Tuesday, October 20, 2009

The Saturdays: Wordshaker

The Sats are back! Το χλιαρό (για μένα) ντεμπούτο τους είχε μερικές καλές στιγμές αλλά έχανε στο σύνολο, παρ' όλα αυτά τους χάρισε τέσσερα top 10 hits και κατά συνέπεια την αναγνωρισιμότητα που χρειάζεται ένα καινούριο συγκρότημα ώστε να βάλει κάποια θεμέλια στη μουσική του καριέρα. Το "Wordshaker" έρχεται να αποδείξει ότι τα θεμέλια αυτά δεν ήταν σαθρά. Μια πολύ μικρή στροφή προς την pop-rock και αμέσως το πράγμα έκανε κλικ ώστε να φτιάξουν ένα πολύ πιο ενδιαφέρον, ώριμο και συνεκτικό δεύτερο άλμπουμ. Και δεν μοιάζει καθόλου με Girls Aloud για να πάψουν οι συγκρίσεις - όχι ότι το πρώτο έμοιαζε αλλά τέσπα. Οι Saturdays έχουν όλα τα προσόντα για να παραμείνουν για καιρό ενεργές στα μουσικά δρώμενα, αρκεί βέβαια να έχουν και την αντίστοιχη εμπορική επιτυχία.

Φάνηκε ότι τα πράγματα δεν θα ακολουθούσαν τη ρότα του "Chasing Lights" όταν ακούσαμε το πρώτο single "Forever Is Over" που ήταν μια αρκετά καλή μίξη rock-dance-pop με μεγάλα φωνητικά. Τελικά μάθαμε ότι είχε γραφτεί για την Kelly Clarkson αλλά τους άρεσε τόσο πολύ όταν το άκουσαν που ζήτησαν να το ηχογραφήσουν αυτές. Είναι καλό κομμάτι για να δηλώσει την αλλαγή κατεύθυνσής τους αλλά η επιλογή του ως lead single ήταν άτυχη, ειδικά όταν υπάρχουν πολύ καλύτερα τραγούδια στο άλμπουμ. Και τώρα που το σκέφτομαι μάλλον όλα τα τραγούδια του άλμπουμ είναι καλύτερα απ' αυτό. Anywayz, το single έφτασε στο #2 του UK chart και γενικώς τα πάει καλά. Το πιο κοντινό κομμάτι σ' αυτό είναι το "Open Up" που έχει συνεχές guitar riff στο φόντο και είναι ένα από αυτά τα breakfast songs που θα μπορούσαν να είναι μουσικό χαλί σε μια διαφήμιση φρουτοχυμού για να ξεκινήσει καλά η μέρα - αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Είναι αρκούντως energetic και feel-good και έχει ιδιαίτερα catchy στίχους που μαθαίνονται απ' έξω πολύ γρήγορα. Αυτά είναι τα δυο πιο "rock" με την ευρεία έννοια κομμάτια του cd. Στα υπόλοιπα υπάρχει πάντα το pop-rock στοιχείο αλλά κινούνται ως επί το πλείστον σε dance-pop και ηλεκτρονικά μονοπάτια.

Στην κορυφή κατά τη γνώμη μου βρίσκεται το "One Shot" με τα άπειρα hooks του που απλά δεν γίνεται να μη σου αρέσει. Μουσικά μιλώντας είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα της χορευτικής pop που είναι αυτή τη στιγμή της μόδας στην Αγγλία. Στιχουργικά είναι κάπως τσαμπουκαλεμένο, δηλώνοντας στον επίδοξο αγαπητικό ότι έχει μία και μοναδική ευκαιρία να καταφέρει να εκπληρώσει τα όνειρα της τραγουδιάρας. Γενικά αυτό το μοτίβο το συναντάμε συχνά σε όλο το άλμπουμ με αποτέλεσμα να βγαίνει μια μικρή aggressiveness προς τα έξω αλλά αυτό ταιριάζει απόλυτα στις Saturdays, που ως γνωστόν αγαπούν να φωνάζουν στα τραγούδια τους - damn you Vanessa. Τα "Ego", "No One", "Denial" και "Not Good Enough" συμπληρώνουν την πεντάδα του τουπέ και όλα έχουν να κάνουν με θέματα boys vs. girls που τόσο πολύ απασχολούν τα κορίτσια omfg. Η ομάδα αυτή αποτελεί τον πυρήνα του cd και είναι καλό single material, που όμως δε το προτείνω για τους λόγους που ανέφερα παραπάνω - αν και το "Ego" έχει δρομολογηθεί ήδη για δεύτερο single. Λίγο πιο παιχνιδιάρικο είναι το πολύ-κοντά-στην-κορυφή "Wordshaker", του οποίου οι στίχοι μιλάνε ένα αγόρι που λέει και ξελέει όλη την ώρα. You're such a wordshaker / I gotta shut you up / your lips are burning / first you say yes, then no / when you are ready baby let me know. Έχει και σόλο ηλεκτρική κιθάρα στο φόντο αλλά μην πάει ο νους σου πουθενά, είναι απλά για νοστιμιά. Τώρα κάπου στο νούμερο 9 υπάρχει το club-banger του άλμπουμ που λέγεται "Lose Control". Αυτό άνετα θα μπορούσε να είναι το 3ο ή 4ο single λόγω του σαρωτικού beat και λόγω του στίχου "I should be the face of every fashion magazine". Yeah, I loved that. ;P

Πάμε στη μειοψηφία δλδ στα πιο αγαπησιάρικα και τρυφερά κομμάτια, με πρώτο και καλύτερο το "Here Standing" το οποίο είτε έχει sample από κανένα παλιό τραγούδι που δε γνωρίζω είτε μου καρφώθηκε στο μυαλό τόσο εύκολα που νομίζω ότι το έχω ξανακούσει. Σίγουρα το καλύτερο μπαλαντοειδές του δίσκου και σίγουρο top 10 hit αν αποφασίσουν να το κυκλοφορήσουν. Σοφά τα δυο έτερα softie songs "Deeper" και "2 a.m." έχουν μπει στο τέλος γιατί έτσι δεν διακόπτουν τον ειρμό του άλμπουμ και στην τελική δεν είναι αρκετά δυνατά για να μπουν στη μέση. Τα αγαπάμε όμως γιατί είναι απαλλαγμένα από τις συνήθεις τσιρίδες (εκτός απ' τη Vanessa στα backing vocals wtf) και αφήνουν μια γλυκιά γεύση στο κλείσιμο. Τα τρία live bonus tracks στο τέλος καλά θα κάνεις να τα προσπεράσεις γιατί δεν προσφέρουν τίποτα καινούριο και uhm... είναι ολίγον απαράδεκτα - no offense girls.

So οι ελπίδες μου ότι οι Saturdays θα βελτιώνονταν δραματικά στο δεύτερο άλμπουμ τους βγήκαν αληθινές. Το στυλ του "Wordshaker" τους πηγαίνει περισσότερο γιατί τους επιτρέπει να κάνουν τα "πληθωρικά" φωνητικά που τόσο τους αρέσουν. Επιπλέον νομίζω ότι τους δίνει περισσότερες ευκαιρίες να φανούν η καθεμία ξεχωριστά, αφού με αυτό το άλμπουμ άρχισα να τις ξεχωρίζω περισσότερο ως άτομα. Έτσι ανακάλυψα ότι φωνητικά μου αρέσει περισσότερο η Una παρ' όλο που η Frankie είναι το αγαπημένο μου μέλος. Η Vanessa πρέπει να σκάσει και δεν εννοώ στο φαΐ γιατί σε εκείνον τον τομέα δεν έχει προβλήματα λολ. Σε θέματα originality βγαίνουν επίσης κερδισμένες αφού δεν ακολούθησαν κανένα από τους τιτάνες των αγγλικών girl groups, Sugababes και Girls Aloud. Όχι κι άσχημα. They are a force to be reckoned with. Αδίκως το άλμπουμ έφτασε μόνο στο #9 του chart πουλώντας μόλις 15.000 κόπιες και ελπίζω να ανακάμψει με την κυκλοφορία των επόμενων singles ή στη χειρότερη περίπτωση με κανένα re-release αν και τα μισώ. Όχι τίποτα άλλο, δεν έχω καμία διάθεση να δω να πατώνει ακόμα ένα καλό pop άλμπουμ από ένα καλό pop συγκρότημα όταν άλλες δουλειές κατώτερου επιπέδου τα πάνε μια χαρά. Τουλάχιστον να σιγουρέψουμε ότι θα συνεχίσουν να βγάζουν άλμπουμ. Όπως και να έχει, το κενό των Girls Aloud για το 2009 καλύφθηκε επιτυχώς. Οι Saturdays είναι πια το τρίτο όνομα στη μαρκίζα. :P 9/10


Track List:

01. Forever Is Over
02. Here Standing
03. Ego
04. No One
05. One Shot
06. Wordshaker
07. Denial
08. Open Up
09. Lose Control
10. Not Good Enough
11. Deeper
12. 2 a.m.
13. Chasing Lights (Live from iTunes Festival 2009)
14. Wordshaker (Live from iTunes Festival 2009)
15. One Shot (Live from iTunes Festival 2009)



15 comments:

Anonymous said...

password: neverlandean.blogspot.com
_______

http://www.megaupload.com/?d=OY820J9M

or

http://www.mediafire.com/?iywozwikvyn

or

http://www.zshare.net/download/671906702150b825/

or

http://www.badongo.com/file/17905656

or

http://depositfiles.com/en/files/q2003q2ra

or

http://hotfile.com/dl/15259506/4bde0b3/S_A_T_S_W__R_D_S_K_R.rar.html

or

http://rapidshare.com/files/295135661/S_A_T_S_W__R_D_S_K_R.rar
________________

password: neverlandean.blogspot.com

Tom said...

Chasing Lights > Wordshaker

CL: Strong debut, perfect pure pop

Wordshaker: Cheesy forgettable fillers.

Pop/Rock? LMFAO WHAT

pop-rock = Kelly Clurxon ≠ Wordshaker

Giannis PPM said...

Θα ξεκινήσω διαφωνόντας κατ'αρχήν. Δηλαδή, βρήκα πολύ καλό το Chasing Lights και αυτό όσο κι αν το ακούω, πολύ λίγα κομμάτια ξεχωρίζουν, χωρίς, φυσικά, να είναι κακό.
*Forever Is Over και One Shot είναι σούπερ. Ακολουθεί το Wordshaker.
*Αξιόλογη μπαλάντα απουσιάζει.
*Για άλλη μια φορά φορά το b-side (I Can't Wait) είναι καλύτερο από album tracks.
*Το Not Good Enough που είχαν απορρίψει στο CL, γιατί έπρεπε να το φάμε στη μάπα εδώ;
*Λατρεύω One Shot, αλλά όχι μόνο δε βρίσκω ότι είναι σύγχρονο, αλλά είναι εντελώς late 90's Max Martin production. Δεν είναι τυχαία τα κουπλέ ολόιδια με του Stronger της Britney και δεν ξέρω και εγώ πόσα άλλα θυμίζει. Για να μη σχολιάζω ότι θυμίζει αρκετά και το Up. Αλλά είναι υπερβολικά catchy! Χάθηκε να έβαζαν και κανένα κλώνο του Work, που τόσο λατρέψαμε; :-D
*Καλά, για στίχους δεν μπαίνω καν στον κόπο! :-)
*Προτιμώ Rochelle και Una, ό,τι σημασία κι αν έχει αυτό! Η Frankie ούτε σαν μουτσούνα λέει κάτι, πόσω μάλλον σαν φωνή...
Δεν ξέρω αν θα ασχοληθεί κανείς τόσο πολύ μαζί τους, οπότε είπα να κάνω μεγάλο ποστ!
:-)

Neverlandean said...

Tom, στο ποστ γράφω ότι έχουν μια δόση από pop-rock τώρα αν εσύ κατάλαβες ότι έγιναν Avril Lavigne δε φταίω.

Το Chasing Lights είναι ο ορισμός του generic. Και τα καλύτερα κομμάτια Up (radio edit) και Crashing Down έμειναν εκτός.

Γιάννη, "αξιόλογη μπαλάντα απουσιάζει" how is that bad lol? Το ότι θυμίζει 90s δε σημαίνει ότι δεν είναι σύγχρονο, όλοι πια σαμπλάρουν από παλιά κομμάτια ή προσπαθούν να φέρουν εκείνο το στυλ στο σήμερα. Το "Not Good Enough" είναι καλύτερο από το 60% του Chasing Lights.

H Frankie έχει το καλύτερο στυλ και είναι η πιο classy. Αγαπώ.

Giannis PPM said...

Sorry, αλλά παίζει και να θεωρώ το Not Good Enough το χειρότερό τους (ακόμα και από τα bsides!).
Τώρα περί κολοκυθόπιτας (Frankie), δεν έχω να πω κάτι. Ίσως ότι ως στρέιτ θα ήσουν σαβουρογάμης!! LOL :-D
Μείνε γκέι, πλιζ! :-)

Neverlandean said...

Ενώ εσένα που σου αρέσει η Rochelle με τη μουλαρόφατσα είσαι σε καλύτερη μοίρα χαχαχα!

Σε λίγο θα μου βγάλεις και τη Vanessa σύμβολο του σεξ!

Giannis PPM said...

Η Vanessa είναι όντως σύμβολο του σεξ, αλλά δε θα ήθελα να σε πληγώσω! :-P
Όχι ότι έχει καμία σημασία και σε καμία περίπτωση δεν έχω πρόθεση να αποκαταστήσω την εικόνα μου ως μη σαβουρογάμη στρέιτ, αλλά η Rochelle έχει κάνει και μοντέλο ένα φεγγάρι! :-)

P.O.V of a G said...

yay! den tis eixa polyproseksei alla to cd marese arketa.
p.s. pote afierwma 3 words?(you know i loved it ;p)
ta b sides tou single ta exeis?

Tom said...

Συμφωνώ με/ότι:

"βρήκα πολύ καλό το Chasing Lights και αυτό όσο κι αν το ακούω, πολύ λίγα κομμάτια ξεχωρίζουν, χωρίς, φυσικά, να είναι κακό. "

"Αξιόλογη μπαλάντα απουσιάζει."

"Για άλλη μια φορά φορά το b-side (I Can't Wait) είναι καλύτερο από album tracks."

"Προτιμώ Rochelle και Una"

"Το Not Good Enough είναι καλύτερο από το 60% του Chasing Lights."

Διαφωνώ με:

"Το Chasing Lights είναι ο ορισμός του generic"

Έλα ρε συ έλεος, είναι τζενερικ το Chasing Lights και όχι αυτό;

"Rochelle με τη μουλαρόφατσα" That's Jade.

Neverlandean said...

Γιάννη, "η Rochelle έχει κάνει και μοντέλο ένα φεγγάρι" χμμμ δεν αναρωτιέσαι γιατί σταμάτησε; :Ρ

POV, χαίρομαι που σου άρεσε γιατί είναι uber-classy. Θα έρθει και η ώρα της Cheryl. Δε θα έχω τα b-sides! (Note to self: look for the b-sides)

Tom, αφού είναι generic τι να πω, και όλες οι φωνές τους είναι σαν πολτός. D:

Νίκος said...

Δε μου άρεσε όσο το "Chasing Lights".
Εκτός από 2-3 τραγούδια, το υπόλοιπο άλμπουμ είναι πολύ μέτριο.

Neverlandean said...

Too bad. :(

cyansanatomy said...

Πραγματικά πρωτοποριακό το concept με τα 5 χρωματα σε κάθε cover... Και by the way Never και Γιαννη μη μαλώνετε. Αφού είστε φίλοι...

Giannis PPM said...

Δε μαλώνουμε, βρε κουτό!
Απλα, ο Νεβερλαντουλίνης έχει άδικο και προσπαθώ να τον εξημερώσω! :-D
Μην αγχώνεσαι. Όπως έλεγε και η γιαγιά μου, music and the Saturdays make the people come together!

Neverlandean said...

cyansanatomy, lol @ πρωτοποριακό.

Γιάννη, είναι τόσο φανερό ότι το Wordshaker είναι ανώτερο του πιάνουμε-τα-χεράκια-και-τραγουδάμε-όλες-ταυτόχρονα Chasing Lights που δεν μπορείς να κάνεις λάθος. Εκτίμησε επιτέλους αυτό το άλμπουμ-ΥΜΝΟ στη γυναικεία χειραφέτηση!!!