Sunday, October 25, 2009

Cheryl Cole: 3 Words

Αγαπητή Cheryl,

Τι είναι αυτό; Είσαι σοβαρή; Πότε θα βγάλετε καινούριο άλμπουμ με τα κορίτσια; Το χρειάζεστε επειγόντως. Ειδικά εσύ.

Με αγάπη,
Neverlandean


Αυτή είναι η σύντομη επιστολή που θα έστελνα στη Cheryl Cole με αφορμή την κυκλοφορία του "3 Words" και θέλησα να τη μοιραστώ γιατί περιγράφει με λίγες φράσεις ό,τι νιώθω. Και πάλι είμαι αρκετά επιεικής γιατί την αγαπώ. Άλλο ένα άλμπουμ που πίστευα ότι θα λατρέψω φέτος είναι πολύ κατώτερο όχι μόνο των δικών μου προσδοκιών αλλά και μιας μεγάλης μερίδας των θαυμαστών των Girls Aloud. I mean, το δεύτερο αγαπημένο σου μέλος από το αγαπημένο σου συγκρότημα βγάζει δίσκο, το πρώτο της single είναι πολύ ενθαρρυντικό και η συγκυρία είναι ιδανική οπότε φυσικό είναι να περιμένεις κάτι εντυπωσιακό. Κρίμα που αυτός ο χαρακτηρισμός δεν μπορεί να σταθεί δίπλα στο "3 Words" σε καμία περίπτωση. Oh wait σκέφτηκα κάτι: εντυπωσιακά βαρετό.

Το πρώτο πράγμα που μου στράβωσε απλά και μόνο βλέποντας την track list είναι η διαρκής παρουσία του will.i.am. Είναι γνωστό ότι δεν τον έχω σε εκτίμηση και μάλιστα μετά το τελευταίο έκτρωμα των Black Eyed Peas δεν είναι το καλύτερό μου να βλέπω το όνομά του στη λίστα των συντελεστών οποιουδήποτε δίσκου. Aπό τα 11 τραγούδια του άλμπουμ ο will.i.am είναι featured στα 3, ενώ το τελικό κομμάτι είναι δικό του με featured artist τη Cheryl... Δεν μπορώ να αποφασίσω αν το γεγονός είναι αστείο ή τραγικό γι' αυτό ας πάμε παρακάτω. Το εισαγωγικό κομμάτι είναι ένα ντουέτο που προσπαθεί απεγνωσμένα να γίνει club anthem. Η μουσική αναλώνεται σε ένα επαναλαμβανόμενο guitar riff με την προσθήκη pseudo-trance beats ενώ οι στίχοι και το συναίσθημα που προκαλούν έχουν το βάθος των εκπομπών της Βάσιας Λόη. Τα "Heaven", "Make Me Cry" και "Boy Like You" βρίσκονται πολύ κοντά στον χαρακτηρισμό 'unlistenable'. Γεννημένα από την ίδια "μήτρα" όπως και το "The E.N.D.", τα συγκεκριμένα κομμάτια τα άκουσα μόνο και μόνο για σχηματίσω άποψη και να καταφέρω να γράψω αυτές τις ρημάδες τις γραμμές, έκανα δε υπομονή επειδή πρόκειται για τη Cheryl. Η τριπλέτα αυτή έχει όλα όσα μίσησα σε εκείνο το άλμπουμ με ιδιαίτερα έντονο εκείνο το προβληματάκι που είχα επισημάνει σχετικά με τους επαναλαμβανόμενους στίχους. Τέλος, το "Heartbreaker" όπως είπαμε είναι τραγούδι του ίδιου στο οποίο κάνει backing vocals η Cheryl και ironically είναι το καλύτερο από τα προαναφερθέντα. Πριν τελειώσω την παράγραφο, θέλω να παραθέσω ένα τμήμα από τους στίχους του "Make Me Cry" για να καταλάβεις για τι πράγμα μιλάμε:

Are you trynna make me cry? / Are you trynna make me cry? / Are you trynna make me cry? / Are you trynna make me cry? / Are you trynna make me cry? / Are you trynna make me cry? / Are you trynna make me cry? / Stop tryin' cause I'm dah-dah-dyin' / dah-dah-dyin' / dah-dah-dyin' / dah-dah-dyin' / cause I'm dah-dah-dyin' / dah-dah-dyin' / dah-dah-dyin' / dyin' dyin' dyin'

lol

Αλλά ούτε και στα υπόλοιπα τραγούδια το πράγμα δεν καλυτερεύει και πολύ. Το "Rain On Me" είναι κλασσικό παράδειγμα filler, που επιβεβαιώνεται και από τη θέση του στο άλμπουμ αφού συνήθως τα καλά μπαίνουν στις θέσεις 1-4 και 7-8. Πραγματικά δεν μπορώ να θυμηθώ ούτε καν τη μελωδία του αν δεν βάλω να το ακούσω. H δε μπαλάντα του cd, το "Don't Talk About This Love" απλά δεν καταλαβαίνω γιατί υπάρχει. Δλδ το ακούω και λέω "τι είναι αυτό τώρα". Κουλοί στίχοι δε το συζητώ. Είναι και cover της Nikola Bedingfield, της flop-sister του Daniel και της Natasha. Case closed. To "Stand Up" μας το παρουσίαζαν ως ένα από τα δυνατά χαρτιά. Ο δημιουργός του ο Taio Cruz το χαρακτήρισε "absolute club banger". LOLWUT? Εκτός του ότι είναι εντελώς meh, είναι και καρακλεμμένο από χίλιες μεριές. To beat είναι δανεικό από το "Brought Me Back" του Darin ενώ το ρεφρέν είναι πανομοιότυπο με το "Sucka for Love" των Danity Kane. Και για όποιον θέλει να ακούσει με τα ίδια του τα αυτιά, παρακαλώ ας πατήσει εδώ.

Άφησα για το τέλος τα κομμάτια που αξίζουν, 3 στον αριθμό. To "Fight for This Love" όπως έχουμε πει είναι ένα εθιστικό urban-pop κομμάτι που άξια θα είναι στο #1 της Αγγλίας αυτή την εβδομάδα. Μίνι σκάνδαλο προέκυψε όταν πολλοί υποστήριξαν ότι η μελωδία του μοιάζει με αυτή του "Lil Star" της Kelis και του "All My Life" των K-Ci & JoJo. Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν ομοιότητες αλλά όπως και να έχει, όταν το αποτέλεσμα είναι καλό τα άλλα δεν έχουν τόση σημασία. Το "Parachute" με το απόλυτα catchy ρεφρέν και τα σχεδόν εμβατηριακά τύμπανα, προς τεράστια έκπληξή μου είναι γραμμένο από την Ingrid Michaelson, μια Αμερικανίδα singer-songwriter πολύ αγαπημένη μου - οι fans του Grey's Anatomy θα την έχουν ακουστά. Το "Happy Hour" είναι ένας ύμνος στο αλκοόλ και σίγουρα δεν είναι ό,τι θα περίμενε κανείς από ένα role model σαν την Cole. Joking. Είναι βασικά μια κατώτερη έκδοση του "Easy" της Paula DeAnda που όμως αναβαθμίζεται από την τραγουδίστρια (Paula = μπάζο, Cheryl = θεά). Επίσης είναι demo της Rihanna και νομίζω πως παρέλειψαν να βγάλουν τα φωνητικά της γιατί δε γίνεται να με γελούν τόσο τα αυτιά μου. Αυτά τα τρία είναι το μόνο που θα κρατήσω από το "3 Words". Ειλικρινά δεν έχω άλλο λόγο να ξανακούσω όλο το άλμπουμ πέραν του αυτοβασανισμού ή το χάσιμο χρόνου.

Το καλό είναι πως το παρθενικό άλμπουμ της Cheryl δεν έχει καμία (μα καμία) απολύτως σχέση με τη μουσική των Girls Aloud. Δεν υπάρχει ούτε ένα τραγούδι που θα μπορούσε να το είχε τραγουδήσει το συγκρότημα, ούτε καν ως b-side. Κατά συνέπεια, από το "3 Words" λείπει ό,τι υπάρχει διάχυτο σε οποιοδήποτε άλμπουμ των κοριτσιών: φρεσκάδα, αυθεντικότητα, έξυπνοι στίχοι, συναίσθημα. Αντίθετα είναι τόσο χλιαρό και άγευστο που αναρωτιέμαι πόσο σκληροπυρηνικός φαν πρέπει να είσαι για να πείσεις τον εαυτό σου ότι σου αρέσει. Προσωπικά είμαι μέγας φαν των Girls Aloud πολλές φορές στα όρια της υπερβολής (όχι ότι είναι υπερβολικό να λέμε ότι αποτελούν το καλύτερο γυναικείο συγκρότημα της δεκαετίας - whoa wait what was that?), αλλά δεν μπορώ να πιστέψω ότι η χαρισματική Cheryl κυκλοφόρησε αυτό το πράγμα. Το φαντάζομαι άνετα ως bonus disc στο "The E.N.D" των Black Eyed Peas. Τόσο άσχημα. Εμπορικά θα τα πάει περίφημα πάντως. Το "Fight for This Love" θα είναι ίσως το πιο μοσχοπουλημένο single της χρονιάς στην Αγγλία αν κρίνουμε από τις πωλήσεις της πρώτης εβδομάδας και φαντάζομαι ότι ανάλογα καλή πορεία θα έχει και το άλμπουμ. Τι να πεις, τουλάχιστον η δημοσιότητα αυτή θα μετατοπιστεί στο συγκρότημα όταν βγάλουν καινούριο άλμπουμ το 2010 και εκεί θα αξίζει. Η Cheryl είναι αναντικατάστατο μέλος των Girls Aloud, υπέροχη χορεύτρια, φανταστική προσωπικότητα αλλά ελπίζω να μην ξαναθελήσει να ασχοληθεί σύντομα με σόλο πράγματα όταν τελειώσει αυτή η περίοδος. Όσο κι αν ακούγεται παράξενο, το "3 Words" για μένα είναι step-down για την καριέρα της. Wow. Just wow. 4/10


Track List:

01. 3 Words (feat. will.i.am)
02. Parachute
03. My Heaven's With CHEW aka Heaven (feat. will.i.am)
04. Fight for This Love
05. Rain on Me
06. Make Me Cry
07. Happy Hour
08. Stand Up
09. Don't Talk About This Love
10. Boy Like You (feat. will.i.am)
11. Heartbreaker (will.i.am feat. Cheryl Cole)

Fight for This Love (Cahill remix)
(Το κανονικό δεν επιτρέπει embedding wtf? )



PS: Το 'UK perfection' μπήκε καταχρηστικά στα tags για να δηλώσει την καταγωγή και τίποτα παραπάνω.

Tuesday, October 20, 2009

The Saturdays: Wordshaker

The Sats are back! Το χλιαρό (για μένα) ντεμπούτο τους είχε μερικές καλές στιγμές αλλά έχανε στο σύνολο, παρ' όλα αυτά τους χάρισε τέσσερα top 10 hits και κατά συνέπεια την αναγνωρισιμότητα που χρειάζεται ένα καινούριο συγκρότημα ώστε να βάλει κάποια θεμέλια στη μουσική του καριέρα. Το "Wordshaker" έρχεται να αποδείξει ότι τα θεμέλια αυτά δεν ήταν σαθρά. Μια πολύ μικρή στροφή προς την pop-rock και αμέσως το πράγμα έκανε κλικ ώστε να φτιάξουν ένα πολύ πιο ενδιαφέρον, ώριμο και συνεκτικό δεύτερο άλμπουμ. Και δεν μοιάζει καθόλου με Girls Aloud για να πάψουν οι συγκρίσεις - όχι ότι το πρώτο έμοιαζε αλλά τέσπα. Οι Saturdays έχουν όλα τα προσόντα για να παραμείνουν για καιρό ενεργές στα μουσικά δρώμενα, αρκεί βέβαια να έχουν και την αντίστοιχη εμπορική επιτυχία.

Φάνηκε ότι τα πράγματα δεν θα ακολουθούσαν τη ρότα του "Chasing Lights" όταν ακούσαμε το πρώτο single "Forever Is Over" που ήταν μια αρκετά καλή μίξη rock-dance-pop με μεγάλα φωνητικά. Τελικά μάθαμε ότι είχε γραφτεί για την Kelly Clarkson αλλά τους άρεσε τόσο πολύ όταν το άκουσαν που ζήτησαν να το ηχογραφήσουν αυτές. Είναι καλό κομμάτι για να δηλώσει την αλλαγή κατεύθυνσής τους αλλά η επιλογή του ως lead single ήταν άτυχη, ειδικά όταν υπάρχουν πολύ καλύτερα τραγούδια στο άλμπουμ. Και τώρα που το σκέφτομαι μάλλον όλα τα τραγούδια του άλμπουμ είναι καλύτερα απ' αυτό. Anywayz, το single έφτασε στο #2 του UK chart και γενικώς τα πάει καλά. Το πιο κοντινό κομμάτι σ' αυτό είναι το "Open Up" που έχει συνεχές guitar riff στο φόντο και είναι ένα από αυτά τα breakfast songs που θα μπορούσαν να είναι μουσικό χαλί σε μια διαφήμιση φρουτοχυμού για να ξεκινήσει καλά η μέρα - αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Είναι αρκούντως energetic και feel-good και έχει ιδιαίτερα catchy στίχους που μαθαίνονται απ' έξω πολύ γρήγορα. Αυτά είναι τα δυο πιο "rock" με την ευρεία έννοια κομμάτια του cd. Στα υπόλοιπα υπάρχει πάντα το pop-rock στοιχείο αλλά κινούνται ως επί το πλείστον σε dance-pop και ηλεκτρονικά μονοπάτια.

Στην κορυφή κατά τη γνώμη μου βρίσκεται το "One Shot" με τα άπειρα hooks του που απλά δεν γίνεται να μη σου αρέσει. Μουσικά μιλώντας είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα της χορευτικής pop που είναι αυτή τη στιγμή της μόδας στην Αγγλία. Στιχουργικά είναι κάπως τσαμπουκαλεμένο, δηλώνοντας στον επίδοξο αγαπητικό ότι έχει μία και μοναδική ευκαιρία να καταφέρει να εκπληρώσει τα όνειρα της τραγουδιάρας. Γενικά αυτό το μοτίβο το συναντάμε συχνά σε όλο το άλμπουμ με αποτέλεσμα να βγαίνει μια μικρή aggressiveness προς τα έξω αλλά αυτό ταιριάζει απόλυτα στις Saturdays, που ως γνωστόν αγαπούν να φωνάζουν στα τραγούδια τους - damn you Vanessa. Τα "Ego", "No One", "Denial" και "Not Good Enough" συμπληρώνουν την πεντάδα του τουπέ και όλα έχουν να κάνουν με θέματα boys vs. girls που τόσο πολύ απασχολούν τα κορίτσια omfg. Η ομάδα αυτή αποτελεί τον πυρήνα του cd και είναι καλό single material, που όμως δε το προτείνω για τους λόγους που ανέφερα παραπάνω - αν και το "Ego" έχει δρομολογηθεί ήδη για δεύτερο single. Λίγο πιο παιχνιδιάρικο είναι το πολύ-κοντά-στην-κορυφή "Wordshaker", του οποίου οι στίχοι μιλάνε ένα αγόρι που λέει και ξελέει όλη την ώρα. You're such a wordshaker / I gotta shut you up / your lips are burning / first you say yes, then no / when you are ready baby let me know. Έχει και σόλο ηλεκτρική κιθάρα στο φόντο αλλά μην πάει ο νους σου πουθενά, είναι απλά για νοστιμιά. Τώρα κάπου στο νούμερο 9 υπάρχει το club-banger του άλμπουμ που λέγεται "Lose Control". Αυτό άνετα θα μπορούσε να είναι το 3ο ή 4ο single λόγω του σαρωτικού beat και λόγω του στίχου "I should be the face of every fashion magazine". Yeah, I loved that. ;P

Πάμε στη μειοψηφία δλδ στα πιο αγαπησιάρικα και τρυφερά κομμάτια, με πρώτο και καλύτερο το "Here Standing" το οποίο είτε έχει sample από κανένα παλιό τραγούδι που δε γνωρίζω είτε μου καρφώθηκε στο μυαλό τόσο εύκολα που νομίζω ότι το έχω ξανακούσει. Σίγουρα το καλύτερο μπαλαντοειδές του δίσκου και σίγουρο top 10 hit αν αποφασίσουν να το κυκλοφορήσουν. Σοφά τα δυο έτερα softie songs "Deeper" και "2 a.m." έχουν μπει στο τέλος γιατί έτσι δεν διακόπτουν τον ειρμό του άλμπουμ και στην τελική δεν είναι αρκετά δυνατά για να μπουν στη μέση. Τα αγαπάμε όμως γιατί είναι απαλλαγμένα από τις συνήθεις τσιρίδες (εκτός απ' τη Vanessa στα backing vocals wtf) και αφήνουν μια γλυκιά γεύση στο κλείσιμο. Τα τρία live bonus tracks στο τέλος καλά θα κάνεις να τα προσπεράσεις γιατί δεν προσφέρουν τίποτα καινούριο και uhm... είναι ολίγον απαράδεκτα - no offense girls.

So οι ελπίδες μου ότι οι Saturdays θα βελτιώνονταν δραματικά στο δεύτερο άλμπουμ τους βγήκαν αληθινές. Το στυλ του "Wordshaker" τους πηγαίνει περισσότερο γιατί τους επιτρέπει να κάνουν τα "πληθωρικά" φωνητικά που τόσο τους αρέσουν. Επιπλέον νομίζω ότι τους δίνει περισσότερες ευκαιρίες να φανούν η καθεμία ξεχωριστά, αφού με αυτό το άλμπουμ άρχισα να τις ξεχωρίζω περισσότερο ως άτομα. Έτσι ανακάλυψα ότι φωνητικά μου αρέσει περισσότερο η Una παρ' όλο που η Frankie είναι το αγαπημένο μου μέλος. Η Vanessa πρέπει να σκάσει και δεν εννοώ στο φαΐ γιατί σε εκείνον τον τομέα δεν έχει προβλήματα λολ. Σε θέματα originality βγαίνουν επίσης κερδισμένες αφού δεν ακολούθησαν κανένα από τους τιτάνες των αγγλικών girl groups, Sugababes και Girls Aloud. Όχι κι άσχημα. They are a force to be reckoned with. Αδίκως το άλμπουμ έφτασε μόνο στο #9 του chart πουλώντας μόλις 15.000 κόπιες και ελπίζω να ανακάμψει με την κυκλοφορία των επόμενων singles ή στη χειρότερη περίπτωση με κανένα re-release αν και τα μισώ. Όχι τίποτα άλλο, δεν έχω καμία διάθεση να δω να πατώνει ακόμα ένα καλό pop άλμπουμ από ένα καλό pop συγκρότημα όταν άλλες δουλειές κατώτερου επιπέδου τα πάνε μια χαρά. Τουλάχιστον να σιγουρέψουμε ότι θα συνεχίσουν να βγάζουν άλμπουμ. Όπως και να έχει, το κενό των Girls Aloud για το 2009 καλύφθηκε επιτυχώς. Οι Saturdays είναι πια το τρίτο όνομα στη μαρκίζα. :P 9/10


Track List:

01. Forever Is Over
02. Here Standing
03. Ego
04. No One
05. One Shot
06. Wordshaker
07. Denial
08. Open Up
09. Lose Control
10. Not Good Enough
11. Deeper
12. 2 a.m.
13. Chasing Lights (Live from iTunes Festival 2009)
14. Wordshaker (Live from iTunes Festival 2009)
15. One Shot (Live from iTunes Festival 2009)



Thursday, October 15, 2009

(Greece's) Next Top Model: The Pilot

Καταρχήν να δώσω την κατάρα μου στην Erisabetsu που έκανε πρώτη ποστ επί του θέματος και έγραψε όλα όσα ήθελα να γράψω - δεν γίνεται να συμφωνούμε σε όλα δλδ έλεος!

Όποιος διαβάζει αρκετό αρκετό καιρό το blog, θα έχει μάλλον καταλάβει ότι είμαι μεγάλος φαν του "America's Next Top Model", όχι γιατί έχω κανένα ιδιαίτερο κόλλημα με τη μόδα, αλλά επειδή κατά τη γνώμη μου είναι ένα από τα shows με τη μεγαλύτερη entertainment value αυτή τη στιγμή στην αμερικανική και όχι μόνο τηλεόραση. Αυτό άλλωστε αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι φέτος διανύει τον δέκατο τρίτο κύκλο του και παραμένει ένα από τα πολύ δυνατά χαρτιά του καταρρακωμένου CW. Εννοείται ότι η Tyra Banks είναι το ιδανικό πρόσωπο για την παρουσίαση του. Μπορεί από τη μια στιγμή στην άλλη να γίνει γλυκιά, σκύλα, psycho, ghetto, οργισμένη, συγκινημένη κ.ο.κ και όλα αυτά με μια τόσο επιφανειακή διάθεση που απλά τη λατρεύεις. Γενικά ή τη λατρεύεις ή τη μισείς και μπορείτε άνετα να με κατατάξετε στην πρώτη κατηγορία. Όταν λοιπόν έμαθα ότι ετοιμάζεται και ελληνική βερσιόν ενθουσιάστηκα! Χρόνια είχε να παίξει στην ελληνική τιβί ένα διασκεδαστικό ριάλιτι που να μην περιλαμβάνει το Γιώργο Θεοφάνους και την κάθε σκυλού που θέλει να βγάλει δίσκο. Αλλά τελικά ίσως και να έκανα λάθος (;)

~Το όνομα~

Κάτι του λείπει, έτσι; Η Eri λέει ότι το "Greece's" πήγε περίπατο γιατί όπως διαπιστώσαμε και ιδίοις όμμασι, οι υποψήφιες δεν είναι αποκλειστικά Ελληνίδες, έχει και μια κοπέλα από την Αλβανία, και μια Ελληνοελβετίδα, και μια Γαλλοκινεζοελληνοκενυάτισσα κλπ κλπ. Εγώ πάλι νομίζω ότι έφαγε σουτ επειδή θα ακουγόταν πολύ περίεργα για τα αγγλικά που ξέρει η μέση Ελληνίδα νοικοκυρά που φαντάζομαι είναι και το κύριο target group του show. Άκου "Γκρίσιζ Νεξτ Τοπ Μόντελ"! Τι είναι αυτό το "Γκρίσιζ"; Το δε "Χελάσιζ" είναι ακόμα χειρότερο! Χάθηκε να την λένε την Ελλάδα στα αγγλικά Hellada και να γινόταν "Χελάντας"; Οπότε το έδιωξαν, σου λέει μη το απορρίψουν μόνο και μόνο από το όνομα. Είναι όπως στο Τηλέραμα που γράφουν ΤΑ ΠΑΝΤΑ στα ελληνικά για να τα καταλαβαίνουν όλοι, τύπου: Τρίτη στο ΓκρέηΖ Ανάτομι, Η Μέρεντιθ λογομαχεί με τον ΜακΝτρίμι. Η Κριστίνα και η Ίζζυ έρχονται σε αντιπαλότητα για την εύνοια της Ντόκτωρ Χαν. Ένα νέο πρόσωπο έρχεται να ταράξει τα νερά στο Σηάτλ ΓκρέηΖ. Κάπως έτσι. Για λόγους συντομίας από εδώ και μπρος θα το γράφω ως grNTM - το GNTM είναι πιασμένο απ' τη Γερμανία βλέπεις.

~Η παρουσιάστρια~

Η Βίκυ Καγιά μου είναι πολύ συμπαθής αλλά πιστεύω ότι η μόνη παρουσίαση που της ταίριαξε γάντι ήταν αυτή στο So You Think You Can Dance, όπου τα κείμενα ήταν συγκεκριμένα και το μόνο που έπρεπε να κάνει ήταν να είναι όμορφη και ευχάριστη. Στο grNTM όμως είναι υπερβολικά γλυκιά και σοροπιασμένη. Είναι δυνατόν να λέει στην κάθε κοπέλα ξεχωριστά πράγματα όπως "είσαι πολύ όμορφη", "είσαι κούκλα" κλπ; Άσε αυτό το "γλυκιά μου"!!! Κάθε δεύτερη της λέξη είναι "γλυκιά μου"! Γιατί συγκινήθηκες γλυκιά μου; Έχεις άγχος γλυκιά μου; Να σε δούμε και με το μαγιό γλυκιά μου; Όχι γλυκιά μου Βίκυ, αυτή η προσέγγιση δε θα σου βγει. Έτσι παίρνουν αέρα και τα μοντέλα (που είναι κυρίως τσόκαρα και φρόκαλα) και κωλοκάθονται χωρίς να προσπαθούν (στην Ελλάδα είμαστε) και -κυρίως- δεν έχει κανένα ενδιαφέρον για τους τηλεθεατές. Πρέπει οπωσδήποτε να μιμηθεί την Tyra, που δε διστάζει να τους πει ένα προς ένα τα κακά τους σημεία, ακόμα και να τις κοροϊδέψει -κόσμια- μαζί με τους J's αν μιλάμε για καμιά πολύ τρανταχτή περίπτωση. Επίσης μου δε μου έκανε καμία εντύπωση όταν μια κοπέλα της είπε ότι βαριέται να μιλάει και η Βίκυ έπαθε σοκ! Δε το καταλάβαινε! Ε το διαπιστώσαμε, γιατί δε το έκλεισε ούτε λεπτό το ρημάδι το στόμα της. Πόσες άχρηστες πληροφορίες μπορεί να πετάξει ένας άνθρωπος σε ένα λεπτό; Ε η Βίκυ κατέχει το παγκόσμιο ρεκόρ! Τίποτα τίποτα, πρέπει να σκυλιάσει λίγο. Κατά τη γνώμη μου η Ρέα Τουτουνζή ή η Μάρα Δαρμουσλή θα ταίριαζε καλύτερα.

~Η κριτική επιτροπή~

Miss J does not approve...

Όλοι μας είχαμε την ελπίδα ότι ο αντίστοιχος Nigel Barker θα ήταν ο Σπύρος Πώρος που είναι διεθνώς αναγνωρισμένος και είναι και τεκνό. Φαντάζομαι ότι του έγινε πρόταση αλλά αρνήθηκε γιατί προείδε τη φτήνια που τον περίμενε. Στη θέση του ήρθε ο Χάρης Χριστόπουλος. Δεν τον ξέρω κι από χθες αλλά δε μου άρεσε ΚΑΘΟΛΟΥ! Εκτός του ότι είναι εντελώς goody goody και δεν εμπνέει κανένα φόβο στις κοπέλες (ο Nigel είναι σκιαχτικός), είναι και ελαφρώς γλοιώδης αφού όταν έβγαιναν με μαγιό οι αλόγες έκανε όπως κάνουν οι μπαρμπάδες όταν βγαίνει καμιά ξεβράκωτη στην τηλεόραση! Αυτό το "ΠΩ ΠΩ ΠΩ ΠΩ ΠΩ ΠΩ" με το παχύ το Π που σου γεμίζει το στόμα και συνοδεύεται συνήθως από το "τι παιδί είναι εσύ παιδί μου" που ευτυχώς δε το ακούσαμε στο grNTM. Ew. Η Τζένη Μπαλατσινού είναι κλασσική και κλασάτη αξία στο χώρο του μόντελινγκ και νιώθω ότι μπορεί να γίνει πολύ πιο bitchy από τη Βίκυ όταν χρειαστεί. Αποκλείεται βέβαια να γίνει ποτέ Janice Dickinson ή έστω Paulina Porizkova αλλά γενικά είναι καλή επιλογή αν αρχίσει να μιλάει λίγο περισσότερο. Ο Χριστόφορος Κοτέντος είναι μάλλον η μόνη μας ελπίδα για κανένα πιπεράτο σχόλιο προς τις μονδέλες. Του λείπει βέβαια η τρέλα και η κουλαμάρα της Miss J αλλά τουλάχιστον ας υπάρχει και κάποιος να τους κόβει τον αέρα. Αγαπάμε τις μπιτσάρες! Αντίστοιχο Mister J όσο κι αν έψαξα δε βρήκα. Κρίμα γιατί βασικά αυτός κρατάει όλο το show μέχρι να αρχίσει η κριτική.

~Τα μοντέλα~


Σεράινα & Ραμόνα

LOL! Απλά LOL. Δεν ξέρω αν πρέπει να κλάψω ή να γελάσω με την κατάσταση. Για όποιον δεν έχει δει ποτέ ANTM μπορεί και να φάνηκαν καλές (αμφιβάλλω) αλλά κάποιος που έχει δει έστω και έναν κύκλο της Tyra ολόκληρο με καταλαβαίνει. Το 90% ήταν παντελώς αδιάφορες. Ούτε σοκαριστικά όμορφες (που ως ένα σημείο θα αντιστάθμιζε το να είναι αγγούρια) ούτε με αξιοπρόσεχτες σαν προσωπικότητες. Όπως θα έλεγε και ο Nigel, utterly forgettable. Φυσικά όσες τη βρίσκουν με σκυλάδικα (Vissi & Vandi included) θα έπρεπε να είχαν αποκλειστεί από την αρχή γιατί είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα μπερδέψουν την πίστα με την πασαρέλα. Δεν είχαμε και λίγα παραδείγματα, Zara ρούχα, σκουλαρικούμπες, μαλλί απαραιτήτως ξανθό, αυτό που ο Κοτέντος χαρακτήρισε ως "φτηνό glamour" που -ironically- συνοδεύεται από μια υπέρμετρη αυτοπεποίθηση, ότι 'είμαι εγώ κι άλλη καμιά δεν είναι'. Να μην αρχίσω για τη φωτογράφιση! Καλά το κόνσεπτ ήταν μια μαλακία ας πάμε παρακάτω. Αυτές είναι δυνατόν να είναι τόσο άσχετες; Τόσο; Modeling 101 έστω; Μα καλά δεν έχουν κάτσει να δουν 12 κύκλους που έχει κάνει η άλλη στην Αμερική; Τι να πω εγώ αν ήθελα να γίνω μοντέλο θα το είχα ξεψαχνίσει το ANTM. Δλδ έλεος τουλάχιστον την κλασική πόζα χέρια στη μέση, ώμοι μπροστά, λαιμός τεντωμένος την ξέρω μέχρι κι εγώ που έχω τόση σχέση με το μόντελινγκ όση και η Ashlee Simpson με την υποκριτική! Απλά whatever. Οι μόνες που μου αρέσουν προς το παρόν είναι η Σεράινα (είναι πραγματικά κούκλα) και η Ραμόνα λόγω προσωπικότητας κυρίως - κι εδώ συμφωνούμε με την Eri. Θα δούμε.

H Nicole από τον τρέχοντα 13ο κύκλο μας δείχνει επιτυχώς την βασική πόζα που έχει λανσάρει η Tyra. Η φωτογραφία ήταν η καλύτερη της εβδομάδας.


~Το επεισόδιο~

Μια εικόνα = χίλιες λέξεις.

Το επεισόδιο ήταν επιεικώς τραγικό. Υπερβολικά μεγάλο, υπερβολικά βαρετό. Πολλά άχρηστα λόγια, πολύ άνοστη κριτική επιτροπή, αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημα νομίζω είναι η φτήνια! Αυτό το κανάλι είναι λες και μεταδίδει φτήνια μέσω του τηλεοπτικού δέκτη! Δεν ξέρω τι ακριβώς φταίει αλλά νιώθω πως όσα λεφτά και να ρίξουν σε μια παραγωγή, πάλι θα δείχνει φτηνιάρικη. Το μεγαλύτερο διαμάντι του κόσμου να πάρεις, μόλις το πιάσει η κάμερα του ΑΝΤ1 θα μοιάζει με φο-μπιζού από τα πανηγύρια. Έτσι όλα τα σκηνικά του grNTM έμοιαζαν με τα σήριαλ του Σεφερλή στο Alter, ακόμα κι αν επρόκειτο για ένα πολυτελές αθηναϊκό ξενοδοχείο, τα limo-buses ή τη βίλα των κοριτσιών. Το δεύτερο μέρος το επεισοδίου προς το τέλος ήταν το πιο ανυπόφορο. Όποιοι κατάφεραν να το παρακολουθήσουν μέχρι τέλους τους αξίζουν συγχαρητήρια. Καταρχήν φάνηκε ότι δεν πρέπει να αφήνουν την Καγιά να μιλάει μόνη της για πολλή ώρα γιατί από ένα σημείο και μετά τα χάνει εντελώς. Το άλλο πάλι που η κλητική της είναι σαν ερώτηση πού το πας; Έτσι η κάθε πρότασή της άρχιζε με μια απορία στη φωνή. Ζωή;;; Χριστίνα;;; Αρετή;;; Ιωάννα;;; Και συνέχιζε με το να κάνει στην κάθε μία ξεχωριστά γενικές παρατηρήσεις για την ημέρα. "Ανθή;;; Μας απογοήτευσες πολύ σήμερα... -παύση, παύση, παύση, μίλα μωρή επιτέλους- ...ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ! Έλα να πάρεις τη φωτογραφία σου!" Αμ αυτό το "Σ' αρέσει;" που τους ρώταγε στο τέλος; Και αγκαλίτσα και φιλάκι; Εκ διαμέτρου αντίθετο στις αρχές του ANTM και της Tyrant Tyra! Ένα μόνο εύχομαι, μη τύχει και δει πώς το κατήντησαν το Model στην Ελλάδα. Άγευστο και λαπαδιάρικο σαν πουρέ μπρόκολο.

Θα περιμένω όμως και τα επόμενα επεισόδια για να κρίνω καλύτερα. Πού ξέρεις, μπορεί να τους έρθει η Θεία Φώτιση της Tyra και να συμμαζευτούν. Δε θα με πείραζε καθόλου μια πιστή αντιγραφή του αμερικάνικου προτύπου, από τα σκηνικά και τα κόνσεπτ των φωτογραφιών μέχρι το μοντάζ και τα λόγια που πρέπει να λέει η παρουσιάστρια. Είναι φτιαγμένο έτσι για κάποιο λόγο και μάλιστα από κάποια που ξέρει να κινείται και στους δυο χώρους, μόδα και τηλεόραση. Στο preview του επόμενου παρατήρησα ότι το judges' table μοιάζει πολύ με το αντίστοιχο αμερικάνικο και ίσως τους εμπνεύσει ο χώρος και τους μιμηθούν και στα άλλα. Όσο για την επόμενη φωτογράφιση, οι μονδέλες θα φοράνε βόες και κροταλίες. Γιατί στην Ελλάδα αυτό είναι πρωτότυπο και edgy. Γι' αυτό το κάνουμε και στα πανηγύρια άλλωστε.

Όποιος δεν το παρακολούθησε, μπορεί να το κάνει δωρεάν και άμεσα στο επίσημο site του καναλιού - όπως και κάθε άλλη εκπομπή του ANT1. Ορίστε και κάτι καλό.

Tuesday, October 13, 2009

Natalie Imbruglia: Come to Life

Τελικά είναι κατάρα η επιτυχία; Για τη Natalie Imbruglia είναι! Γιατί ένα τραγούδι της καθόρισε (και ακόμα της καθορίζει) όλη την καριέρα. Φυσικά αναφέρομαι στο "Torn", το οποίο παίχτηκε τόσο πολύ στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις που οτιδήποτε ακολούθησε έμοιαζε με μυρμήγκι μπροστά του. Και έτσι όποιος δεν είχε διάθεση να ψάξει μόνος του για τα επόμενα βήματά της, έχει την εντύπωση πως πρόκειται για ακόμα ένα one hit wonder των 90s. Η Natalie όμως συνέχισε να φτιάχνει μουσική και μάλιστα μακράν καλύτερη από την αρχική. Όποιος έχει ακούσει το αψεγάδιαστο "White Lilies Island" και το ελπιδοφόρο "Counting Down the Days" (#1 στην Αγγλία, εδώ κάπως ακούστηκε το "Shiver") καταλαβαίνει. Το "Come to Life" είναι το πρώτο της studio album μετά το greatest hits του 2007 και σηματοδοτεί μια νέα εποχή στη δισκογραφία της, που όμως αμφιβάλλω αν θα της φέρει την εμπορική επιτυχία που της αξίζει.

Τέσσερα χρόνια πήρε για να ολοκληρωθεί και περιέχει μόλις 10 τραγούδια, πράγμα που σημαίνει ότι έχει δοθεί ιδιαίτερη προσοχή στο κάθε δευτερόλεπτο. Για πρώτη φορά, υπάρχει εντονότερο το ηλεκτρονικό στοιχείο αλλά σε καμία περίπτωση δεν χάνεται ο χαρακτηριστικός της ήχος. Εντύπωση προκάλεσαν τα ονόματα που συνεργάστηκαν για να ολοκληρωθεί και ιδιαίτερα αυτό του Chris Martin των Coldplay που μάλιστα την πλησίασε μόνος του και της πρότεινε συνεργασία. (Ξέρεις τώρα εγώ Coldplay δεν αλλά ο Martin έχει πει χίλια δυο καλά για τις Girls Aloud οπότε εντάξει.) Πραγματικά το "Come to Life" θυμίζει στο στυλ του Martin σε πολλά σημεία και ιδιαίτερα στο πρώτο μισό του. Ο συνδυασμός ηλεκτρονικών και πραγματικών οργάνων (βιολιού και πιάνου κυρίως) μαζί με το echo effect στη φωνή είναι προφανώς επιρροές από τις παραγωγές των Coldplay αλλά ταιριάζουν και στη Natalie. Δλδ τι ταιριάζουν, είναι τα higlights του άλμπουμ. Τόσο πολύ που είναι αδύνατον να μην παρατηρήσεις την ανισότητα ανάμεσα στο πρώτο και το δεύτερο μισό του.

"Want", "Fun" και "Lukas" είναι τα κομμάτια για τα οποία μιλάμε. Το "Want" που είναι και το πρώτο single, είναι αποτέλεσμα της συνεργασίας Martin/Imbruglia και είναι βασισμένο σε ένα παλιότερο τραγούδι της, το "Be With You", με έξτρα beat και strings για μια πιο ηλεκτρονική προσέγγιση. To "Fun" ήταν έτοιμο γραμμένο από τον Martin και είναι μια γλυκιά μπαλάντα που θυμίζει την εποχή του "White Lilies Island" ενώ το "Lukas" που αφηγείται την άτυχη ιστορία ενός Lukas παρά τρίχα δεν μπήκε στο τελευταίο άλμπουμ των Coldplay "Viva la Vida or Death and All His Friends". O Chris είπε χαριτολογώντας ότι είναι το καλύτερο τραγούδι των Coldplay ever και όταν άκουσε την εκτέλεση της Natalie μετάνιωσε που της το έδωσε. Είναι πραγματικά εξαιρετικό. Στο ύφος αυτών των τριών κινούνταν και μια πρώτη έκδοση του "Scars" που βγήκε πριν λίγους μήνες, αλλά τελικά προτιμήθηκε η ακουστική βερσιόν για να σπάσει λίγο η coldplay-ίλα. Όμως και μόνο με μια κιθάρα να το συνοδεύει, το "Scars" δε χάνει τίποτα από τη μαγεία του. Πρόκειται για ένα bittersweet τραγούδι χωρισμού με απλούς αλλά dean-on στίχους για την "επόμενη μέρα": I climb the walls, you hit the bars / I am from Venus, you are from Mars / You got your brand new friends and I got a broken heart / it doesn't matter who we are / everyone has their scars. Την dream team συμπληρώνει το "Twenty", που έχει καταπληκτική ενορχήστρωση και αναδεικνύει τις φωνητικές ικανότητες της Nat χωρίς πολλές υπερβολές.

Τα δυο upbeat κομμάτια του άλμπουμ είναι τα "WYUT" και "Cameo", που κατά τη γνώμη που είναι τα λιγότερο δυνατά. Το πρώτο θυμίζει έντονα τα πρώτα της τραγούδια αλλά δεν καταφέρνει να φτάσει τα επίπεδα του "Impressed" ή του "Don't You Think". Το δε "Cameo" κερδίζει ως προς την πρωτοτυπία (δεν μου έρχεται κανένα τραγούδι της που να του μοιάζει) αλλά χάνει στους υπόλοιπους τομείς. Δεν με αγγίζει σχεδόν καθόλου. Έμειναν το "All the Roses" (βλέπε "Goodbye" από το δεύτερο άλμπουμ), το εισαγωγικό "My God" που είναι καλό αλλά τιμά τον χαρακτηρισμό 'εισαγωγικό' και το τελικό "Wild About It" που στην αρχή το βρήκα λίγο άκυρο αλλά σιγά σιγά το συνήθισα και το βρίσκω χαριτωμένο (aka grower).

Εκτός του "Fun" και του "Lukas" που της δόθηκαν έτοιμα, η Imbruglia συμμετέχει στη σύνθεση όλων των υπόλοιπων και δεν απογοητεύει. Είναι μια καλλιτέχνις που έχει ένα εντελώς προσωπικό ύφος γι' αυτό δεν μπορείς να την κατατάξεις αυστηρά σε μια κατηγορία: δεν είναι σίγουρα μια καθαρή singer-songwriter τύπου Alanis Morissette αλλά ούτε ανήκει και στη νέα γενιά των guitar girls που κάνουν επιτυχία πέρα από τον Ατλαντικό (πχ Colbie Caillat). Ό,τι και να γράψει, όσο εύθυμο κι αν προσπαθεί να το κάνει πάντα θα διακατέχεται από μια μελαγχολία, γιατί αυτός είναι ο τρόπος που δημιουργεί. Φαντάζομαι ότι φταίει και το γεγονός ότι βγήκε στο δεύτερο μισό των 90s τότε που οι female singer-songwriters ήταν ακόμα στα πάνω τους. Αυτό δεν την άφησε ποτέ να γίνει πολύ "ανάλαφρη", αλλά επειδή ήταν μικρή ε δεν το 'ριξε και στα εντελώς αυτοκτονικά. Το "Come to Life" δεν είναι τόσο διαφορετικό από την υπόλοιπη δισκογραφία την όσο το παρουσιάζουν. Εντάξει έχει μερικές ευχάριστες εκπλήξεις αλλά στα πιο upbeat σημεία του θυμίζει το "Left of the Middle" και στα πιο mellow το "White Lilies Island". Κάποια τραγούδια είναι λίγο πιο "αφελή" από το συνηθισμένο -κυρίως στιχουργικά- αλλά σε αποζημιώνουν τα ελαφρώς καταθλιπτικά που είναι η σπεσιαλιτέ της. Ως σύνολο είναι ένα πολύ καλό ποπ άλμπουμ που έχει να δώσει κάτι καινούριο στους fans αλλά δε νομίζω ότι αν κάποιος έχει ακούσει τα προηγούμενα θα μπορούσε να πει ότι είναι το καλύτερό της. Θα το εκτιμήσεις καλύτερα αν έχεις μπροστά σου τους στίχους, τουλάχιστον στην αρχή. Ειδικά τα κομμάτια 2 έως 6. Music + lyrics. 8/10


Track List:

01. My God
02. Lukas
03. Fun
04. Twenty
05. Scars
06. Want
07. WYUT
08. Cameo
09. All the Roses
10. Wild About It

video

Monday, October 5, 2009

But I Only Just Found Out | Editors: Papillon

Άλλη μια ανακάλυψη που ήρθε αργά αλλά τέσπα αφού το βρήκαμε κι αυτό εντάξει. Μη με ρωτάς ποιοι είναι αυτοί, είδα το άλμπουμ τους στη mininova, έψαξα λίγο στο YouTube και βρήκα αυτό. Έχω ψιλοκολλήσει είναι η αλήθεια. Δλδ άφησα στη μέση το (εντελώς άσχετο) review που έγραφα γιατί είχα αυτό στο repeat και με αποσπούσε. So that's it. I love it.


Track List:

1. Papillon (radio edit)
2. Papillon (instrumental edit)
3. Papillon (album version)
4. Papillon (instrumental)
5. Papillon (Tiësto remix)

Το βίντεο κλασική χιπστεριά omfg κάτι αξύριστοι τύποι τρέχουν χωρίς λόγο και τρέχα βρες το νόημα - no pun intended. Καλό είναι.



Friday, October 2, 2009

Whitney Houston: I Look to You

Μια στιγμή να βάλω μια φωτογραφία για να μπούμε στο πνεύμα του CD...


Τώρα είναι καλύτερα! Όση φρεσκάδα και μπρίο έχει η Αλέξις Κόλμπι στην παραπάνω φωτογραφία, άλλη τόση έχει και το τελευταίο άλμπουμ της Whitney Houston με τον τίτλο "I Look to You". Εφτά χρόνια απείχε από τη δισκογραφία λόγω προσωπικών προβλημάτων (aka ρούφηξε τη μισή Κολομβία) και φέτος μάζεψε τα κομμάτια της και επέστρεψε. Θα αναρωτιόνταν κανείς αν ο κόσμος τη θυμάται από την τελευταία φορά που έβγαλε άλμπουμ το 2002 ή ακόμα και αν τη θυμάται, θα μπορούσε να ξεχάσει όλο αυτή την κατρακύλα με τα ναρκωτικά και τη γενική εξαθλίωση που ήταν ο κύριος λόγος για τον οποίο απασχολούσε τα ΜΜΕ τα τελευταία χρόνια. Ευτυχώς γι' αυτή, το κοινό συγχωρεί πολύ εύκολα - βοηθούν και οι συνεντεύξεις με την Oprah φυσικά. Έτσι το "I Look to You" έφτασε στο #1 σε πολλές χώρες του κόσμου, συμπεριλαμβανομένων και των ΗΠΑ όπου έχει πουλήσει μέχρι τώρα 600.000 αντίτυπα και αναμένεται ότι θα είναι μια από τις μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες για φέτος. Πουλάει η νοσταλγία.

Το πρώτο πράγμα που παρατηρεί κανείς ακούγοντας το "I Look to You" είναι η αλλαγή στη φωνής της Whitney. Πάνε οι κορώνες του "I Will Always Love You", πάνε εκείνες οι πολύ ψηλές νότες που της χάρισαν το προσωνύμιο "The Voice". Φυσικά ακόμα κι έτσι είναι καλύτερη από το 50% των τραγουδιστριών που κάνουν καριέρα αυτή τη στιγμή. Δεν είναι ότι η φωνή της "χάλασε" απλά είναι διαφορετική. Πιο ώριμη, πιο smoky και soulful, πράγμα που δουλεύει καλά για το είδος της μουσικής που υπηρετεί. Έτσι και το άλμπουμ, είναι αρκετά πιο "ώριμο" από τη μουσική της εποχής μας. Η Whitney δήλωσε ότι ήθελε να έχει μια εσάνς από τα 80s και τα early 90s, τότε που οι πωλήσεις των δίσκων της μετρούνταν σε δεκάδες εκατομμύρια. Ως σκέψη είναι σωστή, αυτό το retro πισωγύρισμα στη μουσική είναι πολύ της μόδας και το κάνουν όλοι. Υπάρχει όμως μια διαφορά ανάμεσα στο retro και στο dated. Το "I Look to You" είναι βγαλμένο από την εποχή της βάτας και είναι εξίσου παλιομοδίτικο με εκείνη τη ζοφερή τάση της μόδας. Αναμφίβολα έχουν μπει κάποιες σύγχρονες πινελιές με πιο χαρακτηριστική την προσφορά του Akon, αλλά ως σύνολο το άλμπουμ δεν χαρακτηρίζεται ούτε από φρεσκάδα ούτε από πρωτοτυπία.

Το πρώτο επίσημο single είναι το "Million Dollar Bill" που γράφτηκε από την Alicia Keys και τον Swizz Beatz. Ακούγοντας τους δημιουργούς θα περίμενε κανείς κάτι έντονα soul λόγω Keys ή κάτι funky λόγω Swizz Beatz. Το αποτέλεσμα είναι κάπου στη μέση και θα μπορούσε να είναι καλό αν δεν έμοιαζε με theme song από σαπουνόπερα του 1988. Ο Danja παίρνει τη σκυτάλη στο "Nothin' but Love" και τα καταφέρνει κάπως στο μουσικό μέρος αλλά η ερμηνεία της Houston είναι στημένη έτσι που σαν ηλεκτρική σκούπα σε ρουφάει πίσω 20 χρόνια. Ομοίως οι δυο "μεγάλες" μπαλάντες του άλμπουμ, "I Look to You" και "I Didn't Know My Own Strength", από R. Kelly και Diane Warren αντίστοιχα, είναι τόσο relevant με την εποχή όσο και η περμανάντ. Αξιόλογες ως ερμηνείες αλλά τίποτα ιδιαίτερο. Τα πιο σύγχρονα κομμάτια του άλμπουμ είναι αυτά του Akon, τα "Like I Never Left" και "I Got You". Αν όχι σύγχρονα, τουλάχιστον διακρίνεται η retro διάθεσή τους χωρίς να είναι dated. Τα εναπομείναντα είναι κατά κύριο λόγο mid-tempos, γενικώς χλιαρά με μερικά καλά σημεία, αλλά γενικά τα πάντα λειτουργούν λόγω της ίδιας της Houston, που αν και καταβεβλημένη στην πραγματική της ζωή, δεν το μεταφέρει και στη φωνή της. Βέβαια άλλο το τι κάνει στο studio και άλλο οι live εμφανίσεις. Εκεί μπορεί όντως να βγει όντως κουρασμένη, αν κρίνω και από αυτή που ήταν καταστροφική.

Στιχουργικά τώρα, όπως θα περίμενε κανείς το άλμπουμ βρίθει inspirational κομματιών. Φυσικό είναι μετά από μια δυσάρεστη χρονική περίοδο στη ζωή του να θέλει ο καλλιτέχνης να μοιραστεί όσα πέρασε και να δώσει έμπνευση και κουράγιο στο δυστυχισμένο κοινό. Η Whitney όμως το εδώ έχει κάνει αυτοσκοπό ή για να το κάνω πιο λιανά το έχει παραχέσει. Όλα τα τραγούδια με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχουν να κάνουν με έναν αγώνα που κερδήθηκε. Οι προθέσεις τις είναι καλές αλλά τελικά κουράζουν. Άσε που από ένα σημείο και μετά δεν σε απασχολεί καν το "ηθικό δίδαγμα" αφού το έχεις ακούσει στο προηγούμενο κομμάτι και στο κομμάτι πριν απ' αυτό. Παρ' όλα αυτά, το μόνο πραγματικά εκνευριστικό πράγμα με τους στίχους είναι οι αφιερώσεις. Κοινή τακτική των Αφροαμερικανών να αφιερώνουν τα τραγούδια τους στους brothers και sisters και ένα "this is for my people" δε σε εκπλήσσει ποτέ σε ένα r'n'b/soul άλμπουμ. Εδώ όμως γίνεται της τρελής! Η λίστα είναι ατελείωτη! Ένα μικρό δείγμα απ' όλα όσα ακούγονται σε όλα τα τραγούδια έχει ως εξής: this song is for my family, my teachers, my haters/breakers/down-takers, the players on the street, the ghetto, my exes, the givers, the takers, my crew, the cold wars, the stares, myself, the ones that I ain't met (wat?), the dead people, you, the lovers, the haters, anyone who believes in love etc etc you get the point. Είναι πραγματικά εκνευριστικό. Στην αρχή ήταν αστείο αλλά όχι πια.

Ανακεφαλαιώνοντας, το "I Look to You" δεν είναι σε καμία περίπτωση κακό. Απλά σίγουρα θα ξενίσει στις πιο μικρές ηλικίες. Ως παραγωγή είναι σχετικά απλή και συνηθισμένη αλλά επαρκής και κυλάει ομαλά και αβίαστα ενώ το κύριο πρόβλημα της είναι το άρωμα ναφθαλίνης που αναδίδει στα περισσότερα σημεία. Το μεγαλύτερο ατού της είναι η ίδια Whitney Houston, που μετά από χρόνια φαίνεται ότι είναι πρόθυμη να κάνει κάτι περισσότερο από το να καταλήξει νεκρή σε κανένα μοτέλ από υπερβολική δόση και αυτό το ακούς στη φωνή της. Το χάρηκε η καημένη το πράγμα, ποιος μπορεί να την κατηγορήσει; Παρ' όλα αυτά, οι στίχοι, η μουσική και ο τρόπος που έχουν στηθεί η ερμηνείες δεν μπορούν να μην αποφέρουν τον χαρακτηρισμό "contemporary" που συνηθίζουν να βάζουν οι Αμερικάνοι μπροστά από τα genres για να δηλώσουν ότι απευθύνεται σε κοινά άνω των 40 ετών και είναι ιδανική συντροφιά για τα dinner parties τα βράδια της Παρασκευής. Δεν υπάρχει λόγος να απογοητευόμαστε όμως. Αν πιστεύεις ότι η Celine Dion είναι διασκεδαστική, αν πιστεύεις ότι στη μουσική πάνω απ' όλα μετράει η φωνή ή απλά αν είσαι περίεργος να ακούσεις την επιστροφή μια τραγουδίστριας που όταν πεθάνει θα την αποκαλέσουν όλοι θρύλο, τότε αξίζει να του δώσεις μια ευκαιρία Όλο και κάποια κομμάτια θα σου μείνουν για να ακούς πού και πού. 6/10


Track List:

01. Million Dollar Bill
02. Nothin' but Love
03. Call You Tonight
04. I Look to You
05. Like I Never Left (feat. Akon)
06. A Song for You
07. I Didn't Know My Own Strength
08. Worth It
09. For the Lovers
10. I Got You
11. Salute