Sunday, January 24, 2010

Quicky

Sorry δεν είμαι σε posting mood τελευταία, αλλά κάποια στιγμή (ελπίζω σύντομα) θα επανέλθω. Φέτος ίσως να είναι λίγο διαφορετική η χρονιά γιατί παρατηρώ μια μικρή παρέκκλιση στα μουσικά μου γούστα, idk θα δούμε.

Λοιπόν, την Παρασκευή έβλεπα στο YouTube τη συναυλία για την Αϊτή. Δεν έλειψαν οι στιγμές που ήταν φανερή η επιφανειακή συγκίνηση σε συνδυασμό με το κολλύριο στο μάτι για το απαραίτητο δακρύβρεχτο εφέ, αλλά ευτυχώς την κατάσταση έσωσαν οι τραγουδιστές. Μία βέβαια έκλεψε την παράσταση για μένα. And you know how I feel about her...



Ανατριχιαστικά καλό τραγούδι. Ελπίζω όλο το "Bionic" να είναι εξίσου καλό.

BRB xx

Thursday, January 14, 2010

Katharine McPhee: Unbroken

Κατά κανόνα οι "απόφοιτοι" του American Idol, στην προσπάθειά τους να αποδείξουν τις φωνητικές τους δυνατότητες, ξεκινάν την όποια καριέρα τους με ένα άλμπουμ συνήθως pop/rock που περιέχει (όσο γίνεται) μεγάλες ερμηνείες, μπόλικες δόσεις κιθάρας και πολλά τραγούδια προσαρμοσμένα στα μέτρα του αμερικανικού ραδιοφώνου. Άλλες φορές πετυχαίνουν (Kelly, Carrie) και άλλες όχι (uhm, the rest?). H Katharine McPhee, που ήρθε δεύτερη στον 5ο κύκλο του σόου, ακολούθησε άλλη κατεύθυνση και έτσι το ομότιτλο της άλμπουμ ήταν γεμάτο με pop/r'n'b κομμάτια γραμμένα κυρίως από τον Danja και την Kara DioGuardi. Αν και ήταν αρκετά ενδιαφέρον και είχε σχετικά καλή πορεία στο Billboard, δεν έφερε την απήχηση που αναμενόταν και κατά συνέπεια η RCA την... αποδέσμευσε. Τρία χρόνια πέρασαν από τότε και να που η Katharine επέστρεψε ανανεωμένη μουσικά και εμφανισιακά.

Για να τελειώνουμε με το εμφανισιακό, αναρωτιέμαι πόση προσπάθεια χρειάζεται για να μετατρέψεις μια όμορφη κοπέλα σε ξεπλυμένο σκιάχτρο. Προφανώς ήθελε να γίνει πιο "edgy" και σοβαρή για να ταιριάζει με τη μουσική της αλλά δυστυχώς απέτυχε παταγωδώς. Μόνο edgy δεν είναι μ' αυτή την πλατίνα, μάλλον έτοιμη για την πίστα τη λες.

Somebody needs to fire their stylist...

Τέλος μ' αυτό τώρα, ας περάσουμε στο μουσικό μέρος. Με το "Unbroken" η Katharine μπαίνει για τα καλά στο χώρο της pop/rock οπότε ακολουθεί αντίστροφη πορεία απ' τους συναδέλφους της στο Idol. Το σίγουρο είναι ότι της πάει. Η φωνή της ίσως να μην είναι η πιο χαρακτηριστική αλλά μπορεί εύκολα να προσαρμοστεί σε διάφορα είδη. Στα credits υπάρχουν μερικά εντυπωσιακά ονόματα από την singer-songwriter σκηνή της Αμερικής (Rachael Yamagata, Ingrid Michaelson, Paula Cole) αλλά και της Αγγλίας (Lucie Silvas). Εκ των πραγμάτων το άλμπουμ δεν προοριζόταν για τεράστια επιτυχία και αυτό φάνηκε όταν η ημερομηνία κυκλοφορίας μεταφέρθηκε από τον Οκτώβριο του 2009 στον Ιανουάριο του 2010 (ο Ιανουάριος είναι ο λιγότερο εμπορικός μήνας από μουσικής άποψης και σχετικά λίγα αντίτυπα μπορεί ένα cd να πάει καλά στα charts). Ακόμα κι έτσι όμως το "Unbroken" έφτασε μόλις στη θέση #27 και μάλλον δεν πρόκειται να ταράξει τα νερά στο μέλλον.

Το δυνατό του σημείο είναι η συνεκτικότητα, είναι δηλαδή ένα σύνολο πέρα για πέρα "solid" (που λένε και οι βάρβαροι). Έχει μια πορεία και έναν σκοπό, αρχίζει να φτιάχνει έναν κόσμο από το πρώτο κομμάτι και τον ολοκληρώνει στο τελευταίο χωρίς παρατράγουδα. Στις τρεις πρώτες θέσεις βρίσκουμε τρία από τα καλύτερα κομμάτια που έχουν ως κύριο άξονα το "νέα γυναίκα πληγωμένη τραγουδά" άλλα όχι τόσο δραματικά. Το πιάνο στο "It's Not Right" και η ηλεκτρική κιθάρα στο "Keep Drivin'" είναι οι καλύτερες μουσικές στιγμές του άλμπουμ ενώ στα δυο πρώτα συναντάμε δυο πολύ πιασάρικα ρεφραίν και πιθανόν να μπορούσαν να σταθούν καλά ως ραδιοφωνικά singles (όπως και το "How"). Τα "Last Letter", "Surrender" και "Faultline" είναι πιο υποτονικά χωρίς να χάνουν εντελώς το ενδιαφέρον τους ενώ το "Terrified" είναι χαλαρά το καλύτερο τραγούδι του άλμπουμ, τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά. Το καλύτερο όμως είναι οι φωνές της Kat και του Jason Reeves που ταιριάζουν απόλυτα μεταξύ τους και με το τραγούδι. Από τις μπαλάντες "Anybody's Heart", "Unbroken" και "Say Goodbye" ξεχωρίζει η πρώτη και συνεχίζουμε με αυτή τη σειρά. Ακόμα ένα αξιοπρόσεχτο κομμάτι είναι το "Lifetime" με μια πιο folksy ενορχήστρωση και κλισέ inspirational στίχους που όμως πετυχαίνουν το στόχο τους. Τα υπόλοιπα είναι πάνω κάτω του ίδιου ύφους και δεν εντυπωσιάζουν ιδιαίτερα, εκτός ίσως από το παιχνιδιάρικο "Brand New Key".

Γενικά δεν είναι ένας δίσκος που αγαπιέται από το πρώτο άκουσμα, αλλά δεν παίρνει και τραγικά πολύ ώρα για να τον μάθεις. Τα hooks έχουν μπει πολύ διακριτικά στα τραγούδια και η παραγωγή είναι καθαρή και μελωδική. Οι στίχοι είναι λιγότερο παιδικοί από τα περισσότερα Idol άλμπουμ που βγαίνουν κάθε χρόνο χωρίς βέβαια να αποφεύγουν τα κλισέ. Το μεγαλύτερο πρόβλημα του "Unbroken" είναι πως πλησιάζει επικίνδυνα τα λημέρια του adult contemporary, πράγμα που σημαίνει ότι του λείπει κάπως ο ενθουσιασμός και η ζωντάνια που αρμόζει σε μια 25χρονη. Το είδος αυτό τα τελευταία χρόνια έχει βαλτώσει και το κοινό του αποτελείται από άτομα άνω των 40 και, στο μεγαλύτερο ποσοστό, από γυναίκες. Επομένως όποιος καλλιτέχνης κινείται προς τα εκεί, γνωρίζει ότι δεν έχει και πολλά να περιμένει από πωλήσεις. Όχι άδικα βέβαια, αφού όπως είπαμε το είδος πάσχει σε θέματα ενέργειας. Δεν εγγυώμαι ότι δεν θα βαρεθείς σε μερικά σημεία όπως δεν εγγυώμαι και ότι θα το ακούς για πολύ καιρό. Για όσο όμως κρατήσει, το άλμπουμ είναι μια καλή προσπάθεια από τη McPhee που όμως δε τη βοηθάει να τραβήξει τις εντυπώσεις. Πάντως όταν κατά περιόδους θα σου έρχεται η όρεξη να ακούς τέτοιου είδους μουσική, είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα θυμηθείς αυτό το cd και θα περάσεις ένα μελαγχολικό, "ενήλικο" απόγευμα. 7/10


Track List:


01. It's Not Right
02. Had It All
03. Keep Drivin'
04. Last Letter
05. Surrender
06. Terrified (feat. Jason Reeves)
07. How
08. Say Good bye
09. Faultline
10. Anybody's Heart
11. Lifetime
12. Unbroken
13. Brand New Key
14. Takes a Lot of Love
15. Help Me



Thursday, January 7, 2010

Ke$ha: Animal

Holla! Ιδανικό πρώτο review της νέας χρονιάς δε βρίσκεις; Ένα άλμπουμ με προοπτικές να πουλήσει πολλά εκατομμύρια. Μένει τώρα να δούμε αν οι προσδοκίες ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Η 22χρονη Kesha Sebert από τον πρώτο της κιόλας δίσκο έχει την τύχη να συνεργάζεται με δυο μεγαθήρια της σύγχρονης pop, τον Dr. Luke και τον Max Martin. Από την αρχή αντιμετωπίστηκε ως η νέα Lady GaGa πράγμα που, μέσα σε όλη του τη γελοιότητα, εξυπηρετεί καλά τα προωθητικά συμφέροντα της RCA. Η αλήθεια όμως είναι πως το "Animal" δεν μπορεί να έρθει σε άμεση αντιπαράθεση με το "Fame" ή το "Monster". Μοιάζουν όσο μοιάζουν όλα τα electro/pop/dance άλμπουμ που βγαίνουν αυτήν την περίοδο. Μια πιο ακριβής προσέγγιση της Ke$ha θα ήταν να την ονόμαζαν "Katy Perry της electropop", μιας και οι δυο τους έχουν πολύ περισσότερα κοινά στο ύφος και -ιδιαίτερα- στους στίχους απ' ότι η GaGa.

Σκοπός της Ke$ha ήταν να φτιάξει έναν δίσκο που να φέρνει χαρά στον κόσμο. "What I want to bring to the table is just fucking fun" δηλώνει με την αθυροστομία που την χαρακτηρίζει. Το ότι το καταφέρνει μπορώ να το πω. Το ότι κάνει και τίποτα άλλο πέραν αυτού δε μπορώ να το πω. Το "Animal" αποτελείται από τρίλεπτα potential hits όλα τους γραμμένα από την ίδια με την καθοριστική όμως συμβολή των Dr. Luke και Martin. Το στυλ τους είναι φανερό σε όλη τη διάρκεια και έχεις την εντύπωση πως κάποια τραγούδια για αλλού τα πήγαιναν και αλλού τους βγήκαν. Σε γενικές γραμμές, το "Tik Tok" είναι η καλύτερη στιγμή του άλμπουμ και λαμβάνει την αναγνώριση που του αξίζει. Κάπως έτσι, αλλά όχι τόσο καλό, είναι και το υπόλοιπο άλμπουμ. Σήμα κατατεθέν του είναι η χρήση 8-bit στοιχείων (αυτά τα blip blop από την μουσική των παλιών βιντεοπαιχνιδιών) στα περισσότερα κομμάτια. Ως σκέψη είναι καλή και δένει όμορφα όλο το σύνολο αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι πρωτότυπη - το ακούσαμε στο "Do It" της Nelly Furtado χρόνια πριν.

Ειρωνικά, το άλμπουμ ξεκινά με το "Your Love Is My Drug" του οποίου η εισαγωγή μοιάζει αρκετά με του Poker Face, but let's not gο there. Αυτό λοιπόν αρχίζει καλά αλλά μόνο στο ρεφραίν δείχνει την πραγματική του αξία ως party tune. Ακούγεται κάπως σαν τον Super Mario να παίζει Dance Dance Revolution, αν βγάζεις νόημα απ' αυτή την πρόταση. To "Take It Off" θα μπορούσα να το φανταστώ ψηλά στα charts παρά το γεγονός ότι γρήγορα καταντά μονότονο και επαναλαμβανόμενο but hey αυτό είναι μάλλον πλεονέκτημα στις μέρες μας. Το "Kiss n Tell" είναι το ιδανικό τραγούδι για να σουτάρεις τον μπερμπάντη γκόμενο που σου έχει σπιτωθεί και δεν είναι τόσο καταπληκτικός τώρα που το ξανασκέφεσαι λολ. Ακούγοντάς το το φαντάζομαι με εντελώς άλλη ενορχήστρωση, τύπου "My Life Would Suck Without You", αλλά ηλεκτροποιήθηκε για χάριν συνεκτικότητας. Είναι η κατηγορία "αλλού γι' αλλού" όπως είπα παραπάνω, στην οποία ανήκουν και τα "Party at a Rich Dude's House" και "Animal" που όμως δεν είναι τόσο καλά και απλά υπάρχουν για να γεμίζουν το χώρο. Το "Blah Blah Blah" μοιάζει με αυτά τα τραγούδια-φάρσες που βλέπουμε καμιά φορά στο YouTube και όσο το ακούω πιστεύω πως πραγματικά είναι μια φάρσα και έτσι πρέπει να αντιμετωπιστεί. "Don't be a little bitch with your chit chat, just show me where you're dick's at". Λολ ναι. Μακράν το πιο αστείο τραγούδι του άλμπουμ. Αλλά να έχει ακόμα ένα, το "Dinosaur" στο οποίο η Ke$ha περιγράφει το πως αντιμετωπίζει το φλερτ από τα ραμολιμέντα: you're just an old man / hittin' on me what / you need a cat scan! LMFAO!

Χόντρυνε η παράγραφος, πάμε γι' άλλα. Τι έμεινε; Α ναι, δεν μπορώ να μην αναφερθώ στο "Backstabber" που λάμπει στο δεύτερο μισό του άλμπουμ με τη ψευδο-brassy ενορχήστρωση του. Τα "Boots & Boys" και "VIP" μπαίνουν σε λίγο πιο ξεκάθαρα dance μονοπάτια αλλά σε αντίθεση με τα υπόλοιπα κομμάτια, παραμένουν σχετικά επίπεδα καθ' όλη τη διάρκειά τους και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, ειδικά στο δεύτερο. Τα "Stephen", "Hungover", "Blind" και "Dancing With Tears in My Eyes" δεν τα αναφέρω καν γιατί σε όλα υπάρχει κάποιο πρόβλημα είτε αυτό είναι η υπερβολικά ένρινη φωνή της Ke$ha είτε η ανεπιτυχής της προσπάθεια να γράψει κάτι "βαθύ". You might as well skip them.

All in all, το "Animal" δεν ήρθε για να αλλάξει την ιστορία της μουσικής ούτε για να διεκδικήσει μια θέση στα καλύτερα άλμπουμ του 21ου αιώνα. Είναι τόσο ξεδιάντροπα επιφανειακό που θα ήταν άδικο να το κρίνεις ως κάτι άλλο πέρα από ένα cd για πάρτυ. Οι στίχοι του αγγίζουν τα όρια του γελοίου αλλά δε θα μπορούσαν να είναι κάτι διαφορετικό εφόσον αυτή είναι η εικόνα που προωθεί η τραγουδίστρια για τον εαυτό της. Έχοντας αυτό υπ' όψη, δεν μπορείς να πεις τίποτα για τις στιχουργικές της ικανότητες. Είναι σίγουρα καλή στα χαβαλεδιάρικα αλλά θα πρέπει να γράψει και "κανονικά" αν θέλει να επιβιώσει. Παρ' όλα αυτά, δε μιλάμε σε καμία περίπτωση για ένα τέλειο άλμπουμ. Έχει κακά τραγούδια, fillers και καμιά φορά ανυπόφορες ερμηνείες. Η φωνή της δεν είναι τίποτα το ιδιαίτερο και μένει να δούμε πώς θα τα καταφέρει στα live. Σίγουρα κρατάει καλή παρέα αλλά όπως συνέβη και με το πρώτο άλμπουμ της "αντιπάλου", αναρωτιέμαι πόσο θα άξιζε αν βγάζαμε τα 3-4 τραγούδια που αποτελούν τα θεμέλιά του. Χωρίς αμφιβολία πολύ λιγότερο από τα αντίτυπα που θα πουλήσει. 6/10


Track List:

01. Your Love Is My Drug
02. TiK ToK
03. Take It Off
04. Kiss n Tell
05. Stephen
06. Blah Blah Blah (feat. 3OH!3)
07. Hungover
08. Party at a Rich Dude’s House
09. Backstabber
10. Blind
11. Dinosaur
12. Dancing With Tears in My Eyes
13. Boots & Boys
14. Animal
15. VIP
16. Tik Tok (Wolfedelic club mix)
17. Dirty Picture (feat. Taio Cruz)




PS: Για demos και λοιπά περάστε από εδώ.

Monday, January 4, 2010

The Twenty of 2009

Hey hey hey! Crappy New Year everybody! Αφού το ξέρεις ότι θα είναι crappy και η χρονιά και η δεκαετία οπότε γιατί να μη το πάρεις απόφαση από τώρα; Εξάλλου δε μένει και πολύς καιρός μέχρι το 2012. Armageddon awaits! :P

Όπως κάθε χρόνο, δημοσιεύτηκαν και φέτος τα πιο επιτυχημένα singles [link] και albums [link] της χρονιάς από το United World Chart. Γενικά θεωρείται αξιόπιστο και δεν υπάρχει τίποτα παρόμοιο εκεί έξω για να συγκρίνουμε οπότε, μας αρέσει δε μας αρέσει, μόνο αυτό έχουμε. Για ακόμα μια φορά λοιπόν μάζεψα τα 20 πιο επιτυχημένα του 2009 σε μια και μόνο συλλογή για να δούμε τι άκουγε ο κόσμος τη χρονιά που πέρασε. Το πιθανότερο είναι να τα έχεις ήδη όλα, ειδικά αν κατέβαζες συστηματικά όλα τα Now του έτους αλλά τέσπα. Σημειωτέον ότι στα singles οι αριθμοί δεν είναι πωλήσεις αλλά βγαίνουν με το point system του UWC που κάπου το εξηγεί αλλά βαριέμαι να ψάξω, πάντως συνυπολογίζει και τις πωλήσεις.

Πρωταθλήτρια των singles ήταν φυσικά η Lady GaGa με τριπλή παρουσία, που όμως απειλήθηκε από τους Black Eyed Peas και τις βλακείες τους στις θέσεις 2 και 3. Η ανυπόφορη τετράδα της χρονιάς συμπληρώνεται από το "Right Round" στο #4 και το "I Know You Want Me" στο #7. Τα υπόλοιπα λίγο ως πολύ ακούγονται. Τουλάχιστον υπάρχουν μερικά που πραγματικά μου αρέσουν (θέσεις 5 και 11). Το 10 το κατέστρεψε η κωλοWind, το 13 δεν ήταν όσο καλό θα έπρεπε, το 9 είναι καλό όσο και να το μισούν. Εσύ πόσα έπιασες; λολ


Track List:

1. Lady GaGa - Poker Face
2. Black Eyed Peas - I Gotta Feeling
3. Black Eyed Peas - Boom Boom Pow
4. Flo Rida - Right Round (feat. Ke$ha)
5. Lady GaGa - Just Dance (feat. Colby O'Donis)
6. Beyoncé - Halo
7. Pitbull - I Know You Want Me (Calle Ocho)
8. David Guetta - Sexy Chick (feat. Akon)
9. Kings of Leon - Use Somebody
10. Katy Perry - Hot N Cold
11. Taylor Swift - Love Story
12. Lady GaGa - Paparazzi
13. Kelly Clarkson - My Life Would Suck Without You
14. Jay Sean - Down (feat. Lil Wayne)
15. David Guetta - When Love Takes Over (feat. Kelly Rowland)
16. Jason Mraz - I'm Yours
17. T.I. - Dead and Gone (feat. Justin Timberlake)
18. Jay-Z - Empire State of Mind (feat. Alicia Keys)
19. Miley Cyrus - Party in the U.S.A.
20. The All-American Rejects - Gives You Hell

Στα άλμπουμ (που μετρώνται κανονικά οι πωλήσεις), με ένα μόλις μήνα η κυκλοφορίας η Susan Boyle αναδεικνύεται Βασίλισσα της χρονιάς αφήνοντας πίσω Lady GaGa, Black Eyed Peas, Taylor Swift μέχρι και τον Michael Jackson. Το "I Dreamed a Dream" βρίσκεται και πέμπτη συνεχή εβδομάδα στην κορυφή του Billboard, ενώ οι πωλήσεις του σταθερά ξεπερνούν το μισό εκατομμύριο ανά εφταήμερο μόνο στην Αμερική. Τι να πω πια, the world likes drama. I do too, αλλά όχι και τόσο.

Cool mash-up with (mostly) hideous songs!