Thursday, March 4, 2010

Marina & The Diamonds: The Family Jewels

Μαρίνα Λαμπρινή Διαμάντη. Όχι δεν είναι η ξαδέρφη μου απ' το χωριό ούτε η ανιψιά της Λίτσας Διαμάντη που αποφάσισε να κάνει καριέρα στο τραγούδι. Είναι απλά η Marina και εμείς είμαστε τα διαμάντια κι έτσι όλοι μαζί φτιάχνουμε τη Marina & The Diamonds. Αμφιβάλλω αν μιλάει καν ελληνικά, γιατί απ' ό,τι καταλαβαίνω ακούγοντας τα τραγούδια, μάλλον δεν έχει τις καλύτερες σχέσεις με τον Έλληνα πατέρα της (η μητέρα είναι Ουαλή). Θέλει δε θέλει πάντως, η Marina κουβαλάει μπόλικο ελληνικό αέρα μαζί της, πράγμα που την διαφοροποιεί σημαντικά από τις συνηθισμένες εύθραυστες Βρετανίδες ποπ σταρλέτες. Εγώ τώρα περιμένω να δω πότε θα αρχίσουν οι δηλώσεις "αυτή να στείλουμε στη Γιουροβίζιον" όταν φτάσουν τα νέα κατά τη χώρα μας. Όρεξη είχε.

Εβδομήντα κόπιες πούλησε το πρώτο της EP που το πουλούσε σε CD από το σουπερμάρκετ μέσω του Myspace της. Επτά μέρες (πάνω κάτω) πήρε στο παρθενικό της άλμπουμ να πουλήσει 60.000 αντίτυπα και να καταλήξει στο top 5 της Αγγλίας, σχεδόν 2,5 χρόνια μετά. Στο ενδιάμεσο κατάφερε σιγά σιγά να δημιουργήσει αίσθηση στην αγγλική ποπ σκηνή, τόσο με τη μεσογειακή εμφάνισή της αλλά κυρίως με τη μοναδική της φωνή. Στις 22 Φεβρουαρίου του 2010 έκανε επίσημα το ντεμπούτο της με το The Family Jewels, που γενικά προκάλεσε θετικές εντυπώσεις (9/10 από το NME - έκαναν και κάτι σωστό!) χωρίς να λείπουν όμως και οι ακραίες αντιδράσεις (1/5 σε μια μάλλον τεμπέλικη κριτική από την Independent). Regardless, το Family Jewels δεν είναι απλά ένα pop άλμπουμ για να περνάει η ώρα, αφού η Marina έχει πάει ένα βήμα παραπέρα. Έτσι δε θα βρεις τα κλασικά τραγούδια αγάπης που υπάρχουν στα περισσότερα cd του είδους ούτε και τα λεγόμενα floor fillers, θα βρεις όμως τραγούδια που μιλάν για καταναλωτισμό, τηλεοπτική αποχαύνωση και προβλήματα κοινωνικής συμπεριφοράς - όλα αυτά όμως με έναν απολαυστικά διασκεδαστικό τρόπο.

'Are you satisfied with an average life?' ρωτάει στο εισαγωγικό κομμάτι και ξεκαθαρίζει πως θα πετύχει ό,τι θέλει να πετύχει στη ζωή της με τους δικούς της όρους, χωρίς να ακούει τους καλοθελητές που βιάζονται να την κρίνουν και να την επαναφέρουν στον "ίσιο" δρόμο. Έτσι χύμα είναι σε όλη τη διάρκεια του άλμπουμ. Δεν υπάρχει στιγμή που να προσπαθεί να εξωραΐσει τα πράγματα. Στο "Shampain" νιώθει θεϊκά αντιμετωπίζοντας τον πόνο με σαμπάνια και απολαμβάνοντας την προβληματική της συμπεριφορά. Μια ενδοσκόπηση που έγινε τραγούδι είναι το "I Am Not a Robot", ένα κομμάτι εντελώς προσωπικό αλλά και τόσο relatable από τον καθένα. Δεν υπάρχει στιγμή στη ζωή του οποιουδήποτε που να μην έχει νιώσει σαν ρομπότ. Συνεχίζοντας εντονότερα την κοινωνική κριτική, πάμε στο "Girls" στο οποίο διαπιστώνει όλα εκείνα τα κλισέ που χαρακτηρίζουν τα σημερινά κορίτσια, την εμμονή τους με την νεότητα και την εξωτερική εμφάνιση και πώς ποτέ δεν μπόρεσε η ίδια να μπει σ' αυτή τη διαδικασία. Ακολουθεί ένα πραγματικό διαμάντι, το "Mowgli's Road" με τους αλληγορικούς και ευφυέστατους στίχους, τα εξωφρενικά φωνητικά και τα... κρωξίματα! Δεν βρίσκω συχνά τραγούδια που να πατάνε τόσο γερά στο σήμερα, να παρατηρούν με τον πιο έξυπνο τρόπο τα αρνητικά που χαρακτηρίζουν τον σύγχρονο άνθρωπο και να γελάνε τόσο απροκάλυπτα με τα χάλια του. Τα "κουζινικά" του "Mowgli's Road" ήταν καθοριστικά στο να ξεχωρίσω το Family Jewels ως ένα καταπληκτικό pop άλμπουμ που σε χαστουκίζει αυθάδικα με την άσχημη πραγματικότητα και να σε κάνει να το ευχαριστιέσαι.

Το "Obsessions" είναι στην ουσία 'μια μέρα απ' τη ζωή της Marina' μόνο που εδώ ξεχνάμε ό,τι έχει να κάνει με κοινωνικά μηνύματα και μπαίνουμε σε καθαρά προσωπικά εδάφη, όπου μια βόλτα στο σούπερ μάρκετ μπορεί να δείξει με τον καλύτερο τρόπο το πόσο έχει βαλτώσει μια σχέση. Αλλά φευ! δεν μένουμε για πολύ εδώ γιατί ακολουθεί το "Hollywood" με τον uber-κλισέ τίτλο του και το uber-κλισέ θέμα του. Καταλαβαίνεις για τι πράγμα μιλάει μόνο και μόνο αναφέροντας αυτή τη λέξη. Κι όμως πώς να αντισταθείς στο τρόπο που την προφέρει, στο πόσο εύκολα σου μολύνει το μυαλό το ρεφραίν και στο πόσο δίκιο έχει όταν λέει 'I'm obsessed with the mess that's America'; Πολύ κοντά στο "Hollywood" βρίσκεται το "Oh No!" που μπήκε την τελευταία στιγμή στο άλμπουμ και αναφέρεται στο πόσο εύκολα χάνει κανείς τον έλεγχο και γίνεται αυτό που φοβόταν: I know exactly what I want and who I want to be / I know exactly why I walk and talk like a machine / I'm now becoming my own self-fulfilled prophecy / Oh no! Αμέσως πριν απ' αυτό, βρίσκεται το πιο παράξενο τραγούδι του άλμπουμ το "Hermit the Frog", το οποίο δεν καταλαβαίνω ακριβώς για τι μιλάει αλλά μάλλον είναι για ένα αγόρι που την πλήγωσε και "έσπασε το γυάλινο μπαλόνι της" (aka την καρδιά της). Το πιο διεστραμμένο κομμάτι, στιχουργικά μιλώντας.

Και έχουν μείνει πια μόνο τα αμιγώς "προβληματικά" τραγούδια. Η τριάδα "The Outsider", "Rootless" (υπέροχα 60s reminiscent κουπλέ) και "Numb" (δραματικά, σχεδόν επικά φωνητικά) ασχολείται με τις δυσκολίες που έχει η Marina να ανταποκριθεί σε αυτά που οι άλλοι περιμένουν, το πώς κλείνεται στον εαυτό της και νιώθει χαμένη και με το αν αξίζει όλο αυτό μόνο και μόνο για να φτάσει κανείς στην κορυφή. Στα τελευταία κομμάτια "Guilty" και "The Family Jewels", κάνει σαφείς αναφορές στη σχέση με τον πατέρα της. Στο μεν πρώτο δείχνει ένα πιο ευαίσθητο και πληγωμένο πρόσωπο (I was just a kid and all I really wanted was my father) ενώ στο δεύτερο φαίνεται πιο αποστασιοποιημένη και σκληρή (oh don't you find it strange, only thing we share is one last name). Προτιμώ σαφώς το "The Family Jewels" από τη μία για την στοιχειωμένη του ατμόσφαιρα και από την άλλη γιατί το "Guilty" είναι η μόνη στιγμή του άλμπουμ που μπορεί η φωνή της να χαρακτηριστεί υπερβολική (ή και ενοχλητική για κάποιους).

So there, αυτό είναι πάνω κάτω ό,τι συναντά κανείς ακούγοντας το άλμπουμ. Προφανώς η Marina δεν έχει κανένα πρόβλημα στη στιχουργική και μπορεί εύκολα να εκφράσει αυτά που νιώθει άμεσα ή σχετικά κρυμμένα, πάντα όμως αιχμηρά και στο στόχο. Μπορώ να ταυτιστώ με πολλά κομμάτια ή να την νιώσω στα υπόλοιπα γιατί απλά σε τραβάει απόλυτα μέσα στο τραγούδι με στίχους που τους καταλαβαίνεις εύκολα και ερμηνείες γήινες αλλά εντυπωσιακές. Γενικά, όλη η αύρα της είναι σταθερά γήινη. Μάλιστα το Family Jewels είναι τόσο αντι-αιθέριο που θα έλεγε κανείς ότι η καλλιτέχνις έχει αλλεργία σε οτιδήποτε αέρινο και λεπτεπίλεπτο. Τίποτα όμως δε θα ήταν το ίδιο χωρίς την μοναδική φωνή της. Λάτρεψα το πόσο "μέσα" στα τραγούδια βρίσκεται, το πόσο διαρκής και έντονη είναι η παρουσία της από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Είναι σα να σου λέει "είναι το δικό μου σιντί και θα φωνάξω, θα σπάσω τη φωνή μου, θα κρώξω και θα τονίσω την τελευταία συλλαβή όπου θέλω, όσο θέλω γιατί έτσι θέλω"! Ταυτόχρονα, δεν εξαιρεί ποτέ τον εαυτό της από τις καταστάσεις που αφηγείται. Κάνει κοινωνική κριτική αλλά ποτέ δεν υποστηρίζει ότι η ίδια είναι καλύτερη. Αυτό είναι που εμποδίζει το άλμπουμ να γίνει διδακτικό και εκνευριστικά inspirational, αν και εύκολα θα μπορούσε. Μουσικά την έχουν κατηγορήσει ότι γράφει απλές μελωδίες και σκαρφίζεται τρόπους ώστε να τις κάνει να ακούγονται πιο πολύπλοκες και εξεζητημένες. Και ρωτώ, από πότε αυτό είναι αρνητικό; Δεν είναι αυτό ένα ξεκάθαρο σημάδι ταλέντου; Σύμφωνοι, δεν είναι οι αριστουργηματικές παραγωγές που θα γράψουν ιστορία αλλά ταιριάζουν γάντι στην ουσία του Family Jewels. Τουλάχιστον αυτή δεν αναλώθηκε στο "βάρεμα του τέντζερη" που τίμησαν μέχρι αηδίας οι La Roux πέρσι αλλά κανείς δε φάνηκε να παρατηρεί. Hopefully, η pop της δεκαετίας που μόλις άρχισε θα συγγενεύει περισσότερο με τη γλυκιά αγένεια της Marina παρά με την ακατάσχετη φλυαρία της (κάθε) Ke$ha ή την ψευδο-intellectual μεγαλοπρέπεια της GaGa (καλά με αυτήν ας μοιάζει αλλά με βελτιώσεις). Γιατί δεν κατάλαβα πότε η rock και η folk κατοχύρωσαν την πατέντα της πραγματικά relatable μουσικής. Εδώ το Μαρινάκι-Λαμπρινάκι άλλα λέει... 9.5/10 (oh what the hell) 10/10


Track List:

01. Are You Satisfied?
02. Shampain
03. I Am Not a Robot
04. Girls
05. Mowgli’s Road
06. Obsessions
07. Hollywood
08. The Outsider
09. Hermit The Frog
10. Oh No!
11. Rootless
12. Numb
13. Guilty
14. The Family Jewels

CUCKOO!!



"Hollywood infected your brain, you wanted kissing in the rain"




9 comments:

Anonymous said...

password: neverlandean.blogspot.com
_________________

http://rapidshare.com/files/357655396/M_4_R_1_N_F__J_L_W_S.rar.html

or

http://www.megaupload.com/?d=SC5TUZTP

or

http://depositfiles.com/en/files/yqehjz5fa

or

http://hotfile.com/dl/30776658/6846842/M_4_R_1_N_F__J_L_W_S.rar.html

or

http://www.zshare.net/download/73197927f0f74221/

or

http://www.badongo.com/file/20919057

or

http://uploading.com/files/63c27754/M_4_R_1_N_F__J_L_W_S.rar/

or

http://www.2shared.com/file/11779597/a067c67c/M_4_R_1_N_F__J_L_W_S.html
_________________

password: neverlandean.blogspot.com

musicbug said...

Xairomai pou s'arese ki esena to album tis toso poly, kai genikws ston kosmo. Epitelous kati pou tha mporousame na'maste perifanoi oi Ellines:-) Kathe fora kollaw kai me allo kommati entometaxy, einai i seira tou "Shampain". Super album!
Kalimera

christo said...

λοιπόν, σούπερ τα αλτέρνατιβ, αλλά θέλουμε review της τζούλιας asap

Νίκος said...

Ωραίο album, επιτέλους λίγο διαφορετικοί στίχοι.
Απλώς η φωνή της είναι (λίγο) εκνευριστική σε μερικά σημεία.

Ελληνίδα ε; Μπράβο στην κοπέλα.

Το ότι έχει τραγούδι με τον τίτλο Shampain να το θεωρήσω καθαρή σύμπτωση με την περίπτωση της τζούλιας;

plasticfeathers said...

Είμαι στην πρώτη ακρόαση,μου αρέσει πολύ!
Είναι πολύ καλό υλικό,ίσως μου ξενίζει λίγο που δεν φτάνει σε "κορύφωση" με τη φωνή της.Δλδ από όλο το άλμπουμ χρησιμοποιεί τη μουσική στο μέγιστο, χορωδιακά,παράξενα φωνητικά,κόσμος χαμός,γελάκια,παιδάκια,της παναγιάς τα μάτια που λέει ο λόγος αλλά τη φωνή δεν την πολυχρησιμοποιεί κάτι που προσωπικά με ξενερώνει και κάτι παραπαπαμ τύπου ε οκ...αυτά μου τη δίνουν, βάλε κανένα ηλεκτρονικό εκεί ή καμία να κρωζει παρά να μου τονίζεις την επανάληψη επειδή άνθρωποι είμαστε βαριόμαστε!αυτά!
:)

Neverlandean said...

@musicbug,
ε όχι και επιτέλους, τόσο καιρό είχαμε τον Dean Monroe. Στα κωλοδάχτυλα των Γερμανών εμείς απαντάμε με high-class gay πορνό. :P

@christo,
τι ριβιού να της κάνεις αυτηνής, οποιοδήποτε ερασιτεχνικό πορνοβίντεο βρεις στο ίντερνετ είναι καλύτερο απ' το δικό της.

@Νίκος,
της Τζούλιας ήταν ακριβή της Μαρίνας δεν ξέρουμε σίγουρα. Τι σημασία έχει βέβαια αφού η Τζούλια δεν καταλάβαινε τίποτα. λολ

@plasticfeathers,
πώς δε φτάνει σε κορύφωση δλδ; Τι θες τύπου Celine Dion στο My Heart Will Go On; :P Άθρωπέ μου, στο 100% του δίσκου τραγουδάει πώς γίνεται να μη χρησιμοποιεί τη φωνή της; XDDDDDDDD

Tom said...

Δεν το πιστεύω ότι το ποστ της Μαρίνας έχει τόσο λίγα κόμμεντς! Ντροπή σε όλους!!!

Neverlandean said...

Όταν μιλάει η μουσική τα λόγια περισσεύουν!

Anonymous said...

Fresh links

http://www.multiupload.com/JOU3929LAM

no pass