Friday, December 31, 2010

New Year

Τελικά ο χρόνος είναι η πιο ηλίθια εφεύρεση του ανθρώπου. Ο χρόνος και το iPad. Καλή χρονιά σε όλους με υγεία και τι να πω για το 2011, do your best.



Rewind PLEASE!

Friday, December 24, 2010

Turkeys in a Box

(Season's Greetings. Πόσο απαίσιο;)

Είχα υπολογίσει το χριστουγεννιάτικο ποστ να αφορούσε το ένα και μοναδικό χριστουγεννιάτικο cd που χρειάζεσαι πραγματικά αλλά oh well βαρέθηκα, οπότε ορίστε αυτό το σύντομο!

Politically correct ευχή: Καλές Γιορτές / Happy Holidays / Season's Greetings (ugh)
Politically incorrect ευχή: Καλά Χριστούγεννα! Πέντε η ώρα το χάραμα θα χτυπήσει αύριο την καμπάνα ο παπάς για να μου διαταράξει τον αμαρτωλό ύπνο! Εννοείται πως δε θα πάω, είναι βάρβαρο!

Καταθλιπτικό εορταστικό τραγούδι: Iodine από την αγαπημένη Siobhan Donaghy. Και πολιτικό και κοινωνικό και καταθλιπτικό μήνυμα! Αυτά είναι ταλέντα!



We're like turkeys in a box
Our feathers all plucked off
And we're all ready for Christmas day
Here's the paradox
We're like presents all wrapped up
And we can't wait for you to give us away

Εορταστική προστυχιά για το 2010: Bo Dixon! Yay!


Γιατί αν είσαι τυχερός μπορεί να σου κατέβει αυτό από την καμινάδα! Είναι να σου κάτσει. Για την ακρίβεια εσύ θα του κάτσεις λολ!

Wednesday, December 22, 2010

4 χριστουγεννιάτικα cd που δεν χρειάζεσαι πραγματικά

Ήρθαν τα Χριστούγεννα κι η Πρωτοχρονιά! Κανονικά αυτό το ποστ θα έπρεπε να γίνει αρχές Δεκέμβρη για να προλάβεις τα ακούσεις τα παρακάτω άλμπουμ αλλά γι' άλλη μια φορά θα πάω ενάντια στις συμβάσεις και θα τα δώκω τώρα! Εξάλλου δεν τα χρειάζεσαι πραγματικά. :P


Susan Boyle ~ The Gift

Ποιος είπε ότι στην εποχή μας οι μόνες που πουλάνε είναι οι τσουλίτσες που έχουν κάνει το autotune ψωμοτύρι; Η SuBo εδώ και δυο χρόνια τις έχει φάει όλες! Δε πα να είσαι η Rihanna ή η Lady Gaga, η SuBo θα σου φάει το θρόνο μέσα απ' τα χέρια! Τα άλμπουμ της είναι σούπερ φθηνά να φτιαχτούν γιατί αποτελούνται μόνο από διασκευές (άρα γλιτώνεις στιχουργούς και συνθέτες) και πουλάνε σαν λαγάνες την Καθαρά Δευτέρα. Άργησε να της έρθει αλλά τελικά της έκατσε. Ας είναι. Όπως λέει η μάνα μου κάθε φορά που δεν κερδίζουμε το λαχείο/τζόκερ: "τουλάχιστον ας τα πήρε κανένας κακομοίρης". Όσο για το σιντί είναι ασυγχώρητα unréviewable γιατί δολοφονεί 2 αγαπημένα κομμάτια. Πρώτα το καημένο το "Hallelujah" για το οποίο πρέπει να βγει νόμος παγκοσμίου εφαρμογής που θα απαγορεύει να το κάνει cover όποιος γουστάρει. Το είπε ο Jeff Buckley, μετά πέθανε και μετά πέρασε στην ιστορία! Μην προσπαθείτε άλλο, φτάνει! Επίσης εκτελεί στα 5 μέτρα το "Don't Dream It's Over" των Crowded House. Όχι. Όχι αυτό το τραγούδι. Γενικά το cd βάλτο όταν έρθουν οι φίλες της μαμάς για επίσκεψη και τις περάσει στο καλό σαλόνι για λικέρ Eoliki.


Glee ~ Glee: The Music, The Christmas Album

Wow, guess what? More GLEE! Τι άλλο να πω γι' αυτή τη σειρά; Μας αρέσει αλλά τη βαριόμαστε ταυτόχρονα. Όσο για τα τραγούδια, ειλικρινά το μόνο άτομο που ξέρω να ακούει όλα τα cd της σειράς λυσσασμένα είναι ο Wrong Guy. Κατά τ' άλλα, μες την τέχνη και την κουλτούρα το μπλογκ του. :P


Katharine McPhee ~ Christmas Is the Time to Say I Love You

Η ζεστή φωνή της Katharine McPhee θα φανταζόταν κανείς ότι είναι ιδανική για χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Είναι αλλά πόσα να καταφέρει όταν η παραγωγή του cd είναι σούπερ ανάλατη και ενίοτε άκυρη; Μετά την "ποιοτική" στροφή της, η Kat έχει πέσει θύμα του άθλιου μάρκετινγκ της εταιρίας της και της εκνευριστικής μειλιχιότητας που χαρακτηρίζει την adult contemporary μουσική. Ανάθεμα στη Celine Dion. Ασυγχώρητη η δολοφονία ενός πολύ αγαπημένου μου χριστουγεννιάτικου, του "Silver Bells". Μέχρι και η Καιτούλα το είπε καλύτερα.


Mariah Carey ~ Merry Christmas II You

Για το τέλος, η Βασίλισσα των Χριστουγέννων, αυτή που τα άρχισε όλα όταν το 1994 έβγαλε ένα χριστουγεννιάτικο cd που τελικά πούλησε καμιά δεκαπενταριά εκατομμύρια αντίτυπα και κάθε χρόνο πουλάει κι από κάτι! Όλα αυτά χάρη στο εξαιρετικό "All I Want for Christmas Is You" και στην ανάγκη του κόσμου να ξοδεύει λεφτά σε άχρηστα πράγματα την περίοδο των εορτών. Οι καιροί άλλαξαν από τότε και οι πωλήσεις της Mariah ούτε κατά διάνοια αγγίζουν εκείνα τα επίπεδα, οπότε τι καλύτερο από το να προσπαθήσει να επαναλάβει το εγχείρημα για να μαζέψει λεφτουδάκια τώρα που θα έρθουν και τα δίδυμα. Διασκεύασε λοιπόν άλλο ένα μάτσο παραδοσιακών χριστουγεννιάτικων τραγουδιών, έκανε ένα υποτιμητικό remix στο κλασικό "All I Want for Christmas" και έβγαλε ως διάδοχό του το "Oh Santa!". Με 300.000 κόπιες να έχουν φύγει ως τώρα η προσπάθεια ήταν μάλλον αποτυχημένη. Θα πάρει από μια πιπίλα με διαμαντάκια στα μωρά και τέλος. Το κακό πάντως έγινε και τώρα όλοι βγάζουν χριστουγεννιάτικα cd ελπίζοντας να συμβεί αυτό που συνέβη στη Mimi το 1994. Δεν πρόκειται.

Έβγαλε και η Jessica Simpson χριστουγεννιάτικο cd αλλά πόσο πια να κυλιστώ στο βούρκο, λυπήσου με!

ΥΓ: Μη μου αρχίσετε τα ευχετήρια, θα γίνει ειδικό ποστ με την αξία που του πρέπει!!

Wednesday, December 15, 2010

Rihanna: Loud

Η εποχή της Κόκκινης Rihanna έφτασε. Ποια να είναι άραγε η μασονική σημασία του κόκκινου / ροζ / φούξια που τόσο πολύ προωθείται στο Loud; Who cares. :P Μετά από ένα άλμπουμ που έκανε τους σκεπτικιστές (hi!) να τη δουν με άλλο μάτι, η Rihanna επιστρέφει φέτος με ένα cd που περιέχει λίγα καινούρια πράγματα και πολλά hints στις παλιότερες δουλειές της. Αν το Rated R περιέγραφε την "οδύσσεια μιας ξεριζωμένης", αυτό εδώ μας περιγράφει την επόμενη μέρα. Η "ξεριζωμένη" έχει βάψει το μαλλί κατακόκκινο με φυσική βαφή Κορρέ και είναι πλέον καλά αλλά όχι χωρίς σημάδια. Με τον κίνδυνο να φανώ απρεπής θα κάνω μια παρατήρηση: τελικά ένα χέρι ξύλο της χρειαζόταν για να τραγουδήσει κανένα κομμάτι της προκοπής. There I said it. :D

Αν μη τι άλλο, το άλμπουμ αυτό θα κρατήσει τη Rihanna στη θέση που βρίσκεται σήμερα στην παγκόσμια μουσική βιομηχανία (δλδ κάπου μέσα στο top 3). Από την άλλη, μοιάζει με ένα greatest hits αφού έχει τα πάντα: ολίγον Καραϊβική από τα early years, ολίγον dance από τις μεγάλες δόξες του GGGB και ολίγον από τις σαδομαζοχιστικές τάσεις της περασμένης χρονιάς. Και φυσικά μπόλικη r'n'b που είναι το παντεσπάνι στην τούρτα. Αυτό μπορεί γενικά να φαίνεται καλή ιδέα και όντως τις περισσότερες φορές δουλεύει, αλλά εκ των πραγμάτων κλέβει κάτι από την πρωτοτυπία. Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχουν στιγμές που να σε αφήνουν με ανοιχτό το στόμα όπως έγινε με το Rated R. Επίσης το βρήκα κάπως άνιση την κατανομή των τραγουδιών ανάμεσα στο πρώτο και το δεύτερο μισό του άλμπουμ (με το πρώτο φυσικά να νικάει κατά κράτος). Ευτυχώς όμως, τα θετικά του Loud είναι αρκετά για να το ξεχωρίσουν από την υπόλοιπη σούπα και έχει κάποια τραγούδια που αξίζει να ξέρεις.

Το lead single "Only Girl (In the World)" είναι ένα τεράστιο anthem με μεγάλα φωνητικά (που φαντάζομαι θα έχει πρόβλημα να τα εκτελέσει live χα!) και είναι σχεδόν αδύνατο να μην σε παρασύρει το ρεφρέν του. That being said, μου έκανε εντύπωση που το επέλεξε για πρώτο single. Διότι όταν βγήκε το "Who's That Chick?" αποφάσισε να μην το συμπεριλάβει στο Loud επειδή της φάνηκε "safe". Όμως και το "Only Girl" δε θα μπορούσε να το τραγουδάει η Kelly Rowland ή τέσπα οποιοδήποτε τσιράκι του David Guetta και να κάνει την ίδια επιτυχία; Παρ' όλα αυτά, είναι καλό τραγούδι ακόμα κι αν το έχουμε ακούσει ξανά. Στις καλύτερες στιγμές, η Rihanna σαμπλάρει Avril Lavigne και φτιάχνει το "Cheers (Drink to That)", ένα γλυκόπικρο ύμνο στο Σαββατοκύριακο που ναι μεν έχει ένα μήνυμα 'μια ζωή την έχουμε', αλλά η διάθεσή του παραπέμπει σε παρακμιακές κραιπάλες για δυστυχείς losers. Amazing! Παρακαλώ προσέξατε την παραμόρφωση των φωνών στο 3:27 - get it? :D Ή μας βγάζει όλους μαλάκες που τη λυπόμασταν πέρσι και τώρα μας ανακοινώνει με ένα εκρηκτικό χορευτικό beat πως οι αλυσίδες και τα μαστίγια την εξιτάρουν ("S&M")! Ανώμαλη αντίδραση ασφαλώς. Ή μας περιγράφει πόσο ωραία την πηδάει (συμβολικά - or not) o Drake στο "What's My Name?" με μια αιθέρια ενορχήστρωση που κανονικά δε θα ταίριαζε καθόλου στους στίχους αλλά να που το αποτέλεσμα είναι παραπάνω από ικανοποιητικό. Ή σαμπλάρει Enya (freaking Enya!) και αποχαιρετά το προβληματικό της παρελθόν ήρεμα και ονειρικά ("Fading"). Το απόλυτο ζεν. Ή τραγουδά το δικό της "Bohemian Rhapsody" που λαμβάνει χώρα σε ένα παλιομπάρ των Μπαρμπέιντος, στο πιο πιστό στην παράδοση της Rihanna τραγούδι του άλμπουμ ("Man Down").

Στις αμφισβητούμενες στιγμές από την άλλη ανήκει το "Skin" που θυμίζει Rated R περισσότερο απ' όλα, αλλά χωρίς την αντίστοιχη τελειότητα. Είναι σεξουλιάρικο αλλά τόσο αργό και μονότονο που σε παίρνει ο ύπνος πριν καν αρχίσει η διασκέδαση. Το "Complicated" πάλι εύχομαι να ήταν διασκευή του κλασικού τραγουδιού της Lavinge με ένα twist γιατί σίγουρα εκείνο περιγράφει πολύ καλύτερα την ίδια κατάσταση. Επίσης δεν είμαι φαν της στριγκιάς στο συγκεκριμένο. Το "California King Bed" θα ταίριαζε καλύτερα σε μια Beyoncé και παρά το ότι είναι συμπαθητικό, δε νομίζω ότι θα πάρει καμιά ιδιαίτερη θέση ανάμεσα στις μπαλάντες της Rihanna - όχι ότι το συγκεκριμένο σύνολο είναι τίποτα ιδιαίτερο αλλά τέσπα. Για το "Love the Way You Lie" το μόνο που έχω να πω είναι ότι ποτέ δε μου έκατσε ως τραγούδι, χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Απλά δεν έκανε κλικ. Γενικώς αρέσει πάντως. Ξέχασα τη συνεργασία με τη Nicki Minaj. Θε μου όχι άλλη Minaj, όχι άλλο κάρβουνο! Αν μαζέψουμε όλον τον κόσμο με τον οποίο έχει συνεργαστεί αυτή, θα φτιάξουμε ένα καινούριο κρατίδιο λολ! Τέσπα, καλό είναι το τραγουδάκι αλλά όχι τόσο ώστε να με αναγκάσει να ασχοληθώ εκτενώς μαζί του.

Αυτό είναι λοιπόν το επόμενο βήμα της Rihanna που κατά τα λεγόμενά της αποτελεί εξέλιξη στη μουσική της πορεία. Ναι όντως μερικά πραγματάκια που δοκίμασε τα πέτυχε διάνα (ειδικά τα samples) αλλά γενικώς εξέλιξη δεν το λες. Μάλλον ένα είδος ρετροσπεκτίβας (omg chic), στην οποία τίμα τη ρίζα και την προφορά τη Μπαρμπαντιανή, φλερτάροντας και χορεύοντας στο κλαμπ και ενίοτε θυμάται τα γκανγκστερικά του Rated R. Διαπιστώνω ότι εδώ και 2 άλμπουμ ασχολείται περισσότερο ή λιγότερο με το γεγονός του ξυλοδαρμού. Είτε αυτό είτε εμείς το εκλαμβάνουμε έτσι. Ό,τι και να συμβαίνει, πρέπει να κάνει κάτι. Αν ισχύει το πρώτο, πρέπει να το επιτέλους να το ξεπεράσει. Αν ισχύει το δεύτερο, πρέπει να βρει τρόπο να μην της βγαίνει έτσι. Όλο αυτό γιατί κάποια στιγμή θα βαρεθούμε να ακούμε πώς τα ξεπέρασε όλα και πόσο πληγώθηκε κλπ κλπ. Κάτι κάνει εδώ αλλά πάλι δεν το έχει αποδιώξει εντελώς. Γενικά πάντως, αν και βρίσκεται ένα κλικ πιο κάτω από το πέρσινο, το Loud είναι μια γέφυρα προς τη νέα εποχή της Rihanna που θα ξεκινήσει με το έκτο της άλμπουμ. Το καλό που της θέλω. 7/10


Track List:

01. S&M
02. What's My Name? (feat. Drake)
03. Cheers (Drink to That)
04. Fading
05. Only Girl (In the World)
06. California King Bed
07. Man Down
08. Raining Men (feat. Nicki Minaj)
09. Complicated
10. Skin
11. Love The Way You Lie, Part II (feat. Eminem)
12. Who's That Chick?
13. Love the Way You Lie, Part II (piano version)



Monday, December 13, 2010

Glee: The Music, Volume 4 + 25 Bonus Tracks

Θέλω να κάνω αυτό το ποστ απλά για να φύγει απ' το κεφάλι μου. Όσα πιστά gleeks προσέλθετε! Όλα τα τραγούδια από το πρώτο μισό της δεύτερης σεζόν συγκεντρωμένα εδώ. Για όσους δεν είδαν ακόμα το πιο πρόσφατο επεισόδιο θα δώσω ένα spoiler που όλοι γνωρίζαμε εκ των προτέρων: κέρδισαν τα sectionals ισοψηφώντας με τους άλλους τους χλιμίτζουρες που ήταν εντελώς βαρετοί. Δλδ έλεος! Το Glee επιστρέφει κάποια στιγμή του χρόνου αλλά βαριέμαι να κοιτάξω τώρα. Επίσης τελευταία όλο και πιο συχνά κάνω άλλες δουλειές στο pc όταν έρθει η ώρα να ερμηνεύσουν. Ειδικά κάτι μελοδραματικά της Rachel είναι ιδανικά για να τσεκάρεις τα mail σου. :P


Track List:

01. Glee Cast - Empire State of Mind
02. Glee Cast - Billionaire
03. Glee Cast - Me Against the Music
04. Glee Cast - Stronger
05. Glee Cast - Toxic
06. Glee Cast - The Only Exception
07. Glee Cast - I Want to Hold Your Hand
08. Glee Cast - One of Us
09. Glee Cast - River Deep, Mountain High
10. Glee Cast - Lucky
11. Glee Cast - One Love (People Get Ready)
12. Glee Cast - Teenage Dream
13. Glee Cast - Forget You (feat. Gwyneth Paltrow)
14. Glee Cast - Marry You
15. Glee Cast - Sway
16. Glee Cast - Just the Way You Are
17. Glee Cast - Valerie
18. Glee Cast - (I've Had) The Time of My Life
19. Glee Cast - Telephone
20. Glee Cast - Listen
21. Glee Cast - What I Did for Love
22. Glee Cast - ...Baby One More Time
23. Glee Cast - I'm a Slave 4 U
24. Glee Cast - Bridge Over Troubled Water
25. Glee Cast - I Look to You
26. Glee Cast - Losing My Religion
27. Glee Cast - Only the Good Die Young
28. Glee Cast - Papa Can You Hear Me?
29. Glee Cast - Don't Go Breaking My Heart
30. Glee Cast - Happy Days Are Here Again / Get Happy
31. Glee Cast - Sing!
32. Glee Cast - Le Jazz Hot
33. Glee Cast - Start Me Up / Livin' on a Prayer
34. Glee Cast - Stop! In the Name of Love / Free Your Mind
35. Glee Cast - Make 'Em Laugh
36. Glee Cast - Nowadays / Hot Honey Rag (feat. Gwyneth Paltrow)
37. Glee Cast - Singing in the Rain / Umbrella (feat. Gwyneth Paltrow)
38. Glee Cast - Ohio
39. Glee Cast - Don't Cry for Me Argentina (Chris Colfer solo)
40. Glee Cast - Don't Cry for Me Argentina (Lea Michele solo)
41. Glee Cast - The Living Years
42. Glee Cast - Hey, Soul Sister
43. Glee Cast - Dog Days Are Over

Το πρώτο cover της χρονιάς όμως ήταν εξαιρετικό! Καλύτερο απ' το αυθεντικό!


Sunday, December 5, 2010

Cheryl Cole: Messy Little Raindrops

Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί το 2007 ότι η Cheryl Cole θα γινόταν κάποτε το χρυσό κορίτσι της Αγγλίας aka αυτή που όλοι αγαπάν να μισούν; Σίγουρα όχι εγώ. Μετά από το hiatus των Girls Aloud, κατάφερε να πείσει κάποια μεγάλα κεφάλια εκεί στο Λονδίνο ότι μπορεί να τους φέρει πολλά λεφτά. Όχι ότι πρέπει να δυσκολεύτηκε και πολύ, αφού είχε ήδη ξεχωρίσει ως το πιο κοινωνικό και "τηλεοπτικό" μέλος του συγκροτήματος. Η συμμετοχή στο X Factor ήταν μια λίγο-πολύ αχρείαστη δικλείδα ασφαλείας σε μια solo καριέρα που ήταν προορισμένη να εκτοξευθεί. Η Cheryl είχε από πίσω ένα από τα πιο σταθερά fan bases που θα μπορούσε να ευχηθεί ένα συγκρότημα, ένα θεόσταλτο (όπως φάνηκε εκ των υστέρων) διαζύγιο και περίπου δυο τόνους από το λεγόμενο charisma. Το τι έκανε με όλα αυτά είναι μια άλλη ιστορία.

Σίγουρα κατάφερε να γίνει η #1 celebrity στο Ηνωμένο Βασίλειο. Δεν γίνεται να στερείς από μια Rihanna την πρώτη θέση στο chart και να θεωρείσαι τυχαία. Βέβαια η Rihanna κατέλαβε την κορυφή την επόμενη εβδομάδα διότι είναι διεθνής pop star και αυτό είναι κάτι που σίγουρα δεν έχει η Cheryl. But what about the music? Ah, the music... Στο ντεμπούτο της έκανε ένα μικρό πέρασμα ως guest στις παραγωγές και τα φωνητικά του will.i.am, ο οποίος, όντας σιχαμένος, προσέφερε την αναμενόμενη μετριότητα. Στην προσπάθειά της να αποστασιοποιηθεί εντελώς από τον ήχο των Girls Aloud, κατέφυγε σε παρωχημένα και μάλλον αξιοκαταφρόνητα r'n'b κατασκευάσματα, τα οποία παρ' όλα αυτά γέμισαν τα ταμεία της Polydor. Τη δεύτερη φορά η κατεύθυνση είναι σαφώς πιο pop και ο τίτλος σαφώς πιο retarded: Messy! Little! Raindrops!?

Μια γενική διαπίστωση προκύπτει αναλογικά: εφόσον υπάρχει λιγότερος will.i.am, αυτό το cd είναι καλύτερο από το ντεμπούτο. Δεν υπάρχει αντεπιχείρημα εδώ. Είναι μάλιστα αισθητά καλύτερο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μιλάμε για το άλμπουμ της χρονιάς (lol right). Πάντως για άλλη μια φορά δεν είναι αντιπροσωπευτικό της χαρωπής προσωπικότητας της Cheryl, αφού τις περισσότερες φορές πάνω από τα τραγούδια πλανάται μια κατήφεια ή τέλος πάντων κάτι που δείχνει βάσανο ή κόπο. Επιπλέον έχω την εντύπωση ότι προσπάθησαν να συμπεριλάβουν τέτοια κομμάτια ώστε να μην προκύψει πάλι ο ομογενοποιήμενος πολτός του 3 Words. Αυτό είχε ως συνέπεια να υπάρχουν τραγούδια κάπως ασύνδετα μεταξύ τους και, σε ακραία μορφή, τραγούδια που μπήκαν μόνο και μόνο επειδή είναι "διαφορετικά". Για παράδειγμα δεν μπορώ να φανταστώ νοήμονα άνθρωπο που να θεωρεί το "Promise This" κάτι παραπάνω από μέτριο. Σύμφωνοι, διαφέρει από το μέσο hit αυτή τη στιγμή αλλά είναι ενοχλητικό σαν μύγα, θες να του δώσεις μια με τη μυγοσκοτώστρα για να μη το ακούς πια!

Γενικώς το Messy Little Raindrops έχει πρόβλημα προσωπικότητας. Φυσικά δεν περίμενε κανείς τίποτα βαθυστόχαστα νοήματα αλλά ακόμα οι ευάλωτες στιγμές είναι επιτηδευμένες και χάνουν έτσι το στόχο τους. Ας πούμε το "Happy Tears" που αφορά τον χωρισμό της και θα έπρεπε να σε προκαλεί να συνδεθείς μαζί της σε ένα άλλο επίπεδο, περνάει απλά σαν ένα συνηθισμένο r'n'b κομμάτι για το ραδιόφωνο. Το μεγαλύτερο πρόβλημα του άλμπουμ όμως είναι τα φωνητικά. Το ότι η Chezza δεν είναι καμία τραγουδίστρια ολκής είναι γνωστό (προσωπικά τη θεωρώ την πιο αδύναμη από τις Girls Aloud, εκτός κι αν ραπάρει). Εδώ όμως χρειάζεται να περάσει τη φωνή της μέσα από εκατό μηχανάκια για να της δώσει λίγη έκταση και βάθος. Έχει κι αυτήν την τάση να τα τραγουδάει ψηλά και τότε είναι δύσκολο να συγκρατήσεις κανα δυο μορφασμούς ("Raindrops"). Μείνε στα μεσαία αγαπητή μου!

Δεν είναι όμως όλο τόσο χάλια. In a nutshell, όλες οι συνεργασίες δουλεύουν μια χαρά εκτός φυσικά από του will.i.am. Ας πούμε, το "Yeah Yeah" είναι ένα εξαιρετικό club anthem γεμάτο γυαλιστερά beats και μεγαλειώδεις glittery εκρήξεις στο ρεφρέν, πράγμα που με κάνει να σκεφτώ πώς θα ήταν αν η Cheryl έφτιαχνε το δικό της "Confessions on a Dance Floor" αντί να αναλώνεται σε αρρωστιάρικες urban-οειδείς σαχλαμάρες. Ή αντίθετα το "Better to Lie" που θα μπορούσε να είχε ξεπηδήσει από το E=MC² της Mariah και το "Amnesia" με τις καραϊβικές επιρροές θα μπορούσε να είναι ένδειξη του τι θα μπορούσε να συμβεί αν αποφάσιζε να δοθεί ολοκληρωτικά (ολοκληρωτικά όμως) σε αυτά τα urban/dancehall ρεύματα που της ταιριάζουν πολύ στο χορευτικό στυλ.

Αν θέλαμε να περιγράψουμε το άλμπουμ με λίγα λόγια θα λέγαμε ότι είναι μια Rihannesque προσπάθεια με πολλή βρετανικότητα. Οπωσδήποτε είναι ένα βήμα μπροστά από το 3 Words αλλά ακόμα έχει κανείς την αίσθηση ότι αυτή η κοπέλα δεν ξέρει πού ακριβώς θέλει να κινηθεί μουσικά. Δυο άλμπουμ και ακόμα δεν έχει βρει ένα προσωπικό στυλ. Κάποιες (λίγες) φορές καταφέρνει να λάμψει, άλλες λέει συμπαθητικά μα συνηθισμένα κομμάτια τύπου "The Flood" που είναι ό,τι πρέπει για τα playlists των ραδιοφώνων και τις περισσότερες κολλάει σε αυτά που (υποτίθεται ότι) είναι φτιαγμένα για να πουλήσουν, όπως το "Let's Get Down". Προσπαθώντας να ικανοποιήσει τους πάντες δεν παίρνει κανένα ρίσκο. Είναι λες και την πνίγουν οι δυνατότητές της γιατί μετά από τον εμπορικό θρίαμβο του ντεμπούτου θα της είχαν δώσει πολύ μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων την οποία προφανώς δεν εκμεταλλεύτηκε. Παρ' όλο λοιπόν που μιλάμε για ένα half-assed δίσκο, δεν είναι και εντελώς του πεταματού. Έχει τις στιγμές του, μια ικανοποιητική ροή, κάποια hooks που μπορεί να σε κρατήσουν πάνω από μήνα, είναι εύκολος στο αυτί και συνηθίζεται γρήγορα. Πέρασε τη βάση αλλά πλασάρεται ως άλλο ένα trend της εποχής. Barely good enough. 6/10


Track List:

01. Promise This
02. Yeah Yeah (feat. Travie McCoy)
03. Live Tonight
04. The Flood
05. Amnesia
06. Everyone (feat. Dizzee Rascal)
07. Raindrops
08. Hummingbird
09. Better To Lie (feat. August Rigo)
10. Let's Get Down (feat. will.i.am)
11. Happy Tears
12. Waiting
13. Promise This (Nu Addiction radio edit) *

*ο μόνος τρόπος να ακούσεις αυτό το τραγούδι ευχάριστα
( = recommended)



Tuesday, November 30, 2010

Now That's What I Call Music Vol. 77

Τελευταίο ποστ για το μήνα Νοέμβριο και από Δεκέμβρη θα τακτοποιήσουμε ό,τι εκκρεμότητες έχουμε αφήσει τόσο καιρό - hopefully. Now, is that what you call music? Δεν έχει σημασία, γιατί αυτά είναι τα τραγούδια που άκουσαν/αγόρασαν περισσότερο οι Αγγλίδες τους τελευταίους 3 μήνες. Σε ενδιαφέρει η γνώμη τους; Θα 'πρεπε. Respect στην Αγγλίδα listener. Όπως πάντα πρόκειται για ένα στραπάτσο καλών και κακών κομματιών που όπως και να 'χει τραβάν το αποτέλεσμα προς τα κάτω. Παρ' όλα αυτά μου αρέσει να τα έχω γιατί: 1) είναι οι εύκολη λύση όταν σε πρήζουν φίλοι και γνωστοί να τους γράψεις "χιτάκια" και 2) με αναγκάζουν οι συνήθεις obsessive compulsive λόγοι αρχείου. :P Πάντως εντύπωση μου κάνει ότι τραγούδια που δεν έκαναν δα και κανένα πάταγο, όπως τα τελευταία singles της Alesha Dixon και της Diana Vickers, βρίσκουν το δρόμο τους μέσα σ' αυτές τις συλλογές. Χμμμ....

Αυτό είναι ένα από τα καλά τραγούδια που συμπεριλαμβάνονται (sucks για τη λογοκρισία - "Forget You" πφφφ!)


(0:36 ain't that some shit? lol)


Track List CD#1:

01. Rihanna - Only Girl (In the World)
02. Katy Perry - Firework
03. Cheryl Cole - Promise This
04. Flo Rida - Club Can't Handle Me (feat. David Guetta)
05. Cee-Lo - Forget You
06. Taio Cruz - Dynamite
07. Tinie Tempah - Written in the Stars (feat. Eric Turner)
08. Mike Posner - Cooler Than Me
09. Enrique Iglesias - Heartbeat (feat. Nicole Scherzinger)
10. Usher - DJ Got Us Fallin' in Love (feat. Pitbull)
11. The Wanted - All Time Low
12. Olly Murs - Please Don't Let Me Go
13. Eliza Doolittle - Pack Up
14. Michael Bublé - Hollywood
15. Kylie Minogue - Get Outta My Way
16. The Saturdays - Higher (feat. Flo Rida)
17. Roll Deep - Green Light
18. Ne-Yo - Beautiful Monster
19. Duck Sauce - Barbra Streisand
20. Swedish House Mafia vs. Tinie Tempah - Miami 2 Ibiza
21. Tinchy Stryder - In My System
22. Diana Vickers - My Wicked Heart

Track List CD#2:

01. Bruno Mars - Just the Way You Are
02. B.o.B - Airplanes (feat. Hayley Williams)
03. The Script - For the First Time
04. Robbie Williams & Gary Barlow - Shame
05. Adele - Make You Feel My Love
06. Rumer - Slow
07. Shontelle - Impossible
08. Nelly - Just a Dream
09. Labrinth - Let the Sun Shine
10. Travie McCoy - Billionaire (feat. Bruno Mars)
11. Alesha Dixon - Drummer Boy
12. Mark Ronson & The Business Intl - Bang Bang Bang
13. Brandon Flowers - Crossfire
14. Mumford & Sons - The Cave
15. Plan B - Prayin'
16. Jay Sean - 2012 (It Ain't the End) (feat. Nicki Minaj)
17. N-Dubz - Best Behaviour
18. Jason Derülo - What If
19. Pixie Lott - Broken Arrow
20. Joe McElderry - Ambitions
21. McFly - Party Girl
22. Katy B - Katy on a Mission

On a completely different note, αδυνατώ να πιστέψω το πόσο καλά γκομενάκια έχουν γίνει οι McFly! Εγώ τους θυμόμουν από το Just My Luck με την μακαρίτισσα Lindsay Lohan (wat she's still alive???) που ήταν μες στο σπυρί και το teen angst (or w/e).

Yeah!


IKR?


IKR????? :D


Ορίστε και μια hot bitch Alesha για τους ανώμαλους!! ;P


x

Tuesday, November 23, 2010

Bewitched in 2010

Ποιος θυμάται τις B*Witched? Το συγκρότημα από την Ιρλανδία (welcome to the club btw lol) που ντυνόταν αποκλειστικά με denim και έκανε το riverdance την πιο hot χορευτική ρουτίνα στα κλαμπ το 1998; Που είχε μια ξανθιά, μια Ελληνίδα (η μόνη όμορφη αντικειμενικά) και δυο δίδυμες που έμοιαζαν τριαντάρες ενώ ήταν μόλις είκοσι; Ε guess what! Οι δυο τελευταίες τριαντάρησαν και επέστρεψαν πιο ανανεωμένες από ποτέ! Το bio τους λέει ότι μετά από 4 χρόνια προετοιμασίας και περισυλλογής (aka δε βρίσκαν εταιρία) οι αδελφές Edele και Keavy Lynch επανεφηύραν τους εαυτούς ως Barbarellas και ετοιμάζονται να βγουν στη δισκογραφία για άλλη μια φορά. Το πρώτο τους τραγούδι είναι το "Body Rock" και ήταν το daily pop briefing στο Popjustice όπου και το εντόπισα. Το PJ λέει ότι μόνο το ρεφρέν είναι τέλειο και τα υπόλοιπα μέτρια και πάνω κάτω έχει δίκιο αλλά εγώ εκτίμησα επιπλέον και τις κιθάρες από πίσω που θυμίζουν κάτι από "Like I Love You" στην εντελώς ηλεκτρονική εκδοχή του.



Το άλμπουμ τους αναμένεται να κυκλοφορήσει το 2011, αλλά κρίνοντας από την παρούσα κατάσταση με τα girl bands στην Αγγλία υπολόγιζε 2012 ή μην υπολογίζεις καθόλου. Πάντως οπωσδήποτε θα ήθελα να δω κι άλλα απ' τις Barbarellas. Με τέσσερα #1 στην πλάτη τους ως B*Witched και αρκετά χρόνια στην αφάνεια φαίνεται ότι ξέρουν τι κάνουν. Best of luck!


Track List:

01. Body Rock
02. Body Rock (Riffs & Rays radio edit)THIS O-M-G!
03. Body Rock (MHC radio edit)

Friday, November 19, 2010

Kimberley Walsh Will Hit You Right. Sorta.

Now that's a surprise! Από το πουθενά μας προέκυψε η πρώτη "solo" προσπάθεια του πιο παραμελημένου μέλους των Girls Aloud, της Kimberley Walsh. Να θυμίσω ότι Kimba είναι η πιο αγαπημένη μου Aloud γιατί είναι εντελώς προσγειωμένη, χορεύει τέλεια (όχι όπως η Cheryl όμως) και στα live είναι πάντα αξιοπρεπής (αντίθετα με τη Cheryl και ενίοτε τη Sarah). Plus she's hot! Το τραγούδι λέγεται "Like U Like" και το τραγουδάει ο Aggro Santos - μη με ρωτήσεις ποιος είναι αυτός, ιδέα δεν έχω. Πριν μήνες όμως έκανε μια επιτυχία στην Αγγλία με μια άλλη Kimberly, αυτήν από τις Pussycat Dolls, την οποία μπορείς να τη δεις εδώ.

Το κομμάτι δεν είναι τίποτα παραπάνω από το κλασικό hit που βγάζουν κάτι άθλιοι ράπερ τύπου Pitbull, Flo Rida etc στο οποίο ως συνήθως έχουν μια γυναίκα να τραγουδάει το ρεφρέν και ως συνήθως αυτό είναι το καλύτερο μέρος. Έτσι και εδώ το κομμάτι της Kimba είναι αρκετά καλό, οπωσδήποτε grower αλλά το υπόλοιπο είναι επιεικώς meh. Μάλλον το προτιμώ από το "Insatiable" και από το "Promise This" αλλά γενικά μέτρια πράγματα. Α 6 maybe? Bias included.



Χάλια μαλλί στο speed dating, θεά σε όλα τα υπόλοιπα, ο Aggro Santos uhhh άστο καλύτερα... ♫And you can have all of me tonight♫


1. Like U Like (feat. Kimberley Walsh) [Webrip]
2. Like U Like (feat. Kimberley Walsh) [MP4 Video]

Friday, November 12, 2010

The Short Life of Mini Viva

Σχεδόν ένα χρόνο πριν έγραφα για ένα πολλά υποσχόμενο ντουέτο από την Αγγλία, τις Mini Viva, που είχαν προκαλέσει αίσθηση με το πρώτο τους single "I Left My Heart in Tokyo". Και ενώ όλα πήγαιναν καλά, το επόμενο single "I Wish" που ήρθε μερικούς μήνες αργότερα, σκανδαλωδώς πάτωσε στη θέση #73. Και λέω "σκανδαλωδώς" γιατί δεν ήταν προορισμένο για τέτοια κατάληξη. Οι Xenomania έβαλαν όλη τους τη μαεστρία και έγραψαν ένα κομμάτι που αν το είχαν δώσει στις Girls Aloud θα είχε καρφωθεί στο #1 χωρίς πολλά πολλά. Επρόκειτο για το πρωτοξαδερφάκι του "Call the Shots" και πραγματικά ήταν ό,τι καλύτερο είχαν γράψει για κάποιον άλλον εκτός από τις Aloud. Με ένα pre-chorus πιο κολλητικό κι από τσίχλα μπλεγμένη σε μαλλιά και με ένα chorus που θα ζήλευε κι ο πιο ταλαντούχος παραγωγός να ακολουθεί, το "I Wish" θα έπρεπε να είχε μπει σε πάμπολλες λίστες με τα καλύτερα τραγούδια του 2009. Αλλά η ζωή δε τα φέρνει πάντα όπως τα περιμένεις. Αυτό το μικρό κομματάκι παραδείσου εκτός του ότι έχει αποδειχτεί ιδιαίτερα ανθεκτικό στο χρόνο για μένα, είναι εδώ και πολλούς μήνες το ξυπνητήρι μου - δλδ πράγμα ιερό, αφού με κόβει από τον γλυκό ύπνο!



Τότε σκέφτηκαν ότι μπορεί το "I Wish" να ήταν μια κακή συγκυρία και έπρεπε να ξαναπροσπαθήσουν. Έτσι ήρθε το "One Touch". Stomping beats + fierce lyrics + exploding synths = σίγουρη επιτυχία! Or not. Καμία φορά έχεις εκτελέσει τη συνταγή σωστά αλλά κανείς δε βρίσκεται τριγύρω για να τη δοκιμάσει. Θέση #114 για ένα από τα top 5 pop τραγούδια του 2010, ενώ οι μετριότητες της Cheryl αλωνίζουν στο chart. Oh dear...



Πριν από λίγες μέρες ήρθε το τέλος. Με επίσημη ανακοίνωσή τους οι Mini Viva έπαψαν πια να υπάρχουν. *SOB* Ήταν ό,τι πιο κοντινό σε Girls Aloud βγήκε ποτέ και είμαι σίγουρος ότι το άλμπουμ τους θα είχε μερικά κλασσικά κομμάτια που θα τα ακούγαμε μια ζωή. Φαίνεται πως μακριά από τη ναυαρχίδα τους οι Xenomania είναι καταδικασμένοι να μην περνάν ούτε δίπλα από το top 10. Hopefully, η Florrie και κάτι άλλες που είναι υπό την επιμέλειά τους θα τα πάνε καλύτερα. Ή, το ιδανικό, μετά την ατελείωτη φλόπα της Nadine να μαζωχτούνε οι άλλες και να στρωθούν στη δουλειά. Είμαι έτοιμος για ένα άλμπουμ που θα κάνει το Chemistry και το Tangled Up να ιδρώσουν σα γουρούνια!

Εδώ είναι όλα κι όλα όσα έχουν βγει από το αξιομακάριστο και αείμνηστο ντουέτο ημών. Ακόμα και τα demo τους είναι καλύτερα από τα τελειωμένα των Girls Can't Catch που διαλύθηκαν ήδη από το καλοκαίρι. But who even cared about them to begin with?


Track List:

01. I Wish
02. One Touch
03. Left My Heart in Tokyo
04. Bedroom Viber
05. I'm Hooked
06. Emotions of Love
07. What You Feel
08. I Wish (Cahill radio edit)
09. One Touch (Wideboys radio edit)
10. Left My Heart in Tokyo (Pete Hammond Retro Remix)

RIP Mini Viva. Εγώ και οι υπόλοιποι 46 fans σας πάνω στη Γη θα σας θυμόμαστε με αγάπη. :(

Friday, November 5, 2010

Brandon Flowers: Flamingo

Βrandon Flowers! Is it love, hate? What's it gonna be? O frontman των Killers εκμεταλλεύτηκε το hiatus της μπάντας του για να κυκλοφορήσει τον πρώτο του προσωπικό δίσκο, απαλλαγμένος από όλα τα στοιχεία που τους έκαναν τόσο δημοφιλείς. Εντάξει όχι και τόσο απαλλαγμένος. :P Μου έκανε εντύπωση ότι ένα σεβαστό ποσοστό των κριτικών που διάβασα ήταν βασικά προσωπικές επιθέσεις στον Flowers γιατί ξέρω γω την έχει δει κάπως και yada yada yada who cares? (Πρώτη παράγραφος εδώ - lol wtf are you talking about?) Γενικά πάντως το Flamingo έλαβε τη στάνταρ bipolar αντιμετώπιση των Killers, ίσως λίγο πιο χλιαρή. Same old same old.

Ακολουθώντας πιστά την παράδοση του συγκροτήματός του, ο Flowers έγραψε έναν δίσκο που μαθαίνεται πιο εύκολα κι από το Πάτερ Ημών (pun intended). Το ότι δεν είχε ποτέ πρόβλημα να γράψει ένα κολλητικό ρεφρέν/κουπλέ/οτιδήποτε είναι γνωστό - όποιος έχει ασχοληθεί έστω και λίγο με Killers το ξέρει από πρώτο χέρι. Στο Flamingo λοιπόν έβαλε όλη του την τέχνη για να φτιάξει τραγούδια με hooks να ξεπροβάλλουν κάθε μισό λεπτό και στίχους που σου μένουν χωρίς καν να το καταλάβεις. Γεγονός είναι ότι έχει βάλει πολύ πράμα από θρησκευτικές αναφορές (Μορμόνος γαρ και αφοσιωμένος μάλιστα). Προσωπικά δεν με ενοχλούν καθόλου, εξάλλου αρκετές από αυτές σηκώνουν και άλλες ερμηνείες πέραν της καθαρά θρησκευτικής. Μαζί μ' αυτό υπάρχουν και αρκετές αναφορές σχετικά με το τζόγο - διότι κατάγεται από το Λας Βέγκας και από εκεί πήρε και το όνομα του το άλμπουμ (το Flamingo είναι γνωστό καζίνο της περιοχής, δεν αναφέρεται στο πτηνό). Επομένως το να ήθελε να τονίσει στο ντεμπούτο του ακριβώς αυτά που τον καθόρισαν ως καλλιτέχνη το καταλαβαίνω και το σέβομαι. Επιπλέον θεωρώ ότι αν δεν το έχει βάλει κάποιος αμέτι μουχαμέτι να ενοχληθεί από την "υπερβολική θρησκευτικότητα" και απλά αφεθεί στην άρτια παραγωγή και την ανεμπόδιστη ροή του άλμπουμ, θα το ευχαριστηθεί πραγματικά.

Σαφώς πιο χαμηλών τόνων από τη δισκογραφία των Killers, το Flamingo είναι σαν να πήρε κάποιος τις πιο χαλαρές στιγμές του Sam's Town και του Day & Age και να τις έδεσε επιμελώς σε ένα σύνολο. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι δεν έχει και τα φόρτε του. Το εισαγωγικό "Welcome to Fabulous Las Vegas" είναι ένα φωνακλάδικο καλωσόρισμα στην πατρίδα του Flowers, που αν και βουτηγμένη στην αμαρτία παραμένει άκρως γοητευτική. Η αλήθεια είναι πως δεν ανήκει στα αγαπημένα μου αλλά είναι ό,τι πρέπει για να δώσει μια σπρωξιά στο όλο πράγμα και νομίζω ότι η πραγματική του αξία θα φανεί όταν εκτελεστεί ζωντανά μπροστά σε κοινό. Ακολουθούν δυο πραγματικά αξιολάτρευτα κομμάτια: το "Only the Young" είναι ένα αφόρητα νοσταλγικό γύρισμα στο παρελθόν από αυτά που ο Brandon έχει στο τσεπάκι του και είναι πρακτικά αδύνατο να μην αγαπήσεις το "Hard Enough" με ένα από τα πιο πιασάρικα ρεφρέν των τελευταίων ετών - συν τα φωνητικά της Jenny Lewis που εναρμονίζονται ιδανικά με τα δικά του για ένα warm and fuzzy αποτέλεσμα. ^_^ Το "Jilted Lovers & Broken Hearts" ανεβάζει τους ρυθμούς και ήταν από τα πρώτα που μου κόλλησαν αλλά σε γενικές γραμμές μοιάζει με απομεινάρι του Day & Age, ενώ το "Playing With Fire" δανείζεται στιχάκια από το "Bling (Confession of a King)" και γενικά τραβάει λίγο περισσότερο απ' ό,τι θα έπρεπε, σώζεται όμως λόγο κουπλέ.

Από κει και πέρα όμως τα πράγματα κινούνται μόνο προς το καλύτερο. Η ικανότητά του Brandon ως storyteller γίνεται εμφανής με το "Was It Something I Said?" που περιγράφει ένα ατυχές αμερικάνικο love story, αλλά πραγματικά λάμπει με την country γοητεία του "The Clock Was Tickin'" που ξεκινά από την παλιομοδίτικη και κλισέ εξιστόρηση μιας τυπικής ζωής σε κάποια νοτιοδυτική πολιτεία της των ΗΠΑ και σε σφαλιαρίζει ξαφνικά με την all-american συγκίνησή του, που προσωπικά βρίσκω πολύ συμπαθητική, τ' ομολογώ. Το "Magdalena" δεν θα πρέπει να εξέπληξε όποιον ενδιαφέρθηκε να ακούσει το τελευταίο πράγμα που κυκλοφόρησαν οι Killers πριν το hiatus, το χριστουγεννιάτικο "Happy Birthday Guadalupe". Με έντονο μεξικάνικο στοιχείο και όμορφα backing vocals, μιλάει για ένα πνευματικό ταξίδι προς τη λύτρωση και είναι εξαιρετικό δείγμα του πώς μπορούν οι religion-heavy στίχοι να μετατραπούν σε ένα απολύτως ευχάριστο και αναζωογονητικό άκουσμα. Το lead single "Crossfire" έχει όλα αυτά που έκαναν το Day & Age τόσο αξιαγάπητο καθώς και μια από τις καλύτερες φωνητικά στιγμές του Brandon.

Το "On the Floor" αν το δει κανείς εντελώς κυριολεκτικά είναι μια περιγραφή κάποιου που προσεύχεται, αλλά αυτή είναι μια κάπως στενόμυαλη προσέγγιση. Κάθε στίχος εδώ είναι και μια διαφορετική εικόνα και το συναίσθημα που στην αρχή είναι τόσο λεπτό κορυφώνεται στο τέλος με την προσθήκη μιας έξοχης gospel χορωδίας. Τέλειο - αν και προτιμώ μακράν την ακουστική έκδοση (2.0). Για τα bonus tracks της deluxe edition το λιγότερο που θα μπορούσε να πει κανείς είναι ότι αξίζουν τα λεφτά τους. Το "Jacksonville" διαθέτει την τελειότερη παραγωγή ολόκληρου του cd: το αξιαγάπητα στομφώδες ύφος των Killers ντύνεται με την ηλεκτρονική κάπα του Stuart Price για να δώσει ένα μεγαλειώδες κομμάτι με ανατριχιαστικό ρεφρέν. Εύχομαι να είχε γράψει περισσότερα σαν κι αυτό. Την ίδια ηλεκτρονική ουσία έχει το ατμοσφαιρικό "Right Behind You" και το "I Came Here to Get Over You" που όμως την σπάει με λίγο ακορντεόν σε καίρια σημεία.

Για να τελειώνουμε λοιπόν μ' αυτό το σεντόνι (phew!), έχω να πω ότι βρήκα το ντεμπούτο του Brandon Flowers απόλυτα γοητευτικό. Με την πρώτη ακρόαση κιόλας ξεχώρισα μερικά κομμάτια και με μερικές ακόμα (δλδ πολλές γιατί δε μπορούσα να το σταματήσω) το είχα μάθει απ' έξω. Δεν είναι δίσκος που χρειάζεται ιδιαίτερη επιμονή για να εντοπίσεις τις αρετές του, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι ρηχός - αν σε σημεία τείνει προς την αυταρέσκεια. Βρίσκω τον Flowers εξαιρετικό songwriter. Ναι ίσως έχει κάποιες "εμμονές" αλλά η ικανότητά του να δημιουργεί εικόνες είναι απίστευτη. Μπορεί να μέσα στο στίχο να σου πετάξει μια τοποθεσία που δεν έχεις ιδέα που βρίσκεται (πχ η 'Sonora' στο "Μadgalena" ή πιο παλιά το 'old Assam' στο "Neon Tiger") και παρ' όλα αυτά να την δεις ξεκάθαρα μπροστά στα μάτια σου! Όσο για την συνολική παραγωγή του άλμπουμ δεν έχω άλλο σχόλιο πέραν του ότι είναι αψεγάδιαστη. Προσεγμένη μέχρι τη μικρότερη λεπτομέρεια χωρίς να καλύπτει ή να πνίγει ποτέ το συναίσθημα. Συνυπολογίζοντας το γεγονός ότι φωνητικά αποδίδει για άλλη μια φορά πάρα πολύ καλά, μιλάμε για ένα cd το οποίο απ' όπου και να το πιάσεις περνάει τη βάση με άνεση. Εντάξει δεν πρόκειται να βγάλει κανένα κλασικό κομμάτι τύπου "Mr. Brightside" αλλά αυτά που έχει σίγουρα αξίζουν τα megabytes τους. Δεν ξέρω γιατί o Flowers είναι αντιπαθής σε πολύ κόσμο, εγώ τον αγαπώ μεν αλλά θα είχα κανένα πρόβλημα να το παραδεχτώ αν το άλμπουμ του ήταν μια σάχλα (Cheryl anyone?). Ευτυχώς όμως το μόνο που έχουμε εδώ είναι η επιβεβαίωση του ταλέντου ενός τραγουδιστή που έχει πολλά να προσφέρει στο μέλλον, μόνος ή με το συγκρότημα που τον ανέδειξε. 8/10


Track List:

01. Welcome to Fabulous Las Vegas
02. Only the Young
03. Hard Enough (feat. Jenny Lewis)
04. Jilted Lovers & Broken Hearts
05. Playing With Fire
06. Was It Something I Said?
07. Magdalena
08. Crossfire
09. On the Floor
10. Swallow It
11. The Clock Was Tickin'
12. Jacksonville
13. I Came Here to Get Over You
14. Right Behind You
15. On the Floor 2.0

Jacksonville (Fan-made video)


Thursday, October 28, 2010

Second Best TV Theme of 2010: The Big C

Νοικοκυρά των προαστίων ανακαλύπτει ότι πάσχει από καρκίνο και αποφασίζει τους λίγους μήνες που της απομένουν να τους περάσει χωρίς τους περιορισμούς που έχει θέσει στον εαυτό της όλη της τη ζωή. Φυσικά αυτός είναι ένας εντελώς τραγικός τρόπος για να περιγράψεις το "The Big C", το οποίο ότι δεν έχει σε πρωτοτυπία θέματος το αναπληρώνει με πραγματικά αστεία κείμενα, πολύ συμπαθείς χαρακτήρες και ερμηνείες με υπόσταση. Η πρωταγωνίστρια Cathy αντιμετωπίζει την κατάστασή της με κυνικότητα και θετική διάθεση, ενώ προσπαθεί -τώρα στο τέλος- να βρει κάτι που πραγματικά να την ενώνει με την ό,τι-να-ναι οικογένειά της, την αντικοινωνική γειτόνισσα, την απροσάρμοστη μαθήτριά της, κρατώντας όμως μυστική την κατάστασή της - προς το παρόν τουλάχιστον. Είναι σίγουρα μια από τις καλύτερες σειρές που άρχισαν φέτος (και σε λίγο τελειώνει λολ) και προβλέπω ότι θα κάνει αυτό το εντελώς heart-breaking δραματικό twist όταν φτάσει η ώρα της Cathy. Πόσες σεζόν μπορούν να το τραβήξουν αλήθεια;

Φυσικά ο κύριος λόγος που δεν θα το έχανα ποτέ είναι η Laura Linney. Την αγαπώ! Αν η σειρά έδειχνε απλά τη Linney να ρεύεται επί 25 λεπτά, θα την έβλεπα και τότε!



Μέσα σε όλες του τις αρετές, το "The Big C" έχει και ένα τέλειο opening theme που λέγεται "Game Called Life" και το ερμηνεύουν οι Leftover Cuties. Πρόκειται για μια σχεδόν τρίλεπτη jazzy, country-ish, ukulele-driven αναζήτηση του νοήματος της ζωής, με απόλυτα αληθινούς στίχους που σε αφήνουν σε μια γλυκόπικρη κατάσταση παραίτησης. Με άλλα λόγια, είναι αξιολάτρευτο! Στο δίνω μαζί με το πρώτο και μοναδικό τους EP με την ελπίδα ότι και τα υπόλοιπα τραγούδια θα έχουν την ίδια καραμελένια γεύση.


Track List:

01. Game Called Life
02. Lost in the Sea
03. Through It All
04. Happy Song
05. Do It All Over
06. Poker Face



It's so hard to turn your life over / Step out of your comfort zone
It's so hard to choose one direction / When your future is unknown

Is this some kind of a joke / Will someone wake me up soon
And tell me this was just a game we played
called life

Are we all really slaves by the hands of ourselves?
Did I really make all of those mistakes? / Am I really getting older?
Then why do I feel so lost?

Is this some kind of a joke / Will someone wake me up soon
And tell me this was just a game we played
called life

And at the end of the road is there someone waiting?
Do I get a medal for surviving this long?

Is this some kind of a joke / Will someone wake me up soon
And tell me this was just a game we played
called life...


Twentyeighthoctoberboredom

(Parading in the 10s)

ΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΚΑΤΑ!

This place smells of death and decay. (Δε θυμάμαι από πού είναι quote αυτό, έχω σπάσει το κεφάλι μου!)

Ουάου σήμερα είναι Εθνικιά Επέτειος. Είπα στη μάνα μου να μου φτιάξει μπακαλιάρο σκορδαλιά και μου είπε ότι αυτό το κάνουν την 25η Μαρτίου. DAMN! Ήθελα μπακαλιαράκια. Άσχετο, όταν κάνετε google image search τη λέξη "oxi" με μέτρια ασφαλή αναζήτηση (ούτε καν απενεργοποιημένη) σας βγάζει κι εσάς ένα πολύ εμφανίσιμο πέος; Ή είναι μόνο το δικό μου pc?

Σκαλίζω να βρω κάτι να ακούσω και εκεί γύρω στο 'M' βρήκα την ξεχασμένη από θεό κι ανθρώπους Margaret Berger και συγκεκριμένα αυτό:



Τελευταία η πιο καυτή μου φαντασίωση (well, lol) είναι να βρίσκω τραγούδια που θα μπορούσαν να τα είχαν τραγουδήσει οι Girls Aloud και να φτιάχνω υποθετικές tracklists του επόμενου cd τους. Μιας και δεν έχω απολύτως καμία ιδέα για το τι ποστ να κάνω, ορίστε πού κατέληξα μετά το τελευταίο revision πριν λίγα λεπτά:

1. Girls Aloud - Singapore (Chemistry leftover FFS)
2. Margaret Berger - Samantha
3. Mini Viva - Left My Heart in Tokyo (Pete Hammond Retro remix)
4. Mini Viva - One Touch
5. Mini Viva - I Wish
6. Sophie Ellis-Bextor - If You Go
7. Margaret Berger - Will You Remember Me Tomorrow?
8. Isabel Guzman - Mysterious
9. Mini Viva - I'm Hooked
10. Sophie Ellis-Bextor - The Distance Between Us

Σημείωση: η Nadine έχει πάρει πόδι στις ~φαντασιώσεις~ μου.

Πάω να κάνω publish ένα από τα drafts.

OK QUICK QUESTION:
Πόσο άχρηστο ήταν αυτό το ποστ; Σε μια κλίμακα από 1 (καθόλου) έως 10 (εντελώς).

Saturday, October 16, 2010

Glee: The Music, The Rocky Horror Glee Show

Oh dear! Το Glee έχει μπει σε έναν δρόμο ολισθηρό. Μπορεί κανείς να μου θυμίσει ποια είναι η υπόθεση της δεύτερης σεζόν; Γιατί 4 επεισόδια τώρα δεν έχω καταφέρει να την εντοπίσω. Έχουμε μπει πια σε μια διαδικασία που κάθε επεισόδιο είναι πρακτικά αυτοτελές. Εντάξει ήρθε η coach Beiste, ήρθε το ξανθό τεκνό (που λατρεύουμε btw) αλλά από κει και πέρα τι γίνεται; Sectionals, regionals, nationals? Anything? Πού πάμε; Το επόμενο επεισόδιο είναι (ακόμα) ένα αφιέρωμα στο Rocky Horror Show και αμφιβάλλω αν θα προσφέρει κάτι στην κυρίως πλοκή. Τουλάχιστον θα έχει Kurt να φοράει campy κοστούμια (instant win). Τίποτα τίποτα, αν το Glee ήταν μαρούλι θα είχε αρχίσει να μαυρίζει στις ακρούλες. Φέρτε την κοπριά! Σημείωση: δεν έχω δει ποτέ το Rocky Horror (Picture) Show. Απαράδεκτος; Oh well.


Track List:

01. Science Fiction Double Feature (is Santana a main character now?)
02. Damn It, Janet
03. Whatever Happened to Saturday Night?
04. Sweet Transvestite
05. Touch a Touch a Touch a Touch Me
06. There's a Light (Over at the Frankenstein Place)
07. Time Warp

Πάντως το highlight της εβδομάδας για μένα πλέον είναι το Community. Δεν υπάρχει αυτή η σειρά απλά. Το πιο αταίριαστο study group του Greendale είναι σε μεγάλα κέφια στη δεύτερη χρονιά του - όχι ότι δε μας πρόσφερε και μεγαλειώδη επεισόδια στην πρώτη (season 1 episode 23: best episode of any series, ever). Ως κωμωδία φυσικά αφήνει χιλιόμετρα πίσω το Glee. Άσε που είναι και μισό σε διάρκεια άρα πολύ πιο εύκολο να το παρακολουθώ αυτές τις δύσκολες ώρες.


S01E23 Inception style!



Friday, October 8, 2010

:(

Άκρα του τάφου σιωπή... Η αλήθεια είναι πως ναι, το μπλογκ έχει μπει σε δεύτερη μοίρα και δεν ξέρω για πόσο καιρό. Για να quotάρω και ένα πολύ αγαπημένο μου συγκρότημα "baby if we give it up, it's just a matter of time before all the heavy stuff comes back to bite your behind". Well, consider my butt officially bitten. Τι καλύτερο από το να ακούς μουσικές και μετά να γράφεις γι' αυτές και μετά να σχολιάζουν οι άλλοι και να γίνεται έτσι ένα ευχάριστο μπερδεγουέι; Δυστυχώς όμως πια δεν έχω τόσο χρόνο. Όχι μόνο για να γράψω αλλά και για να ακούσω. Ίσως να καλυτερέψει η κατάσταση στο μέλλον και θα προσπαθώ να κάνω κάτι τα Σαββατοκύριακα αλλά δεν μπορώ να πω με σιγουριά. Ίσως απλά να είμαι λίγο overwhelmed αυτή τη στιγμή (drama queen!) και σε λίγο καιρό να ξαναβρώ το ρυθμό μου. Θα δούμε.

Για να γελάσουμε λίγο ας δούμε το video του "Insatiable" της Nadine - you know, that girl from that group. :P Ομολογώ πως δεν το ήξερα ότι ο Καπετανίδης σκηνοθετεί και στο Ηνωμένο Βασίλειο, αμέε!



Ψάχνω να βάλω ένα μη-καταθλιπτικό τραγούδι που μου άρεσε τελευταία και αυτό είναι το μόνο που μου έρχεται στο μυαλό. Ξεδιάντροπο autotune η Rihanna που θα το γυρίσει κι αυτή σε dance pop με το καινούριο της άλμπουμ. Το τραγούδι είναι στην ίδια συνομοταξία με τα Τικτόκια και τις Καλιφόρνιες, αλλά προς το παρόν το μέσο ραδιοφωνικό hit κινείται σχεδόν τυφλά πάνω σ' αυτόν τον ήχο, από κει και πέρα εξαρτάται από το ποιο θα σου κάνει κλικ για οποιονδήποτε λόγο κι εμένα αυτό μου κλίκαρε. Must be the "crazy dita" part.



Ελπίζω να παίζει αυτό το τυχάρπαστο γαμίδι, έλεος με τα copyrights ένα σκατοτράγουδο θέλουμε να ακούσουμε πια!! Αγανακτώ!

Cheers! xoxo

PS: Έχω ένα ποστ αποθηκευμένο και κάποια στιγμή θα το βάλω, ίσως το Σ/Κ ίσως από βδομάδα.

Sunday, September 19, 2010

Alouette-ouette-ouette SHUT UP!!!

- Cherroll, doo yee theenks ay may flrop?
- You kno it gurlfrand!


Oh Chezza! Όποιος δεν γοητεύεται από την τσαχπινιά και τη βλαχοπροφορά σου δεν ξέρω αν μπορεί ναι λέγεται άνθρωπος! Γιατί λοιπόν τα περισσότερα τραγούδια σου είναι στο εντελώς αντίθετο άκρο; Το "Promise This" είναι ο προάγγελος ενός άλμπουμ που θα είναι εμφανώς επηρεασμένο από τα 90s, κατά τα λεγόμενα της ίδιας. Πραγματικά το τραγούδι είναι σα να αποφάσισαν οι 2 Unlimited να γράψουν κάτι που θα έμοιαζε φουτουριστικό το έτος 1992. Φήμες λένε (και ελπίζω να παραμείνουν φήμες) ότι στο νέο cd συνεργάζεται με τον Ryan Tedder (ew) και με την Ellie Goulding (double EW). Με αυτά τα δεδομένα δεν ξέρω τι να περιμένω, αν θα μου αρέσει το δεύτερό της άλμπουμ ή αν θα είναι χειρότερο από το πρώτο;



Σόρι τώρα δε θα μπορούσε το παραπάνω βίντεο να έχει βγει την ίδια εποχή με αυτό που ακολουθεί; Έχουν τόσα πολλά κοινά: σκιές, tacky χορευτικά, ρούχα άστα να πάνε, ό,τι να 'ναι επιληπτικά πλάνα με την κάμερα, το μακιγιάζ! It's the 90s, girls!!



Και αν η Cheryl μας χάρισε αυτό το σούπερ χιτόνι, η δεύτερη Aloud που βγήκε στο κουρμπέτι, η Nadine Coyle (η "φωνή" του συγκροτήματος) δεν τα βρήκε όλα στρωμένα με ροδοπέταλα. Μήνες είχαμε να ακούσουμε νέα της (όπως και τα υπόλοιπα κορίτσια) και τελικά μάθαμε ότι υπέγραψε με... τα Tesco που θα πουλάνε αποκλειστικά το άλμπουμ της. Στην Ελλάδα κάτι αντίστοιχο θα ήταν ας πούμε το καινούριο σιντί της Tamta να ήταν υπό την αιγίδα του Μασούτη και να πωλούνταν αποκλειστικά στα καταστήματά του (και στα Grand βεβαίως). Επομένως στις 8 Νοεμβρίου που κυκλοφορεί το άλμπουμ οι Αγγλίδες νοικοκυρές θα το βρουν στο σταντ δίπλα στα ταμπόν απέναντι από τα ψυγεία με τις μορταδέλες. Όσο για το πρώτο single "Insatiable" χμμ ας πούμε ότι είναι κάτι που θα μπορούσες να ακούσεις σε ένα στριπτιτζάδικο στην Αλαμπάμα πριν από 10 χρόνια. You can do better, Nadz.



Παρόλο που γενικά δε μιλάμε για τίποτα εκτρώματα, δε θα μπορούσα να τα αποκαλέσω τίποτα παραπάνω από μέτρια - με της Cheryl να είναι το καλύτερο. Το ξέρω ότι ως fan πρέπει να τους εύχομαι κάθε επιτυχία, αλλά κρυφά μέσα μου θέλω να πατώσουν επιτέλους για να καταλάβουν πόσο πολύ (δλδ ΑΠΕΙΡΑ) καλύτερες είναι ως συγκρότημα. H Cheryl μάλλον θα τα πάει καλά κι αυτή τη φορά, για τη Nadine όμως δεν είμαι τόσο σίγουρος.

T H E Y
N E E D
T O
G E T
B A C K
T O G E T H E R
N O W.



Πέρασαν κιόλας 7 χρόνια από τότε που βγήκε αυτό το τραγούδι geez!