Thursday, May 7, 2009

Sandi Thom: Smile... It Confused People + The Pink & The Lily

Η Sandi Thom είναι περίεργη περίπτωση. Την ανακάλυψα μέσω του Last.FM επειδή ήταν similar artist με τη Nerina Pallot, αλλά η φήμη της εξαπλώνεται πολύ πιο μακριά - τουλάχιστον έτσι ήταν όταν ξεκινούσε. Η 27χρονη Σκωτσέζα, που πιο πολύ θα της πήγαινε να είχε γεννηθεί στην αμερικάνικη επαρχία, απασχόλησε πολύ τα μέσα το 2006, όταν έγινε γνωστή εντός και εκτός Αγγλίας μέσω των webcasts που διοργάνωνε από το υπόγειο το σπιτιού της. Τόσο αυτός ο τρόπος προώθησης όσο και το πρώτο της hit single έφεραν ποικίλες αντιδράσεις από τα ΜΜΕ και το κοινό.

Όταν τελείωσε τις μουσικές σπουδές της, μετακόμισε στο Λονδίνο για να κυνηγήσει το όνειρό της. Κατάφερε να υπογράψει συμβόλαιο με μια ανεξάρτητη εταιρία και να κυκλοφορήσει για πρώτη φορά το "I Wish I Was A Punk Rocker (With Flowers In My Hair)" το 2005, χωρίς καμία ουσιαστική απήχηση. Στις αρχές του 2006 η Sandi είχε την ιδέα να διοργανώσει εικονικές συναυλίες από το υπόγειο του σπιτιού της, μιας και κατά τα λεγόμενα της ίδιας ήταν ταπί και ψύχραιμη. Τα gigs προωθήθηκαν μέσω του Myspace της και στέφθηκαν με απόλυτη επιτυχία. Οι λεγόμενες "21 Nights From Tooting" ξεκίνησαν με μερικές δεκάδες θεατές για να καταλήξουν, σύμφωνα με το επίσημο site της, σε 70.000 viewers από διάφορες γωνιές του κόσμου. Μετά από τόση επιτυχία η RCA έτρεξε να της κλείσει συμβόλαιο και να επανακυκλοφορήσει το "I Wish I Was A Punk Rocker", που έφτασε εύκολα στο #1 της Αγγλίας, της Ιρλανδίας και της Αυστραλίας, μιας και τα νέα είχαν εξαπλωθεί πέρα απ' το διαδίκτυο και σε άλλα μέσα ενημέρωσης.

Οι πρώτες αντιδράσεις ήταν από τους punk rockers - όσοι έχουν απομείνει anyway - που βγήκαν απ' τα ρούχα τους εξαιτίας των στίχων του τραγουδιού, αφού κανένας puck rocker δε θα έβαζε ποτέ λουλούδια στα μαλλιά του. Την ίδια στάση κράτησαν και κάποιοι μεσήλικες κριτικοί που θυμήθηκαν τα νιάτα τους. Βέβαια έχασαν το όλο point του τραγουδιού, που δεν είναι τίποτα άλλο από μια νοσταλγία για τη μουσική των προηγούμενων δεκαετιών. Η άλλη αντίδραση/αμφιβολία ήρθε από τα ΜΜΕ. Καταρχήν αμφισβήτησαν τον αριθμό των θεατών και τον έριξαν γύρω στις 30.000 αλλά κυρίως αναρωτήθηκαν με τι λεφτά πλήρωσε το broadcasting σε τόσα άτομα (δε φτάνει η webcam φυσικά!) αφού υποτίθεται ότι ήταν άφραγκη. Οι κακές γλώσσες λένε ότι είχε ήδη υπογράψει συμβόλαιο με την RCA όταν άρχισαν τα webcasts και ότι όλο το θέμα ήταν PR. Η Sandi το αρνήθηκε επανειλημμένα, η RCA σχεδόν το αρνήθηκε αλλά σημασία έχει ότι πλέον το όνομα της είχε γίνει γνωστό - και οι κριτικοί την είχαν μισήσει.

Το πρώτο της άλμπουμ "Smile... It Confuses People" κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 2006 και βρέθηκε στο #1 της Αγγλίας και της Ιρλανδίας, ενώ έκανε επιτυχία και στην Ωκεανία. Πούλησε συνολικά γύρω στο 1.000.000 κόπιες παγκοσμίως και έγινε δεκτό με μέτριες προς κακές κριτικές. Ο κύριος λόγος θαψίματος ήταν οι στίχοι. Είναι γεγονός πως η Sandi γράφει κάπως "γιαγιαδίστικα" δηλαδή στα περισσότερα τραγούδια της υπάρχει μια διάχυτη νοσταλγία για περασμένες εποχές ή για εμπειρίες ζωής που δε θα περίμενες από μια 25άρα να αναπολεί - τουλάχιστον όχι ακόμα. Προφανώς δε με έχουν γνωρίσει γι' αυτό και δεν ξέρουν. Anyway, αυτό σε συνδυασμό με τους folk/country ήχους με τους οποίους ντύνονται οι στίχοι, δεν άφησαν και πολλά περιθώρια για επαίνους. Πραγματικά πιστεύω ότι τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά αν αντί για το Λονδίνο είχε πάει στο Nashville, την πρωτεύουσα της country pop.

Προσωπικά, τα δυο άλμπουμ της Sandi μου αρέσουν πολύ. Πρώτον, γιατί απολαμβάνω την απουσία καθαρόαιμων ερωτικών κομματιών: δε θα βρεις κανένα τραγούδι που να περιγράφει νύχτες άγριου πάθους, τερτίπια για να ρίξει το αγόρι που κάθεται στο μπαρ, ούτε και (πολύ) γλυκανάλατους ύμνους στην αγάπη. Δλδ έλεος, οι μη ερωτευμένοι με τον έρωτα να μην έχουν κάτι να ακούσουν; Δεύτερον, γιατί όσο περίεργο κι αν φαίνεται η νοσταλγία για αυτά που πέρασαν αρχίζει από το 18ο έτος της ζωής (τουλάχιστον εμένα από τότε άρχισε), επομένως υπάρχει υλικό για να ταυτιστείς. Τρίτον, γιατί απλά η Sandi έχει μια απ' τις πιο γλυκές και εκφραστικές φωνές που έχω ακούσει. Και έτσι αφού ακύρωσα τόσο απλά και αποτελεσματικά κάθε αρνητική κριτική, ας μιλήσουμε για τα άλμπουμ. :)

Το "Smile... It Confuses People" είναι χωρισμένο στη μέση, σε γρήγορα και αργά τραγούδια, με τη δεύτερη κατηγορία να έχει τα καλύτερα δείγματα της μουσικής της. Το "Punk Rocker" δεν είναι από τα αγαπημένα μου και το ξεπερνάνε άνετα τα "What If I'm Right", "Little Remedy", και "The Human Jukebox". Κύριος ήχος είναι η κιθάρα και ακολουθεί η φυσαρμόνικα και τα ντραμς. Από τα αργά κομμάτια ξεχωρίζει το "Lonely Girl" (που το θεωρώ το καλύτερο κομμάτι του άλμπουμ) τόσο για τους simple and clean στίχους αλλά ιδιαίτερα για την εξαιρετική ερμηνεία της Sandi. Το πιο αγαπησιάρικο/θερμαντικό (λολ) τραγούδι είναι το "Superman" ενώ τα "Castles", "Sunset Borderline" και "Time" καταπιάνονται με τα θέματα του χρόνου που περνά, αυτών που αλλάζουν, αυτών που θα θέλαμε να αλλάξουν και δεν αλλάζουν, των ονείρων που δεν πραγματοποιούνται. Δεν είναι σε καμία περίπτωση κλαψιάρικα, αντίθετα όλο το άλμπουμ είναι σαν καλοκαιριάτικο απόγευμα, που είσαι λίγο down αλλά δε σε χαλάει κιόλας. Απαραίτητο για λεωφορειακές διαδρομές. 7/10


Track List:

1. When Horsepower Meant What It Said
2. I Wish I Was a Punk Rocker (With Flowers In My Hair)
3. Lonely Girl
4. Sunset Borderline
5. Little Remedy
6. Castles
7. What If I'm Right
8. Superman
9. The Human Jukebox
10. Time

To "The Pink & The Lily" ακολουθεί τον ίδιο δρόμο αλλά είναι μάλλον λίγο πιο χαρούμενο. Είναι σίγουρα ανώτερο από μουσικής άποψης, μιας και χρησιμοποιούνται περισσότερα όργανα και ο ήχος είναι πιο πλούσιος, αλλά κάποια μοτίβα παραμένουν σταθερά. Για παράδειγμα η acapella του "Punk Rocker" μεταφέρεται στο "Success's Ladder", που είναι όμως απείρως καλύτερο και μιλάει για το πώς εγκλωβίζεται κανείς σε δουλειές και καταστάσεις που δε του αρέσουν. Το "Devil's Beat", που ήταν το πρώτο single, είναι ένα catchy feel-good τραγούδι στα χνάρια του "Horsepower", ενώ για ακόμα μια φορά τα αργά μελαγχολικά κομμάτια ("The Pink and the Lily", "The Last Picturehouse", "My Ungrateful Heart") κλέβουν την παράσταση. Τα πιο upbeat κομμάτια αυτού του δίσκου είναι σαφώς καλύτερα από του προηγούμενου: το "Saturday Night" είναι ένας folk ύμνος στο Σαββατόβραδο, το "Remote Control Me" χρησιμοποιεί έξυπνα λογοπαίγνια και είναι εμπνευσμένο από τις κακές κριτικές, το "Beatbox" μας διδάσκει πώς "λειτουργεί" η καρδιά και το "Music In My Soul" έχει μάλλον την πιο όμορφη μελωδία του άλμπουμ. Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει στο ανθρωπιστικό "I'm A Human Being", αν και καμιά φορά αμφιβάλλω για το κατά πόσο ισχύει. 8.5/10


Track List:

1. The Devil's Beat
2. Shape I'm In
3. Wounded Hearts
4. Saturday Night
5. Beatbox
6. Remote Control Me
7. Success's Ladder
8. Mirrors
9. Music In My Soul
10. The Pink & The Lily
11. I'm A Human Being
12. The Last Picturehouse
13. My Ungrateful Heart

Για να συνοψίσουμε, η μουσική της Sandi έχει να κάνει κυρίως με το παρελθόν σε όλες τις πλευρές του: τα παιδικά χρόνια, τα όνειρα ακόμα και κάποια κτήρια ή τοποθεσίες. Η μουσική είναι folk με αρκετά country στοιχεία και η διάθεση είναι μελαγχολική ή για να είμαι πιο ακριβής bittersweet. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι η Monika της Αγγλίας ή το αντίστροφο για πιο σωστά, αλλά ας μη κοροϊδευόμαστε, είναι πολύ καλύτερη. Πάντως και οι δύο έχουν κατηγορηθεί για απαισιοδοξία, κάποιες φορές επιτηδευμένη, και για το ότι η θεματολογία τους τους ξεπερνά μερικές δεκαετίες. Το "Avatar" το άκουσα, καλό ήταν, όχι όσο καλό το παρουσίαζαν. Δυστυχώς η Sandi δεν είχε την πολυτέλεια να της κάνουν τεμενάδες οι κριτικοί αλλά αυτό δε την εμπόδισε από το να ακολουθήσει μια πορεία που λίγες νέες καλλιτέχνιδες θα μπορούσαν και θα τολμούσαν στο δεύτερο μισό των 00s και ιδιαίτερα στην Αγγλία. Και το μελό θέλει το ταλέντο του.

Sandi Thom - Lonely Girl




Sandi Thom - The Devil's Beat




8 comments:

Anonymous said...

2 ALBUMS 1 LINK

http://rapidshare.com/files/229479108/S_A_N_D_I_T_H_O_M.rar

pass: neverlandean.blogspot.com

Erisabetsu-chan said...

μοιάζει με καλομοίρα στις φωτο

Neverlandean said...

>_>

Tom said...

Πολύ καλό σενδόνι, το απήλαυσα και ίσως την ακούσω. Κόφτο όμως πουρίζ το τα-χωνουμε-όλα-σε-ενα-ζιπ-και-τα-κανουμε-απλόουντ.

Neverlandean said...

Γιατί, να μην είναι όλα μαζωμένα να τα βάζεις να κατεβαίνουν και να τελειώνεις;

Απήλαυσέ το γιατί θα έτσι ασχολίαστο. :(

Harry said...

Καλέ όντως μοιάζει λίγο με την Καλομοίρα στη φωτό με το ροζ φόντο :Ρ Η Σάντι είναι παρεξηγημένη, τα σιντιά της μπορεί να μην είναι αριστουργήματα αλλά (τουλάχστον όσον αφορά το πρώτο) όλα τα τραγούδια είναι ωραία... εγώ από τώρα αναπολώ σχολικές χρονιές ενώ έχουν περάσει μόλις 3 χρόνια οπότε μια χαρά που κάθεται η μίρλα της για τα περασμένα! Το Σούπερμαν είναι τέλειο!

Tom said...

Γιατί θα πάθω overdose μαρή.

Neverlandean said...

Harry, πες τα πες τα πες τα! Και στο Λύκειο αναπολούσα το Γυμνάσιο λολ!

Έχετε λολαθεί που μνιάζει (sic) στην Καλομοίρα; Είναι η Καλομοίρα βουτηγμένη στη φακίδα;

Tom, ναι αλλά θα τα έχεις όλα απ' την αρχή.