κι όμως πώς να αντισταθείς στο τρόπο που την προφέρει, στο πόσο εύκολα σου μολύνει το μυαλό το ρεφραίν και στο πόσο δίκιο έχει όταν λέει 'I'm obsessed with the mess that's America'; Πολύ κοντά στο "Hollywood" βρίσκεται το "Oh No!" που μπήκε την τελευταία στιγμή στο άλμπουμ και αναφέρεται στο πόσο εύκολα χάνει κανείς τον έλεγχο και γίνεται αυτό που φοβόταν: I know exactly what I want and who I want to be / I know exactly why I walk and talk like a machine / I'm now becoming my own self-fulfilled prophecy / Oh no! Αμέσως πριν απ' αυτό, βρίσκεται το πιο παράξενο τραγούδι του άλμπουμ το "Hermit the Frog", το οποίο δεν καταλαβαίνω ακριβώς για τι μιλάει αλλά μάλλον είναι για ένα αγόρι που την πλήγωσε και "έσπασε το γυάλινο μπαλόνι της" (aka την καρδιά της). Το πιο διεστραμμένο κομμάτι, στιχουργικά μιλώντας.

Και έχουν μείνει πια μόνο τα αμιγώς "προβληματικά" τραγούδια. Η τριάδα "The Outsider", "Rootless" (υπέροχα 60s reminiscent κουπλέ) και "Numb" (δραματικά, σχεδόν επικά φωνητικά) ασχολείται με τις δυσκολίες που έχει η Marina να ανταποκριθεί σε αυτά που οι άλλοι περιμένουν, το πώς κλείνεται στον εαυτό της και νιώθει χαμένη και με το αν αξίζει όλο αυτό μόνο και μόνο για να φτάσει κανείς στην κορυφή. Στα τελευταία κομμάτια "Guilty" και "The Family Jewels", κάνει σαφείς αναφορές στη σχέση με τον πατέρα της. Στο μεν πρώτο δείχνει ένα πιο ευαίσθητο και πληγωμένο πρόσωπο (I was just a kid and all I really wanted was my father) ενώ στο δεύτερο φαίνεται πιο αποστασιοποιημένη και σκληρή (oh don't you find it strange, only thing we share is one last name). Προτιμώ σαφώς το "The Family Jewels" από τη μία για την στοιχειωμένη του ατμόσφαιρα και από την άλλη γιατί το "Guilty" είναι η μόνη στιγμή του άλμπουμ που μπορεί η φωνή της να χαρακτηριστεί υπερβολική (ή και ενοχλητική για κάποιους).

So there, αυτό είναι πάνω κάτω ό,τι συναντά κανείς ακούγοντας το άλμπουμ. Προφανώς η Marina δεν έχει κανένα πρόβλημα στη στιχουργική και μπορεί εύκολα να εκφράσει αυτά που νιώθει άμεσα ή σχετικά κρυμμένα, πάντα όμως αιχμηρά και στο στόχο. Μπορώ να ταυτιστώ με πολλά κομμάτια ή να την νιώσω στα υπόλοιπα γιατί απλά σε τραβάει απόλυτα μέσα στο τραγούδι με στίχους που τους καταλαβαίνεις εύκολα και ερμηνείες γήινες αλλά εντυπωσιακές. Γενικά, όλη η αύρα της είναι σταθερά γήινη. Μάλιστα το Family Jewels είναι τόσο αντι-αιθέριο που θα έλεγε κανείς ότι η καλλιτέχνις έχει αλλεργία σε οτιδήποτε αέρινο και λεπτεπίλεπτο. Τίποτα όμως δε θα ήταν το ίδιο χωρίς την μοναδική φωνή της. Λάτρεψα το πόσο "μέσα" στα τραγούδια βρίσκεται, το πόσο διαρκής και έντονη είναι η παρουσία της από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Είναι σα να σου λέει "είναι το δικό μου σιντί και θα φωνάξω, θα σπάσω τη φωνή μου, θα κρώξω και θα τονίσω την τελευταία συλλαβή όπου θέλω, όσο θέλω γιατί έτσι θέλω"! Ταυτόχρονα, δεν εξαιρεί ποτέ τον εαυτό της από τις καταστάσεις που αφηγείται. Κάνει κοινωνική κριτική αλλά ποτέ δεν υποστηρίζει ότι η ίδια είναι καλύτερη. Αυτό είναι που εμποδίζει το άλμπουμ να γίνει διδακτικό και εκνευριστικά inspirational, αν και εύκολα θα μπορούσε. Μουσικά την έχουν κατηγορήσει ότι γράφει απλές μελωδίες και σκαρφίζεται τρόπους ώστε να τις κάνει να ακούγονται πιο πολύπλοκες και εξεζητημένες. Και ρωτώ, από πότε αυτό είναι αρνητικό; Δεν είναι αυτό ένα ξεκάθαρο σημάδι ταλέντου; Σύμφωνοι, δεν είναι οι αριστουργηματικές παραγωγές που θα γράψουν ιστορία αλλά ταιριάζουν γάντι στην ουσία του Family Jewels. Τουλάχιστον αυτή δεν αναλώθηκε στο "βάρεμα του τέντζερη" που τίμησαν μέχρι αηδίας οι La Roux πέρσι αλλά κανείς δε φάνηκε να παρατηρεί. Hopefully, η pop της δεκαετίας που μόλις άρχισε θα συγγενεύει περισσότερο με τη γλυκιά αγένεια της Marina παρά με την ακατάσχετη φλυαρία της (κάθε) Ke$ha ή την ψευδο-intellectual μεγαλοπρέπεια της GaGa (καλά με αυτήν ας μοιάζει αλλά με βελτιώσεις). Γιατί δεν κατάλαβα πότε η rock και η folk κατοχύρωσαν την πατέντα της πραγματικά relatable μουσικής. Εδώ το Μαρινάκι-Λαμπρινάκι άλλα λέει... 9.5/10 (oh what the hell) 10/10


Track List:

01. Are You Satisfied?
02. Shampain
03. I Am Not a Robot
04. Girls
05. Mowgli’s Road
06. Obsessions
07. Hollywood
08. The Outsider
09. Hermit The Frog
10. Oh No!
11. Rootless
12. Numb
13. Guilty
14. The Family Jewels

CUCKOO!!



"Hollywood infected your brain, you wanted kissing in the rain"