Saturday, May 30, 2009

Jessie Evans: Is It Fire?

Πρέπει να διαβάσω. Πρέπει να διαβάσω. Πρέπει να διαβάσω. Πρέπει να διαβάσω. Από την Τετάρτη έπρεπε να είχα αρχίσει το διάβασμα. Πάντα σε περιόδους εξεταστικής υποτροπιάζει η οξεία βαρεμαρίτιδά μου, η οποία ναι μεν είναι μόνιμη 365 μέρες το χρόνο αλλά στις εξεταστικές (πόσο μάλλον των εαρινών εξαμήνων) φτάνει στο ζενίθ. Επιπλέον έχει ζέστη (αν και όχι όση θα ήθελα), έχει ήλιο, έχω ανοιχτό παράθυρο και ψιλοφυσάει. Όλα συνωμοτούν στο να παρατήσω τον τεράστιο τόμο της σχολής και να χαζέψω στον Last.fm ακούγοντας Kate Voegele και Jessie Evans. Δε θα πάρω ποτέ πτυχίο. Όχι ότι αν/όταν πάρω θα γίνει κάτι κοσμοϊστορικό αλλά τέσπα. :/

Το άλμπουμ της Jessie Evans το έχω ξεσκίσει τις τελευταίες μέρες. Αγνοούσα πλήρως την ύπαρξή της μέχρι που ο Tom μου ζήτησε να του βρω το άλμπουμ της (η αγαπημένη μου δουλειά) και αποφάσισα να το ακούσω κι εγώ. Ε την άκουσα κυριολεκτικά όμως. Το "Is It Fire" είναι κάτι εντελώς νέο για μένα, δεν έχω ακούσει ποτέ κάτι παρόμοιο. Ίσως να θυμίζει κάτι από Pink Martini κάποιες στιγμές αλλά ως σύνολο έχουν μικρή σχέση. Από τη σελίδα της στο Last.fm είδα πως την έχουν ταγκάρει ως 'psychedelic jazz' αλλά ανάθεμά με αν καταλαβαίνω τι πάει να πει αυτό. Σίγουρα πάντως αν μπορούσαμε να κλείσουμε ένα καλοκαιρινό απόγευμα στην παραλία σε ένα cd, αυτό που θα προέκυπτε θα ήταν το "Is It Fire".

Μλκ έλεος περνάει απ' έξω ένα βανάκι με τη ντουντούκα και μας προσκαλεί να παρευρεθούμε στη συγκέντρωση του Γιωργάκη στην Αριστοτέλους. Το απόγευμά μου γαμήθηκε, ευχαριστώ πολύ. OMG επίσης πέρασε μόλις μπροστά απ' το παράθυρο ένας παλιός συμμαθητής μου και έχει ασχημύνει απίστευτα ew, λίγο χαίρομαι όταν βλέπω τέτοια αλλά ας μη γίνομαι κακός. :P

Anyway, back to Jessie. Γραμμένο ανάμεσα στο Βερολίνο και το Μεξικό, το "Is It Fire" φαίνεται πώς κράτησε κάτι κι απ' τις δύο πατρίδες του. Από τη μια τις υπέροχες feel-good μελωδίες της Λατινικής Αμερικής και από την άλλη τις ηλεκτρονικές παύλα experimental παύλα σκοτεινές επιρροές της "σκεπτόμενης" ευρωπαϊκής μουσικής. Η latin πλευρά του άλμπουμ εκφράζεται με το σαξόφωνο, την τρομπέτα και τις μαράκες. Τα τρία πρώτα τραγούδια του δίσκου μαζί με το "Golden Snake" είναι βγαλμένα κατευθείαν από μεξικάνικη φιέστα ενώ τα "Class Magic" και "Black Sand" είναι καθαρά ηλεκτρονικά αλλά ταιριάζουν απόλυτα στην ατμόσφαιρα του όλου πονήματος. Κάπου στο ενδιάμεσο βρίσκονται τα "Let Me On" (ποιος ακούει κουκουβάγια;) και "Niños del Espaciο", που είναι κάτι σαν πειραματικά electro-retro τραγούδια Αργεντίνων εξωγήινων! LMFAO! Το "Micheladas" είναι ιντερλούδιο για να ανανεώσεις το ποτό σου και το άλμπουμ κλείνει και κορυφώνεται κατά τη γνώμη μου με το διάρκειας 9 λεπτών και 28 δευτερολέπτων "To The Sun", ένα ταξίδι προς τον ήλιο που συνδυάζει χορωδιακά φωνητικά, καταπληκτικά percussions και ένα αριστουργηματικό σαξόφωνο που έρχεται και φεύγει συμπληρώνοντας την χορωδία των "ταξιδιωτών". Το μόνο που μένει μετά απ' αυτό είναι το "Será el Fuego", η ισπανική έκδοση του "Is It Fire", που όπως και τα υπόλοιπα ισπανόφωνα κομμάτια του άλμπουμ χαρακτηρίζεται (για να μην πω 'στιγματίζεται') από την τραγική αλλά υπερβολικά χαριτωμένη για να σε ενοχλήσει προφορά της Jessie. All in all, μιλάμε για μια εξαιρετική παραγωγή που απλά είναι αδύνατον να μην αγαπήσεις. Dare I say το άλμπουμ του καλοκαιριού; Σίγουρα πάντως για μένα το "Is It Fire" έθεσε σοβαρή υποψηφιότητα για το καλύτερο άλμπουμ του 2009. 10/10


Track List:

1. Is It Fire?
2. Scientist of Love
3. Blood and Silver
4. Class Magic
5. Let Me On
6. Niños del Espacio
7. Micheladas
8. Golden Snake
9. Black Sand
10. To the Sun
11. Será el Fuego

Jessie Evans - Blood and Silver



Jessie Evans - Scientist of Love



PS1: Πρέπει να αρχίσω/μάθω να γράφω πιο σύντομα reviews, αυτή η εμμονή να σχολιάζω το κάθε τραγούδι του άλμπουμ με αναγκάζει να γράφω τα σεντόνια και είναι κουραστικό. Too anal retentive, I know.
PS2: Μπορεί κάποια στιγμή να με πιάσει να διαβάσω και τότε θα κάνω (ακόμα) πιο αραιά ποστ, bear in mind.
PS3: Who likes my retro Girls Aloud template? =D
PS4: Αν έχει κάποιος να προτείνει κάτι που να μοιάζει με τη μουσική της Jessie παρακαλώ ας το κάνει.

Monday, May 25, 2009

Kate Voegele: A Fine Mess

Μετά από τόση μετριότητα μαζωμένη τελευταία (it was fun though), καιρός για ένα ποστ που θα μας φέρει στα ίσια μας. Την Kate Voegele τη γνωρίζει όποιος παρακολουθεί One Tree Hill και όποιος δε τη γνωρίζει καιρός να τη μαθαίνει. H 22χρονη αμερικανίδα αντιπροσωπεύει αυτό που η κάθε έφηβη των ΗΠΑ έχει στο μυαλό της ως 'pop'. Η συγκεκριμένη περιοχή είναι βέβαια το βασίλειο της Taylor Swift αλλά η Kate διαφέρει στο ότι δεν έχει country στοιχεία στη μουσική της και επιπλέον καταπιάνεται με θέματα λίγο πιο ενήλικα από τους πρίγκηπες και τα παραμύθια που ονειρεύεται η Taylor (τα αγαπάμε no doubt about it).

Παρόλο που είχε βγει στη δισκογραφία αρκετά νωρίς, η αναγνωρισιμότητα ήρθε το χειμώνα του 2008 όταν της δόθηκε ο ρόλος της Mia Catalano στο νεανικό σαπούνι One Tree Hill. Ως αποτέλεσμα, το πρώτο της album "Don't Look Away", που είχε βγει από το 2007, απέκτησε το boost που έπρεπε και με διαδοχικά re-releases κατάφερε να φτάσει στο #27 του Billboard και να πουλήσει κάτι παραπάνω από 200.000 αντίτυπα. Το "A Fine Mess" έρχεται 2 χρόνια αργότερα, λίγους μήνες πριν την έναρξη της έκτης σεζόν της σειράς όπου ο χαρακτήρας της Mia επανέρχεται και μάλλον η Kate θα πρέπει να περιμένει μέχρι τότε για να δει το άλμπουμ της να βρίσκει μια θέση στα αμερικάνικα charts. Regardless, αυτό δε μειώνει καθόλου την αξία του δίσκου, αφού βρισκόμαστε σε δύσκολες εποχές και επιπλέον υπήρξε ελάχιστη ή καθόλου προώθηση.

Ζώντας ακριβώς στην ηλικία της, η Kate χρησιμοποιεί τα τραγούδια της για να μιλήσει για την αγάπη, τη χαρά, την οργή, τη μελαγχολία χωρίς όμως υπερβολικές δραματικές εξάρσεις. Πιστή στη σχολή των νεαρών αμερικανίδων singer-songwriters, χρησιμοποιεί την κιθάρα και το πιάνο ως τα κύρια όργανα των ενορχηστρώσεων. Έτσι ο δίσκος είναι χωρισμένος σε τραγούδια που κυριαρχεί είτε το ένα είτε το άλλο ή και συνδυασμός τους. Στα κομμάτια της κιθάρας, ξεχωρίζει το αισιόδοξο "Inside Out", το θυμωμένο "99 Times", το "Talkin' Smooth" που έχει μια πολύ μικρή υποψία soulful ερμηνείας και το "Say Anything" στο οποίο θα ορκιζόμουν ότι ακούω την Avril Lavigne. Τα προηγούμενα κομμάτια είναι και τα πιο φασαριόζικα του άλμπουμ αλλά καμία σχέση δεν έχουν με τη "φασαρία" που κάνει η Kelly Clarkson όταν εκφράζει τη δική της οργή - ο ήχος της Kate είναι λίγο πιο polished και λεπτεπίλεπτος. Στην κατηγορία του πιάνου τώρα, όπως το περίμενες ανήκουν οι μπαλάντες. Γλυκές -βλέπε "Angel"- σαν το δίκιλο παγωτό που κρύβεις στα κατάβαθα της κατάψυξης (we all do it, don't feel guilty), πνιγμένες στη μελαγχολία -βλέπε "Forever and Almost Always"- ή ελπίζοντας για μια νέα αρχή -βλέπε "Sweet Silver Lining" και "Lift Me Up"- οι μπαλάντες της Voegele είναι ο καλύτερος τρόπος για να απολαύσεις την ζεστή φωνή της, ακόμα καλύτερα κι απ' το "Unfair" που είναι μόνο κιθάρα και φωνητικά. Απέμειναν τα τραγούδια που συνυπάρχουν πιάνο και κιθάρα, δηλαδή αυτά με την πιο σύνθετη ενορχήστρωση. Ξεχωρίζω αμέσως τo "Who You Are Without Me" ως το καλύτερο μουσικά κομμάτι του άλμπουμ και αυτό οφείλεται κατά κύριο λόγο στη μελωδία του βιολιού που ακολουθεί την κάθε κορύφωση. Λίγο πιο folk ήχος είναι το "Playing With My Heart" που είναι οπωσδήποτε radio material και συμπληρώνεται από το "Manhattan From the Sky" με το πιασάρικο ρεφραίν, αυτό που θυμόμουν πιο άνετα μετά την πρώτη ακρόαση.

Συνοψίζοντας, αν ποτέ αποφάσιζαν να συνεργαστούν οι Michelle Branch και Vanessa Carlton, τo "A Fine Mess" είναι αυτό που θα προέκυπτε. Μόνο που εδώ το έκανε μόνη της η Kate. Δεν βρίσκω τίποτα το μεμπτό στο μουσικό μέρος του άλμπουμ, αντίθετα υπάρχουν στιγμές που με κερδίζει απόλυτα. Στιχουργικά πάλι δεν ενοχλούμαι από κάτι αλλά εδώ να σημειώσω ότι οι έχοντες την ίδια περίπου ηλικία με την καλλιτέχνιδα θα βρούμε κοινό έδαφος, τα μεγαλύτερης ηλικίας ακροατήρια όμως ίσως νιώσουν ότι όλα αυτά έχουν περάσει. Poor them. Σημασία έχει ότι μέσα σε έναν ορυμαγδό από teen pop σταρλέτες της Disney, υπάρχει και μια ομάδα κοριτσιών που επιμένει να τραγουδά για χάρη του τραγουδιού και όχι για να φέρει λεφτά στη μαμά εταιρία (Miley, I still love you and your teeth ♥). Η Kate με τη δεύτερη δισκογραφική της δουλεία ενισχύει τη θέση της μέσα στη συγκεκριμένη ομάδα και αν χρειάζεται και μια νεανική σαπουνόπερα για να πουλήσει λίγο παραπάνω, της το συγχωρούμε. Είναι πολύ γλυκιά για να της κρατήσεις κακία. 8.5/10


Track List:

1. Inside Out
2. 99 Times
3. Who You Are Without Me
4. Angel
5. Sweet Silver Lining
6. Playing With My Heart
7. Manhattan from the Sky
8. Talkin’ Smooth
9. Lift Me Up
10. Say Anything
11. Unfair
12. Forever and Almost Always
13. Playing With My Heart (Acoustic)
14. We the Dreamers (Demo)

Kate Voegele - Who You Are Without Me



Kate Voegele - Talkin' Smooth



Wednesday, May 20, 2009

Hadise: Fast Life

Ερώτηση: Πόσα τσιφτετελοτράγουδα έχει στο καινούριο της άλμπουμ η Hadise;
Απάντηση: Λιγότερα απ' ό,τι περίμενες. Μόνο δύο.

Αλλά δυστυχώς αυτό δε βελτιώνει την κατάσταση. Τι κι αν δεν έχει κλείσει εβδομάδα από τότε που έγινε η Eurovision, η Hadise εκμεταλλεύτηκε το hype και κυκλοφόρησε άμεσα την τρίτη της προσωπική δουλειά. Όλα τα τραγούδια (πλην ενός) είναι γραμμένα από την ίδια, με τη συμβολή Βέλγων και Τούρκων παραγωγών. Προπομπός βέβαια το γνωστό και μη εξαιρεταίο "Düm Tek Tek", που δεν είναι καν lead single material αλλά ποιος νοιάζεται. Παραδόξως όμως, το υπόλοιπο άλμπουμ λίγη σχέση έχει με το πρώτο τραγούδι. Η Hadise απογύμνωσε όλα τα τραγούδια από το ανατολίτικο στοιχείο για να το επαναφέρει ελάχιστα στο 5ο και ξανά στο 9ο κομμάτι. Όλα τα υπόλοιπα είναι μια συλλογή electropop ήχων που μου θυμίζουν έντονα ένα άλλο άλμπουμ βελγικής παραγωγής που άκουσα τελευταία αλλά ούτε κατά διάνοια δεν φτάνει εκείνα τα επίπεδα.

Καταρχήν, το ότι το "Fast Life" δεν είναι ένας αχταρμάς από χανουμοbeat Κολετσοειδείς μπαρούφες είναι θετικό (Soraya, αυτό ήταν για σένα). Η Hadise έκανε πράξη αυτά που δήλωνε λίγους μήνες πριν το διαγωνισμό, ότι δηλαδή δεν έχει και δε θέλει να έχει σχέση με την τουρκική παράδοση - αν και μερικά βίντεο από παλιότερα τραγούδια της που είδα στο YouTube μάλλον υποδεικνύουν το αντίθετο. Παρόλη όμως την καλή διάθεση, το εγχείρημα δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες. Δε θα κρίνω τα κλισέ της μουσικής γιατί δε με ενοχλούν ιδιαίτερα και γενικά όσον αφορά το μουσικό μέρος δεν είναι τραγικά τα πράγματα. Το καλύτερο δείγμα είναι μάλλον το "I'll Try Not to Cry" στο οποίο - εντελώς συμπτωματικά - δεν έχει βάλει το χεράκι της η καλλιτέχνις. Ακολουθεί το ανατολίτικο "Double Life" που σφαλιαρίζει το "Düm Tek Tek" ανελέητα και μετά είναι τα "Supernatural Love" και "Long Distance Relationships", η μουσική των οποίων ανακυκλώνεται στα υπόλοιπα κομμάτια. Άσχετο αλλά θα το γράψω τώρα για να μη το ξεχάσω: omg το "On Top" είναι κακέκτυπο του "FREAKY" της Koda Kumi αίσχος!

Λοιπόν, το κυρίως πρόβλημα του δίσκου είναι οι στίχοι. Δλδ oh-my-god, είναι απλά τραγικοί. Για να σου δώσω να καταλάβεις το "έλα μέσα στο χαμάμ, θέλω να στον κάνω μαμ" της Ρούλας Μπακαλμπάση είναι αριστούργημα μπροστά σ' αυτά. Πιστεύω ότι τέτοιους στίχους θα μπορούσε να γράψει η 12χρονη ξαδέρφη μου ή τέλος πάντων κάποιος που έχει πάρει το lower με C και δε βρίσκει λόγια για να εκφράσει τις σκέψεις του επαρκώς στα αγγλικά. Και όπως πάντα, μιλάω με αποδείξεις. Για παράδειγμα στο "Long Distance Relationships", που καταλαβαίνεις από τον τίτλο ότι θα είναι κουλό, λέει: 'long distance relationships, I'm a thousand miles away from my baby's cheeks and I miss you like crazy'. Και σε μετάφραση: 'είμαι χίλια μίλια μακριά από τα μάγουλα του μωρού μου και μου λείπεις σαν τρελή'. Ε να πας να συναντήσεις τα μάγουλα για να ξεχαρμανιάσεις! Το απόλυτο στιγουργικά κομμάτι πάντως είναι το "Married Man": 'never never never never never mess with a married man, never touch a married man, no matter when, it's a dead end'. LOL το ξέρω βγαλμένο μέσα απ' τη ζωή αλλά θα μπορούσε να τεθεί πιο κομψά. Μέσα στο τραγούδι o στίχος δεν ταιριάζει με τη μελωδία, ούτε κάνει ομοιοκαταληξία και επιπλέον οι δεύτερες φωνές συνεχώς σε αποθαρρύνουν επαναλαμβάνοντας 'don't do it girl'. Αλλά και το "Double Life" δεν πάει πίσω. H Hadise μας λέει: 'I would live a double life just to be with you, it ain't fair and it ain't right but it's what I gotta do, I would live a doulbe life secret and taboo (sic σύνταξη), Ι don't wanna live a lie but I gotta be with you'. Το ξέρω δεν εντυπωσιάστηκες. Και πού να δεις το "First Steps" στο οποίο μας λέει ότι θα παντρευτεί αυτόν τον άντρα, θα χτίσουν ένα μικρό σπιτάκι με ένα μικρό κήπο και θα βλέπει τα μωρά της να τρέχουν πέρα δώθε. Hadise, bitch please, άσε να σου γράφουν άλλοι τους στίχους και αφοσιώσου στη μουσική. Φωνή κακή δεν έχεις (τουλάχιστον στην κονσέρβα) και η προφορά είναι πολύ καλή. Αυτά τα μάγουλα όμως στο λαιμό μου έκατσαν! Τουλάχιστον αυτό ακούω εγώ, δε μου κολλάει τίποτα άλλο εκτός του 'cheeks'.

Το λοιπόν, το "Fast Life" θα το λατρέψουν όλοι οι σκληροπηρυνικοί fans της Eurovision, θα το βρούν πολύ μπροστά για την εποχή του, θα ονειρεύονται θέσεις στο Billboard και θα το αποκαλούν μέχρι και άλμπουμ της χρονιάς. Εμείς οι υπόλοιποι απλά θα γεμίσουμε 100mb στο δίσκο (τόσο πιάνει γιατί είναι και 320 kbps σπέσιαλ στο βρήκα, να 'ναι καλά τα vouchers rofl) μέχρι να το βαρεθούμε και να το διαγράψουμε. Δεν είναι και έγκλημα κατά της μουσικής αλλά δεν περιέχει εκπλήξεις ούτε και κάποιο τρανταχτό hit για να σε κρατήσει. Αν σώνει και καλά θες να ακούσεις Τουρκάλα, άκου καλύτερα Hande Yener. Αν πάλι θες να ακούσεις ημι-Βελγίδα pop τσουλίτσα που βγήκε από reality, άκου καλύτερα την Katerine από το παλιότερο ποστ, δε της έβαλα τζάμπα το 9 και είναι και Ελληνίς! Σημαντική διαφορά: η Katerine το κέρδισε το reality, η Hadise βγήκε τρίτη χαχα up yours. Για να τελειώνουμε, αν έπρεπε με μια λέξη να περιγράψω το "Fast Life", αυτή θα ήταν "διεκπεραιωτικό". Αυτό μεταφράζεται σε 5/10.


Track List:

01. Düm Tek Tek
02. Fast Life
03. Supernatural Love
04. Long Distance Relationships
05. Hero
06. Married Men
07. On Top
08. Obsession
09. Double Life
10. First Steps
11. I'll Try Not To Cry
12. Düm Tek Tek (Suat Ateşdağlı & Yalçın Aşan project club mix)
13. My Body (bonus track)

Hadise - Long Distance Relationships



Hadise - Double Life



PS: Το "My Body" δεν ανήκει στο άλμπουμ απλά το έβαλα γιατί είναι το καλύτερό της τραγούδι imo.

ΑΣΧΕΤΟ:

Λοιπόν σήμερα στη σχολή αναλύσαμε γιατί κέρδισε ο Νορβηγός, άκου να μαθαίνεις. Υπάρχει λέει μια παγκόσμια μεταστροφή της παγκόσμιας μουσικής προς τους ανατολικούς ήχους και αυτό με κάποιο τρόπο φαίνεται από τον κλάδο της Μουσικής Πληροφορικής (δε θα σου εξηγήσω τώρα) και γι' αυτό από το 2004 και μετά όλα τα νικητήρια τραγούδια της Eurovision (εκτός της Φινλανδίας I guess) είναι τέτοιου είδους. Βέβαια μπορεί να είναι συγκεκαλυμμένα έθνικ, όπως το φετινό που η μελωδία του είναι ανατολικίζουσα αλλά αντισταθμίζεται με το βιολί που είναι όργανο της δυτικότροπης μουσικής. Wow τι εντυπωσιακό και ενδιαφέρον, I know... :P

Sunday, May 17, 2009

Η Eurovision ετελείωσε. Ζήτω η Eurovision!

Οι Μαγγίρες: Η βραδιά θα είναι θρίλερ, σας το λέμε να είστε προετοιμασμένοι.
Τα γεγονότα: Μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων από τη δέκατη μόλις χώρα, η Νορβηγία έφυγε πολύ μπροστά. Το σασπένς στα άκρα!

Οι Μαγγίρες: Η Chiara έκλαιγε όλη τη νύχτα στο ξενοδοχείο όταν βγήκε δεύτερη!
Τα γεγονότα: Δηλαδή τώρα θα αυτοκτονήσει, να περιμένουμε τα νέα.

Οι Μαγγίρες: Τα χείλια της Ουκρανής με τρομάζουν.
Τα γεγονότα: Κανείς δεν κοιτούσε τα χείλια της.

Οι Μαγγίρες: Όσλο του χρόνου, θα έχει ακόμα περισσότερο κρύο από τη Μόσχα. Εμείς εδώ παγώσαμε.
Τα γεγονότα: Πώς είστε τόσο σίγουρες ότι θα παρουσιάσετε και την επόμενη Eurovision; Χα!

Sakis: Ζητώ συγγνώμη απ' την Ελλάδα που δεν πήρα την πρωτιά.
Τα γεγονότα: Sakis μου τη Γιουροβίζιον πολύ βαριά την πήρες, cool σε αγαπάμε ακόμα.

Βαθμολογικό αξιοπερίεργο #1: Πήραμε αρκετά πεντάρια. XD

Βαθμολογικό αξιοπερίεργο #2: Το ότι δώσαμε το 12άρι στο Ηνωμένο Βασίλειο ήταν προφανώς έργο της επιτροπής. Ήταν πάντως μια απ' τις καλύτερες στρατηγικές κινήσεις γιατί από τη μία τους ξεπληρώσαμε κάπως για τα απανωτά δωδεκάρια που μας είχαν δώσει και από την άλλη γιατί ήταν το μοναδικό δωδεκάρι που πήραν και επομένως το γεγονός θα αναπαραχθεί πολλές φορές από τα αγγλικά ΜΜΕ.

Επιτροπές: Δεν ξέρω αν θα βγει σε καλό η κατά το ήμισυ συμμετοχή των επιτροπών στο μέλλον. Θα ευνοούνται πάντα κομμάτια "ποιοτικά" που δυστυχώς ρίχνουν τον πήχη του ενδιαφέροντος στον πάτο. Η Paparizou δε θα είχε βγει πρώτη αν είχαν ψηφίσει τελικά οι επιτροπές. Μάλιστα κρατάει το ρεκόρ για το νικητήριο τραγούδι που έχει συγκεντρώσει τη μικρότερη βαθμολογία απ' τις επιτροπές (6.05 για την ακρίβεια). Ορίστε, μας έμεινε κι ένα ρεκόρ. :P

Γενικά ήταν μακράν η καλύτερη διοργάνωση μέχρι τώρα όσον αφορά το στήσιμο, τη σκηνή, τα εφέ, την τυπικότητα της διαδικασίας (όλα τα τραγούδια είχαν τελειώσει πριν τα μεσάνυχτα) αλλά, θέε μου, ως προς το τραγουδιστικό μέρος ήταν αφόρητα βαρετή. Σε καμία περίπτωση δε θέλω να ξαναδώ ονόματα όπως ο Webber και η Kaas στη Eurovision. Αυτοί οι άνθρωποι δε χρειάζεται να αποδείξουν την αξία τους σε κανένα. Ας πούμε πόσο κουλό θα ήταν να στέλναμε του χρόνου τη Χαρούλα Αλεξίου στο διαγωνισμό; Ούτε καν μπορώ (και θέλω) να το φανταστώ.

Συγχαρητήρια στη φίλη μας από τη Νορβηγία. Θα ανέβαινε στην εκτίμησή μου αν σφαλιάριζε τη Σουλιώτη του Star. Θα ανέβαινε πολύ.

Εδώ το scoreboard των 2 ημιτελικών και εδώ το scoreboard του τελικού, για όποιον ενδιαφέρεται.

Και εδώ ένα βίδεο για να δούμε τι τραγούδια θα έπρεπε να κερδίζουν στο διαγωνισμό. Cheers! :)



Friday, May 15, 2009

Σύντομες εντυπώσεις από τον δεύτερο ημιτελικό

Θα το κάνουμε φωτορεπορτάζ γιατί έχει πιο πολύ πλάκα. :)

Νορβηγία: ΣΤΗ ΠΥΡΑ γιατί πιθανότατα φέτος να έχουμε το πιο βαρετό νικητήριο τραγούδι της δεκαετίας. Επίσης ΣΤΗ ΠΥΡΑ γιατί το τραγούδι το έγραψε για μια πρώην "φιλενάδα" του. Yeah, right... ΣΤΗ ΠΥΡΑ γιατί είναι και άσκημη, τι διάολο μόνο εγώ το βλέπω; Τουλάχιστον έχει μεγάλο στόμα και ξέρεις πού χρησιμεύει αυτό. (Έλα τώρα... ;P)


Μολδαβία: ΣΤΗ ΠΥΡΑ γιατί το συγκεκριμένο κιτσαριό δε μου άρεσε (σε αντίθεση με τις Αρμένισσες) αλλά κυρίως ΣΤΗ ΠΥΡΑ γιατί το τραγούδι είναι μια αηδία.


Πολωνία: Χριστέ μου, απλά ΣΚΑΣΕ παράφωνη ουστ! ΣΤΗ ΠΥΡΑ με τις ξενέρωτες.


Ελλάδα: ΘΕΑ! Τι να λέμε τώρα. Στα μούτρα σου Νορβηγέζα!


Παρουσιαστές: ΣΤΗ ΠΥΡΑ η αγγούρω παρουσιάστρια. ΣΤΗ ΠΥΡΑ και η κοντή ρωσίδα συμπαρουσιάστρια. Μα καλά ΕΝΑΣ Ρώσος ψηλός, ξανθός και νταβραντισμένος δεν υπάρχει σ' αυτή τη ρημάδα τη χώρα; Ας τον δείξουν λίγο και φτάνει! Τόσο λανθασμένη εικόνα έχω σχηματίσει για τους Ρώσους;


Κύπρος: Uhm, η παραφωνία σε όλο της το μεγαλείο. Τι τις ήθελες τις κορώνες Χριστινάκι μου; ΣΤΗ ΠΥΡΑ κι εσύ κι ο αδερφός σου.


Λιθουανία: Αυτόν τον είχα για εντελώς καμένο αφού βγήκε μετά τον Sakis αλλά να που πέρασε! ΣΤΗ ΠΥΡΑ το μπλόκο των Λιθουανολετονοεσθονών!


Αλβανία: Δε ξέρω τι λέτε εσείς αλλά εμένα η Αλβανιδούλα μου άρεσε κι ας ήταν τρομοκρατημένη στη σκηνή. ΘΕΑ γιατί ως προς το φωνητικό μέρος ήταν η μόνη που ακουγόταν λες και τραγουδούσε play back. ΘΕΑ και το τραγουδάκι, ειδικά στο ρεφραίν.


Αζερμπαϊτζάν: ΣΤΗ ΠΥΡΑ αναθεματισμένε Arash για τα επερχόμενα καλοκαιρινά μεσημέρια που θα λιώνω στον καναπέ και θα περνάνε οι κάγκουρες με το ραδιόφωνο τσίτα παίζοντας αυτό το τραγούδι. ΣΤΗ ΠΥΡΑ που θα το τραγουδάνε και οι δευτεράτζες στα Μαμούνια Live.


Ολλανδία: ΘΕΑ! ΘΕΑ! ΘΕΑ! Να δώσει πάραυτα μαθήματα χορού και σκηνικής παρουσίας στο τσόκαρο τη Hadise.


Ουκρανία: Μλκ έλεος βλέπαμε και οικογενειακώς το όλο θέμα και οι ημίγυμνοι αρχαιοπρεπείς χορευτές της Σβετλάνα με κόλασαν, θού Κύριε! ΘΕΕΣ! Η αμφίεση θα είναι το επόμενο must για κάθε self-respecting gay bar. Η δε Σβετλάνα είναι μονίμως μαστουρωμένη or something? ΣΤΗ ΠΥΡΑ με τις τσούλες. Από το τραγούδι μου αρέσουν μόνο τα κουπλέ με το "μπομ". Προφανώς θα πάει καλά γιατί γίνεται τζέρτζελο στη σκηνή και, above all, έχει και eye-candy. Πάντως απορώ, έκαναν ολόκληρο θέμα με το διάδρομο του Sakis και τούτη δω έφερε την Άρτα και τα Γιάννενα πάνω στη σκηνή. Μπομ.


Να το δούμε ακόμα μία φορά, γιατί όχι. Όλοι κοιτάμε το ίδιο πράγμα πάντως. ;) (0:33 woo hoo!)



PS: Πόσο μουσίτσες είναι οι Ρώσοι που εκτός του ότι κανόνισαν να ανακοινωθούν η Νορβηγία και η Ελλάδα τελευταίες, έβαλαν τους fans να κάτσουν μαζί ακριβώς μπροστά στη σκηνή! Δλδ σε μια στιγμή που χώθηκαν οι παρουσιαστές ανάμεσά τους και ήταν απ' τα αριστερά μελαχρινοί με γαλάζιες σημαίες και απ' τα δεξιά ξανθοί με κόκκινες. Ποιος ξέρει τι θα έγινε το βράδυ αφού τελείωσε το show. Καιρός να συσφίξουμε σχέσεις.

Wednesday, May 13, 2009

Σύντομες εντυπώσεις από τον πρώτο ημιτελικό

Ανδόρρα. Αγαπημένη μου Susanne, το ότι το τραγούδι σου ήταν καλό μπορώ να το πω. Το ότι το είπες καλά live δε μπορώ να το πω. Το ότι δεν έχεις και το πρώτο κορμί μπορώ να το πω. Το ότι μου άρεσε η λευκή σου αμφίεση (δεν είναι και χρώμα που σε κόβει να πεις) που ήταν αεράτη και φυσούσαν οι ανεμιστήρες και κολλούσε πάνω σου δε μπορώ να το πω. Ούτε εγώ θα σε ψήφιζα. Τέσπα, θα μας μείνει το τραγούδι.


Τελικά ΟΚ είχε χρυσοποίκιλτα φορέματα γιες! :D


Kudos στην Πορτογαλία για το σκηνικό-ωδή στη LGTB κοινότητα. Ευχαριστούμε Daniela Varela! xD


Η Hadise σε ποιο σημείο του τραγουδιού τραγούδησε, ας μου υποδείξει κάποιος...

Στα μούτρα σου σκιάχτρο! Hmph!

Χθες εντόπισα έναν μεγάλο κίνδυνο για τα συμφέροντά μας, κι αυτός δεν είναι άλλος από τη Μαλτέζα Chiara. Πες, μόνο και μόνο για να μη την ξαναδείς (τρίτη φορά έρχεται το κορίτσι) δε θα την ψήφιζες; Θα την ψήφιζες! Να δούμε πού θα χωρέσει τόσος κόσμος στη Μάλτα, αν κερδίσει. Προς το παρόν πάρε μια φωτό της. ♥


Αύριο εκτός από τον πηδηχταρά (πού πάει ο νους σου) Σάκη, θα δούμε και την Alexandra Bareback, που έχει γίνει η φαντασίωση του κάθε γκέι φαν της Eurovision.


Ας μου εξηγήσει κάποιος γιατί...

ΠΡΟΣΟΧΗ! ΑΣΧΕΤΟ:

Οι Queensberry έβγαλαν καινούριο τραγούδι και λέγεται "Too Young". It's ok.




PS: Δε μπάλκαν γκέρλς δεη λάικ του πάρτε λάικ νομπάρε λάικ νομπάρε.

Friday, May 8, 2009

Eurovision Song Contest Moscow 2009: The Official Album

Άργησα πολύ φέτος να ακούσω τα τραγούδια του πιο αγαπημένου trashy διαγωνισμού της υφηλίου και τελικά συνειδητοποιώ ότι δεν έχασα και τίποτα. Η φετινή χρονιά είναι απογοητευτική. Ελάχιστα τραγούδια μου αρέσουν, μερικά είναι υποφερτά και τα περισσότερα εντελώς αδιάφορα. Άσε που όσο περνάν τα χρόνια μειώνεται και το kitsch στις συμμετοχές και αυτό είναι μια πολύ δυσάρεστη εξέλιξη. Πρώτα απ' όλα έχω να κάνω μια ερώτηση: γιατί δεν διαγωνίζεται πια το Μονακό; Το είχα λατρέψει το "La Coco Dance" του 2006. Γενικά πάντως - και αυτό είναι εντελώς συμπτωματικό, δεν έχω πατριωτικά κολλήματα - η χρόνια της Αθήνας ήταν η καλύτερη για μένα. Θυμάμαι είχα γεμίσει ένα ολόκληρο cd με τραγούδια που μου άρεσαν - ήταν και η Απόλυτη κάπου προς το τέλος, don't worry. Ήταν το Αλβεντάνσεν, ήταν το Νινανάγια, το Ουν Βλάδη Μαίρη Πορ Φαβόρ, το Τορνερό, το Σόου Μι Γιορ Λοβ, το Σούπα Σταρ, το Τίνεητζ Λάιφ, το Κονγκρατσουλέισιονς, πού να αρχίσω και πού να τελειώσω. Τίποτα τίποτα, είτε ηθελημένα είτε αθέλητα διοργανώσαμε την καλύτερη Eurovision της δεκαετίας, πάει και ετελείωσε!

Όσον αφορά τα φετινά, καταρχήν να πω ότι τώρα που τα άκουσα όλα, το δικό μας δε μου φαίνεται και τόσο τραγικό, μάλιστα πιστεύω ότι πάλι θα βρεθούμε σε μια απ' τις μονοψήφιες θέσεις - κατά την 5η το κόβω tbh. Μισώ Hadise γιατί είναι άσκημη και βλήμα (οκ αυτά δεν είναι επιχειρήματα αλλά δε μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο αυτή τη στιγμή), μισώ Soraya γιατί μόλυνε το συμπαθές ισπανικό έθνος με ελληνόφερτη σκυλέ μουσική, μισώ Rybak γιατί είναι υπερεκτιμημένος και το μόνο που αξίζει απ' το τραγούδι του είναι τα πρώτα 18 δευτερόλεπτα, μισώ Arash γιατί θα είναι η χαρά του κάθε εδώ-ακούτε-μόνο-επιτυχίες ραδιοσταθμού όλο το καλοκαίρι. Τώρα, για κάποιο λόγο οι βαλκανικές/ανατολικές χώρες αντί να στέλνουν τις ντίβες με τα χρυσοποίκιλτα φορέματά τους, έχουν στραφεί σε πιο gypsy/folk με βαλκανικά στοιχεία μουσικές που είναι πολύ hip τα τελευταία χρόνια. Αίσχος. Κι εμείς τώρα με ποιον θα γελάμε; (Racist much? Like ikr w/e)

Συμπαθητική είναι φέτος η Αλβανία που είχε να στείλει καλό τραγούδι από το 2004 (εκείνο ήταν εξαιρετικό), η Ελβετία που εμμένει στην πχιότητα και δε θα της βγει σε καλό και η Πορτογαλία για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά. Τα υπόλοιπα τα λες μάλλον αδιάφορα και όταν θα παίζουν θα είναι μια καλή στιγμή να πας τουαλέτα. ΑΛΛΑ ΦΕΥ! Μη νομίσεις ότι δε βρήκα κάτι να μου αρέσει και φέτος! Είναι τα (μόνα) δυο κομμάτια που μου έμειναν στο μυαλό αμέσως μετά την πρώτη ακρόαση. Καταρχήν η Ανδόρρα με το "Get A Life" - είναι και πρώτο πρώτο στο cd. Τι κάνει αυτό το τραγουδάκι στη Eurovision; It's too good for it! Pre-chorus και chorus απίστευτα πιασάρικα, η ενορχήστρωση τέλεια και έχει και αυτό το χαριτωμένο μπλιπ μπλιπ και η φωνή της Susanne Georgi γλυκύτατη. Κρίμα που θα πατώσει, αλλά έχω πια συνηθίσει να πατώνουν τα αγαπημένα μου (σημείωση το περσινό "This Is My Life" παραμένει για ένα χρόνο σταθερά στο mp3 player). Το δεύτερο που μπορεί και να μην πατώσει, είναι το "Love Symphony" της Σλοβενίας, που εντάξει φέρνει λίγο σε b-side της Sarah Brightman αλλά όταν μιλάμε για Eurovision τότε αυτό είναι επίτευγμα! Ορίστε έχει κι αυτό βιολιά και βιολοντσέλα (Quartissimo σου λέει), γιατί να μη κερδίσει αυτό και να κερδίσει η Νορβηγία; Ε όχι λοιπόν!! Μακράν αγαπημένη η Ανδόρρα πάντως.


Track List CD#1:

01. Andorra: Susanne Georgi – La teva decisió (Get a life)
02. Albania: Kejsi Tola – Carry Me In Your Dreams
03. Armenia: Inga & Anush – Jan Jan
04. Azerbaijan: AySel & Arash – Always
05. Bosnia & Herzegovina: Regina – Bistra Voda
06. Belgium: Patrick Ouchène – Copycat
07. Bulgaria: Krassimir Avramov – Illusion
08. Belarus: Petr Elfimov – Eyes That Never Lie
09. Switzerland: Lovebugs – The Highest Heights
10. Cyprus: Christina Metaxa – Firefly
11. Czech Republic: Gipsy.cz – Aven Romale
12. Germany: Alex Swings Oscar Sings! – Miss Kiss Kiss Bang
13. Denmark: Brinck – Believe Again
14. Estonia: Urban Symphony – Rändajad
15. Spain: Soraya – La Noche Es Para Mi
16. Finland: Waldo’s People – Lose Control
17. France: Patricia Kaas – Et S'il Fallait Le Faire
18. UK: Jade Ewen – It’s My Time
19. Greece: Sakis Rouvas – This Is Our Night
20. Croatia: Igor feat. Andrea – Lijepa Tena (Beautiful Tena)
21. Hungary: Zoli Ádok – Dance With Me

Track List CD#2:

01. Ireland: Sinéad Mulvey & Black Daisy – Et cetera
02. Israel: Noa & Mira Awad – There Must Be Another Way
03. Iceland: Yohanna – Is It True?
04. Lithuania: Sasha Son – Love
05. Latvia: Intars Busulis – Probka
06. Moldova: Nelly Ciobanu – Hora din Moldova
07. Montenegro: Andrea Demirović – Just Get Out of My Life
08. FYROM: Next Time – Neshto shto ke ostane
09. Malta: Chiara – What If We
10. Netherlands: De Toppers – Shine
11. Norway: Alexander Rybak – Fairytale
12. Poland: Lidia Kopania – I Don't Wanna Leave
13. Portugal: Flor-de-lis – Todas as ruas do amor
14. Romania: Elena Gheorghe – The Balkan Girls
15. Serbia: Marko Kon & Milaan – Cipela
16. Russia: Anastasia Prikhodko – Mamo
17. Sweeden: Malena Ernman – La Voix
18. Slovakia: Kamil Mikulcík & Nela Pocisková – Let' tmou
19. Slovenia: Quartissimo feat. Martina – Love Symphony
20. Turkey: Hadise – Dum Tek Tek
21. Ukrain: Svetlana Loboda – Be my Valentine

Susanne Georgi – La teva decisió (Get a life)
(uhm... αθλιότατο βιντεάκι αλλά τέσπα)



Quartissimo – Love Symphony



Κι αυτό για να θυμόμαστε τι έστελνε παλιά η Ισπανία lol!

Thursday, May 7, 2009

Sandi Thom: Smile... It Confused People + The Pink & The Lily

Η Sandi Thom είναι περίεργη περίπτωση. Την ανακάλυψα μέσω του Last.FM επειδή ήταν similar artist με τη Nerina Pallot, αλλά η φήμη της εξαπλώνεται πολύ πιο μακριά - τουλάχιστον έτσι ήταν όταν ξεκινούσε. Η 27χρονη Σκωτσέζα, που πιο πολύ θα της πήγαινε να είχε γεννηθεί στην αμερικάνικη επαρχία, απασχόλησε πολύ τα μέσα το 2006, όταν έγινε γνωστή εντός και εκτός Αγγλίας μέσω των webcasts που διοργάνωνε από το υπόγειο το σπιτιού της. Τόσο αυτός ο τρόπος προώθησης όσο και το πρώτο της hit single έφεραν ποικίλες αντιδράσεις από τα ΜΜΕ και το κοινό.

Όταν τελείωσε τις μουσικές σπουδές της, μετακόμισε στο Λονδίνο για να κυνηγήσει το όνειρό της. Κατάφερε να υπογράψει συμβόλαιο με μια ανεξάρτητη εταιρία και να κυκλοφορήσει για πρώτη φορά το "I Wish I Was A Punk Rocker (With Flowers In My Hair)" το 2005, χωρίς καμία ουσιαστική απήχηση. Στις αρχές του 2006 η Sandi είχε την ιδέα να διοργανώσει εικονικές συναυλίες από το υπόγειο του σπιτιού της, μιας και κατά τα λεγόμενα της ίδιας ήταν ταπί και ψύχραιμη. Τα gigs προωθήθηκαν μέσω του Myspace της και στέφθηκαν με απόλυτη επιτυχία. Οι λεγόμενες "21 Nights From Tooting" ξεκίνησαν με μερικές δεκάδες θεατές για να καταλήξουν, σύμφωνα με το επίσημο site της, σε 70.000 viewers από διάφορες γωνιές του κόσμου. Μετά από τόση επιτυχία η RCA έτρεξε να της κλείσει συμβόλαιο και να επανακυκλοφορήσει το "I Wish I Was A Punk Rocker", που έφτασε εύκολα στο #1 της Αγγλίας, της Ιρλανδίας και της Αυστραλίας, μιας και τα νέα είχαν εξαπλωθεί πέρα απ' το διαδίκτυο και σε άλλα μέσα ενημέρωσης.

Οι πρώτες αντιδράσεις ήταν από τους punk rockers - όσοι έχουν απομείνει anyway - που βγήκαν απ' τα ρούχα τους εξαιτίας των στίχων του τραγουδιού, αφού κανένας puck rocker δε θα έβαζε ποτέ λουλούδια στα μαλλιά του. Την ίδια στάση κράτησαν και κάποιοι μεσήλικες κριτικοί που θυμήθηκαν τα νιάτα τους. Βέβαια έχασαν το όλο point του τραγουδιού, που δεν είναι τίποτα άλλο από μια νοσταλγία για τη μουσική των προηγούμενων δεκαετιών. Η άλλη αντίδραση/αμφιβολία ήρθε από τα ΜΜΕ. Καταρχήν αμφισβήτησαν τον αριθμό των θεατών και τον έριξαν γύρω στις 30.000 αλλά κυρίως αναρωτήθηκαν με τι λεφτά πλήρωσε το broadcasting σε τόσα άτομα (δε φτάνει η webcam φυσικά!) αφού υποτίθεται ότι ήταν άφραγκη. Οι κακές γλώσσες λένε ότι είχε ήδη υπογράψει συμβόλαιο με την RCA όταν άρχισαν τα webcasts και ότι όλο το θέμα ήταν PR. Η Sandi το αρνήθηκε επανειλημμένα, η RCA σχεδόν το αρνήθηκε αλλά σημασία έχει ότι πλέον το όνομα της είχε γίνει γνωστό - και οι κριτικοί την είχαν μισήσει.

Το πρώτο της άλμπουμ "Smile... It Confuses People" κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 2006 και βρέθηκε στο #1 της Αγγλίας και της Ιρλανδίας, ενώ έκανε επιτυχία και στην Ωκεανία. Πούλησε συνολικά γύρω στο 1.000.000 κόπιες παγκοσμίως και έγινε δεκτό με μέτριες προς κακές κριτικές. Ο κύριος λόγος θαψίματος ήταν οι στίχοι. Είναι γεγονός πως η Sandi γράφει κάπως "γιαγιαδίστικα" δηλαδή στα περισσότερα τραγούδια της υπάρχει μια διάχυτη νοσταλγία για περασμένες εποχές ή για εμπειρίες ζωής που δε θα περίμενες από μια 25άρα να αναπολεί - τουλάχιστον όχι ακόμα. Προφανώς δε με έχουν γνωρίσει γι' αυτό και δεν ξέρουν. Anyway, αυτό σε συνδυασμό με τους folk/country ήχους με τους οποίους ντύνονται οι στίχοι, δεν άφησαν και πολλά περιθώρια για επαίνους. Πραγματικά πιστεύω ότι τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά αν αντί για το Λονδίνο είχε πάει στο Nashville, την πρωτεύουσα της country pop.

Προσωπικά, τα δυο άλμπουμ της Sandi μου αρέσουν πολύ. Πρώτον, γιατί απολαμβάνω την απουσία καθαρόαιμων ερωτικών κομματιών: δε θα βρεις κανένα τραγούδι που να περιγράφει νύχτες άγριου πάθους, τερτίπια για να ρίξει το αγόρι που κάθεται στο μπαρ, ούτε και (πολύ) γλυκανάλατους ύμνους στην αγάπη. Δλδ έλεος, οι μη ερωτευμένοι με τον έρωτα να μην έχουν κάτι να ακούσουν; Δεύτερον, γιατί όσο περίεργο κι αν φαίνεται η νοσταλγία για αυτά που πέρασαν αρχίζει από το 18ο έτος της ζωής (τουλάχιστον εμένα από τότε άρχισε), επομένως υπάρχει υλικό για να ταυτιστείς. Τρίτον, γιατί απλά η Sandi έχει μια απ' τις πιο γλυκές και εκφραστικές φωνές που έχω ακούσει. Και έτσι αφού ακύρωσα τόσο απλά και αποτελεσματικά κάθε αρνητική κριτική, ας μιλήσουμε για τα άλμπουμ. :)

Το "Smile... It Confuses People" είναι χωρισμένο στη μέση, σε γρήγορα και αργά τραγούδια, με τη δεύτερη κατηγορία να έχει τα καλύτερα δείγματα της μουσικής της. Το "Punk Rocker" δεν είναι από τα αγαπημένα μου και το ξεπερνάνε άνετα τα "What If I'm Right", "Little Remedy", και "The Human Jukebox". Κύριος ήχος είναι η κιθάρα και ακολουθεί η φυσαρμόνικα και τα ντραμς. Από τα αργά κομμάτια ξεχωρίζει το "Lonely Girl" (που το θεωρώ το καλύτερο κομμάτι του άλμπουμ) τόσο για τους simple and clean στίχους αλλά ιδιαίτερα για την εξαιρετική ερμηνεία της Sandi. Το πιο αγαπησιάρικο/θερμαντικό (λολ) τραγούδι είναι το "Superman" ενώ τα "Castles", "Sunset Borderline" και "Time" καταπιάνονται με τα θέματα του χρόνου που περνά, αυτών που αλλάζουν, αυτών που θα θέλαμε να αλλάξουν και δεν αλλάζουν, των ονείρων που δεν πραγματοποιούνται. Δεν είναι σε καμία περίπτωση κλαψιάρικα, αντίθετα όλο το άλμπουμ είναι σαν καλοκαιριάτικο απόγευμα, που είσαι λίγο down αλλά δε σε χαλάει κιόλας. Απαραίτητο για λεωφορειακές διαδρομές. 7/10


Track List:

1. When Horsepower Meant What It Said
2. I Wish I Was a Punk Rocker (With Flowers In My Hair)
3. Lonely Girl
4. Sunset Borderline
5. Little Remedy
6. Castles
7. What If I'm Right
8. Superman
9. The Human Jukebox
10. Time

To "The Pink & The Lily" ακολουθεί τον ίδιο δρόμο αλλά είναι μάλλον λίγο πιο χαρούμενο. Είναι σίγουρα ανώτερο από μουσικής άποψης, μιας και χρησιμοποιούνται περισσότερα όργανα και ο ήχος είναι πιο πλούσιος, αλλά κάποια μοτίβα παραμένουν σταθερά. Για παράδειγμα η acapella του "Punk Rocker" μεταφέρεται στο "Success's Ladder", που είναι όμως απείρως καλύτερο και μιλάει για το πώς εγκλωβίζεται κανείς σε δουλειές και καταστάσεις που δε του αρέσουν. Το "Devil's Beat", που ήταν το πρώτο single, είναι ένα catchy feel-good τραγούδι στα χνάρια του "Horsepower", ενώ για ακόμα μια φορά τα αργά μελαγχολικά κομμάτια ("The Pink and the Lily", "The Last Picturehouse", "My Ungrateful Heart") κλέβουν την παράσταση. Τα πιο upbeat κομμάτια αυτού του δίσκου είναι σαφώς καλύτερα από του προηγούμενου: το "Saturday Night" είναι ένας folk ύμνος στο Σαββατόβραδο, το "Remote Control Me" χρησιμοποιεί έξυπνα λογοπαίγνια και είναι εμπνευσμένο από τις κακές κριτικές, το "Beatbox" μας διδάσκει πώς "λειτουργεί" η καρδιά και το "Music In My Soul" έχει μάλλον την πιο όμορφη μελωδία του άλμπουμ. Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει στο ανθρωπιστικό "I'm A Human Being", αν και καμιά φορά αμφιβάλλω για το κατά πόσο ισχύει. 8.5/10


Track List:

1. The Devil's Beat
2. Shape I'm In
3. Wounded Hearts
4. Saturday Night
5. Beatbox
6. Remote Control Me
7. Success's Ladder
8. Mirrors
9. Music In My Soul
10. The Pink & The Lily
11. I'm A Human Being
12. The Last Picturehouse
13. My Ungrateful Heart

Για να συνοψίσουμε, η μουσική της Sandi έχει να κάνει κυρίως με το παρελθόν σε όλες τις πλευρές του: τα παιδικά χρόνια, τα όνειρα ακόμα και κάποια κτήρια ή τοποθεσίες. Η μουσική είναι folk με αρκετά country στοιχεία και η διάθεση είναι μελαγχολική ή για να είμαι πιο ακριβής bittersweet. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι η Monika της Αγγλίας ή το αντίστροφο για πιο σωστά, αλλά ας μη κοροϊδευόμαστε, είναι πολύ καλύτερη. Πάντως και οι δύο έχουν κατηγορηθεί για απαισιοδοξία, κάποιες φορές επιτηδευμένη, και για το ότι η θεματολογία τους τους ξεπερνά μερικές δεκαετίες. Το "Avatar" το άκουσα, καλό ήταν, όχι όσο καλό το παρουσίαζαν. Δυστυχώς η Sandi δεν είχε την πολυτέλεια να της κάνουν τεμενάδες οι κριτικοί αλλά αυτό δε την εμπόδισε από το να ακολουθήσει μια πορεία που λίγες νέες καλλιτέχνιδες θα μπορούσαν και θα τολμούσαν στο δεύτερο μισό των 00s και ιδιαίτερα στην Αγγλία. Και το μελό θέλει το ταλέντο του.

Sandi Thom - Lonely Girl




Sandi Thom - The Devil's Beat