Tuesday, August 28, 2007

Brokeback Mountain VS Crash (again!) + 1 Request

Όχι δεν θέλω να σπείρω τη διχόνοια ανάμεσα στην κοινότητα των gay, ούτε θα γράψω την καταδίκη του Brokeback όπως, λανθασμένα, φάνηκε στο blog του Impressed Guy. Τα κριτήριά μου θα είναι κατά κύριο λόγο μουσικά και θα εκφράσω και τη μικρή ασήμαντη άποψη μου για τους δύο μεγάλους αντιπάλους των προπέρσινων όσκαρ - καλά κατάλαβες, το αντίθετο θα γίνει μουχαχα.

Ας αρχίσουμε λοιπόν με τον απόλυτο ύμνο του ομοφυλοφιλικού έρωτα, το Brokeback Mountain. Παρόλο που εμείς οι γκέι βγάζουμε φλύκταινες στο άκουσμα και μόνο της λέξης "ταμπέλα" (απορώ γιατί αφού όλοι τις χρησιμοποιούμε), με το που έγινε γνωστό το θέμα της ταινίας έμεινε στην ιστορία ως το gay western. Ακόμα κι εγώ το χρησιμοποίησα για να το περιγράψω σε μια φίλη μου που δεν είχε ιδέα τι είναι το Brokeback (είναι Γήινη, don't worry) - φανατική κομμουνίστρια και μόλις της είπα περί τίνος πρόκειται μόνο που δε σταυροκοπήθηκε! Τέσπα, δεν μπόρεσα να τη δω στο cinema γιατί δεν είχα με ποιον να πάω (ο Mr. F δεν έχασε ευκαιρία, την είδε αμέσως) και τελοσπάντων δεν έκατσε. Ααα, συμβάν: μια μέρα εκείνο τον καιρό δεν είχα τίποτα να κάνω και είχα αποφασίσει να μείνω μέσα. Έρχεται η μάνα μου λέει: "Πάνε καμιά βόλτα βρε αγόρι μου! Να, πάρε τους φίλους σου και πηγαίνετε να δείτε αυτό το Brokeback Mountain!!!" ΖΝΤΟΙΝΓΚ!!! Τελικά τζάμπα κρυβόμαστε απ' τους γονείς άσχετο που το παίζουνε μαλάκες.

Πάλι ξεφεύγω όμως και θα μου βγει σεντόνι το ποστ. Την είδα σε DVD που δανείστηκα από το Seven χωρίς κανένα δισταγμό, άλλωστε εκείνη την περίοδο είχα ξεσηκώσει ό,τι υπήρχε από queer cinema στο Sever: Transamerica, Reinas, Segunda Piel, μόνο τσόντα δε δανείστηκα. Με όσα είχα ακούσει και διαβάσει περίμενα ότι θα δω ΤΗΝ ταινία. Ανυπομονούσα να ψοφήσουν όλοι στον ύπνο για να μπορέσω να πλαντάξω στο κλάμα με τον ανεκπλήρωτο έρωτα των cowboys-παλικαριών. Μάλλον είχα πολύ μεγάλες προσδοκίες και τελικά δεν έγινε αυτό που περίμενα. Το βρήκα λίγο μεγάλο και αργό. Δε λέω ότι δεν ήταν καλή ταινία ή ότι δεν άξιζε το όσκαρ - μόνο και μόνο για το gay θέμα της έπρεπε να το πάρει, αν μη τι άλλο για να δείξει η Ακαδημία ότι δεν κολλάει πλέον σε θέματα taboo. Απλά περίμενα και ήθελα να συγκινηθώ περισσότερο, αυτό νομίζω ότι είναι το μόνο πρόβλημα που είχα. Κατά τ' άλλα, οι ερμηνείες ήταν φανταστικές, ειδικά του Jake κι ας είχαν όλοι την αντίθετη άποψη ενώ μου άρεσε ακόμα και η νερόβραστη Anne Hathaway που υπό κανονικές συνθήκες την αντιπαθώ.

Και επιτέλους περνάμε στα μουσικά. Το soundtrack φέρει την υπογραφή ενός από τους μεγαλύτερους συνθέτες της δεκαετίας και το όνομα αυτού Gustavo Santaolalla (Σανταολάγια είναι το επίθετο και όχι Σανταολάλα όπως το έβλεπα γραμμένο). O Αργεντινός συνθέτης από το 2000 και μετά έχει προταθεί και έχει κερδίσει όσκαρ, Χρυσές Σφαίρες, βραβεία BAFTA και Latin Grammies. Ανάμεσα στις δουλειές του βρίσκονται τα soundtrack των ταινιών Amores Perros, 21 Grams, Motorcycle Diaries, North Country και Babel. Έχει γράψει τη μουσική και για τις 3 ταινίες του σκηνοθέτη Alejandro González Iñárritu (Amores Perros, 21 Grams, Babel) και για την τελευταία έχει κερδίσει το όσκαρ μουσικής το 2006.

Το soundtrack του Brokeback Mountain πέρα από το όσκαρ μουσικής, προτάθηκε για Χρυσή Σφαίρα στην ίδια κατηγορία και για το καλύτερο τραγούδι ("A Love That Will Never Grow Old") καθώς και για Grammy. Από τα κομμάτια του CD το πιο γνωστό είναι το "The Wings" που κυκλοφόρησε και σαν single με remixed εκδόσεις του. Φυσικά, πρόκειται για ένα καθαρόαιμο country άλμπουμ που μάλλον δεν αγγίζει τον υπόλοιπο κόσμο όσο αγγίζει τους Αμερικάνους. Ακόμα κι εμένα που μου αρέσει η country (λόγω της Carrie Underwood πάντα) έχω να πω ότι το όσκαρ μουσικής ΔΕΝ έπρεπε να το πάρει, ειδικά με αντιπάλους όπως το Pride & Prejudice και το The Constant Gardener. Πέρα από το πραγματικά συγκινητικό τραγούδι της Emmylou Harris, το υπόλοιπο περνάει λίγο στο ντούκου, τουλάχιστον σε όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με την country μουσική. Όπως και να 'χει, ήταν σίγουρα ένα καλό soundtrack και όσοι αποφασίσετε να το κατεβάσετε σας προειδοποιώ ότι το συγκεκριμένο είδος μουσικής θέλει το χρόνο του, δεν έχει σουξέ αλλά σιγά σιγά σε κερδίζει.

Click on the album cover to download.

Track List:

1. Opening - Gustavo Santaolalla
2. He Was A Friend Of Mine - Willie Nelson
3. Brokeback Mountain 1 - Gustavo Santaolalla
4. A Love That Will Never Grow Old - Emmylou Harris
5. King Of The Road - Rufus Wainwright
6. Snow - Gustavo Santaolalla
7. The Devil's Right Hand - Steve Earle
8. No One's Gonna Love You Like Me - Mary McBride
9. Brokeback Mountain 2 - Gustavo Santaolalla
10. I Don't Want To Say Goodbye - Teddy Thompson
11. I Will Never Let You Go - Jackie Greene
12. Riding Horses - Gustavo Santaolalla
13. An Angel Went Up In Flames - The Gas Band
14. Its So Easy - Linda Ronstadt
15. Brokeback Mountain 3 - Gustavo Santaolalla
16. The Maker Makes - Rufus Wainwright
17. The Wings - Gustavo Santaolalla

Ξέρω πλέον ότι το σεντόνι δε το γλιτώνω και προχωρώ στο δεύτερο μονομάχο, την αλτρουιστική αμερικανιά "Crash". Όταν δόθηκαν τα όσκαρ του 2005, ομολογώ ότι το είχα μισήσει γιατί τόλμησαν να δώσουν το όσκαρ σ' αυτή τη σάχλα και όχι στην δικιά μας ταινία, οι κωλοπουριτανοί και μπλα μπλα μπλα. Αυτή περίπου ήταν και η αντίδραση των ΜΜΕ μετά τη βράβευση χαρακτηρίζοντας το ως ένα από τα μεγαλύτερα σοκ στην ιστορία των βραβείων. Το Brokeback είχε σαρώσει όλα τα βραβεία που δίνονται πριν τα Academy Awards και ήταν απολύτως φυσικό να περιμένουν ότι αυτό θα συνέβαινε και τότε. Αντίθετα, το Crash το ψιλοαγνόησαν στις υποψηφιότητες και έτσι τους ήρθε ένα μίνι εγκεφαλικό. Η Annie Proulx οργισμένη μετά από το γεγονός χαριτολογώντας το χαρακτήρισε "trash".

Έτσι πίστευα κι εγώ μέχρι που το είδα. Με λίγα λόγια έγινε αυτό που δεν έγινε στο Brokeback: το πλάνταγμα. Ντρέπομαι αλλά αυτή η κλασική corny αμερικανιά με συγκίνησε περισσότερο και με συγκινεί ακόμα και τώρα. Οι σκηνές με τον Matt Dillon που με τόση αυταπάρνηση σώζει από βέβαιο θάνατο την γυναίκα που είχε παρενοχλήσει σεξουαλικά λίγες μέρες πριν και αυτή με τον "μανδύα" με κάνουν να δακρύζω όπως όταν έβλεπα την Ελίζα και τον Νηλ να ταπεινώνουν την Κάντι Κάντι. Κανονικά μια ταινία που υμνεί το αμερικάνικο όνειρο θα έπρεπε τουλάχιστον να με ανατριχιάζει αλλά με το Crash δε συνέβη και δεν μπορώ να εξηγήσω το γιατί. Ή μάλλον μπορώ.

Οι κριτικοί έχουν δίκιο όταν λένε ότι το όλο θέμα είναι λίγο "δήθεν" και ότι καταδικάζει το ρατσισμό απέναντι στους μαύρους και τους λατίνους αλλά με τους Ασιάτες έχει ένα τόσο δα μικρούτσικο προβληματάκι. Επίσης, λίγοι μπορούν να πιστέψουν ότι κάποιος αστυνομικός από το τμήμα του Los Angeles, το πιο ρατσιστικό police department στις ΗΠΑ, θα συμπεριφερόταν ποτέ όπως ο Dillon - στο ατύχημα εννοώ, όχι στη σεξουαλική παρενόχληση. Και εδώ βρίσκεται το όλο θέμα: το Crash είναι πολύ καλή ταινία, όμως για τον κάθε χαρακτήρα ξεχωριστά. Κάθε προσπάθεια για γενίκευση είναι άκαρπη. Οι ιστορίες των πρωταγωνιστών, αποκλειστικά αυτών, είναι πράγματι συγκινητικές: η ναρκομανής μάνα, ο ισπανόφωνος κλειδαράς, ο Ιρανός μαγαζάτορας είναι προσωπικότητες που από μόνες τους μπορεί να έχουν κάποιο μήνυμα να περάσουν. Το να δεις όμως το Crash σαν ύμνο για την ισότητα των λαών είναι μάλλον αστείο.

Το soundtrack βέβαια είναι ένα άλλο θέμα. Ο Mark Isham, συνθέτης της μουσικής των Blade, Save The Last Dance, Bobby και The Black Dalia έχει φτιάξει εδώ ένα CD κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της ταινίας. Υποτονικό πολλές φορές (τις περισσότερες), ξεσπάει σε εξάρσεις που χρησιμοποιήθηκαν φυσικά στις πιο συναισθηματικά φορτισμένες σκηνές της ταινίας. Μάλλον φέρνει σε ηλεκτρονική μουσική, σαν να έχουμε ηλεκτρονική ορχήστρα αν γίνεται αυτό, πάντως κυριαρχεί το πιάνο και κάποιες στιγμές τα φωνητικά. Δεν είναι τίποτα απίστευτα πρωτότυπο αλλά το γεγονός ότι είναι εντελώς συνυφασμένο με την ταινία σου επιτρέπει να φέρνεις στο νου σου τη σκηνή μόνο ακούγοντάς το. Ίσως προσφέρει μερικές καλές στιγμές αν σου άρεσε η ταινία αλλά γενικά δεν είναι κάτι που θα σου μείνει στο μυαλό για πάντα - όπως έμεινε το ost του Mar Adentro και το Mulholland Drive για παράδειγμα. Τρελό "συν" το τραγούδι των Stereophonics που παίζει στους τίτλους τέλους.

Click on the album cover to download.

Track List:

1. Crash
2. Go Forth My Son
3. Hands In Plain Sight
4. ...Safe Now
5. No Such Things As Monsters
6. Find My Baby
7. Negligence
8. Flames
9. Siren
10. A Really Good Cloak
11. A Harsh Warning
12. Saint Christopher
13. Sense Of Touch
14. In the Deep - Bird York
15. Maybe Tomorrow - Stereophonics

Για λόγους που δε μπορώ και δε χρειάζεται να εξηγήσω, το soundtrack του "The Descent" απομακρύνεται από αυτό το ποστ. Όποιος τυχόν το θέλει ας στείλει mail για να του δώσω το download link. Pornostar, το κατέβασες έτσι; (Δεν έχει απολύτως καμία σχέση με σένα η απομάκρυνση, ήταν για λόγους αλληλεγγύης.)

17 comments:

g for george said...

Καταρχάς να πω ότι γουστάρω πολύ όταν έχεις αφιέρωμα σε OST's γιατί τα τελευταία χρόνια μου αρέσουν όλο και περισσότερο.

Το OST του Brokeback το αγάπησα από την μέρα που είδα την ταινία. Ήταν μια άκρως συγκινητική στιγμή αν και δεν έχεις άδικο, το είχαν παρακάνει στην διαφήμιση. Παρόλα αυτά, το σοκ το έπαθα αφότου βγήκα από την αίθουσα. Ενώ κατά την διάρκεια της ταινίας δεν έριξα ούτε ένα δάκρυ, μόλις βγήκα έξω... χαμός παιδί μου. Δεν μπορούσα να συγκρατήσω τον εαυτό μου. Πάλι καλά που ήταν βράδυ και δεν με έβλεπε κανείς. Σημείωση!: την ταινία την είδα δύο φορές στο σινεμά και με τους φίλους που την είδαμε ΔΕΝ την χαρακτηρίσαμε γκέι ταινία. Ήταν άκρως κοινωνική.

Το Soundtrack το αγόρασα την μέρα που γύρισα από το εξωτερικό, στο αεροδρόμιο. Ο μαλάκας... το πλήρωσα 2€ παραπάνω απ' ό,τι το βρήκα σε κανονικό κατάστημα. Δεν μετάνοιωσα που το αγόρασα, πολύ καλό.

Όχι για να δεις, κάθομαι και αφήνω κόμμεντ στις δύο πάρα πέντε το πρωί.

Neverlandean said...

I love you so much, Georgie! :))))))
Για το Crash ούτε κουβέντα πάντως, δεν θέλω καν να φανταστώ τι έχω να ακούσω πάλι... :PPPP

Dynx said...

Εγώ θα το ξαναπώ. To Crash το είδα πριν μάθω για την υποψηφιότητα του και όχι απλά δεν μου άρεσε, αλλά όπως σου έχω ξαναπεί είναι από τις χειρότερες ταινίες που έχω δει.

Η αλήθεια είναι ότι στην Αγγλία πριν πάω να δω την ταινία είδα ότι 5/6 μεγάλες εφημερίδες είχαν τελείως χλιαρές κριτικές, και με είχε προειδοποιήσει μια σινεφίλ φιλη να μην πάω... Τελικά οι κριτικές δεν με επηρέασαν, γιατί βρήκα την ταινία ανυπόφορη, και αν είχα πάει μόνος σίγουρα θα είχα φύγει στη μέση (πράγμα που κάνω συχνά).

Επίπεδη σκηνοθεσία, διάλογος σαπουνόπερας (η σκηνή με την Sandra Bullock και την υπηρέτρια ξεκαρδιστική!), μέτριες και άλλες φορές παρατραβηγμένες ερμηνείες. Το σενάριο παρατραβηγμένο. Και το Magnolia είχε παρατραβηγμένο σενάριο (οι ταινίες είναι στο ίδιο στυλ), αλλά η σκηνοθεσία του Anderson είναι πραγματικό μάθημα δεξιοτεχνίας.

Οτι το Crash θα έπαιρνε το οσκαρ καλύτερης ταινίας ήταν αναμενόμενο από αυτούς που ξέρουν πως λειτουργεί το σύστημα των οσκαρ.

Το Βrokeback είναι ταινία άλλης κλάσης, μιλάμε για τέχνη στην περίπτωση του, για κινηματογράφο και όχι σινεμα και pop corn.

Το soundtrack του Crash προσωπικά δεν μου άρεσε επειδή δεν ακούω τέτοια τραγούδια. Του Brokeback, το οποίο έχει original soundtrack μου άρεσε, αν και χρησιμοποιήθηκε στην ταινία ελάχιστες φορές, πράγμα που ταίριαζε με την χαμηλών τόνων σκηνοθεσία.

Keen On Boys said...

Χμμ ούτε εμένα μπορώ να πώ οτι μου άρεσε το Brokeback Mountain ιδιαίτερα σαν ταινία, μη σου πώ οτι προτιμώ το Crash.. not sure though γιατι πάει καιρός που τις έχω δεί, και τις είδα με διαφορά χρόνου.

Ασχετο αλλα κάπου είχα πετύχει remixάκι του Theme απ'το Brokeback Mountain, αμα το βρώ θα το ανεβάσω (currently searching my disks)

Moodygirl said...

egw na afhsw ena sxolia gia to descent
panagia mou what a waste of time!!
filia

porn0star said...

Moody girl, waste of time το Descent; Στο εξωτερικό εισέπραξε διθυραμβικές κριτικές… Anyway, γούστα είναι αυτά. Εγώ προσωπικά την προτείνω ανεπιφύλακτα!

Neverlandean, ευχαριστώ καυλιάρη μου. Δεν ξέρω αν το παρατήρησες, αλλά το συγκεκριμένο soundtrack ταιριάζει απόλυτα με τα πλάνα της καταστροφής που βλέπουμε στους τηλεοπτικούς μας δέκτες. Θα βάλω τις ειδήσεις στο mute και τη μουσική στο φουλ!

Υ.Γ: Με καυλώνεις όταν γίνεσαι κακό αγόρι.

Τζέλλα Δελαφράγκα said...

Μπορώ να πω πως κι εγώ πλάνταξα στο crash. Αχ, είναι που είμαι κριάρι του πρώτου δεκαήμερου και πέρνω χαρακτηριστικά απ'τους ιχθύες.

Και ναι, βαρέθηκα κι εγώ στο Brokeback και το βρήκα βαρετό, αν και οι κολλητές μου έκλαιγαν. Ίσως επειδή είμαι κριός :Ρ

g for george said...

Δεν σχολίασα τις άλλες δύο ταινίες γιατί δεν τις έχω δει ακόμα.
Αλλά που θα μου πάει..

Neverlandean said...

Dynx, όταν έγραφα το ποστ λέω δεν υπάρχει περίπτωση, θα έρθει ο Dynx να σχολιάσει lol! Εγώ και τα δυο soundtrack τα βρήκα μάλλον αδύναμα. Όχι και όσκαρ!

Keen, το remix όταν είχε πρωτοβγεί είχε γίνει ύμνος, ούτε η Μαδόννα τέτοιο πράγμα. Δεν είναι τπτ breathtaking πάντως. :)

Moody, δεν είναι καλό; Είσαι η πρώτη που μου το λες. Ε καλά, τζάμπα είναι, δεν έχω κάτι να χάσω.

Pornostar, σόρι για τη διαγραφή αλλά ήταν επιβεβλημένο. Κράτα το feeling που σου προκαλώ εσύ, το 'χεις. ;)

Τζέλα μου, έτσι είναι, ήθελα κι εγώ να πρηστούν τα μάτια μου απ' το κλάμα αλλά nada. :(

George, φιλάκι. :*

ethanandthecity said...

Βγαίνοντας από το brokeback θυμάμαι τον εαυτό μου σε κατάσταση κατατονικού σοκ.... Μπορεί να μην έφυγε ούτε ένα δάκρυ για την ταινία, ωστόσο είχα τις εικόνες αποτυπωμένες στο μυαλό μου για αρκετές μέρες μετά. Το soundtrack με άφησε παγερά αδιάφορο καθότι δεν ακούω country οπότε δεν μπορώ να εκφέρω άποψη. όσον αφορά το crash πολύς χαμός για το τίποτα. Υπερβολικές ερμηνείες, και ένας δήθεν ανθρωπισμός που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα....

veloz said...

kai egw crash dagkwto!
(me to mandya,klaps,klaps!)

orestis said...

Εγώ ψηφίζω και τα δυο.

Φιλάκια νεβερ

Neverlandean said...

Ethan, ναι δήθεν αλλά γούσταρα. :PPPPP

Veloz, όντως γαμάτη σκηνή.

Orestis, η μόνη διπλωματική απάντηση, ξεγλίστρησες σαν το χέλι. :)

darkenlight said...

Brokeback με χίλια..
και το crash ταινιάρα...
Αλλά στο Brokeback είχα σκάσει στο κλάμα.. Στο Crash έμεινα απλά συγκλονισμένος...
Το sountrack του Brokeback Mountain το βρίσκω μοναδικό.. Η μουσική του είναι το καλύτερο μέρος της ταινίας..
και φαντάσου νέβερ ότι σιχαίνομαι την country..

Neverlandean said...

Ε είναι λίγο μούφα ρε συ Darkenlight. Και φαντάσου ότι εγώ ακούω Carrie συνέχεια και ρίχνω και καμιά Shania now and then. :S

darkenlight said...

Σε παρακαλώ.. η Shania είναι σταθερή αξία..
Θα ξεχάσω εγώ πριν 3 χρόνια που πήγαινα και αγόραζα το "Up!"
Ντρέπομαι και που το λέω...!! χα!

iF.. igeneia said...

Έγραψες πάλι, τι να πω..