Monday, August 31, 2009

Natalie Imbruglia: Want

OK τελικά το "Want" μου αρέσει πολύ τώρα που το άκουσα σε καλή ποιότητα και για κάποιο λόγο γίνεται καλύτερο με κάθε ακρόαση. Το μόνο που μπορείς να του καταλογίσεις είναι πως μπορεί να γίνει μονότονο με τους επαναλαμβανόμενους στίχους αλλά προς το παρόν δε με ενοχλεί. Surprisingly enough, το promo cd περιλαμβάνει πολύ καλά remixes. Συνήθως μου αρέσει το πολύ ένα remix σε παρόμοιες περιπτώσεις αλλά εδώ τρία remixes είναι πολύ καλά, το Cassette Club remix, το Blunt Laser remix και ιδιαίτερα το Buzz Junkies radio edit νομίζω ότι μου αρέσει περισσότερο απ' το κανονικό. Κυκλοφορεί στις 28 Σεπτεμβρίου και ελπίζω να πάει καλά. Το άλμπουμ "Come to Life" κυκλοφορεί πρώτη φορά στις 2 Οκτωβρίου οπότε μέσα στο Σεπτέμβριο θα το έχουμε στα χέρια μας (δλδ στα πισιά μας). (Note: Δεν είναι αυτό το επίσημο cover.)


Track List:

1. Want (album version)
2. Want (Blunt Laser Remix)
3. Want (Buzz Junkies Club Remix)
4. Want (Buzz Junkies Radio Edit)
5. Want (Cassette Club Remix)
6. Want (Shapshifters Nocturnal Mix)
7. Want (Shapshifters Vocal Mix)



Sunday, August 30, 2009

Shane Dawson!

Εντάξει ο τύπος φτιάχνει τα καλύτερα βίντεο αυτή τη στιγμή στο YouTube. Ο Fred κατρακυλάει αργά και σταθερά γιατί, κακά τα ψέματα, έχει κουράσει και γενικά τα παλιότερα του βίντεο ήταν πολύ καλύτερα και πρώτος πλέον είναι ο NigaHiga (hawt!) ενώ τον απειλούν και οι καταπληκτικοί Smosh. O Shane Dawson όμως είναι αυτός με το μεγαλύτερο ρυθμό αύξησης subscribers. Γενικά χαρακτηρίζεται από την εμμονή του να σατιρίζει τη Miley Cyrus, την αθυροστομία του και τα σεξουαλικά υπονοούμενα - ή μάλλον εννοούμενα γιατί απλά τα λέει. Αυτό είναι το τελευταίο του "interactive" βίντεο. Μη διαλέξεις στο τέλος, σου διάλεξα εγώ. XD



Shanaynay!



5 stars, add to favorites, subscribe.

ΥΓ: Αν δεν έχεις ιδέα ποιοι είναι όλοι αυτοί, τότε πρέπει να το ψάξεις λίγο παραπάνω το YouTube, δεν είναι μόνο για να βλέπεις τα βιντεοκλίπ των Onirama. Gurl u missin out, Shanaynay iz ther! *snap*

Tuesday, August 25, 2009

Bat for Lashes: Two Suns

Ντάνιελ, όταν σε πρωτόδα, το 'ξερα ότι είχες μια φλόγα στην καρδιά. Αυτός ο στίχος που θυμίζει Κατερίνα Στανίση δεν είναι τίποτα άλλο από την εισαγωγή του καλύτερου τραγουδιού της χρονιάς έως και τούτη τη στιγμή, του "Daniel", το 'πα, το ξαναλέω και θα το ξαναπώ, αν και άργησα λίγο να το πιάσω. Η Bat for Lashes, κατά κόσμον Natasha Khan, είναι μια από τις καλύτερες Αγγλίδες ερμηνεύτριες αυτή τη στιγμή και παρά το ότι θα μπορούσε να είναι αδελφή της Lily Allen (τρελή ομοιότητα), οι μουσικές τους δεν έχουν τίποτα κοινό.

Η 29χρονή Natasha στην αρχή την καριέρας της φορτώθηκε άθελά της την ταμπέλα της "νέας Björk" ή "νέας Kate Bush" ή "νέας whatever" γιατί απλά κάποιοι άνθρωποι θέλουν όλους τους νέους καλλιτέχνες να είναι διάδοχοι κάποιων παλιότερων. Οι ίδιοι στη συνέχεια θα παραγκωνιστούν γιατί σε 2 χρόνια θα είναι έτοιμος και ο δικός τους διάδοχος - how annoying! Δε θα σταθώ παραπάνω σ' αυτό γιατί ιδέα δεν έχω ούτε από Kate Bush ούτε από Björk, εκτός του ότι την τελευταία την βρίσκω αφόρητα παράφωνη και η Natasha καμία σχέση δεν έχει με τις down-syndrome ερμηνείες της.

Το "Two Suns" είναι το δεύτερο άλμπουμ της και τη βρίσκει να κινείται σε ελαφρώς πιο (indie) pop δρόμους από το "Fur and Gold". Εξετάζει την ανάγκη του ανθρώπου για αμφότερα το χάος και την ισορροπία, την αγάπη και τον πόνο, και επιπλέον αδράττει μεταφυσικών ιδεών που αφορούν τους συνδέσμους ανάμεσα σε όλες τις εκφάνσεις της ύπαρξης. Πού το κατάλαβες ότι αυτή η τελευταία πρόταση δεν είναι δική μου; Είναι από το επίσημο δελτίο τύπου για το άλμπουμ. Τι απογοήτευση όταν διαβάζεις τέτοιες βλακείες από επίσημες πηγές, ειλικρινά αν δεν είχα ακούσει το cd αυτό το λογύδριο επιπέδου Αντώναρου θα με είχε κάνει να τρέχω με χίλια μακριά του. Με λίγα λόγια, το άλμπουμ έχει δυο πρόσωπα, αυτό της Natasha που είναι το πιο μυστηριακό και του alter ego της, της Pearl που είναι πιο επιβλητικό. Τα τραγούδια είναι χωρισμένα σε δυο ομάδες με την κάθε προσωπικότητα να παίρνει τα ηνία ανάλογα την περίπτωση.

Από ένα γενικό άκουσμα, αυτό που καταλαβαίνεις είναι ότι η "μαγεία" συμβαίνει όταν τα κομμάτια έχουν τύμπανα. Όχι ότι τα καθαρά ακουστικά κομμάτια δεν είναι ωραία ή δεν αναδεικνύουν τις φωνητικές ικανότητές της αλλά φαίνεται ότι τα καταφέρνει καλύτερα όταν υπάρχει κάτι να κρατάει το ρυθμό. Επομένως το πρώτο πρώτο κομμάτι που ξεχώρισα ήταν το "Two Planets", το πιο "θορυβώδες" απ' όλα και αυτό που λένε ότι θυμίζει πιο έντονα Björk. Ανάμεσα στους διαστημικούς στίχους, η Pearl σαν άλλη Σειρήνα καλεί τους 'ρηχούς άνδρες' να μείνουν κοντά της για να δεχτούν τη σκοτεινή της αγάπη: and you should not separate from me / I 've got a heart that's full of life to be shared / on this night feel my hands, feel my life / for the sun and the stars are my mother and my sisters. Στο συγκεκριμένο σημείο έχουν βάλει ένα εφέ που αλλοιώνει τη φωνή της με αποτέλεσμα ένα σχεδόν 'δαιμονικό' αποτέλεσμα. Τέλειο. Το επόμενο τραγούδι που ξεχώρισα ήταν το "The Big Sleep", ένα εντελώς καταθλιπτικό αποχαιρετιστήριο ντουέτο με τον Scott Walker.

Και μετά εκεί που άκουγα ξανά το "Two Suns" ανυπομονώντας να φτάσω στο "Two Planets", ήρθε το "Daniel" και έκανε το κλικ. Πρέπει να το άκουσα γύρω στις 200 φορές μέσα σε 2 μέρες. Now the cool stuff, o "Daniel" δεν είναι άλλος από τον Daniel LaRusso του Karate Kid, που τον είχε ερωτευτεί η Natasha όταν ήταν έφηβη! OMG? Καλά όλοι (από μια ηλικία και πάνω) έχουμε χιλιοδεί το Karate Kid και δε σου κρύβω ότι και εγώ με τη σειρά μου το είχα το crush λολ. Μπράβο στη Bat for Lashes που από μια σχεδόν ευτράπελη εμπειρία μπόρεσε να γράψει ένα τέτοιο αριστούργημα χωρίς υπερβολή. Στα μεσαιωνικά "Glass", "Pearl's Dream" και "Siren Song" αναλαμβάνει η Pearl που συνεχίζει να αναζητά την αγάπη με τρόπο καταστροφικό και μάλιστα στο τέλος του "Siren Song" επαναλαμβάνει βλοσυρά "cause I'm evil". Pearl is so adorable! Γενικά το μοτίβο της χαμένης (Peace of Mind) / ανεκπλήρωτης (Sleep Alone) / μονόπλευρης (Moon and Moon) αγάπης είναι πανταχού παρόν και η Natasha δεν παύει στιγμή να αποζητά την ικανοποίησή της (Good Love). Κάπου μόνο του στέκεται το "Travelling Woman" που έρχεται μάλλον σαν απάντηση σε όλα τα παραπάνω και σοφά έχει μπει στο τέλος του άλμπουμ πριν από το "The Big Sleep". Και μένει ένα καταπληκτικό bonus track που μου έφτασε μία μόνο ακρόαση για να το λατρέψω: το "Wilderness". Απίστευτο κομμάτι, κάθε στίχος και μια εικόνα, υπέροχοι ταξιδιάρικοι στίχοι και μουσική σχεδόν αρχαιοελληνική (gotta love the autoharp). Τόσο ήρεμο αλλά και τόσο άγριο όπως λέει ο τίτλος του. I lllove it!

So there, με όλο αυτό ελπίζω να εξηγείται το γιατί το μπλογκ αυτή τη στιγμή περιστρέφεται γύρω από τη Natasha. Γιατί δεν μπαίνει όποιος κι όποιος στο header. Το template είναι και καλά γυάλινο λόγω του "Glass". Καλά είναι πολύ μεταμοντέρνο τώρα που το σκέφτομαι λολ. Anyways, ανέφερα ότι το "Two Suns" είναι το αγαπημένο μου άλμπουμ για φέτος - τουλάχιστον μέχρι τώρα; Απ' όπου και να το πιάσεις, στίχοι βγαλμένοι από παραμύθι, μουσική που συνδυάζει από πιάνο με ηλεκτρονικά beats μέχρι και gospel φωνητικά, ατμοσφαιρικές ή και απόκοσμες ερμηνείες, το ότι η Natasha είναι τόσο συμπαθητική, όλα συνωμοτούν στο να χαρακτηριστεί το "Two Suns" με δυο λέξεις: epic win. 10/10


Track List:

01. Glass
02. Sleep Alone
03. Moon and Moon
04. Daniel
05. Peace of Mind
06. Siren Song
07. Pearl's Dream
08. Good Love
09. Two Planets
10. Traveling Woman
11. The Big Sleep
12. Wilderness

Κι αυτό για το radio edit του "Daniel". Kοίτα ποιος είναι στην πλάτη της! ;)


Track List:

1. Daniel (Cenzo Townshend Radio Edit)
2. A Forest
3. Daniel (Edwin Van Cleef Remix)
4. Bat for Lashes - Daniel (Mt Eden Dnb remix)
5. Daniel (Live Lounge BBC Radio 1)

Bat for Lashes - Daniel



Bat for Lashes - Sleep Alone



Thursday, August 20, 2009

Nexx: Synchronize Lips

Αθάνατη σουηδική pop. Trends έρχονται και φεύγουν αλλά η Σουηδία συνεχίζει να παράγει τον χαρακτηριστικό της ήχο, άσχετα αν πουλάει ή όχι την εκάστοτε εποχή. I respect that. (I've said all that before, haven't I?) Και επειδή μας αρέσουν και τα επιφανειακά, ελαφρά, ανέμελα πράγματα (μη βλέπεις Bat for Lashes φάτσα φόρα και σκιάζεσαι, θα φτάσουμε κι εκεί), θα πούμε για τους Nexx, ένα σουηδικό συγκρότημα που μετά από άπειρα διαδοχικά singles σε διάστημα 4 ετών, κυκλοφόρησε επιτέλους το παρθενικό του άλμπουμ με τίτλο "Synchronize Lips". Οι Nexx αποτελούνται από τους Robert Skowronski, Sebastian Zelle και Johanna Eriksson. Η τελευταία κάνει τα περισσότερα φωνητικά και τα αγόρια πετάνε καμιά ατάκα που και που. Παρά τη σουηδική καταγωγή τους, έχουν περισσότερη επιτυχία σε χώρες της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης, ιδιαίτερα στην Πολωνία και τη Ρουμανία, που σε αντίθεση με εμάς εδωπέρα έχουν μια στοιχειώδη pop scene να παρουσιάσουν. Γι' αυτό μην την κοιτάς υποτιμητικά την Πολωνέζα που πήρε η μάνα σου να τη βοηθάει στο σπίτι, μάθε ότι η Πολωνία έχει υπερδιπλάσιες έδρες από εμάς στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (και εκπαιδευτικό το ποστ, ορίστε).

Back to Nexx. Στο "Synchronize Lips" κυριαρχεί δοκιμασμένη συνταγή της βορειοευρωπαϊκής dance-pop και eurodance (δεν έτυχε, πέτυχε), και το καλύτερο δείγμα αυτής βρίσκεται στην αρχή κιόλας του cd, με το ομώνυμο τραγούδι να χαρίζει ένα από τα πιο κολλητικά ρεφραίν που θα συναντήσεις. Τα "Paralyzed" και "Prisoner of Love" όμως κατά τη γνώμη μου είναι ό,τι καλύτερο έχει να προσφέρει το συγκρότημα, καθώς δε θα μπορέσεις να τα ακούσεις μόνο μια φορά. Για παράδειγμα όταν πρωτοάκουσα το cd, μόλις έπαιξε το "Paralyzed" μετά το είχα στο repeat για 30 φορές. Φυσικά με την τρίτη φορά θα το έχεις μάθε απ' έξω. Στο ίδιο ύφος με αυτά κινούνται τα "Dancing", "Repeat It (Funk U)", "Doin' To Me" και "Bitch Switch" που είναι και το τελευταίο single. Το "(Nobody's) Booty Call" είναι essentially το πιο "αργό" κομμάτι του δίσκου αλλά μάλλον είναι πιο εθιστικό από μερικά πιο δυνατά. Τα μόνα που δε με ενθουσιάζουν ιδιαίτερα είναι το "My Love Won't Let You Go" που προσπαθεί να ξεφύγει από τη μανιέρα που ακολουθείται πιστά σε όλη τη διάρκεια και το καταφέρνει κάπως αλλά χάνει κάτι από το όλο feel-good κλίμα και καταντά βαρετό. Επιπλέον το "Universal Gravity" είναι ένα pseudo-trance τραγούδι που από τίτλο, μουσική και στίχους καταλαβαίνεις ότι το προόριζαν να γίνει το epic κομμάτι του cd αλλά δε νομίζω ότι πετυχαίνει - όχι όταν υπάρχουν μιλιούνια παρόμοιων καλύτερων τραγουδιών εκεί έξω.

Στο σύνολό του το "Synchronize Lips" καταφέρνει να κρατήσει καλή παρέα, δηλαδή όταν το ακούω ούτε που καταλαβαίνω πόσο εύκολα φτάνει στο τέλος και ξαναρχίζει - τώρα αυτό είναι καλό ή κακό; Σημασία έχει ότι δεν κάνω skip τίποτα και με βάζει στο mood που πρέπει. Οι συντελεστές που συνεργάστηκαν για φτιαχτεί έχουν δουλέψει με φανταχτερά ονόματα του είδους όπως Alcazar, September, Kate Ryan και Dannii Minogue οπότε να περιμένεις κάτι ανάλογο, αν και όχι τόσο καλοδουλεμένο και κομμένο/ραμμένο για μαζική επιτυχία. Βεβαίως δε μιλάμε για κανένα θαύμα production-wise, υπάρχει εκείνη η χαρακτηριστική φτήνια που κάνει τούτη τη μουσική τόσο απολαυστική. Happy boys 'n' girls will not be disappointed though. Cheers! 7.5/10


Track List:

01. Synchronize Lips
02. Paralyzed
03. Bitch Switch
04. Prisoner Of Love
05. My Love Won't Let You Go
06. Dancin'
07. (Nobody's) Booty Call
08. Doin' To Me
09. Universal Gravity
10. Repeat (Funk U)
11. Synchronize Lips (Jackal Short Remix)

Nexx - Paralyzed
(lol this video doesn't do justice to the song)
(1:47 HOOO!)


Sunday, August 16, 2009

The Out of Control Tour <3

Προσοχή, ακολουθεί ποστ ποπ τελειότητας!


Yesh!! Τέσσερα χρόνια μετά από το ανυπέρβλητο Chemistry Tour και ύστερα από το υπερβολικά στυλιζαρισμένο Tangled Up Tour, οι Girls Aloud έκαναν πάλι το θαύμα τους! Με το Out of Control Tour τα κορίτσια γέμισαν ακόμα μια φορά τεράστιους χώρους 50.000 ατόμων και βάλε και απέδειξαν ότι αν υπάρχει χημεία και ταλέντο, παπαριές του τύπου "κατασκευασμένο συγκρότημα" πάνε περίπατο. Με τα μεγαλύτερα σκηνικά από ποτέ, τις κλασσικές πικάντικες χορογραφίες και φυσικά το ζωντανό τραγούδι (το ακούσαν αυτό οι PCD;), οι Girls Aloud είναι ένα από τα απολαυστικότερα live acts και χαίρουν ευρύτατης αποδοχής. Μεταφέρω αυτολεξεί από άρθρο του Pitchfork (aka άντρο της indie μπλαζουρίας) που αφορά τα supporting acts των Coldplay για το Σεπτέμβριο: "The great British club-pop crew Girls Aloud will tag along for a few dates". So there you have it, και "great British club-pop crew" και 8.5/10 στο Greatest Hits, και οι πιο άπιστοι λοιπόν πείστηκαν!

Το κορίτσια κάνουν ένα διάλειμμα φέτος δλδ δεν θα περιμένουμε νέο cd το φθινόπωρο όπως κάθε χρόνο αλλά από το 2010 επιστρέφουν δυναμικά για να βγάλουν τα επόμενα 3 άλμπουμ που έχουν συμφωνήσει με τη Fascination. Αντίθετα, θα έχουμε ολοκαίνουριες Sugababes που υποπτεύομαι ότι μετά το τελευταίο (άδικο) φιάσκο την έχουν χάσει τη μπάλα γιατί σε κάτι καινούρια τραγούδια που άκουσα μου φαίνονται υπερβολικά "αμερικάνες". Στο ένα μάλιστα φωνάζουν στην αρχή "RedOne" όπως κάνει και το Γκάγκανο. Έχουν και ντουέτο -αν έχεις το θεό σου- με τον Sean Kingston, έλεος ρε μλκ. Τέσπα, ας μη λέμε πολλά γιατί μπορεί να βγει τίποτα καλό απ' όλα αυτά. Περιμένουμε και καινούριες Saturdays φέτος καθώς και τα ντεμπούτα των Girls Can't Catch και Dolly Rockers.

Αυτό είναι το "Revolution in the Head", το πρώτο τραγούδι που αγάπησα από το "Out of Control". Η εμφάνιση αυτή ήταν η καλύτερη από όσες έδειξε η TV (δεν έδειξε όλο το tour) και πραγματικά δεν βρίσκω ούτε ψεγάδι: ρούχα, χορογραφίες και παρουσίαση είναι απλά τ-έ-λ-ε-ι-α. Φυσικά και τραγουδάνε live, duh!

OMFG @ 2:30 - 2:58 και φυσικά το τέλος! Cheryl Cole, bitch! ;) (also Kimberley ♥)

Προσοχή, στην αρχή του βίντεο μιλάει η Nadine. Μη νομίζεις ότι ξέχασες τα αγγλικά σου απλά η κοπέλα μιλάει στη δική της προσωπική διάλεκτο που μόνο η ίδια καταλαβαίνει.



Αν δεις όλο το πρόγραμμα online πήγαινε εδώ. Αν θες να το κατεβάσεις κιόλας, τότε uhm you know... :P

Δεν τελείωσα όμως! Θα κάνουμε μια μικρή επισκόπηση στους χορευτές των κοριτσιών. Δεν πήραν φυσικά τον κάθε τυχάρπαστο. Οι περισσότεροι είναι χορευτές-παύλα-μονδέλα και έχουν μεγάλη εμπειρία στο κουρμπέτι.

Aaron Bernard: Μαζί τους από την αρχή. Δεν βρήκα καμιά καλύτερη φωτό του, πρέπει να τον δεις επί το έργο για να τον εκτιμήσεις.


Anthony Kaye: Ο μαυρουλίνος. Κι αυτός μαζί τους από το πρώτο tour. Αν σου θυμίζει κάτι είναι γιατί παίζει στο "Push the Button" των Subababes. Και αλλού αλλά εγώ από κει τον θυμόμουν.


Arthur Gurunlian: Αρμενικής καταγωγής, μας ήρθε στο Tangled Up Tour. Αν σου θυμίζει κι αυτός κάτι είναι γιατί τον είδες στη Eurovision της Αθήνας. Ήταν ένα από τα τεκνά της Sibel Tüzün που όλοι ζαχαρώναμε.


Jerry Reeve: Αυτός είναι παιδί της Kylie! Αυτή είναι η μόνη αξιοπρεπής φωτογραφία στο internet αλλά είναι ΠΟΛΥ καλύτερος live. Είπαμε είναι παιδί της Kylie.

Υπάρχει και η παρακάτω φωτό που είναι κάπως καλύτερη. Είναι από συναυλία της Minogue. Ο Jerry είναι ο τέρμα αριστερά και δίπλα του ο μοναδικός Marco Da Silva.


Και για το τέλος ο Stephen Walker που τον στάμπαρα από το Neighbours Tour το 2005. Fucking hot, I want him!!!


Αυτά. Πολυσυλλεκτικό το ποστ αυτό. Σαν άλμπουμ της Απόλυτης.

Konnana! (δλδ bye :P)

Thursday, August 13, 2009

Jessie James: Jessie James

You know me, I love country pop. Δεν ξέρω γιατί αλλά η αμερικάνικη βλαχιά ασκεί μια περίεργη επιρροή επάνω μου, μην είναι οι αχανείς ερημικές εκτάσεις, μην είναι τα shirtless cowboys που ιδρώνουν δουλεύοντας στη λαλάκα, μην είναι ο φανατισμός με τον LAWD Jesas Crahst και από την άλλη οι κρυφές συναντήσεις στους αχυρώνες, δεν ξέρω. Πάντως για Έλληνας θα έλεγα ότι ο δείκτης του αντιαμερικανισμού μου είναι αρκετά χαμηλά. Δεν εννοώ φυσικά ότι εγκρίνω πολέμους και λοιπά αλλά δε με πιάνει κι αλλεργία όταν βλέπω τα reality τους ή δοκιμάζω την λιπαρή αμερικάνικη κουζίνα ή ακούω τη χαρακτηριστική προφορά. Ούτε πιστεύω ότι οι Ευρωπαίοι είναι καλύτεροι ή το αντίστροφο. Άσε που μισώ τη λέξη "αμερικλανιά" που τη χαίρονται οι Ελληναράδες. Τέσπα, τι άσχετα άρχισα να λέω πάλι, somebody stop me. Το ποστ αφορά το νέο τσουλάκι της country pop, τη Jessie James.

Το πρώτο που έχω να παρατηρήσω είναι ότι όλες αυτές του είδους (εκτός της Taylor) έχουν παρόμοια χροιά, μάλλον φταίει το φρέσκο αγελαδινό γάλα κατευθείαν από το μαστό. Έτσι η φωνή της 21χρονης Jessie βρίσκεται κάπου ανάμεσα σε LeAnn Rimes και Carrie Underwood και μαζί μ' αυτά βάλε και μια ΠΟΛΥ γενναία δόση από Christina Aguilera. Με ένα τέτοιο δυνατό εργαλείο, η Jessie πήγε σφαιράτη στο Nashville (είπαμε, είναι το Hollywood των rednecks) όπου κατάφερε να υπογράψει με τη Mercury. Το παρθενικό της άλμπουμ είναι ένα κλασικό παράδειγμα του είδους αλλά μόνο κατά το ήμισυ. Εξηγούμαι: τα κομμάτια 1 - 6 είναι εμφανώς country, με το banjo τους, τη αντίστοιχη προφορά και τους κατάλληλους στίχους. Τα κομμάτια 6 - 12 είναι λες και άλλαξες cd. Το country στοιχείο υπάρχει σε μικρότερη κλίμακα και τα πράγμα ρέπουν προς την urban pop και την teen pop. Αυτό σε συνδυασμό με την σχεδόν ενοχλητική ομοιότητα της φωνής με αυτή της Aguilera σε κάνουν λίγο να αναρωτιέσαι για το αν η Jessie James έχει προσωπικότητα από μόνη της ή απλά είναι καλή στο να αντιγράφει πιστά όσα έχουν κάνει άλλες πριν απ' αυτή. Ίσως και να συμβαίνει αυτό (σε μερικά σημεία σίγουρα), αλλά υπάρχουν κάποια τραγούδια που αξίζουν λίγη παραπάνω προσοχή.

Το lead single "Wanted" είναι λες βγαλμένο από κάποιο ξεχασμένο άλμπουμ της Carrie Underwood. Το αξιοπρεπές μπάσο, τα φωνητικά και το ρεφραίν του δίνουν ένα repeat value. Μια απ' τα ίδια και για το "Bullet" που είναι βασικά το ίδιο τραγούδι με αλλαγμένους στίχους (και έναν κλεμμένο από το "Kill the Lights") και με εισαγωγή banjo. Τα επόμενα δυο είναι μπαλάντες που βασικά έχουν το αντίθετο θέμα απλά το δεύτερο περιέχει τη λέξη "god" και είναι λίγο πιο ξεπατικωσιά από τις αντίστοιχες μπαλάντες της Carrie. Η επόμενη δυάδα είναι η πιο sexy του άλμπουμ. Γράφτηκαν για τα Σαββατόβραδα που το καθωσπρέπει κοριτσόπουλο του κατηχητικού πάει στο country club και καβαλάει τον ταύρο. Παραθέτω και στίχο από το "Blue Jeans": I hang in my blue jeans / I swing in my blue jeans / I'm representing Georgia so I twang in my... / Who likes my blue jeans? / You like my blue jeans, especially when I wear my cowboy boots with my... OK cliché or what? Fun though. Α και να μην ξεχάσω, στο σημείο αυτό η φωνή της έχει γίνει υπερβολικά Aguilerish. Just so you know.

Και κάπως έτσι φτάνουμε στο δεύτερο μισό του άλμπουμ και πάμε κατευθείαν στο "Burn It Up", το πιο χορευτικό και urban κομμάτι (και μάλλον το καλύτερο). Το μυστικό του είναι οι δυο νότες της κιθάρας που ακούγονται στο background σε όλη τη διάρκεια εκτός από τα πολύ πολύ καλά ρεφραίν που στέκονται και μόνα τους. Το "Psycho Girlfriend" παρά τον ιντριγκαδόρικο τίτλο του είναι αρκούντως ενοχλητικό/αδιάφορο για να το κάνεις skip. Τα υπόλοιπα τρία αναλώνονται σε διεκπεραιωτικά κουπλέ και ενδιαφέροντα ρεφραίν, με το "Inevitable" να είναι σαφώς το καλύτερο. Αν έπρεπε να συνοψίσω τη μουσική που ακούς στα 42 λεπτά που διαρκεί ο δίσκος θα έλεγα ότι είναι slutcore countrish pop. Οι στίχοι ως σύνολο, το νοηματικό βάθος νερόλακκου και οι τολμηρές φωτογραφήσεις της Jessie για προωθητικούς σκοπούς, δικαιολογούν απόλυτα αυτόν το χαρακτηρισμό. Αν έχεις χρόνο και όρεξη να ακούσεις κάτι καινούριο και σου αρέσει αρκετά το genre τότε το cd αυτό θα σου κρατήσει καλή συντροφιά αλλά μην περιμένεις να γίνει το αγαπημένο σου ever. Οι μη κατέχοντες και αντέχοντες το είδους απλά αδιαφορήστε παιδιά, δεν έγινε και τίποτα. 6.5/10


Track List:
01. Wanted
02. Bullet
03. I Look So Good (Without You)
04. Burnin' Bridges
05. Blue Jeans
06. My Cowboy
07. Big Mouth
08. Burn It Up
09. Psycho Girlfriend
10. Inevitable
11. Girl Next Door
12. Guilty

Jessie James - Wanted



Saturday, August 8, 2009

Ashley Tisdale: Guilty Pleasure

Τζάμπα τόση αναμονή. Το είχα σιγουράκι ότι το δεύτερο άλμπουμ της Ashley Tisdale θα γινόταν ένα από τα αγαπημένα μου για το 2009, οπότε φαντάσου την απογοήτευσή μου όταν τελικά το άκουσα. Το "Headstrong" του 2007 ήταν ένα άνευ ενοχών declaration μιας κοριτσίστικης εφηβείας που ούτε για μια στιγμή δεν ασχολείται με θέματα πιο δύσκολα από το αγόρι που γνώρισε χθες στο club. Φαίνεται πως της κακοφάνηκε τόση καλοπέραση της Ashley και βάλθηκε να γίνει ανεπιτυχώς Kelly Clarkson επί εποχής My December. Το "Guilty Pleasure" παρά το πολλά υποσχόμενο όνομά του, ουδεμία σχέση έχει με ένοχη απόλαυση. Είναι -supposedly- το πέρασμα στη μετα-εφηβεία και την ωριμότητα, όπου η ανέμελη έφηβη μεταμορφώνεται σε προβληματισμένη ΓΥΝΑΙΚΑ. Yeah right.

Το όλο νόημα του δίσκου όσο και αν το γυροφέρνει καταλήγει στις εξής δυο κοινοτοπίες: πρώτον "ήμουν κάπως και τώρα άλλαξα" και δεύτερον "σ' αγαπώ και με πληγώνεις". Όσο και να μιλάνε οι στίχοι για σουτιέν και μαλλιά (θα επανέλθω), όλα καταλήγουν στους δυο προηγούμενους νοηματικούς άξονες (chic). Ειλικρινά, το δέχομαι να θες να κάνεις ένα πιο "edgy" άλμπουμ αλλά να δηλώνεις με την κάθε ευκαιρία ότι "hey κοίτα τραγουδάω ενήλικα", το κάνει απλά να φαίνεται μεγαλίστικο. Μουσικά στέκεται κάπου ανάμεσα σε P!nk και Kelly Clarkson, τόσο πολύ που αγγίζει και τα όρια του rip-off σε κάποια σημεία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το απαράδεκτο "It's Alright, It's OK" που είναι κλώνος του "So What" και δε σηκώνω κουβέντα, είπαμε έχω μια ελαφρά κώφωση αλλά κάποια πράγματα κάνουν μπαμ. Και το αντίστοιχο βίντεο είναι μια φτηνή βερσιόν του "Since U Been Gone". Μακράν το χειρότερο τραγούδι της, μέχρι και το "Unlove You" το ακούω πιο εύκολα.

Να ξεψαχνίσω λίγο παραπάνω τώρα. Το εισαγωγικό κομμάτι "Acting Out" θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ένα b-side της Avril Lavigne. Η δε φωνή της μοιάζει τόσο πολύ με της προαναφερθείσας που με κάνει να πιστεύω ότι μπορεί να το έκανε και επίτηδες. Bear in mind, δεν είναι κοπλιμέντο να σου λένε ότι μοιάζει η φωνή σου με της Lavigne... Η τριπλέτα "Masquerade", "Overrated" και "Hot Mess" δεν είναι τίποτα άλλο από συνηθισμένη generic teen pop. Αν είστε του είδους κοπιάστε, πάντως εγώ που μου αρέσει η teen pop δε βρήκα κάτι να μου κεντρίσει το ενδιαφέρον εκτός ίσως από τη μουσική του "Hot Mess". Το όλο θέμα όμως χαλάνε οι κάκιστοι στίχοι: You wake up in your bra and your make-up / Car in the driveway, Parked sideways / Yeah, I know this is killin' me / I'm leavin' every piece of my conscience behind / I'm such a hot mess. Did I just read "bra"? Skip skip skip, skip και στο "Erase and Rewind" που είναι το αυτιστικό ξαδερφάκι του "Hot n Cold", και φτάνουμε στη μεγάλη μου αγάπη: το "Hair". Είναι πραγματικά απόσταγμα βαθιάς σκέψης και περισυλλογής, ένα τραγούδι σταθμός στην ζωή κάθε κοπέλας. Παραθέτω το ρεφραίν για να καταλάβεις: I like what you do to my hair / Who knew that looking a mess could feel so good / I like what you do to my hair / Toss it and tease it / Run your fingers through it / Love how you do it.

Skip a little more για να φτάσουμε στο κομμάτι 13 που λέγεται "Crank it Up". Από δω και πέρα τα πράγματα κάπως καλυτερεύουν, απλά και μόνο γιατί τα τραγούδια ταιριάζουν στην ηλικία της Αshley και δεν υποκρίνονται ωριμότητες και τα τοιαύτα. Διαφορά όμως υπάρχει και στη μουσική αφού ενισχύονται τα beats και χαμηλώνουν οι κιθάρες. Το "Crank It Up" είναι ένα club anthem στιχουργικά και μουσικά και ταιριάζει καλύτερα με το "I'm Back". Now, το συγκεκριμένο ήταν το πρώτο κομμάτι που είχε διαρρεύσει σχεδόν ένα χρόνο πριν την κυκλοφορία του άλμπουμ και με είχε ενθουσιάσει. Δυστυχώς όμως είναι εντελώς αταίριαστο με το όλο κλίμα. Παρόλα αυτά για μένα είναι το καλύτερο τραγούδι απ' όλα. Παραδόξως, καλό είναι και το "Switch" που όμως γράφτηκε για τις ανάγκες της ταινίας "Aliens In the Attic". Προφανώς οτιδήποτε απομακρύνεται από τη μικρομέγαλη γραμμή του Guilty Pleasure δίνει την ευκαιρία στην Ashley να λάμψει. Γενικά τα bonus tracks είναι πολύ καλύτερα από τα album tracks. Το "Whatcha Waiting For" είναι κλισέ αλλά πολύ catchy, όπως και το "Blame it on the Beat". To "Time's Up" δε μου αρέσει. Το ομώνυμο "Guilty Pleasure" έχει συμπαθητικότατες αναφορές στην pop των 80s αλλά βλακωδώς το άφησαν εκτός της βασικής track list - μόνο ως bonus track ή ως b-side του "It's Alright, It's Ok" (ugh). To "If My Life As A Movie" φωνάζει Disney από χιλιόμετρα και είναι καλό αλλά είναι leftover οπότε δε μετράει καν.

Αυτά βασικά. Θεωρώ πως η Tisdale έκανε μια λάθος κίνηση εξορίζοντας κάθε dance-pop στοιχείο από τη μουσική της στην προσπάθειά της να την πάρουν πιο σοβαρά, αλλά πιστεύω ότι δε θα συνεχίσει σ' αυτήν την κατεύθυνση και το επόμενο άλμπουμ, με το καλό, θα είναι κάτι που θα της ταιριάζει περισσότερο. Της αναγνωρίζω ότι θα μπορούσε να είχε ζητήσει να της φτιάξουν δέκα "Poker Face" για να πουλήσει αλλά τελικά διάλεξε την pop rock. Το θέμα είναι πως το "Guilty Pleasure" δεν το λες καλό. Ούτε καν μέτριο. Έπρεπε να προσπαθήσω πολύ για να βρω τμήματα που να μου αρέσουν (καμία σχέση με ό,τι συνέβη με το "Headstrong") και σε καμία περίπτωση δεν μου φάνηκε "ενήλικο". Μέχρι και το ντεμπούτο της Miley Cyrus είχε περισσότερα να πει - και είναι και οκτώ(!) χρόνια μικρότερη. Η γενική αίσθηση που μου δίνει αυτό το άλμπουμ είναι κάπως σαν ξαναζεσταμένο φαγητό: κάποιος το έχει κάνει πριν απ' αυτήν. Μετά απ' όλο αυτό το σεντόνι, δε μπορώ να βάλω παραπάνω από ένα 4/10.


Track List:

1. Acting Out
2. It's Alright, It's OK
3. Masquerade
4. Overrated
5. Hot Mess
6. How Do You Love Someone
7. Tell Me Lies
8. What If
9. Erase And Rewind
10. Hair
11. Delete You
12. Me Without You
13. Crank It Up
14. Switch
15. I'm Back
16. Whatcha Waiting For
17. Time's Up
18. Blame It On The Beat
19. If My Life Was A Movie
20. It's Alright, It's OK (Jason Nevins Radio Remix)
21. It's Alright, It's OK (Dave Audé Mix)
+ iTunes Digital Booklet

Ashley Tisdale - It's Alright, It's Ok




Ashley Tisdale - Guilty Pleasure
(that's more like it)



ΥΓ: Στο νέο look πάντως βάζω 10/10.

Monday, August 3, 2009

Remember Her Name: Ke$ha

Are you ready for the new Lady GaGa? Ναι γιατί η Λαίδη έχει γίνει ήδη ΟΡΟΣΗΜΟ της μουσικής βιομηχανίας και πρέπει να βρούμε κάποιον να τη διαδεχτεί... Anyway, η Ke$ha κατά πάσα πιθανότητα θα είναι η επόμενη cash cow της RCA που πρόλαβε και της έκλεισε συμβόλαιο. Το όνομά της άρχισε να γίνεται γνωστό πριν κάτι μήνες και επισήμως την μάθαμε από το (άθλιο) "Right Round" του Flo Rida, στο οποίο έκανε φωνητικά - άσχετα που δεν τη βάλανε στο βίντεο. Έκανε επίσης τα φωνητικά στο "Lace and Leather" της Britney, συν-έγραψε το "This Love" των Veronicas και εμφανίστηκε στο video του "I Kissed a Girl". Αυτή είναι η μακρά λίστα με τα καλλιτεχνικά πονήματά της.

Στην πραγματικότητα δεν είναι τόσο κακή. Τα περισσότερα τραγούδια που έχει γράψει μοιάζουν με τα singles που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στα top 10 Αγγλίας και Αμερικής. Θα μπορούσαν να κυκλοφορήσουν αύριο και να κάνουν επιτυχία. Μουσικά κινείται στο τόσο επίκαιρο είδος της electro-r'n'b/pop και για στίχους δε χρειάζεται να μιλήσουμε, είναι τόσο βαθυστόχαστοι όσο και οι απορίες της Μενεγάκη. They're fun though. Ακριβώς αυτό που θες να ακούσεις για να χαλαρώσεις, μέχρι φυσικά να τους σιχαθείς απ' την υπερβολική επανάληψη. Στυλιστικά τώρα, η Ke$ha έχει υιοθετήσει το στυλ "επιμελώς ατημέλητο μπάζο" που είναι πολύ κοντά στο "επιμελώς ατημέλητη τρανσέξουαλ" της GaGa, με τη διαφορά ότι η Ke$ha το έχει ήδη σίγουρο ότι θα είναι το επόμενο (πεφτ)αστέρι και συμπεριφέρεται αναλόγως i.e. η κάθε δεύτερη λέξη της είναι fuck/fucking/fucker etc. Nice. Να δεις που στο τέλος θα τις προωθούν και ως ανταγωνίστριες για να πουλάνε περισσότερο.

Εδώ είναι μια συλλογή με μερικά από τα τραγούδια της που έχουν leakάρει μέχρι τώρα - βασικά είναι αυτά με την καλύτερη ποιότητα. Το κορυφαίο της τραγούδι κατά τη γνώμη μου είναι το "Backstabber" αλλά το πρώτο της solo single θα είναι το "Tick Tock (P. Diddy)". Θα μπορούσε να είναι κανονικό άλμπουμ ως έχει αλλά το αποκλείω να τα δούμε όλα αυτά (και άλλα τόσα που έχουν βγει) σε επίσημη track list. Το πολύ πολύ ως bonus tracks. So, άκου τα δυο κομμάτια που έχω παρακάτω. Αν σου αρέσουν, κατέβασε αμέσως τη συλλογή και άρχισε να την ακούς. Όλη μέρα σήμερα, αύριο και όλη τη βδομάδα! Γιατί αλίμονο όταν γίνει φίρμα και την ανακαλύψει ο Kiss FM Ρυθμός και το Zoo Radio (αναλόγως πού βρίσκεσαι), θα στη βάζουν μέχρι να γίνει το μυαλό σου ζελέ πεπόνι.

Παπαπαπόκερφέηςπαπαποκερφέηςμαμαμαμα. Και χειρότερα. Άντε γεια μας! :)

Gurl, you're such a backstabber, oh gurl you're such a shit-talker and everybody knows it!


Track List:

1. Backstabber
2. Tick Tock (P. Diddy)
3. Trashy Boy
4. Run Devil Run
5. This Love
6. Disgusting
7. CUNxTuesday
8. Slow Motion
9. Radio Radio Radio
10. Boots & Boys
11. Chain Reaction
12. Aliens Invading
13. You're Freaking Me Out
14. Crazy Girl
15. I Made Out With a Rockstar
16. Heart Fall Out

Backstabber



Tick Tock (P. Diddy)
(τώρα εγώ που ακούω και εδώ "Get Together" είμαι άρρωστος, έτσι;)



ΥΓ: Αν ενθουσιάστηκες πια τόσο, πέρνα κι από δω που έχει κι άλλα. (via Dee)

Saturday, August 1, 2009

OK this is S-E-X!!!



The album is also SEX! It must be the new hair or something.

omfg