Monday, March 30, 2009

Velvet: The Queen

Αραιότατα τα ποστ το ξέρω αλλά νομίζω ότι χρειάζομαι ένα διάλειμμα... Anyway, αφού πιάσαμε Σουηδία, ας πούμε και για τη Velvet που επιτέλους κυκλοφόρησε τη δεύτερή της δουλειά. Το κακό μ' αυτήν είναι ότι εκτός που κάνει 100 χρόνια να βγάλει άλμπουμ, βγάζει και πάρα πολλά singles πιο πριν, με αποτέλεσμα τα μισά τραγούδια να είναι ήδη γνωστά και δοκιμασμένα. Άσε που κάποιος που έχει αγοράσει αυτά δεν πρόκειται να αγοράσει και το άλμπουμ. Έτσι στο "The Queen" του 2009 είναι συγκεντρωμένα τραγούδια που ακούγονταν ήδη από το 2007 ("Fix Me", "Chemistry"), η περσινή αποτυχημένη προσπάθεια της Velvet για τη Eurovision ("Déjà Vu") και ένα χιτ από το καλοκαίρι που μας πέρασε ("Take My Body Close"). Και φυσικά το ομώνυμο κομμάτι που ακούω ότι το παίζουν και στα μέρη μας, Γιάννη; lol

Το "The Queen" δεν απομακρύνεται από τα χνάρια του "Finally" αλλά είναι σίγουρα πιο προσεγμένο όσον αφορά τις ενοχρηστρώσεις. Μουσικά αποτελείται από 10 dance-pop κομμάτια, φτιαγμένα ειδικά για club, 2 μπαλάντες ("Play", "My Destiny") οι οποίες είναι μια ατυχής προσπάθεια της Velvet να γίνει κάτι που δεν είναι, και 2 remixes που δεν είναι καλύτερα από τα originals. Στιχουργικά όλα κινούνται στον άξονα 'αγάπησέ με και πάμε να χορέψουμε' lol ξέρεις τώρα τα τυπικά που ακούμε στο 98% των dance anthems. Όχι ότι αυτό είναι κακό, άλλωστε ποιος πάει στο club για να ακούσει μελοποιημένο Σεφέρη σε remix του Tiesto;

Στα 10 κομμάτια που μας ενδιαφέρουν τώρα, νομίζω ότι το "Chemistry" είναι μάλλον το καλύτερο, πιο ολοκληρωμένο και πιο ανθεκτικό τραγούδι που έβγαλε ποτέ. Δεν ξεχνάω το κόλλημα με το "Fix Me" αλλά εκείνο είναι σα να γράφτηκε αποκλειστικά για gay bar xD. Παραμένει όμως ένα σαρωτικό guilty pleasure. Εξαιρετικές προσθήκες είναι τα "Déjà Vu" και "My Rhythm" με το πρώτο να έχει καλύτερο στίχο και το δεύτερο καλύτερη μουσική - αλληλοσυμπληρώνονται κοινώς. Η αξία του "Radio Star" φαίνεται όταν 'σκάει' το ρεφραίν σε αντίθεση με το "The Queen" όπου τα verses είναι μακράν καλύτερα. Άξιο αναφοράς είναι το cover του "Dancing With Tears In My Eyes" των Ultravox - παραδόξως η φωνή της μοιάζει πολύ με αυτή του lead singer του συγκροτήματος, ως γνωστόν η Velvet είναι και λίγο νταλίκα. H δεκάδα συμπληρώνεται με τα "Sound Of Music", "Take My Body Close" και "Come Into The Night" που βρίσκονται ένα σκαλί πιο κάτω από τα προαναφερθέντα, είναι αρκετά ευχάριστα όμως. Τώρα για τις 2 μπαλάντες τι να πω, δεν είναι τόσο χάλια αλλά δε με βλέπω να τις ακούω συχνά (ή καθόλου) στο μέλλον. Φαντάζομαι ότι θα αρέσουν σε σκληροπυρηνικούς fans της Velvet, αν υπάρχει τέτοιο πράγμα βέβαια.

So, αν ψάχνεις ένα άλμπουμ γεμάτο πιασάρικες χορευτικές μελωδίες για να το ακούς τις ώρες που θες κάνεις πάρτυ για έναν, τότε πρώτα να κατεβάσεις τους Alcazar που τους πόσταρα πιο πριν. Αν θες κάτι ακόμα, τότε να κατεβάσεις και αυτό. Βασικά το λάθος που έγινε εδώ είναι ότι τα singles είναι κατά πολύ καλύτερα των υπόλοιπων κομματιών και τώρα που βγήκε το άλμπουμ δεν υπάρχουν αρκετά τραγούδια για να το υποστηρίξουν - τι να σου κάνει και ένα "My Rhythm"; Πάντως μόνο και μόνο για να έχεις αυτά που πραγματικά αξίζουν, οφείλεις να το κατεβάσεις. Και δεν πειράζει που η Velvet δεν είναι το πιο αδύνατο ή το πιο όμορφο πλάσμα στον πλανήτη, αυτό που κάνει ξέρει να το κάνει καλά. Άλλωστε ποιος δεν εκτιμά μια τραγουδίστρια απαλλαγμένη 100% από κόμπλεξ και δήθεν; I do. 7/10


Track List:

01. The Queen
02. Chemistry
03. Take My Body Close
04. Sound of Music
05. Radio Star
06. My Rhythm
07. Play
08. Come Into The Night
09. Déjà Vu
10. Dancing With Tears In My Eyes
11. Fix Me
12. My Destiny
13. The Queen (Remix)
14. Chemistry (Digital Dog Remix)

Velvet - Chemistry



PS: To post είναι μια προσφορά του Ethan and the City, αφού είναι γνωστή η αγάπη που τρέφει ο Ethan μας για τη γλυκιά Velvet. xD
PS2: Φυσικά και το ξέρω ότι είναι σε hiatus, αλλιώς δε θα το έγραφα. :P
PS3: Μεγάλωσε η μέρα yay!
PS4: Maybe I need a hiatus, too. :/
PS5: OMG ξέχασα, στην εξεταστική που τελείωσε πέρασα όλα τα μαθήματα που έδωσα! Το πόσα έδωσα είναι μια άλλη ιστορία που δε χρειάζεται να ξέρεις...
PS6: Η σουρτούκα Mr.F το έχει γαμήσει με τις εξόδους. Και όχι μόνο με τις εξόδους... :roll:
PS7: This is not Twitter.
PS8: Ok over. ^^

Sunday, March 22, 2009

Alcazar: Disco Defenders

Τρία χρόνια και μισό χρειάστηκαν για να επανέλθει στο προσκήνιο ένα από τα πιο επιτυχημένα pop συγκροτήματα της Σουηδίας και πιο αγαπημένα gay friendly συγκροτήματα ολόκληρης της Ευρώπης. Ξεκίνησαν ως τρίο και τους γνωρίσαμε με το "Crying at the Discoteque" που έκανε παγκόσμια επιτυχία. Τη χώρα μας την τίμησαν πολλές φορές με πιο πρόσφατη εμφάνιση αυτή στο Fame Story το 2004 [click]. O Andreas Lundstedt, η Annika Kjærgaard, η Tess Merkel και αργότερα ο Magnus Carlsson μας έχουν χαρίσει μερικά από τα πια αναγνωρίσιμα hits του πρώτου μισού της δεκαετίας που διανύουμε και τώρα ήρθε η ώρα να εμπλουτίσουν και το δεύτερο μισό με μερικά κλασικά κομμάτια που o κάθε gay που σέβεται τον εαυτό του οφείλει να γνωρίζει.

Με τον πολλά υποσχόμενο τίτλο "Disco Defenders" το καινούριο άλμπουμ των Alcazar περιέχει 13 καθαρόαιμα dance pop τραγούδια βουτηγμένα στο camp και την καλή χαρά. Ο ήχος τους έχει γίνει λίγο πιο στυλιζαρισμένος και αυτό μόνο θετικά μπορεί να λειτουργήσει για ένα τέτοιου είδους γκρουπ. Επίσης έχουμε νέα μέλη: ο Magnus και η Annika αποχώρησαν και η δεύτερη αντικαταστάθηκε από τη Lina Hedlund. Από αγόρια έμεινε ξανά μόνος ο συμπαθέστατος Andreas, που δεν έχει χάσει καθόλου τη φόρμα του παρά τα διάφορα δυσάρεστα που του έτυχαν αυτά τα χρόνια.

Το καινούριο τρίο λοιπόν μας χαρίζει εφέτος την πιο απολαυστική δουλειά του. Καταρχήν η απόλαυση είναι διπλή: στο πρώτο cd το επoνομαζόμενο και "Now", έχουμε τα ολοκαίνουρια τραγούδια τους και στο δεύτερο, το "Then" βρίσκονται 13 κλασσικές και αγαπημένες επιτυχίες. Τι άλλο να ζητήσει κανείς; Επιπλέον έχει και αντικαταθλιπτικές ιδιότητες! Ξεκινά με 2 disco anthems που ακολουθούν την δοκιμασμένη αλκαζάρια συνταγή και τα καταφέρουν. Το "We Keep On Rockin'" ήταν το comeback single του συγκροτήματος ενώ το "Burning" θα είναι το επόμενο (συνολικά 4ο) single. Ακολουθεί το "Stay the Night" που ήταν υποψήφιο στο φετινό Melodifestivalen. Όταν το πρωτοάκουσα η αλήθεια είναι ότι δε μου γέμισε το μάτι (ή το αυτί whatever) αλλά τώρα που το ακούω σε καλή ποιότητα και ενσωματωμένο στο άλμπουμ, δε το βρίσκω καθόλου κακό. Ψιλοκόλλησα μάλιστα. Uhm φυσικά και είναι εκατομμύρια φορές καλύτερο από τη φακλάνα τη Μαλένα που κέρδισε, δε τίθεται θέμα. Μαλένα στη πυρρρά. (Φαντάζεσαι να κερδίσει; Ούτε να το σκέφτομαι. XD). Μετά είναι το "From Brazil With Love". Είναι δυνατόν συγκρότημα με gay lead singer να μη βγάλει τραγούδι αφιερωμένο στη Βραζιλία που έχει γυμνάσει χέρια και χέρια τόσα χρόνια; Τι εννοείς 'δε βγάζει νόημα η προηγούμενη πρόταση'; Εννοείται ότι βγάζει. Ask a gay man and you'll get it. :P

Μετά είναι η σειρά των 2 πιο αγαπημένων μου τραγουδιών: "Inhibitions" και "Harlem Nights". Σαφώς εμπνευσμένα από προηγούμενες δεκαετίες, τα πιο retro κομμάτια του άλμπουμ θα μπορούσαν άνετα να γίνουν από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του 2009 αν τους δινόταν η ευκαιρία. Το δε "Harlem Nights" θυμίζει έντονα αντίστοιχα hits της σύγχρονης αγγλικής pop σκηνής. Είναι σαν ένα πάντρεμα του "Revolution In the Head" των Girls Aloud και το "The Boy Does Nothing" της Alesha Dixon. Και τι προκύπτει αν ενώσεις 2 εκπληκτικά feel-good χορευτικά τραγούδια; Ε αυτό.

Στη συνέχεια βρίσκονται τα "Baby" και "Jump Straight Into the Fire" με τα οποία ξαναγυρνάμε στη disco ατμόσφαιρα που βρήκαμε στην αρχή για να έρθει το "My My Me and Mine" με το ελαφρώς πιο δυνατό beat και περισσότερο club παρά disco oriented. Το "Funkytown" είναι cover της πασίγνωστης disco επιτυχίας των 80s, με ανεβασμένο tempo και πιο σύγχρονη ερμηνεία. Οι ρυθμοί πέφτουν στα δυο τελευταία κομμάτια. Το καλοκαιρινό "Put the Top Down" έχει ένα από τα πιο πιασάρικα ρεφραίν του δίσκου και κλείνουμε με το ευχαριστήριο "Thank You" που αρχίζει ως μπαλάντα αλλά ευτυχώς το γυρνάει σε dance. Το remix του "Stay the Night" στο τέλος είναι καλύτερο από το original επειδή δεν το αλλάζει σημαντικά απλά του δίνει πιο σκληρό beat. Για το δεύτερο cd δε χρειάζεται καν να μιλήσω, όλα τα κομμάτια είναι essentials και γεμάτα αναμνήσεις.

All in all, όσο οι Alcazar είναι εδώ για να την υπερασπίζονται, η disco δεν έχει να φοβηθεί τίποτα και κανέναν. Το hiatus λειτούργησε θετικά και το comeback είναι δυναμικότατο. Σε ένα άλμπουμ που συνδυάζει κάτι από ABBA και κάτι από Steps, το συγκρότημα μας προσφέρει ένα ευχάριστο διάλειμμα απ' τη σκληρή πραγματικότητα. Αν ήταν συναίσθημα, θα ήταν αυτό που έχεις όταν ετοιμάζεσαι για έξοδο την Παρασκευή - δεν έχει σημασία που στο τέλος περνάς σκάτα. Αν ήταν παγωτό, θα ήταν φράουλα. Αν ήταν καλσόν, θα ήταν διχτυωτό. Τι λέω μωρέ lol. Anyway, plz download and enjoy. 9/10


Track List CD#1:

01. We Keep On Rockin'
02. Burning
03. Stay The Night
04. From Brazil With Love
05. Inhibitions
06. Harlem Nights
07. Baby
08. Jump Straight Into The Fire
09. My My Me And Me
10. Funkytown
11. Put The Stop Down
12. Thank You
13. Stay The Night (FL Club Mix)

Track List CD#2:

01. This Is The World We Live In
02. Crying At The Discoteque
03. Menage A Trois
04. Sexual Guarantee
05. Don’t You Want Me
06. Start The Fire
07. Shine On
08. Not A Sinner Nor A Saint
09. Physical
10. Ritmo Del Amour
11. Alcastar
12. Love Life
13. Someday

Λίγο απ' όλα για να πάρεις μια ιδέα



Αλλά το "Harlem Nights" πρέπει να το ακούσεις ολόκληρο!




Και από το δεύτερο cd ένα πολύ πολύ πολύ αγαπημένο.




Monday, March 16, 2009

Utada goes American: EXODUS + This Is The One

OK ξέρω πολλά "ανατολικά" ποστ έπεσαν τελευταία αλλά δε φταίω εγώ, ο καιρός τα έφερε έτσι και βγαίνουν όλα μαζεμένα. Αυτή τη φορά όμως είναι διαφορετικά. Γιατί μπορεί μεν να μιλάμε για την Utada Hikaru, αλλά τα συγκεκριμένα άλμπουμ είναι εξ ολοκλήρου στα αγγλικά. Είναι βασικά οι δυο προσπάθειες της Hikki να κάνει καριέρα στις ΗΠΑ. Μέχρι τώρα δεν της έχουν πάει και πολύ καλά και αν κρίνω απ' την τελευταία της δουλειά, μάλλον δε θα κάνει καμιά τρελή επιτυχία.

Το 2004 κυκλοφόρησε το "EXODUS", ένα άλμπουμ με έντονο ηλεκτρονικό στοιχείο (πρέπει να έχει ελάχιστα ή καθόλου πραγματικά όργανα) και R'n'B διάθεση. Επιτυχία δεν είχε όπου κι αν κυκλοφόρησε: στις ΗΠΑ έφτασε στο #160 του Billboard και πούλησε κάτι πάνω από 55.000 αντίτυπα και για την Αγγλία ούτε καν ξέρω. Πιθανόν να είχε πάει καλύτερα αν είχαν επιλεχθεί καλύτερα singles. Ιδιαίτερα το πρώτο, τo "Easy Breezy", με τον στίχο 'you're easy breezy and I'm japanesey' έδωσε μια λανθασμένη εικόνα για την Hikki, παρουσιάζοντάς της κάπως γραφική. Αυτό και η ελάχιστη προώθηση καταδίκασαν το άλμπουμ από νωρίς στην αφάνεια.

Στην πραγματικότητα όμως δεν είναι τόσο κακό. Τα κομμάτια μπορεί να ακούγονται κάπως περίεργα την πρώτη φορά αλλά αφού συνηθίσει το αυτί, πιάνουν δουλειά τα hooks και οι στίχοι που δε τους λες και χάλια. Ως συνήθως τα πάντα είναι γραμμένα από την ίδια την Utada εκτός από 2 κομμάτια που έγραψε με τον Timbaland. Μου είναι δύσκολο να το παραδεχτώ αλλά αυτά τα 2 είναι τα καλύτερα. Πρώτο το "Exodus '04" που βασίζεται σε ένα αραβικό τραγούδι και έχει μακράν τους καλύτερους στίχους. Το αγαπώ ιδιαίτερα γιατί μιλάει για το 2004 όπου κι εγώ περίμενα ότι θα έκανα exodus αλλά τελικά δε μου έκατσε. Anyways, το άλλο είναι το "Let Me Give You My Love", ένα καθαρόαιμο τιμπαλαντικό κομμάτι, από εκείνα τα ωραία που έγραφε παλιά για τη μακαρίτισσα την Aaliyah. Είναι από τα πιο sexy του άλμπουμ, κάτι που γενικά ξένισε τους παραδοσιακούς fans. Ακόμα πιο ξέκωλο είναι το "The Workout" που συνδυάζει γυμναστικές επιδείξεις και σιεκς - κάτι σαν το δικό μας 'θα κάνουμε πούσαπς να δεις τι πα να πει γυμναστική' αλλά όχι τόσο γελοίο lol. Άλλα αξιοσημείωτα είναι το bouncy-rock "Devil Inside" που μέσα σ' όλα έχει και ιαπωνική χροιά, το "Hotel Lobby" με την πιο χαριτωμένη μουσική ever, τα πιο urban "Tippy Toe" και "Wonder 'Bout" και το "Easy Breezy" που αν το ακούσεις με ψυχραιμία δεν είναι κι άσχημο. Τα υπόλοιπα δε μου λένε και πολλά αν και το "Kremlin Dusk" είναι fan favorite.

Με δυο λόγια, σίγουρα το "EXODUS" άξιζε καλύτερη μοίρα απ' αυτή που του έλαχε. Πιστεύω πως είναι από τις πιο συμπαγείς δουλείες της και τελικά δεν είναι και τόσο διαφορετικό από αυτά που έκανε στην Ιαπωνία. Πάντως αντίστοιχα pop άλμπουμ δεν κυκλοφορούν πολύ στα μέρη μας, έχει μια awkwardness που δε τη συναντάς εύκολα. 8.5/10


Track List:

1. Opening
2. Devil Inside
3. Exodus '04
4. The Workout
5. Easy Breezy
6. Tippy Toe
7. Hotel Lobby
8. Animato
9. Crossover Interlude
10. Kremlin Dusk
11. You Make Me Want To Be A Man
12. Wonder 'Bout
13. Let Me Give You My Love
14. About Me

Utada Hikaru - Exodus '04 (live)



Utada Hikaru - Easy Breezy





Φυσικά με πια πατάτα δε θα το έβαζε κάτω. 3+ χρόνια αργότερα η Hikki κάνει μια επανεκτίμηση των πραγμάτων και κυκλοφορεί το "This Is the One", με τον προφητικό (θα 'θελε) τίτλο. Εδώ έχουμε μια σαφή εμπορική προσέγγιση - στόχος είναι η επιτυχία. Το δήλωσε και η ίδια άλλωστε ότι θέλει να κάνει ένα πιο mainstream cd. O κύριος άξονας εδώ είναι η R'n'B μπαλάντα και από όργανα κυριαρχεί το πιάνο. Πάλι όλα τα τραγούδια είναι γραμμένα απ' την ίδια και στους παραγωγούς βρίσκουμε τα ονόματα του Stargate και του Tricky Steward. Πιο απλά και εύκολα τα πράγματα εδώ, τα τραγούδια δεν ξενίζουν καθόλου, αντίθετα βρίσκονται στην εποχή τους. Το πρώτο single ήταν το "Come Back To Me", εντελώς ξενέρωτο και ανάλατο κομμάτι που πάλι λειτουργεί εις βάρος του άλμπουμ. Απλά άκου το remix του Seamus Haji αντί για το original και το 'χεις. Το άλλο remix απλά μπήκε για να πιάσει χώρο, είναι επιεικώς απαράδεκτο. Και αφού τελειώσαμε μ' αυτό, ας πάμε στα καλά.

Από τα κορυφαία κομμάτια είναι το "Merry Christmas Mr. Lawrence - FYI", που (duh) περιέχει sample από το ομώνυμο κομμάτι του Ryuichi Sakamoto - το ξέρεις, μόλις το ακούσεις θα σου 'ρθει. Επιπλέον η Hikki δίνει ρέστα στα φωνητικά. Από κοντά και το "Dirty Desire", το πιο κολλητικό και σεξουλιάρικο (λολ έλεος) τραγούδι του δίσκου και την τριάδα συμπληρώνει το "Me Muero" που διαφέρει από τα άλλα στο ότι έχει μια ελάχιστη δόση trip-hop. Αξιοπρόσεχτα είναι το χαριτωμένο "Apple and Cinnamon", το "Automatic Part II" και το κατασκοπευτικό "Poppin'" και λιγότερο το "On and On". Από αυτά που μένουν, το "Taking My Money Back" είναι για πέταμα και το "This One (Crying Like A Child)" είναι μέτριο αλλά υποφερτό. Όλη αυτή η διάθεση της Utada να αναγνωριστεί εκτός Ιαπωνίας την οδήγησαν σε ένα δρόμο χιλιοπερπατημένο και χωρίς εκπλήξεις. Πόσα r'n'b άλμπουμ βγαίνουν το χρόνο, αν βγάλει αυτή ακόμα ένα ποιος θα το καταλάβει; Εκτός από μερικές καλές στιγμές, το "This Is The One" είναι εντελώς προβλέψιμο. Παρόλα αυτά έχει καλή ροή και ακούγεται ευχάριστα. Κατά τη γνώμη μου όμως ωχριά μπροστά στο "EXODUS". Όσο για το αν θα έχει διάρκεια, θα το διαπιστώσουμε σύντομα. 6.5/10

(Το εξώφυλλο είναι η απόλυτη φάρσα. Έχω βάλει fanmade στο rar.)


Track List:

1. On And On
2. Merry Christmas Mr. Lawrence - FYI
3. Apple And Cinnamon
4. Taking My Money Back
5. This One (Crying Like A Child)
6. Automatic Part II
7. Dirty Desire
8. Poppin'
9. Come Back To Me
10. Me Muero
11. Come Back To Me (Seamus Haji & Paul Emanuel Radio Edit)
12. Come Back to Me (Quentin Harris Radio Edit)

Utada Hikary - Merry Christmas Mr. Lawrence - FYI



Utada Hikaru - Dirty Desire



ΥΓ: Υπενθυμίζω ότι όλα τα τραγούδια είναι στα αγγλικά.

Saturday, March 14, 2009

Velvet is the Queen!

Για πολλοστή συνεχόμενη φορά οι Σουηδοί γύρισαν την πλάτη τους στην προσπάθεια της γλυκιάς και φανερά αδυνατισμένης Velvet να εκπροσωπήσει τη χώρα στο διαγωνισμό της Eurovision. Φαίνεται πως αρέσκονται στις χαμηλές θέσεις που παίρνουν τελευταία με τις Καρλότες Περέλλη και τα λοιπά τραβελοειδή. Το "The Queen" είναι αρκετά όμορφο και πιασάρικο. Ταυτόχρονα η σκηνική παρουσία της Velvet ήταν πολύ καλή και η ερμηνεία της αξιοπρεπής. Ας είναι. Να δούμε πώς θα πάει κι η Σουηδία. Το μόνο που εύχομαι είναι να μην κερδίσει η Τουρκία ή το κομμάτι της Νορβηγίας που -έλεος- ΔΕΝ είναι και τόσο ωραίο, τουλάχιστον όσο όχι το "Alvedansen" του 2006 που πάτωσε αδίκως.



Το νέο άλμπουμ της Velvet αναμένεται τις επόμενες μέρες, άνευ απροόπτου.


Track List:

1. The Queen
2. The Queen (remix)

ΥΓ: Εξεταστική τέλος so I'm back. :D

Friday, March 6, 2009

Japanophilia

Εδώ είμαστε και πάλι αγαπημένοι αναγνώστες με τις νέες κυκλοφορίες που τάραξαν συθέμελα τα εδάφη της Χώρας του ανατέλλοντος ηλίου! Και επειδή θέλει πολύ δρόμο ακόμα για να κάνουμε τη j-pop mainstream είδος στην Ελλάδα, συνεχίζουμε την παρουσίαση των ιαπωνέζικων τσουλακίων μέχρις ότου να δω Namie Amuro να παίζει στο MAD και το MTV.

Ορεκτικό: Ami Suzuki

To "Reincarnation" είναι το 30στο single της πολύπαθης Ami, που όσο και να προσπαθεί, δε μπορεί να ξεπεράσει τις 15.000 πωλήσεις, αν και το αξίζει. Το τραγουδάκι τώρα καλό δε το λες, ψιλοανυπόφορο το λες αλλά τουλάχιστον έχει ωραίο βίντεο. Το must-have από εδώ είναι το "Dub-I-Dub" που είναι φυσικά cover αυτού!




Track List:
1. Reincarnation
2. Dub-I-Dub
3. Reincarnation (extended version)
4. Reincarnation (instrumental)

Κυρίως πιάτο: BoA

Η BoA δε με τράβηξε ως τώρα ούτε με τα γιαπωνέζικα ούτε με τα κορεάτικα τραγούδια της, με τα αγγλικά της όμως μου έχει κινήσει το ενδιαφέρον. Πάντως το ιαπωνικό "Eien" είναι εξαίρεση. Κυκλοφόρησε για να προωθήσει τη συλλογή "Best & USA" που είναι βασικά ένα greatest hits των ιαπωνικών τραγουδιών της. Είναι απλά απίθανο, τρομερά εθιστικό, με τέλεια μουσική και ωραίο βίντεο - όπου η BoA για ακόμα μια φορά κάνει επίδειξη των χορευτικών της ικανοτήτων. <3>



Track List:

1. Eien
2. UNIVERSE feat. Crystal Kay & VERBAL (m-flo)
3. Believe in LOVE feat. BoA (acoustic version)
4. BEST HIT MEGA BLEND
5. Eien (Instrumental)
6. UNIVERSE feat. Crystal Kay & VERBAL (m-flo) (Instrumental)

Επιδόρπιο: Utada Hikaru

ΟΚ αυτό το είχα ποστάρει και παλιά αλλά τώρα είναι σε HQ και έχει και remixes. Το "Come Back To Me" είναι η δεύτερη προσπάθεια της Hikki για αναγνώριση στις ΗΠΑ και μάλλον - ποτέ δε ξέρεις βέβαια - θα είναι ξανά αποτυχημένη. Η αλήθεια είναι πως το τραγούδι δε λέει πολλά, ήταν μια κακή επιλογή για single. Βέβαια και της BoA που είναι πιο 'αμερικανοποιημένα' πάλι πάνε άπατα. Oh who knows... Εδώ ήταν ο Soulja Boy στο #1 του Billboard για τόσο καιρό, που χώρος για ευκαιρίες σε ξένους.




Track List:

1. Come Back To Me
2. Come Back To Me (Tony Moran Radio Edit)
3. Come Back To Me (Seamus Haji & Paul Emanuel Radio Edit)
4. Come Back To Me (Quentin Harris Radio Edit)
5. Come Back To Me (Mike Rizzo Radio Edit)

*Σε 2 εκδόσεις το πακέτο για τους λιγότερο ενθουσιώδεις. :P*

So that's it for now. Εν αναμονή των αμερικάνικων leaks της BoA και της Utada, have a great weekend! =D

PS: OMG I ALMOST FORGOT! Ο δωδέκατος κύκλος του πιο αμαρτωλού show του πλανήτη, του America's Next Top Model, ξεκίνησε αυτή τη βδομάδα στην Αμερική και μπορείς να παρακολουθήσεις το πρώτο διπλό επεισόδιο εδώ ή εδώ. Τρελό γέλιο και γενικά η σεζόν προβλέπεται καλύτερη απ' την προηγούμενη.

Heeey guuuuuuuuuuuuuurl, work it! lol

Thursday, March 5, 2009

Ούτε νότα live...

... δεν τραγούδησε η Britney Spears στο πρώτο show του Circus Tour στη Νέα Ορλεάνη. Ο Perez Hilton φυσικά ήταν εκεί και έχει γράψει λεπτομερέστατο review όλου του happening. Ό,τι βγήκε από το στόμα της Brit από το πρώτο μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο της συναυλίας ήταν κονσέρβα. Τα μόνα live λόγια της ήταν ο αποχαιρετισμός στο τέλος. Καλά δεν είναι να πεις ότι τόσα χρόνια τραγουδούσε live και τώρα μας ξάφνιασε αλλά τoυλάχιστον το "Everytime" θα μπορούσε να το πει ζωντανά. Ο Perez λέει ότι το ξεπλήρωσε με τα χορευτικά. Έλα όμως που εγώ δε το βλέπω. Είναι ακόμα 'βαριά' και βαριεστημένη. Καμία σχέση βέβαια με τα VMAs τότε αλλά καμία σχέση επίσης και με τις παλιότερες συναυλίες. Τέσπα, τουλάχιστον μπόρεσε να παραμείνει 100 λεπτά στη σκηνή χωρίς να καταρρεύσει/κλάψει/αυτοκτονήσει κι αυτό είναι καλό. Ας ελπίσουμε ότι θα βελτιώνεται συνεχώς αλλά κάτι μου λέει ότι δε θα ξαναγίνει ποτέ όπως παλιά - δε το θέλει ούτε η ίδια νομίζω. Απλά θα πρέπει να συνηθίσουμε στην ιδέα μιας λιγότερο εκρηκτικής Spears. Πάντως στον τομέα των cd βελτιώνεται συνεχώς. So buy her cds? Hell yeah! See her live? If you can afford it... :P

Εδώ το βίντεο του Boys & If U Seek Amy. Στο σκετσάκι ανάμεσα στα τραγούδια φαίνεται καθαρά ότι μέχρι και τα λόγια είναι pre-recorded. Good show anyway.



Άραγε θα έρθει και στα μέρη μας να δοκιμάσουμε κι εμείς λίγη κομπόστα; XD
Κλικ για περισσότερα βίντεο.

Sunday, March 1, 2009

Alela Diane: To Be Still

Note: Blame Erisabetsu for this post.

Yes, blame Erisabetsu! Γιατί αυτή μου πρότεινε να ακούσω Alela Diane πριν από μερικούς μήνες και οφείλω να ομολογήσω ότι δεν είναι καθόλου κακή. Ακόμα κι αν δεν έχω ιδέα τι σημαίνει 'freak folk', 'psych folk' ή 'New Weird America'. Μπορεί να ακούγονται πολύ τρομακτικά όλα αυτά αλλά δεν είναι. Αυτό που πρέπει να κρατήσεις βασικά είναι το folk, που σημαίνει κιθάρες, απλοί ήχοι και λιτές ενορχηστρώσεις - at least that's what I get :S. Anyways, πριν από λίγες μέρες διάβαζα (και νευρίαζα με) τις βαθμολογίες στο Metacritic, ώσπου το μάτι μου έπεσε στο όνομα του νέου άλμπουμ της Alela Diane. Και όχι μόνο του, αλλά συνοδευόμενο από το μικρό αστεράκι που σημαίνει ότι οι κριτικοί καίνε σουτιέν για πάρτη του: 81/100 συγκεντρώνει μέχρι τώρα με το ηλίθιο NME να ρίχνει το μέσο όρο (αργκ!). Άσχετα όμως με το τι λένε τούτοι, έπρεπε να ακούσω με τα ίδια μου τα αυτιά τη συνέχεια των πειρατικών ιστοριών που διηγόταν στο πρώτο της άλμπουμ. Hold your breath: η Alela άραξε.

Ποια είναι αυτή καταρχήν. Είναι μια 25χρονη Αμερικανίδα απ' την Καλιφόρνια, αυτοδίδακτη στην κιθάρα, με 2 self-released albums οπότε καταλαβαίνεις πολλή ανεξαρτησία και αλτερνατιβιά μη το παιδεύουμε τώρα XD. Το 2006 υπέγραψε συμβόλαιο με δισκογραφική και το πρώτο της άλμπουμ "The Pirate's Gospel" έτυχε θερμής υποδοχής από όσουν το ανακάλυψαν. Τρία χρόνια αργότερα έρχεται το "To Be Still". Καμία ιδιαίτερη διαφοροποίηση στον ήχο δεν υπάρχει, έχουμε πάλι να κάνουμε με μικρές ακουστικές ιστορίες. Όμως στο "The Pirate's Gospel" η κύρια θεματολογία ήταν η θάλασσα και ο ουρανός. Ό,τι ακριβώς αρμόζει σε ένα 'ευαγγέλιο για πειρατές'. To "Το Βe Still" έχει να κάνει κυρίως με τη φύση και τον άνθρωπο. Από τα πρώτα δευτερόλεπτα, ο δίσκος σε μεταφέρει σε ένα ζεστό καλοκαιριάτικο απόγευμα κάπου σε ένα μικρό χωριό στις κεντρικές πολιτείες της Αμερικής. Κάθε τραγούδι και μια ιστορία της Alela: τα όνειρά της ("White Grass & Diamonds"), το μέρος που μεγάλωσε ("Age Old Blue"), οι έρωτές της ("Every Path"). Οι ενορχηστρώσεις είναι απλούστατες: το πολύ να χρησιμοποιήθηκαν 5 μουσικά όργανα για να φτιαχτεί το άλμπουμ - ειδική μνεία στο banjo. Παρόλα αυτά συνδυάζονται φανταστικά με την γοητευτικά περίεργη χροιά της Alela. Άλλα πάλι μόνο απλή μουσική θα μπορούσε να ντύσει τους ειλικρινείς στίχους της. Δύσκολο cd. Όχι με την έννοια ότι δε σου μένουν οι μελωδίες - καμία σχέση. Απλά δεν είναι δίσκος που θα τον ακούς για να περνάει η ώρα. Είναι από αυτούς που προορίζονται για μεταμεσονύκτιες ακροάσεις, πάντα στο σκοτάδι, άντε το πολύ με λαμπατέρ. Όταν πιάσουν και οι ζέστες θα είναι ακόμα καλύτερος.


Track List:

01. Dry Grass & Shadows
02. White As Diamonds
03. Age Old Blue
04. To Be Still
05. Take Us Back
06. The Alder Trees
07. My Brambles
08. The Ocean
09. Every Path
10. Tatted Lace
11. Lady Divine

Αυτό είναι το αφόρητα ταξιδιάρικο "Every Path". :)




Alela Diane - White As Diamonds
(βουκολικό βίντεο κλιπ με budget 30 δολάρια lol)




PS: Sometimes I like weird stuff. Give it a go. :)