Sunday, July 6, 2008

Feist: The Reminder

Το καταλαβαίνω ότι θα ήταν γαϊδουριά από μέρος μου να σου λέω ότι αγόρασα το cd της Feist και να μη σου δώσω κι εσένα να το κατεβάσεις. Άργησα να την ακούσω αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ. ΟΚ το παραδέχομαι ότι ήμουν προκατειλημμένος απέναντί της εξαιτίας των χρηστών του Last.FM που την έχουν tagάρει επανειλημμένα ως "indie" και "alternative" και ξέρεις πώς αισθάνομαι για τις συγκεκριμένες ταμπέλες. Anyway, the times they are a-changing και να που έφτασα να αγοράζω τα cd της. Όχι δεν πρόκειται για κουλή αλτερνατίβα που παράγει θόρυβο και προσπαθεί να το περάσει ως μεταμοντέρνα μουσική. Πρόκειται για μια γλυκιά folkish singer-songriter και για ένα άλμπουμ απαραίτητο για το καλοκαίρι.

Η Leslie Feist είναι Καναδή πράγμα που μας αρέσει. Επίσης είναι και μισή Αμερικάνα που μας αρέσει επίσης. Γεννήθηκε το 1976 στη Νέα Σκοτία του Καναδά και (omg that's bawring) προέρχεται από καλλιτεχνική οικογένεια, όταν ήταν μικρή συμμετείχε σε χορωδίες και γκρουπάκια, το 1991 με το συγκρότημά της, τους Placebo (όχι οι γνωστοί silly), κέρδισε σε ένα διαγωνισμό και έκανε support στους Ramones, το 1995 έπαθε ζημιά στις φωνητικές της χορδές και αναγκάστηκε να διακόψει για λίγο το τραγούδι αλλά συμμετείχε σε γκρουπ παίζοντας μουσική, το 1999 άρχισε να συγκατοικεί με τη Merrill Nisker που αργότερα έγινε γνωστή ως Peaches και την ίδια χρονιά έβγαλε το πρώτο της άλμπουμ "Monarch (Lay Your Jewelled Head Down)" που τότε είχε undergound success αλλά τώρα είναι τόσο σπάνιο που πωλείται ως και 5οο δολάρια το κομμάτι. Και έτσι σε μια παράγραφο κλείσαμε όλα τα πρώιμα χρόνια της Feist που ήταν γεμάτα μουσική, συγκροτήματα, συναυλίες, δημιουργίες, γνωριμίες και λοιπά (αργκ!)

Το 2001 φτιάχνει με κάποιους φίλους της το συγκρότημα Broken Social Scene, στο οποίο εξακολουθεί να είναι μέλος ενώ γράφει και τα τραγούδια που αργότερα θα αποτελέσουν το εισιτήριό της στο ευρύ(τερο) κοινό. Το εισιτήριο αυτό λέγεται "Let It Die" και είναι το δεύτερο προσωπικό της άλμπουμ. Θα σου πω την αμαρτία μου, δεν το έχω ακούσει αν και είναι στα άμεσα σχέδιά μου, κρίνοντας όμως ότι το προώθησε για 3 χρόνια, πούλησε μισό εκατομμύριο αντίτυπα, κέρδισε 2 Juno Awards (τα Καναδέζικα Grammys) και οδήγησε στη δημιουργία της almost ξεπατικωσιάς "Open Season" που είναι remixes και μερικές συνεργασίες, μάλλον είναι καλό.

Την άνοιξη του 2007 κυκλοφόρησε το "The Reminder" που είναι η πιο γνωστή της δουλειά μέχρι τώρα. Έκανε ντεμπούτο στο στο #2 του Καναδά και στο #16 του Billboard. Οι κριτικές ήταν πολύ θετικές ως επί το πλείστον και πρέπει να σημειώσω ότι όποιος κριτικός έβαλε κάτω από 9/10 γαμιέται και πρέπει να απολυθεί/θανατωθεί - καλά, έχω τρομερά επιχειρήματα. Όπως για παράδειγμα το ηλίθιο Rolling Stone που έβαλε 3/5. Anyways, ένα τεράστιο boost στις πωλήσεις ήρθε το Σεπτέμβριο του 2007 όταν το "1234" χρησιμοποιήθηκε στη διαφήμιση του iPod Nano που έγινε αμέσως επιτυχία σε Αγγλία και Αμερική (#8 και στις δυο) και ανακηρύχθηκε το 2ο καλύτερο τραγούδι του 2007 από τους New York Times. Τελικά το "The Reminder" πούλησε πάνω από 1.2 εκατομμύρια παγκοσμίως (+1 στην Ελλάδα εκ μέρους μου :P), έβγαλε 4 singles, κέρδισε το Juno στις κατηγορίες Pop Album of the Year και Album of the Year και προτάθηκε για Grammy για το καλύτερο pop άλμπουμ της χρονιάς - αυτό το κέρδισε η Amy Winehouse γιατί το "Back To Black" είναι καραpop πανάθεμά το!

Δε μπορώ να κάνω track by track review γιατί δεν έχω μέτρο σύγκρισης με αυτά που έχω ακούσει. Το "The Reminder" δε μοιάζει ούτε με τα φουριόζικα guitar albums της Amy Macdonald και της KT Tunstall, ούτε με τις piano καταθλίψεις της Rachael Yamagata (note to self: απαράδεκτο που δεν έχω ποστάρει ακόμα), ούτε με τα αλαφροΐσκιωτα της A Fine Frenzy. Σίγουρα με κάτι θα μοιάζει, πάντως όχι με ό,τι έχω ακούσει. Το μόνο που ξέρω είναι ότι είναι καταπληκτικό. Είναι καλοκαιρινο - φθινοπωρο - χειμωνο - ανοιξιάτικο, έχει υπέροχες μουσικές, υπέροχα φωνητικά, υπέροχους στίχους, υπέροχα βίντεο. Όπως κατάλαβες, σκίζω όλα μου τα σουτιέν για χάρη μιας indie τριαντάρας. Το ξέρω, βυθίζομαι όλο και πιο βαθιά στο βούρκο. :P Πραγματικά δε ξέρω τι να γράψω. Μου αρέσουν όλα τα τραγούδια και ιδιαίτερα τα "So Sorry", "I Feel it All", "My Moon My Man", "Sealion", "Past In Present", "1234", "How My Heart Behaves"... Αυτά τα λίγα. Δε ξέρω. Links για όσα βίντεο υπάρχουν θα σου δώσω. Δες/άκου και αποφάσισε.


Track List:

1. So Sorry
2. I Feel It All
3. My Moon My Man
4. The Park
5. The Water
6. Sealion
7. Past in Present
8. The Limit to Your Love
9. 1234
10. Brandy Alexander
11. Intuition
12. Honey Honey
13. How My Heart Behaves
14. My Moon My Man (Boys Noize Remix)
15. Sealion (Chromeo Remix)


Download From MegaUpload | Download From RapidShare
[The password is: neverlandean.blogspot.com]

Feist - 1234
(ΥΠΕΡΟΧΟ βίντεο!)




Feist - So Sorry
(αυτό είναι ένα
PRICELESS live του τραγουδιού στο οποίο η καημένη Feist προσπαθεί μάταια να ξεσηκώσει το ψόφιο γερμανικό κοινό LOL!)



Και εδώ τα "Ι Feel it All" και "My Moon My Man".

Please, like her! :)
        

7 comments:

Mr. Wrong said...

εγώ έχω το 1,2,3,4 όταν με παίρνει η μαμά στο κινητό οπότε είμαι προκατελειμένος με το τραγούδι!

gsus said...

Χμμμ μήπως αυτό δείχνει ότι είσαι υπερβολικά προκατειλημμένος με τα ίντι ή ό,τι αυτοπροσδιορίζεται έτσι; Η Feist στην Ελλάδα έχει τρελό κοινό. Μεγάλη μπουκιά φάε και κάλλιο αργά κλπ

Neverlandean said...

Wrongάκο, γιατί μιλάς έτσι για τη μανούλα; :P

Gsus, μάλλον αυτό δείχνει. xD Αλλά πολλά αυτοπροσδιορίζονται χωρίς να είναι όπως λες. Όχι ότι έχω καταλάβει ακριβώς τι σημαίνει να είναι κανείς indie. Έχει τρελό κοινό;; Και γιατί βρήκα τυχαία ένα μοναδικό "Reminder" σε ένα μοναδικό δισκάδικο; Θεσσαλονίκη I guess.

ethanandthecity said...

Nαι λοιπόν, once in a while, όταν είναι παχιές οι μύγες και όταν γκρεμίζεται ο φούρνος των Katselis Headquarters εμείς οι δύο συμφωνούμε. But now you already expected this one coming, didn't ya?

Neverlandean said...

I did αλλά με το να διαλέγεις Χατζηγιάννη για αγαπημένο τραγούδι κάνεις πολλά βήματα πίσω. :P

Dark Tyler said...

Ένα από τα 3-4 αγαπημένα άλμπουμ του 2007. :)

Neverlandean said...

Εμένα του 2008 lol!