Friday, October 2, 2009

Whitney Houston: I Look to You

Μια στιγμή να βάλω μια φωτογραφία για να μπούμε στο πνεύμα του CD...


Τώρα είναι καλύτερα! Όση φρεσκάδα και μπρίο έχει η Αλέξις Κόλμπι στην παραπάνω φωτογραφία, άλλη τόση έχει και το τελευταίο άλμπουμ της Whitney Houston με τον τίτλο "I Look to You". Εφτά χρόνια απείχε από τη δισκογραφία λόγω προσωπικών προβλημάτων (aka ρούφηξε τη μισή Κολομβία) και φέτος μάζεψε τα κομμάτια της και επέστρεψε. Θα αναρωτιόνταν κανείς αν ο κόσμος τη θυμάται από την τελευταία φορά που έβγαλε άλμπουμ το 2002 ή ακόμα και αν τη θυμάται, θα μπορούσε να ξεχάσει όλο αυτή την κατρακύλα με τα ναρκωτικά και τη γενική εξαθλίωση που ήταν ο κύριος λόγος για τον οποίο απασχολούσε τα ΜΜΕ τα τελευταία χρόνια. Ευτυχώς γι' αυτή, το κοινό συγχωρεί πολύ εύκολα - βοηθούν και οι συνεντεύξεις με την Oprah φυσικά. Έτσι το "I Look to You" έφτασε στο #1 σε πολλές χώρες του κόσμου, συμπεριλαμβανομένων και των ΗΠΑ όπου έχει πουλήσει μέχρι τώρα 600.000 αντίτυπα και αναμένεται ότι θα είναι μια από τις μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες για φέτος. Πουλάει η νοσταλγία.

Το πρώτο πράγμα που παρατηρεί κανείς ακούγοντας το "I Look to You" είναι η αλλαγή στη φωνής της Whitney. Πάνε οι κορώνες του "I Will Always Love You", πάνε εκείνες οι πολύ ψηλές νότες που της χάρισαν το προσωνύμιο "The Voice". Φυσικά ακόμα κι έτσι είναι καλύτερη από το 50% των τραγουδιστριών που κάνουν καριέρα αυτή τη στιγμή. Δεν είναι ότι η φωνή της "χάλασε" απλά είναι διαφορετική. Πιο ώριμη, πιο smoky και soulful, πράγμα που δουλεύει καλά για το είδος της μουσικής που υπηρετεί. Έτσι και το άλμπουμ, είναι αρκετά πιο "ώριμο" από τη μουσική της εποχής μας. Η Whitney δήλωσε ότι ήθελε να έχει μια εσάνς από τα 80s και τα early 90s, τότε που οι πωλήσεις των δίσκων της μετρούνταν σε δεκάδες εκατομμύρια. Ως σκέψη είναι σωστή, αυτό το retro πισωγύρισμα στη μουσική είναι πολύ της μόδας και το κάνουν όλοι. Υπάρχει όμως μια διαφορά ανάμεσα στο retro και στο dated. Το "I Look to You" είναι βγαλμένο από την εποχή της βάτας και είναι εξίσου παλιομοδίτικο με εκείνη τη ζοφερή τάση της μόδας. Αναμφίβολα έχουν μπει κάποιες σύγχρονες πινελιές με πιο χαρακτηριστική την προσφορά του Akon, αλλά ως σύνολο το άλμπουμ δεν χαρακτηρίζεται ούτε από φρεσκάδα ούτε από πρωτοτυπία.

Το πρώτο επίσημο single είναι το "Million Dollar Bill" που γράφτηκε από την Alicia Keys και τον Swizz Beatz. Ακούγοντας τους δημιουργούς θα περίμενε κανείς κάτι έντονα soul λόγω Keys ή κάτι funky λόγω Swizz Beatz. Το αποτέλεσμα είναι κάπου στη μέση και θα μπορούσε να είναι καλό αν δεν έμοιαζε με theme song από σαπουνόπερα του 1988. Ο Danja παίρνει τη σκυτάλη στο "Nothin' but Love" και τα καταφέρνει κάπως στο μουσικό μέρος αλλά η ερμηνεία της Houston είναι στημένη έτσι που σαν ηλεκτρική σκούπα σε ρουφάει πίσω 20 χρόνια. Ομοίως οι δυο "μεγάλες" μπαλάντες του άλμπουμ, "I Look to You" και "I Didn't Know My Own Strength", από R. Kelly και Diane Warren αντίστοιχα, είναι τόσο relevant με την εποχή όσο και η περμανάντ. Αξιόλογες ως ερμηνείες αλλά τίποτα ιδιαίτερο. Τα πιο σύγχρονα κομμάτια του άλμπουμ είναι αυτά του Akon, τα "Like I Never Left" και "I Got You". Αν όχι σύγχρονα, τουλάχιστον διακρίνεται η retro διάθεσή τους χωρίς να είναι dated. Τα εναπομείναντα είναι κατά κύριο λόγο mid-tempos, γενικώς χλιαρά με μερικά καλά σημεία, αλλά γενικά τα πάντα λειτουργούν λόγω της ίδιας της Houston, που αν και καταβεβλημένη στην πραγματική της ζωή, δεν το μεταφέρει και στη φωνή της. Βέβαια άλλο το τι κάνει στο studio και άλλο οι live εμφανίσεις. Εκεί μπορεί όντως να βγει όντως κουρασμένη, αν κρίνω και από αυτή που ήταν καταστροφική.

Στιχουργικά τώρα, όπως θα περίμενε κανείς το άλμπουμ βρίθει inspirational κομματιών. Φυσικό είναι μετά από μια δυσάρεστη χρονική περίοδο στη ζωή του να θέλει ο καλλιτέχνης να μοιραστεί όσα πέρασε και να δώσει έμπνευση και κουράγιο στο δυστυχισμένο κοινό. Η Whitney όμως το εδώ έχει κάνει αυτοσκοπό ή για να το κάνω πιο λιανά το έχει παραχέσει. Όλα τα τραγούδια με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχουν να κάνουν με έναν αγώνα που κερδήθηκε. Οι προθέσεις τις είναι καλές αλλά τελικά κουράζουν. Άσε που από ένα σημείο και μετά δεν σε απασχολεί καν το "ηθικό δίδαγμα" αφού το έχεις ακούσει στο προηγούμενο κομμάτι και στο κομμάτι πριν απ' αυτό. Παρ' όλα αυτά, το μόνο πραγματικά εκνευριστικό πράγμα με τους στίχους είναι οι αφιερώσεις. Κοινή τακτική των Αφροαμερικανών να αφιερώνουν τα τραγούδια τους στους brothers και sisters και ένα "this is for my people" δε σε εκπλήσσει ποτέ σε ένα r'n'b/soul άλμπουμ. Εδώ όμως γίνεται της τρελής! Η λίστα είναι ατελείωτη! Ένα μικρό δείγμα απ' όλα όσα ακούγονται σε όλα τα τραγούδια έχει ως εξής: this song is for my family, my teachers, my haters/breakers/down-takers, the players on the street, the ghetto, my exes, the givers, the takers, my crew, the cold wars, the stares, myself, the ones that I ain't met (wat?), the dead people, you, the lovers, the haters, anyone who believes in love etc etc you get the point. Είναι πραγματικά εκνευριστικό. Στην αρχή ήταν αστείο αλλά όχι πια.

Ανακεφαλαιώνοντας, το "I Look to You" δεν είναι σε καμία περίπτωση κακό. Απλά σίγουρα θα ξενίσει στις πιο μικρές ηλικίες. Ως παραγωγή είναι σχετικά απλή και συνηθισμένη αλλά επαρκής και κυλάει ομαλά και αβίαστα ενώ το κύριο πρόβλημα της είναι το άρωμα ναφθαλίνης που αναδίδει στα περισσότερα σημεία. Το μεγαλύτερο ατού της είναι η ίδια Whitney Houston, που μετά από χρόνια φαίνεται ότι είναι πρόθυμη να κάνει κάτι περισσότερο από το να καταλήξει νεκρή σε κανένα μοτέλ από υπερβολική δόση και αυτό το ακούς στη φωνή της. Το χάρηκε η καημένη το πράγμα, ποιος μπορεί να την κατηγορήσει; Παρ' όλα αυτά, οι στίχοι, η μουσική και ο τρόπος που έχουν στηθεί η ερμηνείες δεν μπορούν να μην αποφέρουν τον χαρακτηρισμό "contemporary" που συνηθίζουν να βάζουν οι Αμερικάνοι μπροστά από τα genres για να δηλώσουν ότι απευθύνεται σε κοινά άνω των 40 ετών και είναι ιδανική συντροφιά για τα dinner parties τα βράδια της Παρασκευής. Δεν υπάρχει λόγος να απογοητευόμαστε όμως. Αν πιστεύεις ότι η Celine Dion είναι διασκεδαστική, αν πιστεύεις ότι στη μουσική πάνω απ' όλα μετράει η φωνή ή απλά αν είσαι περίεργος να ακούσεις την επιστροφή μια τραγουδίστριας που όταν πεθάνει θα την αποκαλέσουν όλοι θρύλο, τότε αξίζει να του δώσεις μια ευκαιρία Όλο και κάποια κομμάτια θα σου μείνουν για να ακούς πού και πού. 6/10


Track List:

01. Million Dollar Bill
02. Nothin' but Love
03. Call You Tonight
04. I Look to You
05. Like I Never Left (feat. Akon)
06. A Song for You
07. I Didn't Know My Own Strength
08. Worth It
09. For the Lovers
10. I Got You
11. Salute



18 comments:

Anonymous said...

http://www.multiupload.com/R9184UFAXR

OR

http://rapidshare.com/files/287575819/W_H_I_T_N_I_L_T_U.rar

password: neverlandean.blogspot.com

ethanandthecity said...

εγώ πάλι αισθάνθηκα περισσότερο με το Dynasty ενσταντανέ παρά με την επιστροφή της ξεπουπουλιασμένης κότας. άμα έβαζες και μια φωτογραφία της Σπέκτρα το ποστ θα ήταν υπερπλήρες

musicbug said...

Kalispera kai kalo mina!
Ki egw ena 6 tou evala tou cd, mou aresan kapoia kommatia, ta "For the lovers" kai "I got you" ta agapimena mou, alla ta varethika poly nwris kai de mporw pleon na ta akousw poly. Metrio comeback, metrio album, metriotita ki i Whitney pleon.

Jagon said...

Call You Tonight & Salute <3

The rest...meh....

gay super hero said...

"Δεν είναι ότι η φωνή της "χάλασε" απλά είναι διαφορετική."

What???????

Ποιες ψηλές; Γιατί οι χαμηλές είναι καλές;

sugababe said...

Ο Bobby Brown τί απέγινε; Ελπίζω να τον έφαγε η μαρμάγκα, τον αχρείο! Α, και, Whitney dear, πότε θα βγεις στην Orka... εεε Oprah, να πεις ότι σου αρέσουν (και) οι γυναίκες, χρυσό μου; Γίνε κι εσύ lesbian icon, μπορείς!

plasticfeathers said...

θα φτιάξει μωρέ σιγά σιγά...

another george blog said...

Το ποστ είναι χαλαρά από τα καλύτερά σου από κάθε άποψη!!!

Όσον αφορά το θέμα μας, εντάξει, η φωνή της έχει καταστραφεί. δεν είναι δυνατόν να θυμίζει τόσο λίγο την Χιούστον που ξέραμε. Θα φέρω κουφό ίσως παράδειγμα, δες την Μαρινέλλα που τραγουδά ακόμα, πόσο καλά διατηρείται η φωνή της.

Κρίμα και ελπίζω σε προσωπικό επίπεδο να το ξεπεράσει. Η καριέρα έρχεται και παρέρχεται..

provato said...

συμφωνώ απολύτως νεβεράκο, αλλά για εμάς τα παιδιά της δεκαετίας του 80 η Whitney είναι απλά υπεράνω κριτικής. χεχε

πάντως το I got You είναι πολύ genius τραγούδι, έχει μία πολύ ιδιαίτερη ενορχήστρωση που πολύ μου αρέσει

λοβ

bi bi my darling said...

Αχ πρέπει να κάνεις και ένα ποστ για το πουλάκι (twitter) του Σάκη Ρουβά!:
http://twitter.com/Sakisrouvas

Με αγγλικά τύπου:
'Flying to Crete for tonights consert!'

Στη πυρρά!

Neverlandean said...

Ethan, Σάλη Σπέκτρα είναι από άλλο σήριαλ (κίλλερ), θα μπλέκαμε τα μπούτια μας. :P

Musicbug, μέτρια ξεμέτρια θα έβγαλε τα λεφτά της και τώρα που είδε ότι πουλάει είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα το ξανακάνει!

Jagon, Salute? How cum.

gay super hero, καλές είναι omfg ότι και να έχει κάνει, δε μπορεί να χάσει εντελώς τη φωνή της! Με τη βοήθεια του φωνοφτιάχτη στο στούντιο όλα είναι πιθανά, τραγουδάνε μέχρι και οι νεκροί!

Sugababe, ποιος νοιάζεται γι' αυτόν τον παλιέμπορα που έριξε τη Γουίτνι στο βούρκο, να χαθεί να χάνεται!
Τώρα στα γεράματα να γίνει λεσβία;

Plasticfeathers, δλδ σε πόσα χρόνια λες να έχει φτιάξει εντελώς; :P

George, ευχαριστώ πολύ γλυκουλίνι! Καθόλου κουφό το παράδειγμα Μαρινέλλας, έχουν και τις πλαστικές ως κοινό σημείο. Και μην ξεχνάς ότι εγώ έβαλα Μαδόνα και Χαρούλα στο προηγούμενο ποστ, τίποτα δεν είναι πιο παρατραβηγμένο. :P

Provato, εσείς τα παιδιά των 80s δικαιολογείστε ούτε εμείς των 90s θέλουμε να μας πειράζουν τη Μπρίτνι.

bi bi my darling, LOL έλεος στη πυρρά στη πυρρά με τις ανορθόγραφες!!!

plasticfeathers said...

Πω πω έβαλα να ακούσω,βασικά ποτέ δεν ήταν και η συμπάθεια μου αλλά οκ...το σινγκλακι τρώγεται πιθανόν λόγο του ότι είναι και αυτό που έχουν πετάξει.Κατά τα άλλα δεν μπορώ να ακούσω κανένα άλλο κομμάτι θυμήζουν ξεχασμένη παραγωγή του 80 όντως αλλά είναι φρίκη!Τα συνθς και όλα αυτά!Βλέπω τις βάτες να έρχονται και την κάνω! Επιεικώς δεν μου άρεσε καθόλου!Ε θα τις πάρει κάμποσο...φαντάζομαι αν κάνει κάθε μέρα φωνητική και μέχρι να της φύγει ο καρκίνος από όλα αυτά που έχει ρουφήξει μπορεί να επανέλθει.Τι τη θέλανε και αυτοί!Για τη Μαρινέλλα που αναφέρθηκε δεν νομίζω πως η συγκεκριμένη έχει τραβήξει τόσα όσα η τελευταία,εδώ η Αλεξίου και αρχίζει και "χαλάει" σιγά σιγά,είναι όλα θέμα τεχνικής,είναι και άλλη μια που είναι παλίοτερη από τη Μαρινελλα,εποχή Χιώτη που τραγουδάει αψεγάδιαστα λόγο του διαφράγματος.αυτά!λολ!

provato said...

έη, την Μπροίτνει κ εγώ δεν θέλω να μου την πειράζουν.

έη,

mr.f said...

Πάλι καλά που ζει να λέτε..θα ήταν ο επόμενος Michael Jackson...

Πωπω, έχω ένα πρόβλημα στο να προφέρω αυτό το όνομα.. (λολ)

Το ποστ απολαυστικότατο αμίγκο! Να έκανα λογκιν και το ειπα και σε σχολειο..(με τόσα accounts λίγο πρόβλημα υπάρχει η αλήθεια είναι)

another george blog said...

Το είπες σε σχολειο;; πηγαίνεις ακόμα σχολειο;;

Άφησε ένα σχόλιο για το σχολειο!

Neverlandean said...

plasticfeathers, αααα μη μου αρχίζεις τα περίεργα ότι η Χαρούλα αρχίζει και χαλάει, πριν λίγους μήνες την είδα και ήταν υπέροχη όπως πάντα! D:

Το σχόλιο-χείμαρρος-μίνι-κριτική ήταν απολαυστικό.

provato, ουώου ξέχασα που της έχεις αδυναμία ιδιαίτερη! :Ρ

Amigo, ποιο όνομα; Μίκαελ Τζάξον ή Γουήτνη Χούστον; Δεν ομιλείς καλά την αγγλική μου φαίνεται!!

George, πιο πιθανόν να πάει καθηγητής σε κανένα σχολείο. Προτιμά την 3η λυκείου που αρχίζουν και μεστώνουν τα νεούδια.

Wrong Guy said...

άλλαξε επιτέλους λέι άουτ (Ζάπινγκ μόουντ) έχουν στραβωθεί τα (πράσινα) μάτια μου

Neverlandean said...

Πρέπει να βρω καμιά καλή εικόνα! Αν δεν αντέχεις μέχρι τότε να μαρκάρεις το κείμενο. :)