Thursday, February 26, 2009

Kelly Clarkson: All I Ever Wanted (Review)

Δεν έκλεισαν 2 χρόνια από τον Ιούνιο του 2007 όταν η Kelly Clarkson έβγαλε ένα δίσκο απόλυτα προσωπικό και γραμμένο από την ίδια για την ίδια. Πολλά ακούστηκαν για αυτό το cd. Από τον τίτλο του και μόνο, "My December", καταλάβαινες ότι δεν ήταν συνέχεια του ανεβαστικού "Breakaway". Για να κυκλοφορήσει, η Kelly ήρθε σε ρήξη με την εταιρία της που τελικά της το ξεπλήρωσε κάνοντας μηδενική προώθηση στο άλμπουμ. Τελικά το "My December" πούλησε 2 εκατομμύρια παγκοσμίως και η καριέρα της Clarkson δεν τελείωσε εκεί, παρά τις φωνές των καλοθελητών. Φέτος βγάζει το "All I Ever Wanted", που σίγουρα μπορείς να το ονομάσεις "Breakaway Vol.2". Ξαναβρήκε τον παλιό της εαυτό αλλά όχι ακριβώς.

Το "All I Ever Wanted" είναι σίγουρα το πιο "ελεγχόμενο" από τα άλμπουμ της. Με την έννοια ότι η RCA πρέπει να πέρασε το κάθε τραγούδι από κόσκινο για να ξεχωρίσει τα radio friendly και να αφήσει έξω οτιδήποτε θυμίζει την προηγούμενή της δουλειά. Ως αποτέλεσμα, υπάρχουν 6 covers γνωστών και άγνωστων καλλιτεχνών ενώ τα original κομμάτια φέρουν, μεταξύ άλλων, την υπογραφή του Ryan Tedder, frontman των (υπερεκτιμημένων κατά τη γνώμη μου) OneRepublic. Κανονικά όλα τα παραπάνω θα προϊδέαζαν για ένα cd αν μη τι άλλο ανούσιο και μη αυθεντικό (και λίγο rushed). Όταν όμως η καλλιτέχνις δεν είναι μια τυχαία άφωνη έφηβη αλλά μια 26χρονη που μπορεί να τραγουδήσει Aretha χωρίς κανένα ψεγάδι (φλασιά μέσω Dark Tyler), τα πράγματα αλλάζουν.

H Kelly Clarkson ό,τι έχει σε παραπανίσια κιλάκια, το έχει εκατονταπλάσιο σε ταλέντο. Όποιο τραγούδι πιάσει στα χέρια της, μπορεί να το αναβαθμίσει με την καταπληκτική φωνή της και το έντονο συναίσθημα που βγάζει. Όχι ότι δε μπορεί να τραγουδήσει κάτι εντελώς feel-good όπως το "My Life Would Suck Without You", αλλά η αξία της φαίνεται όταν είναι τραγουδιστικά θυμωμένη ή λυπημένη. Απόδειξη τα 2 μεγαλύτερά της hit: "Because of You" και "Since U Been Gone". Τα κομμάτια του "All I Ever Wanted" πώς είναι;

Να ξεκινήσουμε από τα covers. Δυο στον αριθμό demos της Katy Perry, τα "Long Shot" και "I Do Not Hook Up", δόθηκαν στην Kelly για να τα αποθεώσει. Όχι πραγματικά οι ερμηνείες της γενικά συμπαθέστατης Katy είναι τραγικές. Τραγουδάει σαν κατσίκα που τη χτύπησε datsun και της βγαίνει η ψυχή. Εδώ το "Long Shot" και εδώ το "I Do Not Hook Up". Επειδή τα συγκεκριμένα απλά απέκτησαν ουσία όταν τα τραγούδησε η Kelly και επειδή είναι μέσα στα κορυφαία κομμάτια του άλμπουμ, αρνούμαι να τα δω ως covers. Εκεί πρέπει να υπάρχει σύγκριση με τον original ερμηνευτή. Ακόμα 2 covers, του συγκροτήματος Aranda τώρα, πρέπει να μπουν στην ελίτ: τα "All I Ever Wanted" και "Whyyawannabringmedown". Το πρώτο κινείται στο ύφος του "Behind This Hazel Eyes" και το δεύτερο θα μπορούσε να λέγεται "ξυπνάς της P!nk μέσα μου", αφού είναι η πρώτη επιτυχής προσπάθεια της Clarkson σε πιο pop punk δρόμους. Αξιοσημείωτο είναι και το "Save You" των Gone 'Til November που είναι κάτι σαν το "Chasing Cars" των Snow Patrol, μόνο λιγότερο συγκινητικό και λιγότερο καλό (ομολογουμένως). Η τελευταία διασκευή είναι το κομμάτι που κλείνει το cd: το "If No One Will Listen". Εξόφθαλμη η προσπάθεια να επαναληφθεί αυτό που κάνει η ζωντανή εκτέλεση του "Beautiful Disaster" στο "Breakaway", αλλά μάλλον άκαρπη. It's still decent, though.

Και τώρα τα originals! Ας πάρουμε πρώτα αυτά που έγραψαν μαζί Clarkson/Tedder. Το "Already Gone" είναι ξεκάθαρα βγαλμένο από τα κιτάπια των OneRepublic, με τα κλασικά τραβήγματα της φωνής που τόσο αγαπιούνται στα charts. Συμπαθητικό. Το "If I Can't Have You" είναι μια μίξη pop rock και dance. Συμπαθητικό. Tελευταίο το "Impossible". Αυτό μάλιστα! Και από μουσική, και από στίχους και από ερμηνεία τέλειο! A future classic για τις επόμενες γενιές. Αρκεί να το κάνουν single.

Τι έμεινε; To "Cry" που είναι το "Because of You" του άλμπουμ αλλά όχι τόσο μελό. Πάντως αν ψάχνεις την καλύτερη ερμηνεία, αυτή είναι. Το "Don't Let Me Stop You" είναι το μόνο τραγούδι που θυμίζει αμυδρά "My December": η Kelly είναι θυμωμένη yay! Δεν μου έκατσε στην αρχή αλλά τώρα είναι από τα πιο αγαπημένα - ειδικά το pre-chorus (από το 'This is going to sound kind of silly' και μετά). Οι στίχοι του τραγουδιού είναι οι πιο αγαπημένοι στο άλμπουμ. Έμειναν τα "Ready" και "Ι Want You" που έχουν μια πιο retro διάθεση, με το δεύτερο να κλέβει την παράσταση γιατί δεν υπάρχει όμοιό του σε όλη την καριέρα της Clarkson. Θα ήταν πολύ ενδιφέρουσα επιλογή για single, το βίντεο κλιπ μέσα στα 60s, πουά υφάσματα, στυλιζαρισμένα χτενίσματα... Καλά drag show το έκανα, forget it. XD

ΣΟ ΓΟΥΑΤ! Καταρχήν πρέπει να ξεκαθαρίσω ότι κατά τη γνώμη μου το "My December" είναι το απόγειο της καριέρας της: συνθετικά, στιχουργικά και ερμηνευτικά απλά στέκεται στην κορυφή και κοιτάει τα υπόλοιπα 3 να αγκομαχούν 2-3 χιλιόμετρα πιο κάτω. Επομένως το "All I Ever Wanted" δεν μπορεί καν να συγκριθεί. Εξάλλου το στοίχημα ήταν να φτιάξουν ένα νέο "Breakaway". To "Breakaway" όμως έχει βγάλει 5 singles που είναι πια κλασικά. Και είναι τόσο δύσκολο να βρεις κάτι κακό να πεις γι' αυτό. Στα εκφραστικά κομμάτια αφήνει πίσω το "All I Ever Wanted" κατά πολύ, και στα υπόλοιπα, well... dunno... Θα γίνει ποτέ το "My Life Would Suck Without You" ίδιο με το "Since U Been Gone"; Είναι καλό αλλά... όχι.

Μας έμεινε το παρεξηγημένο "Thankful". Αυτό έχει την τιμή να φιλοξενεί το αγαπημένο μου κελλοτράγουδο, το "Just Missed the Train". Έχει τις στιγμές του αλλά ήταν πολύ νωρίς για να μπορέσει να φτιάξει η Kelly το προσωπικό της στυλ. Οπότε ναι, το "All I Ever Wanted" είναι καλύτερο, πιο καλοδουλεμένο, πιο ενδιαφέρον, πιο ανθεκτικό. Τώρα επειδή κατρακύλησε στην τρίτη θέση δε σημαίνει σε καμιά περίπτωση ότι είναι κακό - δεν έχω βρει κάτι δικό της που να μη μου άρεσε ακόμα. Αν υποθέσουμε ότι το "My December" παίρνει ένα αστραφτερό 10, το "Breakaway" θα έπαιρνε 9, με το "All I Ever Wanted" να τσιμπάει το 8 (το "Τhankful" σταθερά το 7.5). Ένα αξιοπρεπέστατο pop album αλλά όχι το 'pop album της χρονιάς'. Δε θα είναι αυτό που θα μου έρχεται στο μυαλό όταν σκέφτομαι την Kelly αλλά σίγουρα θα βρει τη θέση του ανάμεσα στις δουλειές της, αυτές που υπάρχουν και αυτές που θα έρθουν. Γιατί είναι σίγουρο ότι θα έρθουν κι άλλες.


Track List:

1. My Life Would Suck Without You
2. I Do Not Hook Up
3. Cry
4. Don't Let Me Stop You
5. All I Ever Wanted
6. Already Gone
7. If I Can't Have You
8. Save You
9. Whyyawannabringmedown
10. Long Shot
11. Impossible
12. Ready
13. I Want You
14. If No One Will Listen

Read more.

ΥΓ: Retail δε βγήκε ακόμα, υπομονή. Δεν είναι κακό το iTunes rip.

Saturday, February 21, 2009

"Is the World Coming to an End?" or "Extraordinary Facts of the Weekend"

1) O Perez Hilton θάβει το Καλομοιράκι. That's GREAT! :D


2) O Chris Brown ξυλοφορτώνει τη Rihanna. (Όχι δε χάρηκα, δεν είμαι τόσο άρρωστος :P)


3) Το νορβηγικό iTunes κυκλοφορεί (φαντάζομαι κατά λάθος) το "All I Ever Wanted" της Kelly Clarkson 3 εβδομάδες πριν την επίσημη ημερομηνία. Τέρμα η αναμονή! Τα τραγούδια είναι iTunes rip οπότε δε μιλάμε για τέλεια ποιότητα. Retail θα ανέβει αργότερα. Δεν κάνω κανένα σχόλιο μέχρι το review.


Just a future classic, written by Katy Perry:



Thank you, Katy. :)

4) Το "Untouchable" θα είναι το τρίτο single των Girls Aloud από το "Out Of Control". Το τραγούδι είναι καλό αλλά δεν κάνει για single. Καταρχήν διαρκεί 6 λεπτά και αναγκαστικά θα το πετσοκόψουν για το radio edit, αλλά τότε θα χαθεί η όποια γοητεία του. Κάκιστη επιλογή που μάλιστα έγινε από τους fans. Θα προτιμούσα "Love Is The Key" ή "Miss You Bow Wow". :(

4) Πέρασα ένα μάθημα 600 σελίδων ενώ είχα διαβάσει μόνο 3. lol

Have a great weekend and enjoy the "untouchable" (no pun intended) Kelly Clarkson!

ΥΓ: Είδα το αποτέλεσμα του poll, ωραία άποψη έχεις για μένα! Hmph! :)

Thursday, February 19, 2009

Girls Aloud @ BRIT Awards: Guess What Happened! :D

THEY FUCKING WON!!!

Μετά από 6 χρόνια επιδεικτικής απαξίωσης προς τις Girls Aloud, φέτος τα BRITS τους χάρισαν επιτέλους μια υποψηφιότητα με το "The Promise" στην κατηγορία Best Single. Τελικά η υποψηφιότητα έγινε νίκη! Και μάλιστα απέναντι σε θηρία! Ελπίζω πια να τις βλέπουμε πιο συχνά υποψήφιες σε μεγάλα βραβεία. Το αξίζουν και με το παραπάνω. Η άδικη ταμπέλα του "κατασκευασμένου συγκροτήματος" έχει σχεδόν ξεθωριάσει. Τώρα είναι επιτέλους η ώρα της αναγνώρισης.

Σημείωση: Η Sarah είναι τύφλα! λολ



Πάρε και μια φαντασμαγορική παρουσίαση του "The Promise".



ΥΓ: Τα κορίτσια μόλις υπέγραψαν συμβόλαιο για τουλάχιστον ακόμη 3 άλμπουμ. So I guess we'll be seeing them. A lot. :)

Saturday, February 14, 2009

Χέστηκε η Hadise στο Γενί Τζαμί!

Παρά την αποστροφή μου για το τραγούδι που στέλνει η Τουρκία στη Eurovision, το οποίο το μισώ εκ των προτέρων για την πλύση εγκεφάλου που θα μας κάνει τουλάχιστον για τους επόμενους 6 μήνες ο κάθε μπουζουκοαίματος dj, έψαξα στο YouTube να δω τι σόι πράμα είναι αυτή η Hadise. Ανάμεσα σε άλλα βλαχοbeat βρήκα και αυτό:



που είναι αν μη τι άλλο αξιοπρόσεχτο. Κρίμα που δεν πάει αυτό στο διαγωνισμό. Θα ανέβαζε και λίγο τον πήχη. ΟΚ I didn't just say that. Keep it low please! :P


Track List:

1. My Body
2. My Body (Lotion Remix)

That's it.
Right there.

Thursday, February 12, 2009

Σάκηηηηηηηηηηηηη (?)

Uhm...




Uhhhhhhhhhh NEXT!



............................NEXT!



So I guess the last one is the best. Όχι ότι κόβω και φλέβα. Για να είμαι ειλικρινής μου είναι εντελώς αδιάφορο. Γουάου για ακόμα μια χρονιά η Ελλάδα δε θα είναι η αγαπημένη μου συμμετοχή. Υπάρχουν και χειρότερα πάντως (βλ. Τουρκία).

Ερώτηση 1: Γιατί όλα τα τραγούδια του Κοντόπουλου έχουν την ίδια μουσική;
Ερώτηση 2: Γιατί για κάποιο απροσδιόριστο λόγο το "This Is Our Night" μου θυμίζει την "Ασπιρίνη" της Άντζιδος Σαμίου; lol

Κοίτα/άκου ένα από τα υποψήφια τραγούδια της Πολωνίας. Το μόνο που πραγματικά λείπει απ' το βίντεο είναι η ξώβυζη Σαμπρίνα Σαλέρνο. Θα ταίριαζε απόλυτα μέσα σ' αυτόν τον italodisco κυκλώνα τεστοστερόνης. xD



Tuesday, February 10, 2009

Leftovers of 2008: Ladyhawke

How the hell did I miss that? Και το είχα δει στο PJ Almighty αλλά δεν έδωσα σημασία τότε. Όχι ότι ακολουθώ τυφλά τις προτάσεις του Popjustice αλλά τις περισσότερες φορές έχει δίκιο. Τελικά την κατέβασα πριν λίγο καιρό επειδή δεν έβγαινε τίποτα καινούριο και πραγματικά μου έπεσε το σαγόνι! Έκανα βέβαια μια μικρή έρευνα στο YouTube που ήταν άκρως ενθαρρυντική αλλά τόση τελειότητα μαζεμένη δε την περίμενα!

Η Ladyhawke μας έρχεται από τη Νέα Ζηλανδία. Να σημειώσω εδώ ότι η Ωκεανία τελευταία έχει πάρει πολύ τα πάνω της, το έχουν ανεπτυγμένο το μουσικό τους γονίδιο εκεί κάτω. Πήρε το ψευδώνυμο της από την αντίστοιχη ταινία του 1985 και το πραγματικό της όνομα είναι Phillipa Brown. Βρίσκεται στα μουσικά πράγματα από το 2001 και έχει κάνει θητεία σε 2 συγκροτήματα πριν αρχίσει να γράφει μουσική ως σόλο καλλιτέχνις. Της πήρε δύο χρόνια για να ολοκληρώσει το πρώτο της άλμπουμ, "Ladyhawke", το οποίο κυκλοφόρησε τον περασμένο Σεπτέμβριο και συγκέντρωσε πολύ καλές κριτικές (6.6 στο Pitchfork = 9 στα κανονικά sites). Δυστυχώς αυτό δεν έφερε και εμπορική επιτυχία αφού το άλμπουμ έφτασε μόλις στο #47 του αγγλικού chart. Μέχρι τώρα έχουν κυκλοφορήσει 3 single στην Αγγλία, τα "Paris Is Burning", "Dusk Till Dawn" και "My Delirium" και η πορεία τους ήταν από μέτρια ως απογοητευτική. Βέβαια όσο περνάει ο καιρός η Ladyhawke γίνεται όλο και πιο γνωστή, οπότε αποφάσισε να κάνει re-release το "Paris Is Burning" το Μάρτιο.

Ποιος είπε όμως ότι τα flops είναι άσχημα; Το αντίθετο μάλιστα! Μερικοί απ' τους καλύτερους δίσκους της προηγούμενης (και όχι μόνο) χρονιάς πήγαν άπατοι. Αυτό συνέβη και εδώ. Το "Ladyhawke", εκτός του ότι είναι ένα καταπληκτικό μίγμα ηλεκτρονικής pop rock, ανήκει σε μια άλλη εποχή. Είναι λες και άνοιξε μια μαύρη τρύπα από τη δεκαετία του '80 και "έφτυσε" αυτόν τον δίσκο. Τα πάντα σ' αυτό το cd θυμίζουν 80s, από τις κιθάρες και τα ντραμς μέχρι τις αλα Cyndi Lauper ερμηνείες της Phillipa. Αρκεί να ακούσεις τα πρώτα δευτερόλεπτα του "Magic" για να μπεις στο νόημα. Με το που φτάσεις στο ρεφραίν του "Manipulating Woman", που είναι μακράν το πιο catchy κομμάτι του άλμπουμ, θα έχεις καταλάβει αν σου αρέσει ή όχι το cd. Βασικά δεν υπάρχει λόγος να μη σου αρέσει, αφού ακόμα κι εγώ το βρίσκω εξαιρετικό, που γαλουχήθηκα στα 90s με Spice Girls και Steps και όσα ξέρω για τα 80s τα χρωστάω στο telemarketing. Το "My Delirium" είναι ένα από τα κορυφαία τραγούδια των τελευταίων μηνών, τόσο όσον αφορά τη μουσική όσο και τα φωνητικά. Πέσαν τα μαλλιά μου όταν διάβασα ότι η Christina Aguilera θα το κάνει cover για το επερχόμενο άλμπουμ της, μπλιαξ!!! Αλλά δε βαριέσαι θα έχω λόγο να μαλώνω στο Last.FM.

Μια αναφορά αξίζει να γίνει στο "Back of the Van" που θυμίζει ένα εκ-ροκ-ισμένο "Girls Just Wanna Have Fun" αλλά χωρίς το εξωφρενικό ρεφρέν. Το "Paris Is Burning" είναι ίσως το πιο αναγνωρίσιμο τραγούδι της Ladyhawke και δεν είναι τίποτα άλλο από μια μουσική ευχή να καεί το Παρίσι! Και θα κλείσω με το "Dusk Till Dawn" που το κόβω ότι γίνεται σιγά σιγά το αγαπημένο που. Η εισαγωγή του είναι το καλύτερο σημείο του άλμπουμ: σκέτη απολαυστική εητίλα. Και το βίντεό του δεν πάει πίσω, αφού να φανταστείς παίζει ο Jason!! Μη νομίζεις ότι τα κομμάτια που δεν ανέφερα δεν αξίζουν. Είπαμε δεν υπάρχει τίποτα κακό στο cd. Αν μάλιστα το είχα ανακαλύψει εγκαίρως θα βρισκόταν ψηλά στη λίστα με τα αγαπημένα του 2008. Τώρα όμως 1) πρέπει να κάνω μπάνιο, 2) πείνασα και 3) βγήκε πρόγραμμα εξεταστικής και είναι γάμησέ τα οπότε σταματώ το γράψιμο. LOL όχι δε θα διαβάσω φυσικά, από αύριο. Plz listen to this cd and like it, thank you very much. :)


Track List:

1. Magic
2. Manipulating Woman
3. Another Runaway
4. Better Than Sunday
5. My Delirium
6. Love Don T Live Here
7. Back Of The Van
8. Paris Is Burning
9. Professional Suicide
10. Dusk Till Dawn
11. Oh My
12. Crazy World
13. Morning Dreams

Ladyhawke - My Delirium



Ladyhawke - Dusk Till Dawn



ΥΓ: Ανάθεμα, έσκασα 110€ σε βιβλία (όχι της σχολής σιγά μη τα πληρώσω κιόλας!) και δε μου έμεινε ούτε ΣΕΝΤ για σιντί, me and my monetary impulsiveness ggggggggguuuuuhhhhh damn!!! :(
ΥΓ2: Τώρα έχουν περάσει κάμποσες ώρες από τότε που έγραφα το ποστ, είμαι πλέον χορτασμένος και καθαρός αλλά νυστάζω. Επίσης μόλις τελείωσα το "Περί τυφλότητος" του Σαραμάγκου και ήταν πολύ καλό. Αλλά κι εγώ πήγα για βιβλία και πήρα όλα τα κινηματογραφικά και όσα έγραφαν πάνω 'Νόμπελ 2008', τι ξιπασιά! xD Μου φαίνεται ότι θα πιάσω το "The Painted Veil" μετά.

Just Can't Get Enough of The Saturdays!

Οι Saturdays τραγουδούν το φετινό Comic Relief single και διασκευάζουν ένα κλασσικό κομμάτι των Depeche Mode. Είναι όλα τόσο cheesy όσον αφορά το τραγούδι και το βίντεο που καταλήγουν να είναι 100% απολαυστικά! Επιπλέον, επειδή το single προορίζεται για φιλανθρωπικούς σκοπούς, είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα πάει στο #1.



HQ δεν έχει βγει ακόμα μόνο το radio και το video rip - με το πρώτο να είναι πολύ καλύτερο. Be sure to check back for the hq version!

Wednesday, February 4, 2009

Lily Allen: It's Not Me, It's You

Αυτό που πάντα με έκανε να αναρωτιέμαι γι' αυτήν την κοπέλα είναι η πηγή της έμπνευσής της. Φαίνεται ότι μπορεί να γράψει τραγούδι με αφορμή τα πιο ασήμαντα γεγονότα της καθημερινής της ζωής, ότι για παράδειγμα της τελείωσε η κέτσαπ, δεν έχει καθαρή κιλότα να φορέσει ή ο μανάβης δεν είχε νεκταρίνια. Έτσι λοιπόν στη δεύτερη ΠΟΛΥ πολυαναμενόμενη δισκογραφική της δουλειά καταπιάνεται με όλα όσα απασχολούν τη σύγχρονη Αγγλίδα: τα αντικαταθλιπτικά, την επίπλαστη ομορφιά, την απουσία οργασμού, την κρίση των 30, τα ετοιματζίδικα φαγητά, μέχρι και τον George W. Bush. H Lily καταφέρνει να γράφει τραγούδια που αν και με ένα πρώτο άκουσμα φαίνονται επιφανειακά, κρύβουν έναν (προσωπικό) προβληματισμό που μπορεί να μην αφορά όλους τους ακροατές, αλλά τουλάχιστον για την ίδια είναι θέματα άξια αναφοράς. Κάτι σα να κάνεις ψιλή κουβεντούλα με τη γειτόνισσα αλλά σε τραγούδι.

Το "It's Not Me, It's You" που κυκλοφορεί επίσημα σήμερα, συνεχίζει ακάθεκτο στη στιχουργική πορεία που χάραξε το "Alright, Still" αλλά η μουσική είναι διαφορετική: λίγο η μόδα, λίγο η συνεργασία με τον Greg Kurstin των The Bird and the Bee και να που η Lily μεταμορφώθηκε σε Annie με μειωμένα ντεσιμπέλ. Don't get me wrong, αυτή η εξέλιξη είναι πολύ θετική. Ήδη για αυτό το καινούριο στυλ σκίζουν τα σουτιέν τους ο Observer και οι Times καθώς και οι περισσότεροι κριτικοί. Οι χαρακτηρισμοί "το pop album της χρονιάς" δεν άργησαν να έρθουν, τι κι αν μόλις μπήκαμε στο Φεβρουάριο. Και ναι θα μπορούσε να είναι, αφού ικανοποιεί όλες τις προϋποθέσεις: καλές παραγωγές, παιχνιδιάρικοι στίχοι, ρυθμική μουσική, βαριά αγγλική προφορά... Αρκούν όμως αυτά; (Όχι.) Εδώ θα πω το μόνο μεγαλύτερο παράπονο που έχω από το δίσκο για να τελειώνω. Η Allen αν μη τι άλλο έχει φτιάξει ένα ολόδικό της στυλ που έχει αντιγραφεί κατά κόρον από συναδέλφους της και δύσκολα κάποια θα μπορούσε να την ξεπεράσει - αν και η Kate Nash κατά τη γνώμη μου το έχει καταφέρει σε κάποιες στιγμές. Αλλά για πόσο θα μπορέσει να το κρατήσει αυτό; Δλδ ok σύμφωνοι έγραψες για το Λονδίνο, για τον αδερφό σου, για χωρισμούς, για τη Cheryl Cole, για για για... Μέχρι πού μπορείς να φτάσεις όμως έτσι; Ας πούμε στο επόμενο άλμπουμ θα έχουμε τραγούδια για τη γάτα σου, τον αγαπημένο σου ηθοποιό, τη δίαιτα που δε σου κάτσε. Dunno νομίζω ότι θα βαρεθώ. Και στο κάτω κάτω δεν με ενδιαφέρουν τόσο τα προβλήματά της. Ας βγει απ' αυτό το τρυπάκι σιγά σιγά. Καλή η "αθυροστομία" και το "θράσος" αλλά καλή και η ποικιλία. Αλλά σιγά, δε τη φοβάμαι. Εξάλλου είναι μόλις 23 ετών. Και είναι ηλίθια ηλικία, the hell I know! Νομίζεις ότι μέχρι τότε θα τα έχεις σχεδιάσει όλα για τη ζωή σου. Μεγάλη απάτη. :S

Και τώρα στα του CD! Ξεκινάει με το "Everyone's At It" με το "it" να αναφέρεται στα αντικαταθλιπτικά και σε κάθε είδους βοήθημα που απαλύνει τη σκληρή πραγματικότητα και συνεχίζει με το αυτοβιογραφικό "The Fear", που μιλά για τη δημοσιότητα, για το φόβο της Lily ότι δεν είναι αρκετά καλή/όμορφη/αδύνατη/πλούσια. Κλασικό τραγούδι-σφαλιάρα για τα ιδανικά που έχουμε όλοι μας. Το "Not Fair" είναι ένα ψευτοcountry καουμπόικο παράπονο για τον γκόμενό της που είναι τόσο προστατευτικός αλλά δεν την κάνει να ουρλιάζει στο κρεβάτι και αυτό είναι ΑΔΙΚΟ!! Ένοχα απολαυστικό. Ή μάλλον όχι ένοχα. Απλά απολαυστικό. Το "22" αναφέρεται στο πως αντιμετωπίζεται σήμερα μια 30άρα, με καριέρα υπαλλήλου και χωρίς άντρα. Έχει απόλυτο δίκιο, δυστυχώς. Ακολουθεί το "I Could Say" ένα τραγούδι χωρισμού που όμως διαπιστώνει ότι τελικά 'there's nothing cool about him' και τώρα βρίσκεται έξω απ' το κλουβί της.

Στα κομμάτια 6, 7 και 8 βρίσκεται κατά τη γνώμη μου το peak του άλμπουμ. Η τριάδα αποτελείται από μια garage-ish συγγνώμη, μια χυλόπιτα με ακορντεόν και ένα βρισίδι στον George Bush. Το δε τελευταίο ("Fuck You") είναι το πιο catchy κομμάτι του άλμπουμ, ένας άξιος αποχαιρετισμός στην πιο αντιπαθητική προσωπικότητα του αιώνα μας. Οι έξτρα δόσεις "Alright, Still" στο τραγούδι μόνο υπέρ του λειτουργούν. Fuck you, fuck you, fuck you very very much!

Με το "Who'd Have Known" είχαμε ένα θέμα γιατί το ρεφραίν του μοιάζει πολύ με το "Shine" των Take That αλλά η άδεια δόθηκε και όλα πήγαν καλά. Παρόλη τη φασαρία πάντως δε με τρελαίνει εκτός από τα δευτερόλεπτα 2:30-2:50. Το "Chinese" είναι ένα γλυκό, αγαπησιάρικο τραγουδάκι στο οποίο λατρεύω τα φωνητικά της. 'We'll get a Chinese and watch TV' <-- that's love. lol. To "Him" μιλάει για το Θεό, με πολλές σύγχρονες αναφορές/μπηχτές και σίγουρα οι στίχοι του είναι καλύτεροι από τη μουσική του. Και κλείνουμε με το oldies-style "He Wasn't There", ένα τραγούδι που έγραψε για τον πατέρα της. Μπορεί να μην ήταν εκεί σε κάποιες στιγμές της ζωής της αλλά πάντα την αγαπούσε και ήταν ο κρυφός της ήρωας. Δεν είναι τόσο τραγικό όσο το περιγράφω, don't worry. xD

Μετά αρχίζουν τα bonustracks. Όπως πάντα, είναι καλύτερα από κάποια κομμάτια που μπήκαν στο άλμπουμ οπότε δε θα κάτσω να σκάσω για το πώς επιλέγεται η τελική track list, αυτό θα συμβαίνει πάντα. "Fag Hag". ο τίτλος τα λέει όλα: 'Θα είμαι η fag hag σου κι εσύ θα είσαι ο γκέι μου'. Εγώ πάντως θα δεχόμουν. :Ρ Το "Kabul Shit" πέραν από τον ευφυέστατο τίτλο, είναι μια από τις καλύτερες στιγμές μουσικά.

So that was it. Το "It's Not Me, It's You" μπορεί να μη σου κολλάει τόσο εύκολα όσο το "Alright, Still" αλλά σαν σύνολο είναι πιο δυνατό. Επίσης δεν είναι τόσο χύμα αλλά πάλι μπορεί να βγάλει κλασικά Allen τραγούδια επιπέδου "Smile". O ηλεκτρονικός ήχος δεν είναι τόσο έντονος ώστε να απομακρύνει τους παλιούς fans ενώ είναι intriguing enough ώστε να προσελκύσει καινούριους. Μετά απ' αυτό το τριπλό 'τόσο', έχω να πω ότι γενικά είναι μια καλή δουλειά και φαίνεται ότι η Lily δεν ήθελε να κάνει έναν κλώνο του πρώτου άλμπουμ. Όμως θα ήθελα να τη δω να απομακρύνεται ακόμα πιο πολύ από το καθιερωμένο της ύφος. End and enjoy. :)


Track List:

01. Everyone's At It
02. The Fear
03. Not Fair
04. 22
05. I Could Say
06. Back To The Start
07. Never Gonna Happen
08. Fuck You
09. Who'd Have Known
10. Chinese
11. Him
12. He Wasn't There
13. Fag Hag
14. Kabul Shit

Lily Allen - The Fear