Friday, November 5, 2010

Brandon Flowers: Flamingo

Βrandon Flowers! Is it love, hate? What's it gonna be? O frontman των Killers εκμεταλλεύτηκε το hiatus της μπάντας του για να κυκλοφορήσει τον πρώτο του προσωπικό δίσκο, απαλλαγμένος από όλα τα στοιχεία που τους έκαναν τόσο δημοφιλείς. Εντάξει όχι και τόσο απαλλαγμένος. :P Μου έκανε εντύπωση ότι ένα σεβαστό ποσοστό των κριτικών που διάβασα ήταν βασικά προσωπικές επιθέσεις στον Flowers γιατί ξέρω γω την έχει δει κάπως και yada yada yada who cares? (Πρώτη παράγραφος εδώ - lol wtf are you talking about?) Γενικά πάντως το Flamingo έλαβε τη στάνταρ bipolar αντιμετώπιση των Killers, ίσως λίγο πιο χλιαρή. Same old same old.

Ακολουθώντας πιστά την παράδοση του συγκροτήματός του, ο Flowers έγραψε έναν δίσκο που μαθαίνεται πιο εύκολα κι από το Πάτερ Ημών (pun intended). Το ότι δεν είχε ποτέ πρόβλημα να γράψει ένα κολλητικό ρεφρέν/κουπλέ/οτιδήποτε είναι γνωστό - όποιος έχει ασχοληθεί έστω και λίγο με Killers το ξέρει από πρώτο χέρι. Στο Flamingo λοιπόν έβαλε όλη του την τέχνη για να φτιάξει τραγούδια με hooks να ξεπροβάλλουν κάθε μισό λεπτό και στίχους που σου μένουν χωρίς καν να το καταλάβεις. Γεγονός είναι ότι έχει βάλει πολύ πράμα από θρησκευτικές αναφορές (Μορμόνος γαρ και αφοσιωμένος μάλιστα). Προσωπικά δεν με ενοχλούν καθόλου, εξάλλου αρκετές από αυτές σηκώνουν και άλλες ερμηνείες πέραν της καθαρά θρησκευτικής. Μαζί μ' αυτό υπάρχουν και αρκετές αναφορές σχετικά με το τζόγο - διότι κατάγεται από το Λας Βέγκας και από εκεί πήρε και το όνομα του το άλμπουμ (το Flamingo είναι γνωστό καζίνο της περιοχής, δεν αναφέρεται στο πτηνό). Επομένως το να ήθελε να τονίσει στο ντεμπούτο του ακριβώς αυτά που τον καθόρισαν ως καλλιτέχνη το καταλαβαίνω και το σέβομαι. Επιπλέον θεωρώ ότι αν δεν το έχει βάλει κάποιος αμέτι μουχαμέτι να ενοχληθεί από την "υπερβολική θρησκευτικότητα" και απλά αφεθεί στην άρτια παραγωγή και την ανεμπόδιστη ροή του άλμπουμ, θα το ευχαριστηθεί πραγματικά.

Σαφώς πιο χαμηλών τόνων από τη δισκογραφία των Killers, το Flamingo είναι σαν να πήρε κάποιος τις πιο χαλαρές στιγμές του Sam's Town και του Day & Age και να τις έδεσε επιμελώς σε ένα σύνολο. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι δεν έχει και τα φόρτε του. Το εισαγωγικό "Welcome to Fabulous Las Vegas" είναι ένα φωνακλάδικο καλωσόρισμα στην πατρίδα του Flowers, που αν και βουτηγμένη στην αμαρτία παραμένει άκρως γοητευτική. Η αλήθεια είναι πως δεν ανήκει στα αγαπημένα μου αλλά είναι ό,τι πρέπει για να δώσει μια σπρωξιά στο όλο πράγμα και νομίζω ότι η πραγματική του αξία θα φανεί όταν εκτελεστεί ζωντανά μπροστά σε κοινό. Ακολουθούν δυο πραγματικά αξιολάτρευτα κομμάτια: το "Only the Young" είναι ένα αφόρητα νοσταλγικό γύρισμα στο παρελθόν από αυτά που ο Brandon έχει στο τσεπάκι του και είναι πρακτικά αδύνατο να μην αγαπήσεις το "Hard Enough" με ένα από τα πιο πιασάρικα ρεφρέν των τελευταίων ετών - συν τα φωνητικά της Jenny Lewis που εναρμονίζονται ιδανικά με τα δικά του για ένα warm and fuzzy αποτέλεσμα. ^_^ Το "Jilted Lovers & Broken Hearts" ανεβάζει τους ρυθμούς και ήταν από τα πρώτα που μου κόλλησαν αλλά σε γενικές γραμμές μοιάζει με απομεινάρι του Day & Age, ενώ το "Playing With Fire" δανείζεται στιχάκια από το "Bling (Confession of a King)" και γενικά τραβάει λίγο περισσότερο απ' ό,τι θα έπρεπε, σώζεται όμως λόγο κουπλέ.

Από κει και πέρα όμως τα πράγματα κινούνται μόνο προς το καλύτερο. Η ικανότητά του Brandon ως storyteller γίνεται εμφανής με το "Was It Something I Said?" που περιγράφει ένα ατυχές αμερικάνικο love story, αλλά πραγματικά λάμπει με την country γοητεία του "The Clock Was Tickin'" που ξεκινά από την παλιομοδίτικη και κλισέ εξιστόρηση μιας τυπικής ζωής σε κάποια νοτιοδυτική πολιτεία της των ΗΠΑ και σε σφαλιαρίζει ξαφνικά με την all-american συγκίνησή του, που προσωπικά βρίσκω πολύ συμπαθητική, τ' ομολογώ. Το "Magdalena" δεν θα πρέπει να εξέπληξε όποιον ενδιαφέρθηκε να ακούσει το τελευταίο πράγμα που κυκλοφόρησαν οι Killers πριν το hiatus, το χριστουγεννιάτικο "Happy Birthday Guadalupe". Με έντονο μεξικάνικο στοιχείο και όμορφα backing vocals, μιλάει για ένα πνευματικό ταξίδι προς τη λύτρωση και είναι εξαιρετικό δείγμα του πώς μπορούν οι religion-heavy στίχοι να μετατραπούν σε ένα απολύτως ευχάριστο και αναζωογονητικό άκουσμα. Το lead single "Crossfire" έχει όλα αυτά που έκαναν το Day & Age τόσο αξιαγάπητο καθώς και μια από τις καλύτερες φωνητικά στιγμές του Brandon.

Το "On the Floor" αν το δει κανείς εντελώς κυριολεκτικά είναι μια περιγραφή κάποιου που προσεύχεται, αλλά αυτή είναι μια κάπως στενόμυαλη προσέγγιση. Κάθε στίχος εδώ είναι και μια διαφορετική εικόνα και το συναίσθημα που στην αρχή είναι τόσο λεπτό κορυφώνεται στο τέλος με την προσθήκη μιας έξοχης gospel χορωδίας. Τέλειο - αν και προτιμώ μακράν την ακουστική έκδοση (2.0). Για τα bonus tracks της deluxe edition το λιγότερο που θα μπορούσε να πει κανείς είναι ότι αξίζουν τα λεφτά τους. Το "Jacksonville" διαθέτει την τελειότερη παραγωγή ολόκληρου του cd: το αξιαγάπητα στομφώδες ύφος των Killers ντύνεται με την ηλεκτρονική κάπα του Stuart Price για να δώσει ένα μεγαλειώδες κομμάτι με ανατριχιαστικό ρεφρέν. Εύχομαι να είχε γράψει περισσότερα σαν κι αυτό. Την ίδια ηλεκτρονική ουσία έχει το ατμοσφαιρικό "Right Behind You" και το "I Came Here to Get Over You" που όμως την σπάει με λίγο ακορντεόν σε καίρια σημεία.

Για να τελειώνουμε λοιπόν μ' αυτό το σεντόνι (phew!), έχω να πω ότι βρήκα το ντεμπούτο του Brandon Flowers απόλυτα γοητευτικό. Με την πρώτη ακρόαση κιόλας ξεχώρισα μερικά κομμάτια και με μερικές ακόμα (δλδ πολλές γιατί δε μπορούσα να το σταματήσω) το είχα μάθει απ' έξω. Δεν είναι δίσκος που χρειάζεται ιδιαίτερη επιμονή για να εντοπίσεις τις αρετές του, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι ρηχός - αν σε σημεία τείνει προς την αυταρέσκεια. Βρίσκω τον Flowers εξαιρετικό songwriter. Ναι ίσως έχει κάποιες "εμμονές" αλλά η ικανότητά του να δημιουργεί εικόνες είναι απίστευτη. Μπορεί να μέσα στο στίχο να σου πετάξει μια τοποθεσία που δεν έχεις ιδέα που βρίσκεται (πχ η 'Sonora' στο "Μadgalena" ή πιο παλιά το 'old Assam' στο "Neon Tiger") και παρ' όλα αυτά να την δεις ξεκάθαρα μπροστά στα μάτια σου! Όσο για την συνολική παραγωγή του άλμπουμ δεν έχω άλλο σχόλιο πέραν του ότι είναι αψεγάδιαστη. Προσεγμένη μέχρι τη μικρότερη λεπτομέρεια χωρίς να καλύπτει ή να πνίγει ποτέ το συναίσθημα. Συνυπολογίζοντας το γεγονός ότι φωνητικά αποδίδει για άλλη μια φορά πάρα πολύ καλά, μιλάμε για ένα cd το οποίο απ' όπου και να το πιάσεις περνάει τη βάση με άνεση. Εντάξει δεν πρόκειται να βγάλει κανένα κλασικό κομμάτι τύπου "Mr. Brightside" αλλά αυτά που έχει σίγουρα αξίζουν τα megabytes τους. Δεν ξέρω γιατί o Flowers είναι αντιπαθής σε πολύ κόσμο, εγώ τον αγαπώ μεν αλλά θα είχα κανένα πρόβλημα να το παραδεχτώ αν το άλμπουμ του ήταν μια σάχλα (Cheryl anyone?). Ευτυχώς όμως το μόνο που έχουμε εδώ είναι η επιβεβαίωση του ταλέντου ενός τραγουδιστή που έχει πολλά να προσφέρει στο μέλλον, μόνος ή με το συγκρότημα που τον ανέδειξε. 8/10


Track List:

01. Welcome to Fabulous Las Vegas
02. Only the Young
03. Hard Enough (feat. Jenny Lewis)
04. Jilted Lovers & Broken Hearts
05. Playing With Fire
06. Was It Something I Said?
07. Magdalena
08. Crossfire
09. On the Floor
10. Swallow It
11. The Clock Was Tickin'
12. Jacksonville
13. I Came Here to Get Over You
14. Right Behind You
15. On the Floor 2.0

Jacksonville (Fan-made video)


11 comments:

Anonymous said...

password: neverlandean.blogspot.com
__________________

http://www.megaupload.com/?d=V56KKHZA

or

http://depositfiles.com/en/files/2z1w54afj

or

http://hotfile.com/dl/80665989/e5b651b/f_I_4_m_1_n_g_0.rar.html

or

http://www.zshare.net/download/82384376d4e2fb00/

or

http://uploading.com/files/e11c8fam/f_I_4_m_1_n_g_0.rar/

or

http://www.megaupload.com/?d=Z81N7OQ2

or

http://depositfiles.com/en/files/4tm0d9hkt

or

http://rapidshare.com/files/422729436/F_L_4_M_1_N_G_0.rar
________________

password: neverlandean.blogspot.com

the writer said...

'Δεν ξέρω γιατί o Flowers είναι αντιπαθής σε πολύ κόσμo"
Μα γιατί με το μουστάκι ήταν μανάρι! Του έδινε μια άλλη γοητεία, τον έκανε να μοιάζει πολύ με Άγγλο τζέντλεμαν.
Άσε, απογοητεύτηκα κι από Nadine προσφάτως, το Messy Little Teardrops το έκανα review πρόσφατα και καλά θα κάνεις να περάσεις από 'κει!

George said...

Einai country album?? I hate country! Pantws mou kinhses th periergeia na to akousw! Xarhka pl p egra4es sentoni!!! Thats the neverakos we all know and love! Great,dude!

Tom said...

Εμένα μου πήρε καιρό αλλά το αγάπησα.

Αγανακτισμένη Έφηβη said...

συμπαθώ το flowers, συμπαθώ τους killers.
το άλμπουμ το βρήκα χλιαρό.
απλά θα παίξει το crossfire στα ραδιόφωνα για κάνα χρόνο και μετά θα εξαφανιστεί...
τίποτα το διαφορετικό-και περίμενα κάτι καλύτερο από τον brandon...

sugababe said...

Άσε τον Ομβρανδιο Λουλουδη και το φτηνιάρικο Las Vegas και έλα να καταγγείλουμε το φρικτό χρώμα των μαλλιών της Cheryl! ο λαός απαιτεί αλλαγή εδώ και τώρα!

sugababe said...

επίσης να καταγγείλω το γεγονός ότι ο Λουλουδης αντιγράφει το στυλακι του τραγουδιστή των Ονιράμα, Θοδωρή Μαραντίνη! ίδιος έχει γίνει! Α ρε Ελλάδα τι παιδιά βγάζεις! ενώ οι άλλοι, φτηνές απομιμήσεις! :p

provato said...

ίου ίου ίου ίου εις την νιοστή (εις την νΙΟΥστή, χιχιχι)

Neverlandean said...

@the writer,
εμένα δε μου άρεσε με το μουστάκι παραδόξως, τον προτιμώ φρεσκαδούρα! ΛΟΛ που είχες και προσδοκίες από Nadine.

@George,
δεν είναι country, μερικά τραγούδια φέρνουν προς το country. To σεντόνι ήταν παλιό απλά τώρα σας το άπλωσα. :P

@Tom,
όχι που ήταν z-sides του Sawdust! Υπερβολές.

@Αγανακτισμένη Έφηβη,
σιγά μην παίξει το Crossfire αλλά τέσπα. Next time then, αν υπάρξει.

@sugababe,
το κόκκινο λες; Δεν είναι κι άσχημο, γιατί αντιδράς έτσι; :P

Όσο για τη σύγκριση έλεος, ο Brandon είναι καλό γκομενάκι, ο Τεό είναι σα τεράστιο μεταλλαγμένο έμβρυο!

@provato,
you are banned from this blog ΦΟΡΕΒΑ!

Νίκος said...

Χάρηκα που επιτέλους έγραψες και για αυτό και που σου άρεσε. Το album είναι εξαιρετικό. Μου άρεσαν ιδιαίτερα τα: Only the young (btw είδες το video για αυτό το τραγούδι; είναι φοβερό!),Hard Enough, Crossfire, Jacksonville,The Clock Was Tickin.

PS: Είτε με μουστάκι, είτε χωρίς, το έθεσες πολύ σωστά: είναι καλό γκομενάκι.

Neverlandean said...

Well my dear, great taste may I say! Και τα 2 βίντεο είναι καλά, right?

Είναι καλό γκομενάκι ο μπαγάσας, γι' αυτό μάλλον τον ζηλεύουν! lol