Friday, February 26, 2010

Singlology: Sugababes, Goldfrapp, Sabrina Washington

Οι καλοθελητές τις είχαν για τελειωμένες αλλά φαίνεται πώς οι Sugababes δεν ακούν κανένα και προχωρούν ακάθεκτες. H Jade έκανε σεφτέ στο #8 με το "About a Girl" και το "Wear My Kiss" εικάζεται ότι θα καταλήξει κάπου μέσα στην πρώτη πεντάδα. Όχι κι άσχημα. Ταυτόχρονα συμπαθώ όλο και περισσότερο τη Jade, μου αρέσει και η φωνή της και το όλο στυλ της. Γενικά μοιάζουν πιο χαρούμενες όλες. Γιατί άραγε;


Track List:


01. Wear My Kiss
02. Wear My Kiss (Switch alt mix)
03. Wear My Kiss (WAWA radio edit)
04. Wear My Kiss (7th Heaven radio edit)



Οι Goldfrapp επιστρέφουν δριμύτεροι με το άλμπουμ Head First που θα κινείται σε πιο χορευτικά μονοπάτια από του Seventh Tree (που δε μας χάλασε anyway) και θα θυμίζει κάπως Supernature. Το "Rocket" είναι το πρώτο single και θυμίζει σε όλα του εκείνη τη δεκαετία που όπως φαίνεται δε θα σταματήσει ποτέ να επηρεάζει τη μουσική. Go get your jumpsuit, girl!


Track List:


01. Rocket
02. Rocket (Grum radio edit)
03. Rocket (Richard X One Zero radio edit)
04. Rocket (Tiësto radio edit)

Richard X One Zero radio edit


Εντάξει τ' ομολογώ. Τα προηγούμενα singles ήταν απλά και μόνο η πρόφαση. Το θέμα που πραγματικά με απασχολεί είναι η Sabrina Washington. OMG όποιος θυμάται ποια είναι του αξίζει βραβείο! Θυμάσαι τις Mis-Teeq με το monster hit "Scandalous" τότε στις αρχές της δεκαετίας; Λοιπόν αυτές ήταν τρεις: μία ήταν η όμορφη που ράπαρε κιόλας (later known as Alesha Dixon ♥), μία ήταν η γλάστρα (later knows as... erm... η γλάστρα?) και μία ήταν αυτή που τραγουδούσε. Αυτή τη τελευταία είναι η Sabrina (aka Puma lol) Washington! Της πήρε άπειρα χρόνια αλλά τελικά επέστρεψε. Προς το παρόν δεν έχει υπογράψει συμβόλαιο με καμία εταιρία, αλλά ελπίζει ότι το "Oh My Gosh" θα φέρει το απαραίτητο buzz για να αρχίσει το πράγμα να κινείται. Εγώ πάντως αν είχα δισκογραφική, θα την είχα κλείσει από χθες, γιατί το τραγούδι είναι τ-τ-τ-τέλειο! Έχει και sample από το "Rhythm Is a Dancer", which is obviously cool. OMAGAH!


Track List:


01. OMG (Oh My Gosh)
02. OMG (Oh My Gosh) (Ill Blu mix) ← great!
03. OMG (Oh My Gosh) (DJ Naughty mix)
04. OMG (Oh My Gosh) (Sound Boy mix)



LOL picture για το τέλος. Είναι πραγματική από club της Νέας Υόρκης! Έχουν απηυδήσει κι οι DJs! XD


Καλό Σ/Κ everybody!

Monday, February 22, 2010

These New Puritans: Hidden

Ανασυγκρότηση asap! Πρέπει οπωσδήποτε να ξαναβρώ τη φόρμα μου, δε σηκώνει άλλη αναβολή! Το ξέρω ότι κάποιοι περίμεναν Heidi Montag μετά το διάλειμμα αλλά προτιμώ για αρχή να μιλήσω για το άλμπουμ που ακούω περισσότερο τελευταία, το Hidden από τους These New Puritans. Ένα θα σου πω για να καταλάβεις, αν οι TNP ήταν πλαστική εγχείρηση, η Heidi θα τους είχε τιμήσει επανειλημμένως.

So, οι These New Puritans είναι ένα συγκρότημα από τη Μεγάλη Βρετανία που αποτελείται από τρία αγόρια και ένα κορίτσι (gangbang!) και ανήκει στο είδος της art rock, δλδ της rock με έντονα experimental και avant-garde στοιχεία. Αυτό σε συνδυασμό με το ευχάριστα pretentious όνομα και την εμφανή απλυσιά των μελών, θα αρκούσε για να σχηματίσω μια meh άποψη για αυτούς. Επειδή όμως οι ταμπέλες φαίνονται πάντα πιο τρομακτικές απ' ό,τι είναι και επειδή το συγκρότημα ήταν recommendation από το γλυκ-Oni αποφάσισα (ευτυχώς) να τους δώσω μια ευκαιρία. But fear not! Μέσα σ' όλη τους την παραξενιά, οι These New Puritans φτιάχνουν μουσική που δεν χρειάζεται πάνω από δυο ακροάσεις για να σε κάνει να κολλήσεις.

Το Hidden είναι το δεύτερό τους άλμπουμ, μετά το "Beat Pyramid" του 2008 που έχαιρε θετικότατης αποδοχής. Με τη δεύτερή τους όμως δουλεία οι TNP έχουν καταφέρει να κάνουν όλους τους κριτικούς να σκίζουν κομματάκια τα σουτιέν και τις ζαρτιέρες τους και να τα καταπίνουν. Πραγματική λύσσα! Γιατί; Γιατί το Hidden είναι ένα βασικά ένα σκοτεινό 45λεπτο μουσικής που σε βάζει από το πρώτο δευτερόλεπτο στον πολεμοχαρή και αιματοβαμμένο κόσμο του. Παρόλο που το εισαγωγικό κομμάτι "Time Xone" είναι εύκολα η πιο αδύναμη στιγμή του (βασικά είναι ένα μάτσο από πνευστά που φουρφουρίζουν πένθιμα για δυο λεπτά μελωδίες που θα συναντήσεις στη συνέχεια), χρησιμεύει κατά κάποιο τρόπο σαν μια τελική ανάσα πριν ορμήξεις στη μάχη, "the calm before the storm" που λένε κι οι Άγγλοι. Και μετά έρχεται το "We Want War", ένα μικρό πολεμικό έπος, καταιγιστικό και χορευτικό(!) στο πρώτο (και καλύτερο) μισό και χορωδιακό στο δεύτερο. Σαν να βλέπεις μπροστά στα μάτια σου τον Leonidas να προελαύνει για τις Hot Gates. It's seriously hot. Ακολουθεί το "Three Thousand" με τα υπνωτιστικά του κρουστά και τα ψαλμωδιακά φωνητικά. Όσο κι αν έχω προσπαθήσει δεν μπορώ να ξεχωρίσω όλους τους στίχους (συμβαίνει σε όλο το άλμπουμ βασικά) αλλά ίσως έτσι είναι καλύτερα γιατί προσθέτει στην όλη μυστικιστική ατμόσφαιρα. My favorite track of all. Μετά έρχεται το "Hologram" που δε λέω μου αρέσει αλλά να είναι κάπως "φωτεινό" και σε βγάζει εκτός θέματος. Βέβαια δεν σημαίνει ότι οι TNP έφτιαξαν το άλμπουμ σύμφωνα με αυτό που έχω εγώ στο κεφάλι μου, απλά αφού το μάθεις καλύτερα να το βάζεις στο τέλος. Γιατί μετά...

Γιατί μετά έρχεται μια απολαυστική τριπλέτα που δεν τη διακόπτει τίποτα. Στο "Attack Music" οι φωνές των μελών συγχρονίζονται με τα ψεύτικα voice ohhhs από το συνθεσάιζερ και διακόπτονται από ήχους από μαχαίρια που σκίζουν τον αέρα - very cool shit. Το "Fire-Power" είναι από τα πιο δυνατά και "διασκεδαστικά" κομμάτια του άλμπουμ και είναι απορίας άξιο το πώς προλαβαίνει ο τραγουδιστής να πάρει ανάσα, Ι mean wtf! Και τέλος το "Orion", απολύτως δραματικό με το μεγαλύτερο μέρος του να αποτελείται από χορωδία και ένα κλείσιμο να σου σηκωθεί η τρίχα, με παιδική χορωδία να απαγγέλλει κάτι που δεν μπορώ να καταλάβω ακριβώς, πάντως η όλη διάθεση είναι λίγο εσχατολογική (chic). Tο "Canticle" επαναλαμβάνει πιο ήρεμα τη μελωδία του "Orion" και λειτουργεί περισσότερο σαν interlude παρά σαν κανονικό τραγούδι. Το τελευταίο μεγάλο κομμάτι του άλμπουμ είναι το "Drum Courts - Where Corals Lie" του οποίου οι στίχοι είναι παρμένοι από ένα ποίημα ενός Richard Garnett και είναι το τραγούδι που μπορούμε να ακούσουμε λίγο καλύτερα την ταιριαστά μονότονη φωνή του lead singer. Νομίζω ότι το συγκεκριμένο, όπως τo "We Want War", θα μπορούσε να είναι λίγο μικρότερο σε διάρκεια για να μην υπάρχει περίπτωση να νιώσεις ότι σε κουράζει. To "White Chords" είναι μάλλον το πιο κανονικό κομμάτι απ' όλα και αυτό είναι η μόνη αδυναμία του, αν και το ρεφραίν κάπως σώζει την κατάσταση. Στο ορχηστρικό "5" βρίσκουμε μια άλλη προσέγγιση του "Orion", όχι τόσο δραματική αλλά ιδανική για κλείσιμο, σχεδόν σαν οβερτούρα για το τέλος. Honorable mention στο bonus track "Thought Rush" που θα μπορούσε άνετα να είχε συμπεριληφθεί στο cd, κάπου μετά το "Fire-Power" που ταιριάζουν κιόλας.

Αυτό που μου αρέσει περισσότερο στο Hidden είναι το ότι έχει θέμα και το αναπτύσσει τόσο καλά που μου είναι δύσκολο να ακούσω μεμονωμένα τραγούδια, γιατί λειτουργούν σαν σύνολο και αλληλοσυμπληρώνονται. Αν όμως το δούμε αυστηρά track by track τότε κομμάτια σαν το "Time Xone" και το "Canticle" φαίνονται λίγο περιττά. Πέραν αυτού δε βρίσκω κάτι άλλο μεμπτό σ' αυτό το δίσκο. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι soundtrack κάποιας (ψαγμένης) επικής ταινίας - ο συνδυασμός πνευστών και κρουστών είναι ιδανικός. Βρίσκω καταπληκτική τη συνύπαρξη πραγματικών και ψηφιακών οργάνων. Τα έχουν καταφέρει τόσο καλά που η ψευτοχορωδία του συνθεσάιζερ, αν και πάμφθηνη στην παραγωγή της, δεν μειώνει καθόλου το τελικό αποτέλεσμα. Όπου όμως χρειάζεται έχει μπει κανονική (και παιδική) χορωδία για να δώσει την ένταση που απαιτείται για να κορυφωθεί ένα κομμάτι. Φανταστικά και τα υπόλοιπα εφέ (λάμες, σπαθιά κλπ) που έχουν μπει έξυπνα στα σημεία που πρέπει και σε βάζουν ακόμα πιο βαθιά στον κόσμο των TNP. Επιπλέον ο δίσκος είναι πολύ "οπτικός": κάθε δευτερόλεπτο σε προκαλεί να σχηματίσεις με τη φαντασία σου την αντίστοιχη εικόνα, τόσο πολύ που δεν θα αργήσεις να φτιάξεις το βίντεο κλιπ του κάθε τραγουδιού στο μυαλό σου. Σίγουρα δε θα το ακούς για να κάνεις κέφι αλλά από μια άποψη είναι διεστραμμένα διασκεδαστικό. Τουλάχιστον εγώ έχω κολλήσει για τα καλά. Now it's your turn. 9.5/10


Track List:

01. Time Xone
02. We Want War
03. Three Thousand
04. Hologram
05. Attack Music
06. Fire-Power
07. Orion
08. Canticle
09. Drum Courts - Where Corals Lie
10. White Chords
11. 5
12. Thought Rush
13. We Want War (SBTRKT remix)
14. Hologram (alternative mix)
15. We Want War (instrumental)

Το video αυτό υποτίθεται ότι είναι και πολύ προχώ αλλά εγώ ψιλοβαριέμαι to tell the truth.



Best song on the album!



Sunday, February 21, 2010

Μια ανακοίνωση σημαντικιά + Βλακείες

(Σημείωση: Μην κάνεις και πολύ scroll down αν δεν είσαι μόνος!)

Αγαπητοί αναγνώσται, τελευταία ο blogger έχει επιδοθεί με μεγάλο ζήλο στο θεάρεστο έργο της διαγραφής μουσικών μπλογκ για λόγους που όλοι γνωρίζουμε (αλλά κανείς δεν καταλαβαίνει αφού δεν φέρνει κανένα αποτέλεσμα), οπότε αν κάποια στιγμή στο μέλλον βρεθείτε ξαφνικά στη μαγική σελίδα 'This blog does not exist', να ξέρετε ότι δεν έριξα μαύρη πέτρα και πήγα να μονάσω - αν και το σκέφτομαι. Πολλά απ' αυτά τα μπλογκ ήταν 'μεγάλα' και δεν ξέρω αν στοχεύουν μόνο σ' αυτά ή σε όλα γενικώς, επομένως μπορεί να μας επισκεφθεί κι εμάς η θεία Google - το χρειάζεται το διάλειμμα από τα τελευταία fail projects, Wave και Buzz. Η αλήθεια είναι πως η μουσική βιομηχανία έχει χάσει δισεκατομμύρια από τούτη τη σελίδα, λόγω της τεράστιας επισκεψιμότητας και των αναρίθμητων κατεβασμάτων βεβαίως βεβαίως *rolleyes*. Τέσπα αν συμβεί κάτι τέτοιο, το μόνο που θα χαθεί είναι η διεύθυνση - yay for the 'export blog' feature! Στη χειρότερη των περιπτώσεων, ο ανώνυμος που μας αφήνει τα link θα σταματήσει να παρανομεί. Ντροπή του in the first place.

Και τώρα βλακείες!

Παρακολουθούμε φανατικά Spartacus: Dicks and Muscle Blood and Sand! Υπόθεση και συναίσθημα ανύπαρκτα αλλά τι να τα κάνεις όταν έχεις ένα μάτσο σφίχτες να μονομαχούν τσίτσιδοι ολημερίς κι οληνυχτίς; Αυτός ο Crixus είναι ΚΩΛάση! Και πάνω που είχαμε αποφασίσει ότι το ντιπ αποτριχωμένο είναι passé.

(Ένα από τα συνηθισμένα πλάνα της σειράς. Εκτιμώ βαθύτατα τη σκηνοθετική ματιά, don't you?)

Εν τω μεταξύ, τρεις γυναικείοι ρόλοι στη σειρά όλες αυτόν θέλουν, τον Spartacus ούτε να τον φτύσουν. Καλός είναι και του λόγου του δε λέω αλλά o Crixus έχει άλλη χάρη.

My latest YouTube subscription LOL:


Θα αλλάξω το template και θα γίνει πολύ προχώ γι' αυτό ετοιμάσου.

Et voilà! Όλες οι εικόνες είναι του Charles Burns, ενός Αμερικάνου cartoonist που σχεδίασε και το εξώφυλλο για το άλμπουμ της Fever Ray.


Bitch deserves a post. Δεν είναι πολύ κουλ και προχώ? I know... :P

Tuesday, February 16, 2010

(Greece's) Next Top Model Is...

Χωρίς καμία έκπληξη τελείωσε ο πρώτος κύκλος του grNTM, που αφού μας έβγαλε την πίστη με πάμπολλα, μακροσκελή και φλύαρα επεισόδια, ανέδειξε τελικά νικήτρια αυτή που όλοι υποψιαζόμασταν ότι θα κερδίσει ήδη από το πρώτο τέταρτο της σεζόν. Η Σεράινα ήταν μακράν η πιο όμορφη κοπέλα εκεί μέσα και είχε αναμφισβήτητα το καλύτερο περπάτημα (fiiiierce), ενώ από φωτογραφίες άλλες φορές τα κατάφερνε και άλλες όχι. Ήταν η μόνη που μου είχε αρέσει από τον πιλότο (μαζί με τη Ραμόνα) και χαίρομαι που τελικά βγήκε πρώτη. Μόνο που... δε χαίρομαι και τόσο πολύ.

Η αλήθεια είναι πως καθώς προχωρούσε η σεζόν (αργά και βασανιστικά) η Μόνικα και η Ιωάννα κέρδιζαν συνεχώς έδαφος. Ακόμα κι αν έκαναν απαίσια πασαρέλα ή οι φωτογραφίες τους δεν ήταν οι καλύτερες (με πολλές ενστάσεις αυτό), τουλάχιστον είχε ενδιαφέρον να τις παρακολουθείς, σε αντίθεση με τη Σεράινα που τηλεοπτικά είναι η Κόμισα του Χασμουρητού. Από την άλλη, η Ραμόνα διεγράφη εντελώς απ' τις αγαπημένες όταν έφυγε για να μη στεναχωρήσει το γκόμενο και η εκτίμηση που είχα στη Σεράινα επλήγη ανεπανόρθωτα όταν πήρε το μέρος της μπαζοΔήμητρας, η οποία λόγω προφανούς κόμπλεξ κατωτερότητας άρχισε να θάβει τις Μόνικα και Ιωάννα επειδή "ήταν ύπουλες και μπίτσιζ" κλπ κλπ. Φυσικά εμείς δεν είδαμε τίποτα απ' όλα αυτά και το μόνο που υπάρχει ως απόδειξη είναι τα λόγια της, τα οποία δεν έχουμε κανένα λόγο να πιστέψουμε. Όποιος είδε όλο τον κύκλο έχει διαπιστώσει ιδίοις όμμασι ποια ήταν αυτή που έθαβε τις άλλες πίσω απ' την πλάτη τους. Από την άλλη, μια Μούσα του Τίμη Παρίσση έχει κάθε δικαίωμα να λέει την άποψή της χωρίς να την κρίνει κανείς, am i right?

On to Monika now, που η πρωταγωνίστρια της σεζόν ακόμα και ως runner-up. Προφανώς δεν είναι όμορφη με τη συμβατική έννοια και ναι το σαγόνι της είναι μεγάλο. Είναι όμως αυτά κριτήρια που θα εμποδίσουν κάποια να γίνει καλό μοντέλο; Στην Ελλάδα είναι! Καθ' όλη τη διάρκεια της σεζόν η Μόνικα από τη μία έπρεπε να ακούει τις παρατηρήσεις των ανίδεων συμπαικτριών της για το πόσο τέρας και άσχημη είναι και από την άλλη να αντιμετωπίζει στωικά τον ανεκδιήγητο Χριστόπουλο (που πρέπει να φύγει asap) να τη στολίζει με ό,τι μαλακία μπορούσε να σκεφτεί (Ταϋγέτη, Δράκουλα και άλλα εύθυμα) και τον Κοτέντο να της φοράει σκουπόξυλα για να ισιώσει. Παρ' όλα αυτά, δεν την είδα ούτε μια φορά να κλαίγεται ή να παραπονιέται. Και όταν πήγε στο Λονδίνο και κλώτσησε κώλο (kicked ass!) έγινε φανερό το πόσο πίσω είναι η Ελλάδα στο θέμα του μόντελινγκ.

Είναι γεγονός πως ο όρος "μοντέλο" δεν αντιπροσωπεύει αυτό αντιπροσώπευε κάποτε, αλλά στα μέρη μας διατηρούμε την ίδια ιδεολογία από την εποχή της Κορίνας Τσοπέη. Τα δε μεσημεριανάδικα έχουν λαλήσει με το θέμα. Η κάθε ξεχασμένη κακομοίρα Ελληνίδα σχεδιάστρια βγαίνει να πει τη γνώμη της και φυσικά δεν βρίσκει τίποτα καλό αλλά αν την καλούσαν στην επιτροπή θα πήγαινε τρέχοντας. "Γιατί όχι;" Ο μεγαλύτερος εμετός βέβαια είναι οι πανελίστες που έχουν χάσει κάθε έλεγχο και μέτρο και βρίζουν αβέρτα κουβέρτα μια 18χρονη που το μόνο έγκλημά της ήταν να συμμετάσχει σε ένα απίστευτα βαρετό show. Το χειρότερο που είδα ήταν by far η δήλωση ότι "τα καλά μοντέλα βγαίνουν από τα καλλιστεία". Κανένα άλλο σχόλιο επ' αυτού, όποιος δε βλέπει το λάθος σ' αυτή την πρόταση τζάμπα χαράμισε το χρόνο του διαβάζοντας αυτό το ποστ. Ειλικρινά θέλω να ξεράσω με όλα αυτά που έχουν ακουστεί και αμφιβάλλω αν έχω ακούσει το 5% αφού δεν αντέχω να παρακολουθήσω μεσημεριανή ζώνη για πάνω από 10 λεπτά ημερησίως. Φαίνεται πως ο Έλληνας όσα χρόνια κι αν περάσουν, δεν μπορεί να ξεπεράσει το σύνδρομο του bully που του δημιουργήθηκε στα παιδικά του χρόνια. Και φυσικά όποια έχει μεγαλύτερες επιδιώξεις από το να γίνει Βασίλισσα του Καρναβαλιού πρέπει να καταστραφεί γιατί προσβάλλει την κακομοίρικη αισθητική μας. Τα σκατά της Μόνικας στα μούτρα σας, αμόρφωτοι μπαστουνόβλαχοι.

Γενικά το grNTM ήταν εντυπωσιακά χαμηλής ποιότητας σε όλους τους τομείς. Ελπίζω να γίνουν ριζοσπαστικές διορθώσεις την επόμενη σεζόν, όπως η αποχώρηση με τις κλωτσιές του Χριστόπουλου, ο ξεκάθαρος ρόλος της Καγιά ως αρχηγού της επιτροπής και οι παρατηρήσεις των κριτών που πρέπει να γίνουν πιο συγκεκριμένες και εποικοδομητικές (το "δε μου λέει τίποτα" δεν είναι κάτι που μπορεί να βοηθήσει τα κορίτσια). Οπωσδήποτε πρέπει να γίνει μονόωρο το show, μία δοκιμασία και μία φωτογράφηση ανά επεισόδιο είναι αρκετές, δε χρειάζεται να βλέπουμε και χίλια δυο άσχετα για να γεμίσει η ώρα. Ή απλά σταματήστε το και αγοράστε τα επεισόδια του America's Next Top Model από τον Σκάι. At least they're fun.



PS: Σοκαρίστηκα με το πόσο μοιάζει η Σεράινα με τη Jaslene στη φωτογραφία με το κόκκινο φόρεμα. I hate Jaslene ewwwwww!

A refreshing post. Was it for you as well? :P

Wednesday, February 10, 2010

Cheryl Cole: Parachute

Απόδειξη ότι με ένα μετριότατο άλμπουμ και σωστές επιλογές για single (και μια ακαταμάχητη προσωπικότητα) μπορείς να πας πολύ μπροστά.


Track List:

1. Parachute (album version)
2. Parachute (Buzz Junkies radio edit)
3. Parachute (Ill Blu radio edit)
4. Parachute (Self-Taught Beats remix)
5. Parachute (The Euphonix remix)

video

Παρόλα αυτά θέλω απεγνωσμένα ένα νέο άλμπουμ από τις Girls Aloud. Θα περιμένουμε και το solo της Nadine και μετά. Καλό Νοέμβρη δηλαδή... :/ On another note, το άλμπουμ των ψευδο-Sugababes δε το λες κι άσχημο. Η εταιρία τους είχε την έμπνευση να στείλει από τώρα promo στους reviewers οπότε φυσικό ήταν όλο το cd να διαρρεύσει ένα μήνα πριν από την επίσημη κυκλοφορία (αν και σε όχι τόσο καλή ποιότητα). Anyway, δεν ήρθε η ώρα του ακόμα.

I will be back soon!

PS: Αυτό τώρα που το μπλογκ έχει πιο πολλές επισκέψεις όταν ΔΕΝ κάνω ποστ, πώς να το εκλάβω μου λες; :S