Wednesday, December 30, 2009

My Noughtie Almanac: The Wins


Και το WIN συνεχίζεται μ' αυτό το αξέχαστο τραγούδι από το 2001. Still a classic!



My Noughtie Almanac: The Fails


Scrub the FAIL off with a 100% pure WIN song from 2003!



Thursday, December 24, 2009

Noughtie Christmas

Ήρθαν κιόλας τα τελευταία Χριστούγεννα τις δεκαετίας. Τι καταθλιπτικό! Ούτε κατάλαβα πότε πέρασαν 10 χρόνια από τότε που το millennium ήταν η λέξη που έβγαινε πιο συχνά από το στόμα όλων μας. Και να πεις ότι μιλάμε για χρόνια ονειρικά, καμία σχέση. Παρ' όλα αυτά δεν σταματάς να νοσταλγείς. Ειδικά το πρώτο μισό που υπήρχε μια παγκόσμια αισιοδοξία, μέσα σ' όλα τα στραβά. Τέσπα, αυτά ταιριάζουν καλύτερα στο πρωτοχρονιάτικο ποστ οπότε τα αφήνω για τότε.

Στο μικρό αυτό εορταστικό ποστάκι, έτσι για να τιμήσω το μηδενιστικό "κάθε πέρσι και καλύτερα", θα μεταφερθούμε ακριβώς 10 χρόνια πριν, όταν τη χριστουγεννιάτικη κορυφή του κόσμου κατακτούσε η Jennifer Lopez με το "Waiting for Tonight", ένα τραγούδι που περικλείει σε λίγα λεπτά όλα όσα περιμέναμε από τη δεκαετία που τώρα τελειώνει. Η δε Jennifer που τότε είχε όλες τις προοπτικές να γίνει το κυρίαρχο act των 00s, peakαρε δυο χρόνια αργότερα και από τότε ακολούθησε μια σταθερά καθοδική πορεία. Όμως αυτό το τραγούδι της εξασφάλισε μια θέση στις συλλογές με τα "πιο αξέχαστα hits των '90s" που προβλέπω ότι θα αρχίσουμε να βλέπουμε σε λίγα χρόνια στο μεταμεσονύκτιο telemarketing. Ήταν το αγαπημένο μου τραγούδι και βίντεο για χρόνια. Μπορεί να είναι κι ακόμα, δεν ξέρω. (Σημείωση: Φέτος την κορυφή κατακτά -τι έκπληξη!- η Lady GaGa με το "Bad Romance". Αν μη τι άλλο και τα δυο τραγούδια είναι άκρως αντιπροσωπευτικά για την κατάσταση του κόσμου στο τέλος της εκάστοτε δεκαετίας. Ελπίδα τότε, bad romance με τα πάντα τώρα.)




Έψαχνα να βρω μια naughty Χριστουγεννιάτικη εικόνα για να γιορτάσουμε το τέλος των noughties αν και τίποτα δεν ξεπερνά την επιτυχία του 2007 λολ. Τελικά κατέληξα στον Santa από τα αρκουδοcomics του Logan [link - μη το ανοίξεις μπροστά σε κόσμο], για όσους θέλουν τον Άη Βασίλη τους big and rough. :P

Merry Christmas! or w/e

(click on the image for the uncensored version :PPP)

PS: Το αποψινό μου ρεβεγιόν περιλαμβάνει pizza και Cola Cola light. Grool!

Friday, December 18, 2009

Merry Christmas... by Dixan! + Random Crap

Καλώς ή κακώς, τα Χριστούγεννα όπως τα ζούσαμε μικροί δεν πρόκειται να τα ξαναζήσουμε ποτέ. Τότε είχαμε να περιμένουμε τις διακοπές, το δέντρο, τον Αϊ Βασίλη, τα δώρα, τα κινούμενα σχέδια στην τιβί, κάτι τέλος πάντως. Τώρα πια δε μου κάνουν καμία αίσθηση οι μέρες αυτές - μη σου πω είναι μέχρι και ενοχλητικές. Από εκείνη την αθώα εποχή λοιπόν δεν υπάρχει άλλο cd που να έχω συνδέσει περισσότερο με τα Χριστούγεννα από αυτό: μια συλλογή κλασσικών χριστουγεννιάτικων τραγουδιών που έδινε δώρο το Dixan κάπου στα μέσα του '90 (μαζί με επιπλέον 24 μεζούρες). Είμαι απόλυτα σίγουρος ότι εκείνη τη χρονιά όλη Ελλάδα έκανε τη χριστουγεννιάτική της μπουγάδα με Dixan. Τα cd ήταν πρωτοποριακή τεχνολογία τότε για τη χώρα μας και αγοράζαμε οπωσδήποτε όλα τα προϊόντα που είχαν τέτοιο δώρο για να δούμε αν "παίζει" στο ολοκαίνουριο στερεοφωνικό Aiwa - από κει μου 'χουν ξεμείνει κάτι cd του Περπινιάδη που έδινε το περιοδικό Πίστα! Αυτή η συλλογή είχε τον τίτλο "Best of Christmas Songs by Dixan" και ήταν το απόλυτο soundtrack των Χριστουγέννων σε κάθε ευυπόληπτο σπιτικό μέχρι που το 1998 η Καιτούλα με το Τούλι για το Χριστούλη σάρωσε τα πάντα στο πέρασμά της (μετά τη φάγαν τα Ζουζούνια). Είχα χάσει και το cd και την κασέτα και όσο κι αν έψαξα στο internet δεν μπόρεσα να το βρω, ώσπου το ανακάλυψα στη μουσική συλλογή άβυσσο του mr.f, κάπου ανάμεσα σε Interpol και Χριστίνα Κολέτσα. Γι' αυτό να τον ευχαριστείτε. Εξώφυλλο δεν έχουμε αλλά ποιος νοιάζεται, βρήκα καλύτερο.


Track List:

1. Brenda Lee - Rockin' Around the Christmas Tree
2. Bing Crosby - Santa Claus Is Coming to Town
3. Bing Crosby - Silent Night
4. Chuck Berry - Merry Christmas Baby
5. Boney M. - Little Drummer Boy
6. José Feliciano - Feliz Navidad
7. The Fortunes - Let's Ring the Bells
8. Bing Crosby - White Christmas
9. Gladys Knight & The Pips - When You Love Someone (It's Christmas Everyday)
10. Jim Reeves - Silver Bells
11. Chris Andrews - Jingle Bells
12. The Searchers - Happiest Christmas of All
13. Chris Andrews - Christmas Time
14. Gerry & The Pacemakers - All I Want for Christmas
15. Herman's Hermits - Christmas Blues

OMAGAH remember "The Beautiful Life"; Το αδικοχαμένο σήριαλ του Άστον Κούτσερ με τη Μύξα Μπάρτον που κόπηκε μετά από μόλις 2 επεισόδια λόγω χαμηλής τηλεθέασης; I loved it and guess what: it's (kinda) back! O Άστον θα προβάλει τα 5 επεισόδια που έχουν γυριστεί στο επίσημο κανάλι της σειράς στο YouTube [link] και ευελπιστεί ότι θα πάει αρκετά καλά στο ίντερνετ ώστε να του ξαναδoθεί μια ευκαιρία στην τηλεόραση. Ήδη το τρίτο επεισόδιο έχει ανέβει! Thanks for the xmas gift, Ashton!

Αναρωτιέμαι πόσο βούρλα είναι εκεί στο "Δέστε τους". Τις προάλλες χάζευα στην τηλεόραση και έτυχε να πέσω πάνω τους. Έχουν υιοθετήσει κι αυτοί τη νέα πατέντα των ελληνικών εκπομπών που έχουν ένα top 20 από άσχετα βίντεο, τα δείχνουν και μετά κάθονται και τα σχολιάζουν. Τι παραγωγικό, διασκεδαστικό και οικονομικό συνάμα... Τέσπα, επειδή είναι όλοι τους σούπερ ιδιοφυΐες εκεί πέρα, με πρώτη και καλύτερη την Ηλιάκη, είχαν βάλει αυτό το βίντεο:



και είχαν μείνει με ανοιχτό το στόμα γιατί νόμιζαν πως είναι πραγματικό. Δηλαδή πραγματικό θέμα σε πραγματικό κανάλι της Αμερικάνικης τηλεόρασης. Φυσικά ένα άτομο με στοιχειώδη νοημοσύνη θα καταλάβαινε αμέσως ότι πρόκειται για φάρσα, όπως και όλα τα βίντεο του The Onion που σατιρίζει τα κακώς κείμενα της υπερσυντηρητικής Αμερικής με εξαιρετικά υπερβολικά και εξαιρετικά αληθοφανή σκετς. Ο Μουτσινάς κάτι πήγε να πει περί φάρσας αλλά ο Τσαλίκης και η Ηλιάκη ήταν ανένδοτοι, είναι αμερικάνικη θηριωδία, μα τι άνθρωποι είναι αυτοί οι Αμερικάνοι ευτυχώς που δεν έχουμε τέτοια στην Ελλάδα (έχουμε χειρότερα). Μετά άρχισαν και για την ευθύνη των γονιών που άφησαν το χοντρό παιδάκι τους να γελοιοποιηθεί και αναρωτιώντουσαν αν ήταν η μάνα του στο στούντιο. Ε μετά άλλαξα κανάλι, δεν άντεξα. Ψιτ, κορίτσια! Όλοι στο βίντεο είναι ηθοποιοί. Από τους παρουσιαστές μέχρι το παιδάκι. Είναι ένα άλλου είδους χιούμορ, πέρα από τα καλιαρντά και την "Πολυκατοικία", το ξέρω είναι δύσκολο να το αντιληφθείτε αλλά υπάρχει! Παρακολουθήστε αν θέλετε και το ειδικό ρεπορτάζ του The Onion για το Halloween με τίτλο "Βρείτε ανδροπρεπείς στολές για τον θηλυπρεπή σας γιο" εδώ, που το είχαμε πρωτοδεί στον Ethan (;), δε θυμάμαι πέρασαν και μήνες.

Άσχετο βίντεο για το τέλος:



Καλό Σ/Κ!

Tuesday, December 15, 2009

Lady GaGa: The Fame Monster

Τον Αύγουστο του 2008 όταν έκανα το review του "The Fame" του έδωσα ένα διόλου ευκαταφρόνητο 8 (δεν ισχύει πια) και το track by track ήταν σε κάποια σημεία ήταν υπερβολικό αλλά δεν πειράζει γιατί μόλις είχε κυκλοφορήσει και ήμουν κάπως stoked. Από τότε πέρασαν πολλοί μήνες χωρίς καν να αγγίξω το συγκεκριμένο άλμπουμ, απλά και μόνο επειδή ποτέ δε μου ήρθε η όρεξη να το ακούσω από την αρχή μέχρι το τέλος. Με την κυκλοφορία του "The Fame Monster" όμως το ξανάκουσα και η αλήθεια είναι πως έχουν αλλάξει μερικά πράγματα από τότε. Τώρα βλέπω πολύ πιο καθαρά περί τίνος πρόκειται.

Η ιστορία είναι ιδανικά ιδανική: το "The Fame" ήταν το άλμπουμ του 2008 και φυσικό είναι η Interscope να θέλει να το εκμεταλλευτεί στο έπακρο τα επόμενα χρόνια με τον γνωστό προσβλητικό τρόπο (call me re-release). Όμως η Lady GaGa μισεί τα re-releases γι' αυτό πάτησε πόδι και τελικά το "The Fame Monster" κυκλοφόρησε ως αυτόνομο άλμπουμ - αν μπορούμε να το αποκαλέσουμε άλμπουμ με τα μόλις 8 κομμάτια που περιέχει. Σαν ~bonus disc~ μπήκε το "The Fame" στην υπέρτατή του έκδοση με όλα τα bonus tracks, τα οποία μέχρι τότε ήταν διασκορπισμένα σε διάφορες καναδικές, αμερικάνικες, ευρωπαϊκές, αυστραλέζικες και ιαπωνικές εκδόσεις... Χμμμ...

Τέσπα, το "The Fame Monster" σύμφωνα με τη Lady είναι το αποτέλεσμα της πάλης με τους εσωτερικούς της δαίμονες, καθένας εκ των οποίων "εκπροσωπείται" από ένα τραγούδι. Η αλήθεια είναι πως δεν μιλάμε για κάτι τόσο διαφορετικό από το ντεμπούτο της, όσο κι αν το παρουσιάζουν έτσι. Είναι σίγουρα πιο σκοτεινό και χορευτικό αλλά δεν αποστασιοποιείται εντελώς από τις μουσικές μανιέρες του "The Fame", ενώ δεν διστάζει να ανακυκλώσει και μερικούς στίχους που όμως τους χρησιμοποιεί κυρίως σαν tribute στα μεγάλα της hits. Το lead single "Bad Romance" χρησιμοποιεί έξυπνα τα τερτίπια του "Poker Face", εμπλουτισμένα με ένα πολύ πιο δυνατό beat και ένα βίντεο που λίγο θυμίζει τα φτηνά χορευτικά πισίνας που είδαμε πέρσι. Για να είμαι ειλικρινής, το τραγούδι αυτό με είχε για περίπου 3 μέρες. Είναι πολύ εντυπωσιακό και έξυπνα δομημένο αλλά μόλις το μάθεις δεν απομένουν και πολλά που να σε κρατάνε. Αν θέλουμε το καλύτερο club banger του άλμπουμ, τότε πρέπει να μιλήσουμε για το "Dance in the Dark". Εδώ έχει μπει πραγματικά πολλή δουλειά. Χαρακτηριστικό δείγμα της crying on the dancefloor σχολής, με στίχους που δεν βγάζουν ιδιαίτερο νόημα - αλλά κάνουν τη δουλειά τους - και μουσική που πιάνει από τα neon lights των 80ς μέχρι τα τεράστια clubs των 90s και τα φέρνει στο σήμερα, το "Dance in the Dark" χρειάζεται μόνο την εξαιρετική ερμηνεία της Lady GaGa για να εκτοξευθεί, μια ερμηνεία πολύ πιο ουσιαστική από εκείνες στις δακρύβρεχτες μπαλάντες που προσπαθεί κατά καιρούς να μας πασάρει.

Μιας το έφερε η κουβέντα, ας πούμε για το "Speechless" που ανήκει σ' αυτήν ακριβώς την κατηγορία. Καταλαβαίνω την ανάγκη της να δείξει ότι έχει φωνητικές ικανότητες, αυτό που δεν καταλαβαίνω όμως είναι το γιατί πρέπει να γίνεται μέσω uninteresting αργών κομματιών με αμφισβητούμενο βάθος που διακόπτουν τον όποιο χορευτικό ειρμό του άλμπουμ. That being said, πρέπει να σημειώσω ότι το "Speechless" είναι πολύ καλύτερο από τα αντίστοιχα "Again Again" και "Brown Eyes" του "The Fame", πράγμα που, αν μη τι άλλο, δείχνει ότι εξελίσσεται πάνω στον τομέα μπαλάντα, αλλά δε θα με πείραζε να τον εγκαταλείψει εντελώς. Από τα εναπομείναντα, το αγαπημένο μου είναι το "Alejandro" με τους cheesy στίχους που όπως πολλοί έχουν παρατηρήσει μοιάζει με τα super hits των Ace of Base την προηγούμενη δεκαετία. Συμπαθητικό είναι και το "Monster" αν και πλησιάζει επικίνδυνα το πρώτο άλμπουμ τόσο μουσικά όσο και με το μοτίβο της επαναλαμβανόμενης συλλαβής - wow το έθεσα πολύ επιστημονικά! Τα "So Happy I Could Die" και "Telephone" απλά ακούγονται (με αυτή τη σειρά) ενώ μόνο του εντελώς στέκεται το "Teeth" που είναι στην καλύτερη περίπτωση below average.

Συνολικά λοιπόν το φάσμα αυτού του cd πιάνει από το epic και φτάνει στο mediocre με κάποιες ενδιάμεσες στάσεις στο meh. Όσο captivating και να είναι το "Dance in the Dark", το "Alejandro" ή ακόμα και το "Bad Romance" δεν μπορεί να καλύψει εντελώς τις τρύπες που αφήνουν τα υπόλοιπα τραγούδια. Πάντως αν βγάλεις το "Teeth" (γιατί του αξίζει) και το "Speechless" (γιατί χαλάει τον ειρμό) έχεις ένα μάτσο συνεκτικών party tunes για να περάσεις καλά. Βέβαια τότε έχεις μείνει με 6 κομμάτια οπότε ακυρώνεται αυτόματα οποιαδήποτε υπόνοια "άλμπουμ" υπήρχε μέχρι τώρα. Το σίγουρο είναι πως το "The Fame Monster" είναι καλύτερο από το "The Fame", πράγμα που τουλάχιστον δείχνει μια πρόοδο στον τρόπο που γράφει η Lady GaGa. Το μεγαλύτερο πρόβλημα του πρώτου cd ήταν το ότι επαναλαμβανόταν συνεχώς αλλά εδώ η διάρκεια είναι τόσο μικρή που εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να συμβεί ξανά σε τόσο μεγάλο βαθμό. Όπως και να 'χει, πρέπει να ομολογήσω ότι κανένα μα κανένα τραγούδι της δεν κατάφερε να με κάνει να κολλήσω όσο το "Just Dance" νωρίς το καλοκαίρι του 2008 και εξακολουθώ να πιστεύω ότι είναι μακράν το καλύτερό της. Φαντάζομαι ότι θα πρέπει να περιμένουμε ένα τρίτο κανονικό άλμπουμ για τα καταλάβουμε πού το πάει. Όσο γι' αυτούς που βιάζονται να της χαρίσουν τίτλους, μαζέψτε τα σουτιέν σας κορίτσια, καμία δεν γίνεται βασίλισσα με ένα άλμπουμ και ένα -σχεδόν- άλμπουμ. Προς το παρόν το "lady" φτάνει και περισσεύει.
The Fame 6/10 | The Fame Monster 7/10


"The Fame Monster" Track List:

01. Bad Romance
02. Alejandro
03. Monster
04. So Happy I Could Die
05. Speechless
06. Dance in the Dark
07. Telephone (feat. Beyoncé)
08. Teeth

"The Fame" Track List:

01. Just Dance (feat. Colby O'Donis)
02. LoveGame
03. Paparazzi
04. Poker Face
05. I Like It Rough
06. Eh, Eh (Nothing Else I Can Say)
07. Starstruck (feat. Space Cowboy & Flo Rida)
08. Beautiful, Dirty, Rich
09. The Fame
10. Money Honey
11. Boys Boys Boys
12. Paper Gangsta
13. Brown Eyes
14. Summerboy
15. Disco Heaven
16. Again Again
17. Retro Dance Freak


Friday, December 11, 2009

Glee: The Music, Volume 2 + 4 Bonus Tracks

Δεν έκλεισε καλά καλά μήνας από την κυκλοφορία του πρώτου soundtrack και στην Columbia δεν έχασαν καιρό, ας γεμίσουν τα ταμεία τώρα που γυρίζει. Το Glee πήρε αναβολή για τον Απρίλιο οπότε τα τραγούδια είναι ο μόνος τρόπος να κρατήσουν επαφή οι fans. Για να πω την αλήθεια, ένα μεγάλο μέρος της γοητείας τους χάνεται όταν τα ακούς εκτός σειράς. Δε λέω, τα παιδιά έχουν καλές φωνές, αλλά ποιος θα προτιμήσει να ακούσει το κλασικό "Crush" από τη γλυκύτατη κατά τ' άλλα Lea Michelle και όχι από την ξεχασμένη πλην μοναδική Jennifer Paige;

Τέσπα, σ' αυτό το cd έχουν μαζευτεί τραγούδια λίγο πιο θεατρικά από το πρώτο, πράγμα που το κάνει λίγο πιο βαρετό για τους casual ακροατές. Επίσης έχουμε το πρώτο σόλο της Tina, ενώ την παράσταση κλέβει η Mercedes - τρέμει ο θρόνος σου Rachel! Γενικά πάντως δεν υπάρχει κάτι για να παθιαστείς αλλά μόνο και μόνο για λόγους αρχείου αξίζει να το έχεις.


Track List:

1. Proud Mary
2. Endless Love
3. I'll Stand By You
4. Don't Stand So Close To Me / Young Girl
5. Crush
6. (You're) Having My Baby
7. Lean on Me
8. Don't Make Me Over
9. Imagine
10. True Colors
11. Jump
12. Smile (Lily Allen cover)
13. Smile (Charlie Chaplin cover)
14. And I Am Telling You I'm Not Going
15. Don't Rain on My Parade
16. You Can't Always Get What You Want
17. My Life Would Suck Without You
18. Papa Don't Preach
19. Hair / Crazy in Love
20. Bootylicious
21. Last Christmas

Monday, December 7, 2009

Male Header Celebration

Σήμερα γιορτάζουμε και τιμούμε τα πρώτα αγόρια που έγιναν header στο μπλογκ: τους Killers. Because they rule!

Το νέο layout είναι πιο σοκολατένιο, πιο χειμερινό και πολύ πιο εύκολο στην ανάγνωση. No more transparencies yay!



Keep reading! Cheers.

Sunday, December 6, 2009

Nerina Pallot: The Graduate

3,5 χρόνια, ένας γάμος και ένα πτυχίο στην Αγγλική φιλολογία (απ' όπου πήρε το όνομά του το άλμπουμ) μεσολάβησαν από την κυκλοφορία του "Fires" που χάρισε στη Nerina Pallot μια θέση ανάμεσα στις καλύτερες singer-songwriters του Ηνωμένου Βασιλείου ή τουλάχιστον έτσι θέλω να πιστεύω αφού της έχω μεγάλη αδυναμία λολ. Λοιπόν, το "Graduate" είναι σαφώς λιγότερο rock από τα δυο προηγούμενα άλμπουμ της και χωρίζεται σε αυτοσαρκαστικά pop tunes και mellow ακουστικά κομμάτια. Από reviews που διάβασα σε διάφορα μουσικά site και blogs, οι μισοί θεωρούν ότι είναι το καλύτερό της και οι άλλοι μισοί το αντίθετο. Εγώ πιστεύω ότι δεν είναι καλύτερο από το "Fires" αλλά είναι πολύ μακριά από το να θεωρηθεί το χειρότερο ή γενικά κακό.

Στο προηγούμενο της άλμπουμ, τα ακουστικά κομμάτια ήταν πραγματικά highlights ερμηνείας και στιχουργικής (Sophia, Nickindia, Mr King etc). Αυτά που υπάρχουν στο "Graduate" δεν υπολείπονται σε καλούς στίχους αλλά ποτέ δεν γίνονται τόσο σαγηνευτικά όσο τα παλιά. Εκεί που λάμπει είναι στα περισσότερο ενεργητικά (no pun intended) κομμάτια. Η αυτοσαρκαστική της διάθεση είναι διάσπαρτη σε όλες τις δουλειές της αλλά εδώ έχει γράψει τραγούδια με σκοπό ακριβώς να αυτοσαρκαστεί. Το αποτέλεσμα είναι πολύ αληθινό και πολύ εύκολα μπορεί κανείς να ταυτιστεί μαζί του. Το lead single "Real Late Starter" δεν είναι τίποτα άλλο από ένας ύμνος στους απανταχού losers, που παρ' όλα αυτά δεν παύουν να διασκεδάζουν με την κατάστασή τους - knock knock anyone? I woke up late today / Actually I do that every day / Got no place to be seen / I'm not part of a scene / I'm a genius loser. You don't say, Nerina. Ομοίως στο "When Did I Become Such a Bitch" μας διηγείται το πώς... erm γιατί να κάθομαι εξηγώ αφού ο τίτλος τα λέει όλα; Τέσπα, πάντως είναι τρομακτικό όταν βρίσκεις πολλά κοινά σημεία με τον εαυτό σου σε τραγούδια που έχουν γράψει άγνωστοι. Στην ίδια ομάδα βάλε και το Kate Nash-ικό "I Don't Want to Go Out", που ασχολείται με την ανοησία / ματαιότητα που υπάρχει εκεί έξω και γιατί είναι καλύτερο να κλειδώνεις την πόρτα και να μένεις μέσα. I know, right? :P Κι αν νόμισες ότι αυτά τα τρία είναι τα καλύτερα τότε περίμενε μέχρι να ακούσεις το "Junebug", το πιο ζαχαρένιο και αγαπησιάρικο κομμάτι του άλμπουμ που εντάξει έρχεται λίγο σε αντίθεση με τα προηγούμενα τρία αλλά έτσι είναι η ζωή, έχει και τα καλά της!

Ένα μεγάλο μέρος του cd η Nerina προσπαθεί να δώσει έμπνευση στους άλλους και στον εαυτό της ("Everything's Illuminated!", "The Right Side", "Human"), να ανακαλύψει ποια είναι ("English", "It Was Me") και να προσδιορίσει τη σχέση της με το θεό ("God of Small Things", "Long Tall Grass of Summer"). Μπορεί ως θεματολογία να μην είναι τίποτα καινούριο αλλά αυτή ακριβώς η απλότητα μαζί με το έξυπνα καθημερινό στυλ της είναι που κάνει το άλμπουμ τόσο πραγματικό. Κάπου ανάμεσα σε story telling και εκ βαθέων εξομολόγησης στην κολλητή, οι στίχοι της Pallot δεν απαιτούν μεγάλο κόπο για να τους καταλάβεις, ούτε προσπαθούν να γίνουν (αμπελο)φιλοσοφικοί, αν και ως στιχουργό σίγουρα τη λες πολυλογού. Η μουσική του "Graduate" είναι ελαφρώς πιο καλογυαλισμένη από αυτή του "Fires" και του "Dear Frustrated Superstar" και το θεμέλιο της είναι το πιάνο. Ό,τι όργανο μπαίνει από κει και πέρα (ντροπή, πού πήγε ο νους σου) πρέπει πάντα να προσαρμόζεται στην ιστορία που λένε τα δάχτυλα της Nerina. A ναι, όλα τα τραγούδια είναι δικά της αν και συνεργάστηκε με hitmakers επιπέδου Linda Perry για αυτήν την κυκλοφορία, αλλά τελικά κατάλαβε ότι αυτά που έγραψε μόνη της την αντιπροσωπεύουν καλύτερα. Τα ευχάριστα είναι ότι θα ακούσουμε μερικούς στίχους της δια στόματος Kylie αφού οι δυο τους συνεργάζονται στο επερχόμενο άλμπουμ της (το "Better Than Today" έχει αρχίζει ήδη να το τραγουδάει στις συναυλίες της, κλικ εδώ για τη βερσιόν της και εδώ για την αυθεντική).

Το λοιπόν, το Νερινάκι δε με απογοήτευσε ούτε αυτή τη φορά παρά το γεγονός ότι το άλμπουμ δε με συνεπήρε όσο το "Fires". Θα περίμενε κανείς ότι θα είχε μεγαλύτερη επιτυχία λόγω των αρκετών radio-friendly κομματιών αλλά όχι, ήταν ένα ακόμη flop. Oh well, who needs charts anyway? Πού αλλού βρίσκεις τόσα πολλά τραγούδια μαζεμένα που να σε κάνουν να σκέφτεσαι πως "wow αυτό το έγραψε για μένα"; Και από ποιον; Μια Γαλλοαγγλίδα songwriter στα 34 της χρόνια. Πόσες πιθανότητες υπάρχουν; 8/10


Track List CD#1:


01. Everything's Illuminated!
02. Real Late Starter
03. The Right Side
04. Human
05. I Don't Want To Go Out
06. Coming Home
07. It Starts
08. When Did I Become Such a Bitch
09. Cigarette
10. It Was Me
11. English
12. Junebug
13. God of Small Things
14. Long Tall Grass of Summer

Track List CD#2:

01. It Starts (acoustic)
02. Coming Home (acoustic)
03. Human (acoustic)
04. Everything's Illuminated! (acoustic)
05. When Did I Become Such a Bitch (acoustic)
06. The Right Side (acoustic)
07. It Was Me (acoustic)
08. Heidi (acoustic)

video

Thursday, December 3, 2009

Les Unréviewables: Mika, Leona Lewis, Susan Boyle

Αυτό το ποστ είναι διαφορετικό από τα άλλα. Το θέμα είναι το εξής: όσα άλμπουμ σκοπεύω ή ελπίζω να ακούσω τα βάζω σε ένα φάκελο σε μια γωνίτσα της επιφάνειας εργασίας για εύκολη πρόσβαση. Φέτος όμως έχω μαζέψει τόσα πολλά που είναι αδύνατον να τα τσεκάρω όλα εκτός κι αν μιλάμε για ένα casual άκουσμα της μιας φοράς. Μέσα σ' αυτά υπάρχουν μερικά που ξέρω ότι δεν πρόκειται ποτέ να κάτσω να ακούσω ενδελεχώς είτε γιατί δε μου κολλάνε οι καλλιτέχνες γενικά είτε γιατί όσες φορές κι αν προσπάθησα δεν κατάφερα να κρατηθώ για πάνω από 30 δευτερόλεπτα χωρίς να αλλάξω cd. Για να αρχίσουν να μου φεύγουν σιγά σιγά λοιπόν εγκαινιάζω σήμερα τη στήλη Les Unréviewables aka The Unreviewables για όποιον δεν κατάλαβε lol. Άντε βρε καλορίζικη!

Exhibit A: Mika / The Boy Who Knew Too Much

Ο Mika είναι περίεργη περίπτωση - με πολλές έννοιες. Γενικά θεωρείται ότι κάνει καλή ποπ μουσική, με πολλά retro στοιχεία, χορωδίες, αστεράκια, καρδουλίνες κλπ κλπ. Το άλμπουμ το έχω ακούσει καναδυό φορές και δεν είναι να κλείνεις τα αυτιά σου, απλά για κάποιο λόγο που δε μπορώ να προσδιορίσω δεν είμαι σε θέση να το απολαύσω ή να ταυτιστώ με κάποιο τραγούδι. Τον φαντάζομαι την ώρα που ακούω με τη μαλλούρα και το έξαλλο ντύσιμο, να έχει το ένα χέρι στη μέση και να κραδαίνει με ύφος το άλλο στον αέρα και να αναφωνεί "We are golden αγάπη μου, we are GOLDEN!" LOL way too FABULOUS for my likes.

Exhibit B: Leona Lewis / Echo

AW DEER LAWD! Το έχω σε άριστη ποιότητα, με όλα τα bonus tracks, αγγλικά, αμερικάνικα, απ' τα iTunes, κρυμμένα και δε συμμαζεύεται, όλα είναι στη θέση τους έτοιμα για ακρόαση. Η εμπειρία όμως λέει ότι για να ακούσεις Leona πρέπει να είσαι λίγο μαζοχιστής, να βλέπεις πάντα την αρνητική πλευρά σε όλες τις καταστάσεις και, πάνω απ' όλα, να μην σε πειράζει το βιμπράτο της. Ω θε μου, το βιμπράτο της Λυώνα! Είμαι σίγουρος πως αν βάλω ένα ποτήρι δίπλα στο ηχείο και το ανοίξω τέρμα, γρήγορα θα βρεθώ με κομματάκια γυαλιού σφηνωμένα στο λαιμό μου. We wouldn't like that, would we? Λυώνα Λούης: η πιο τρανή απόδειξη ότι μια σωστή φωνή δεν συνεπάγεται και καλή μουσική. Abstain.

Exhibit C: Susan Boyle / I Dreamed a Dream

Wow κάντε στην άκρη όλες! Μπρίτνι, Εξτίνα, Λαίδη Γκαργκάνη, Μπήγιω, Τσακίρα! Δε φτουράτε μία μπροστά στη Βασίλισσα των charts, τη Susan Boyle! Την πρωτοείδαμε στο X-Factor Britain's Got Talent και μας συγκίνησε με την heartbreaking ερμηνεία της στο "I Dreamed a Dream". Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι και αφού κόντεψαν να την τρελάνουν τη γυναίκα τελικά ο Simon της έβγαλε τον δίσκο που τόσο ονειρευόταν. Ένα cd με 11 διασκευές και μόλις μια καινούρια σύνθεση που έλαβε χλιαρές κριτικές από παντού. Αλλά τη σημασία έχουν αυτά όταν η Susan σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο; Από την πρώτη κιόλας εβδομάδα το όμοτιτλο άλμπουμ της έφτασε στο #1 σε Αγγλία, ΗΠΑ, Καναδά, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία και Ιρλανδία και πούλησε, αν κάνουμε τη σούμα, λίγο παρακάτω από 1,5 εκατομμύριο αντίτυπα! Ποιος τα κάνει αυτά πλέον; Από την πρώτη βδομάδα; Σε περίοδο που όλοι προσεύχονται να φτάσουν στο εκατομμύριο γενικώς, αυτή ξεπούλησε σε 7 μέρες. 700.000 σε ΗΠΑ και 400.000 σε Αγγλία! Τα ρεκόρ (επειδή μεταφράζονται δύσκολα στα ελληνικά τα βάζω στη μητρική μας γλώσσα): largest first week sales of any debut album in UK chart history, highest selling debut album in New Zealand history, highest selling debut album by a female artist in the US since 1991, second best sales week by a debut album in the US, best sales week for an album in the United States for 2009. Τι μπερδευτικά! Κι όμως είναι όλα δικά της.


Owe my fucking god, μόλις μου ήρθε μια φανταστική ιδέα! Η Susan Boyle πρέπει να κάνει guest στο Glee!! Rachel would love her so much! Θα κάνανε και ντουέτο το "I Dreamed a Dream", τη μια στιγμή θα έδειχνε τη Rachel με το λυπητερό βλέμμα και την άλλη τον Finn nα χαριεντίζεται με την Quinn και μετά τον Puck να φλερτάρει τη Susan, θα ήταν τόσο ωραία! Δώσε θε μου να γενεί! Α, όχι δε θα ακούσω το άλμπουμ. Πολύ μπαλάντα και μελαγχολία για τα γούστα μου. Τα μόνα θεατρίζοντα άλμπουμ που μπορώ να ακούσω πρέπει να έχουν κάτι από Chicago ή Rent ή Hannah Montana ή κάτι τέτοιο. Οι μεγάλες ερμηνείες δεν είναι για μένα. D':

Phew, μου έφυγε ένα βάρος. Ή μάλλον τρία. It was fun. :)

OMG παραλίγο να το ξεχάσω! To NME έκανε λίστα με τα 100 καλύτερα (or so they think) κομμάτια της δεκαετίας και έβγαλε πρώτο το "Crazy In Love" της Beyoncé. [link] Uhhhhhhhhhh what? Δλδ εντάξει είναι καλό τραγούδι αλλά να μου λες ότι είναι το καλύτερο της δεκαετίας είναι απλά κουλό. Ούτε καν θα πήγαινε το μυαλό μου. Μήπως είναι φάρσα; Dunno. Τουλάχιστον το #2 τους είναι καλό - αν και πάρα πολύ ψηλά πάλι. Μη με ρωτήσεις ποιο θεωρώ το καλύτερο τραγούδι της δεκαετίας γιατί δεν υπάρχει! Πώς γίνεται να διαλέξεις ένα μόνο τραγούδι; Αν γίνεται η πρώτη θέση να μοιραστεί σε, ας πούμε, εκατό τραγούδια τότε κάτι μπορεί να γίνει.

Και κάτι ακόμα...

Δε το πιστεύω ότι συμβαίνει πάλι το ίδιο πράγμα. Είμαστε καμμένοι, πάει. Φταίει που μας ψεκάζουν τα αεροπλάνα, φταίει που οι πρίζες στέλνουν μηνύματα στο υποσυνείδητο, δεν ξέρω τι φταίει πάντως δεν το περίμενα ότι θα είχαν απομείνει αρκετοί βλάκες στον κόσμο στην Ελλάδα για να επαναληφθεί αυτή η γελοιότητα που είχε γίνει με το Crazy Frog πριν κάποια χρόνια. Τουλάχιστον εκείνο έκανε το μεγάλο μπαμ σε όλο τον κόσμο ταυτόχρονα, τούτη η παπαριά υπάρχει από το 2007 και μας τη σέρβιραν φέτος! Συγχαρητήρια στους διαφημιστές του Υφαντή. Μπορείτε να αυτοκτονήσετε τώρα. Όσοι πλήρωσαν για να πάρουν το single ή το ringtone τι να πω, εύχομαι κάθε βράδυ να έρχεται στον ύπνο σας ο Χατζηστεφάνου και να σας σούρνει ότι έσυρε στη Μπόκοτα τότε. Σταδγιάλα.

Άσχετο βίντεο (inspired by Glee)



Τέλος.