Now That's What I Call Music Vol. 74

Love it or hate it!

LOL που η Cheryl είναι πρώτο όνομα, u-go-girl your one great song rocks!!

Track List CD#1:

1. Cheryl Cole - Fight For This Love
2. Michael Bublé - Haven't Met You Yet
3. The Black Eyed Peas - I Gotta Feeling
4. David Guetta - Sexy Chick (feat. Akon)
5. La Roux - Bulletproof
6. Taio Cruz - Break Your Heart
7. N-Dubz - I Need You
8. Jason Derülo - Watcha Say
9. Jay Sean - Down (feat. Lil Wayne)
10. Alesha Dixon - To Love Again
11. Chipmunk - Oopsy Daisy (feat. Dayo Olatunji)
12. Tinchy Stryder - Never Leave You (feat. Amelle Berrabah)
13. Little Boots - Remedy
14. Pixie Lott - Boys and Girls
15. Mini Viva - Left My Heart In Tokyo
16. Sean Kingston - Fire Burning
17. Pitbull - Hotel Room Service (feat. Nicole Scherzinger)
18. Sugababes - Get Sexy
19. The Saturdays - Forever Is Over
20. Young Soul Rebels - I Got Soul
21. Agnes - I Need You Now
22. JLS - Beat Again

Track List CD#2:

1. Lady Gaga - Paparazzi
2. Beyoncé - Sweet Dreams
3. Shakira - She Wolf
4. Jay-Z - Run This Town (feat. Rihanna & Kayne West)
5. Mr Hudson - Supernova (feat. Kayne West)
6. Robbie Williams - Bodies
7. Dizzie Rascal - Holiday (feat. Chrome)
8. Calvin Harris - Ready for the Weekend
9. Whitney Houston - Million Dollar Bill (Frankie Knuckles radio mix)
10. Ian Carey - Get Shaky
11. Chase & Status - End Credits (feat. Plan B)
12. The Temper Trap - Sweet Disposition
13. Muse - Uprising
14. Snow Patrol - Just Say Yes
15. Florence and the Machine - You've Got The Love
16. Lily Allen - 22
17. Paolo Nutini - Pencil Full of Lead
18. Mika - We Are Golden
19. Cobra Starship - Good Girls Go Bad (feat. Leighton Meester)
20. Mumford & Sons - Little Lion Man
21. Just Jack - The Day I Died
22. Esmée Denters - Outta Here
23. Deadmau5 - Ghosts 'n' Stuff (feat. Rob Swire)

Rihanna: Rated R

Αφού έβγαλε όσα λεφτά ήταν δυνατόν εις βάρος της νοημοσύνης των fans με τις διάφορες επανεκδόσεις του "Good Girl Gone Bad" (milk that cow, bitch), η Rihanna επέστρεψε φέτος με ένα άλμπουμ εντελώς αντίθετο και όχι τόσο εμφανώς εμπορικό αλλά σίγουρα πιο ώριμο. Τα γεγονότα που μεσολάβησαν στην προσωπική της ζωή ήταν φυσικό να επηρεάσουν και τη μουσική της, που είναι πιο σκοτεινή και moody ακόμα και στις πιο "ελαφριές" στιγμές της. Παρά το γεγονός ότι με το "Rated R" κινείται σε καινούρια μουσικά μονοπάτια, βρίσκεται πολύ κοντά στις ρίζες της, αφού χρησιμοποιεί πολύ την προφορά της Καραϊβικής απ' όπου κατάγεται.

Παραδόξως, τώρα κάνει πράξη τον τίτλο του προηγούμενού της άλμπουμ: ακραίες αλλαγές στην εξωτερική εμφάνιση, αρκετός θυμός και πολλά βρισίδια συνθέτουν την καινούρια της δουλειά, που συνδυάζει πολύ καλά το hip-hop με στοιχεία rock πάνω σε μια γενικά pop γραμμή. Ο ξυλοδαρμός δεν ήταν σε καμία περίπτωση ευχάριστο γεγονός αλλά της έδωσε ώθηση να τολμήσει και να ξεφύγει εντελώς από τη φτηνή γκλαμουριά του "Good Girl Gone Bad". Με λίγα λόγια, τα έχει πάρει! Σε ένα μεγάλο κομμάτι αυτού του σχεδόν ψυχοθεραπευτικού (για την ίδια) άλμπουμ, η Rihanna μας τραγουδά για το πώς βίωσε τα γεγονότα των τελευταίων μηνών, από τη μία εκφράζοντας την απογοήτευσή και τη θλίψη της ("Russian Roulette", "Cold Case Love", "Stupid in Love") και από την άλλη δείχνοντας πόσο έχει δυναμώσει ("Wait Your Turn", "Hard") ή και απειλώντας με εκδίκηση: I lick the gun when I'm done cause I know that revenge is sweet τραγουδάει στο "G4L". Πρέπει εδώ να παρατηρήσω ότι την έχει πιάσει ένα ψιλοκόλλημα με τους σκοτωμούς, τα όπλα, τις χειροβομβίδες, τις βόμβες, και γενικά οτιδήποτε γκανγκστερικό. Αυτό είναι βασικά το theme του άλμπουμ, που περιορίζεται κυρίως στο πρώτο μισό. Στο δεύτερο μισό τα πράγματα γίνονται λίγο πιο ελαφρά και η ατμόσφαιρα δεν είναι τόσο φορτισμένη. Η γλυκιά αλά "La Isla Bonita" μελαγχολία του "Te amo", το γεμάτο πρόστυχα υπονοούμενα "Rude Boy" και η rock-λυτρωτική διάθεση του "Fire Bomb" είναι ευχάριστα διαλείμματα από ένα γενικά θυμωμένο σύνολο.

Μουσικά βρήκα πολύ ελκυστικό αυτό το μπαστάρδεμα του hip hop με τη rock. Ήταν δύσκολο να συνδυαστεί επιτυχώς το ranting της Rihanna με τη βαριά προφορά και τα ξεκάρφωτα σόλο της ηλεκτρικής κιθάρας που υπάρχουν εδώ κι εκεί. Ακραίες εναλλαγές υπάρχουν και στα συναισθήματα: από εκεί που είναι αγριεμένη γίνεται αφόρητα εύθραυστη και σχεδόν αυτοκτονική. To εισαγωγικό κομμάτι "Mad House" τα λέει όλα. Το άλμπουμ είναι μια μουσική ψυχανάλυση με ανόδους, καθόδους, ξεσπάσματα και άφθονα αρνητικά συναισθήματα. Αλλά make no mistake, ό,τι κι αν συνέβη το έχει ξεπεράσει. Αυτό που σου μένει τελικά ακούγοντάς το είναι πως αποφάσισε να γίνει όχι η βασίλισσα της πίστας αλλά μια οργισμένη, αγενής και με πολλή αυτοπεποίθηση "Rockstar". Απλά δεν τη νοιάζει! Got my middle finger up / I don't really give a fuck. Το "Rated R" είναι μια ένα βήμα προς τα εμπρός για τη Rihanna σε όλους τους τομείς και πιστεύω πως τα καλύτερα θα τα κάνει από εδώ και πέρα. Just you wait! 8/10

Track List:

1. Mad House
2. Wait Your Turn
3. Hard (feat. Young Jeezy)
4. Stupid In Love
5. Rockstar 101 (feat. Slash)
6. Russian Roulette
7. Fire Bomb
8. Rude Boy
9. Photographs (feat. will.i.am)
10. G4L
11. Te Amo
12. Cold Case Love
13. The Last Song
14. Hole in My Head (feat. Justin Timberlake)

Pink Martini: Splendor in the Grass

Τα καλά νέα είναι ότι οι Pink Martini άρχισαν να βγάζουν άλμπουμ με μεγαλύτερη συχνότητα. Τα κακά νέα είναι ότι μετά το ονειρεμένο "Hey Eugene!" ο πήχης έχει ανέβει πολύ ψηλά. Με το "Splendor in the Grass" η μπάντα από το Πόρτλαντ ακολουθεί για ακόμα μια φορά την κλασική συνταγή της επιτυχίας: ένα μίγμα από latin και jazz που αγγίζει τα όρια της world αλλά ρέπει περισσότερο προς τη lounge μουσική, πάντα με μεγάλο repeat value που είναι και αυτό που κάνει τα άλμπουμ τους τόσο ανθεκτικά στο πέρασμα του χρόνου. Αυτή τη φορά όμως νομίζω πως το γλυκό δεν έδεσε όσο καλά θα μπορούσε.

Η γενική ατμόσφαιρα είναι εκεί: το πιάνο και το βιολί έχουν πάντα τον πρώτο λόγο και συνοδεύονται από πνευστά και κρουστά που δίνουν στα κομμάτια την απαραίτητη εξωτική/latin διάθεση που τόσο αγαπάμε. Οι λαμπρές στιγμές δεν λείπουν. Ξεχωρίζει αμέσως το "And Then You're Gone" που ήδη έχει χρησιμοποιηθεί σε πολλές ελληνικές τηλεοπτικές εκπομπές. Θυμίζει έντονα το "Let's Never Stop Falling in Love" από το δεύτερο άλμπουμ και εύκολα συγκαταλέγεται στα "κλασσικά" τραγούδια του γκρουπ. Το συμπληρωματικό "But Now I'm Back" όμως δεν στέκεται το ίδιο καλά, ο Michael Bublé μπορεί να το λάτρευε, όχι όμως κι εγώ. H μελωδία στα κουπλέ μοιάζει πολύ με αυτή του "Lilly" από το δεύτερο άλμπουμ (πάλι) και ξέρεις δεν τρελαίνομαι πολύ όταν κάποιος κάνει sampling από παλιότερα του τραγούδια. Ανάλογη ομοιότητα υπάρχει και ανάμεσα στο "Ninna Nanna" και το "Aspettami" (μάντεψε από ποιο άλμπουμ) αλλά το συγκεκριμένο καταφέρνει να φτιάξει τη δική του ατμόσφαιρα και να σε τραβήξει μέσα με τα εξαιρετικά έγχορδα από το 1:50 και μετά. To "Ohayoo Ohio" είναι το παραδοσιακό κομμάτι της τρομπέτας που υπάρχει σε όλες τους τις δουλειές και πάντα συγκαταλέγεται στα καλύτερα. Πολύ ενδιαφέρον είναι το "Où est ma tête?", το μόνο γαλλικό τραγούδι του δίσκου, και το "New Amsterdam" που όμως απογειώνεται όταν αρχίζουν τα φωνητικά.

Από κει και πέρα έχουμε να κάνουμε με μια συλλογή τραγουδιών όχι κακών αλλά οπωσδήποτε μη αντάξιων του ονόματος των Pink Martini. Δεν ξέρω τι ακριβώς φταίει και δεν νομίζω ότι επαναπαύτηκαν - δεν είναι τόσο εμπορικοί ώστε να το κάνουν - αλλά για κάποιο λόγο το όλο αποτέλεσμα δεν καταφέρνει να σε μεταφέρει στον κόσμο του. Όλα έχουν γίνει σωστά, οι ενορχηστρώσεις είναι τέλειες όπως πάντα, η φωνή της China Forbes τέλεια όπως πάντα και οι ερμηνείες είναι μάλλον όσο καλές θα μπορούσαν να γίνουν. Παρ' όλα αυτά, το "Splendor in the Grass" ίσα που καταφέρνει να σε ταξιδέψει για μερικά λεπτά για να σε επαναφέρει πάλι στην πραγματικότητα με τo υπερβολικό παιχνίδισμα του "Tuca tuca" για παράδειγμα. Στο θέμα των guest vocalists, δε με ενθουσίασε καθόλου η παρουσία της Chavela Vargas στο "Piensa en mí" - μπορεί να είναι μια ιστορική φιγούρα της Λατινοαμερικάνικης μουσικής αλλά η φωνή της είναι πολύ ιδιαίτερη για τα γούστα μου. Θα προτιμούσα μια εκτέλεση από τη Luz Casal που το αποθέωσε ούτως ή άλλως το 1992. Παρατήρησα επίσης ότι υπάρχουν λιγότερα ξενόγλωσσα (μη αγγλικά) κομμάτια από κάθε άλλη φορά, αρά είναι φυσικό να χάνεται ο κοσμοπολίτικος χαρακτήρας που διακρίνει τη μουσική τους. Για πρώτη φορά οφείλω να ομολογήσω πως σε μερικά σημεία του το άλμπουμ μοιάζει με μουσική για ασανσέρ. Δεν το μισώ σε καμία περίπτωση, απλά ποτέ δεν φτάνει ούτε κατά διάνοια τα επίπεδα των τριών προηγούμενων. Μιλάμε για λίγα λόγια για τον χειρότερο ή, για να το θέσω καλύτερα, τον λιγότερο καλό δίσκο των Pink Martini. Είναι λες και για κάποιο λόγο δεν έβαλαν όση μαγεία θα μπορούσαν σ' αυτή τη δουλειά. Ελπίζω να την κράτησαν για την επόμενη. 7/10

Track List:

1. Ninna nanna
2. Ohayoo Ohio
3. Splendor in the Grass
4. Où est ma tête?
5. And Then You're Gone
6. But Now I'm Back
7. Sunday Table
8. Over the Valley
9. Tuca tuca
10. Bitty Boppy Betty
11. Sing
12. Piensa en mí
13. New Amsterdam
14. Ninna nanna (reprise)

Brandi Carlile: Give Up the Ghost

Μετά από δυο εντελώς meh άλμπουμ, καιρός να περάσουμε στην περιοχή των female singer-songwriters που τόσο αγαπώ. Η Brandi Carlile είναι μια από τις πιο καταξιωμένες και critically acclaimed γυναίκες s-s της δεκαετίας. Η μουσική της είναι μια μίξη από folk, rock και country αλλά γράφει και τραγούδια με pop στοιχεία και κατά συνέπεια άκρως ραδιοφωνικά. Δεν έτυχε ποτέ μέχρι τώρα να της δώσω την προσοχή που της άξιζε - πάντα προέκυπτε κάτι άλλο! Αυτό έγινε φέτος με το "Give Up the Ghost", που το αγάπησα από την πρώτη ακρόαση.

Η Brandi είναι ευλογημένη με μια ιδιαίτερη χροιά που την αναγνωρίζεις αμέσως. Επίσης μπορεί να τραγουδάει με ευκολία ψηλές και χαμηλές νότες ενώ η προσωπικότητά της δεν χάνεται ούτε στιγμή, είτε στα ακουστικά τραγούδια είτε σε εκείνα που φωνάζει περισσότερο. Βάλε σ' αυτά και τις καλά ακονισμένες στιχουργικές και συνθετικές της ικανότητες και μιλάμε για έναν άνθρωπο με πολύ ταλέντο. Παρά την εικόνα που έχουμε οι περισσότεροι για τις λεσβίες, η Brandi βγάζει στο άλμπουμ μια τρομερή ευαισθησία αλλά ακόμα περισσότερο μια ευθραυστότητα (ή τέλος πάντων όπως μεταφράζεται το fragility) μικρού κοριτσιού.

Το "Give Up the Ghost" είναι ένας δίσκος που κυλάει πολύ ομαλά και δεν υπάρχουν μεγάλα σκαμπανεβάσματα - έτσι μπορείς απλά να βυθιστείς μέσα στην ατμόσφαιρα του. Το πρώτο μισό του αποτελείται από τα "μεγάλα" κομμάτια που θα μπορούσαν και θα έπρεπε να γίνουν singles και το δεύτερο είναι κάπως πιο εσωτερικό. Το "Looking Out" όντας το πιο radio-friendly τραγούδι λειτουργεί ιδανικά ως εισαγωγή και αναδεικνύει τόσο τις φωνητικές όσο και τις συνθετικές τις ικανότητες με ένα ρεφρέν ταυτόχρονα χαρούμενο και μελαγχολικό. Το "Dying Day" είναι ένας ύμνος στην αιώνια αγάπη αλλά όχι τόσο corny όσο το γράφω lol. Απίστευτο τραγούδι, το αγαπημένο μου από το άλμπουμ και σίγουρα ένα από τα αγαπημένα μου για φέτος. Ξεχωρίζω επίσης το "That Year" που το έγραψε για μια φίλη της που αυτοκτόνησε στο Λύκειο και είναι κάτι σαν μια καθυστερημένη συγγνώμη. Totally heartbreaking.

Οι πιο υπέροχοι στίχοι πάντως βρίσκονται στα τραγούδια για τις χαμένες αγάπες. Στο αφόρητα μελωδικό "Pride and Joy" μας λέει: 'life is not a looking glass, don't get tangled up in your past like I'm learning not to' και στο "I Will" γράφει: 'you can't break a heart that wasn't even yours to break'. Στο "Dreams" παρόλα αυτά το παίρνει λίγο πιο χαλαρά το θέμα και ζει τον έρωτά της στο μυαλό της: I can't have you, but I have dreams. Υπάρχει από την άλλη και το "Caroline", ένα εντελώς ενθουσιώδες τραγούδι αγάπης για μια Caroline - κρατήσου λίγο βρε Brandi μου, καρφώνεσαι! Αντίστοιχου περιεχομένου αλλά πολύ πιο τρυφερά είναι τα "If There Was No You" και "Touching the Ground". Τέλος, μια έντονη μελαγχολία και απογοήτευση χαρακτηρίζει τα "Before It Breaks" και "Oh Dear" που είναι το τελευταίο τραγούδι και κλείνει τον δίσκο με μια μεγάλη (πικρή) αλήθεια: Poor dear, out here everybody stumbles on fear / Who cares if you're scared / Everyone is on their own / Oh dear.

So that's it! Το "Give Up the Ghost" είναι εξαιρετικό από όποια μεριά και να το πιάσεις. Άκρως φθινοπωρινό, γλυκόπικρο και πέρα για πέρα αληθινό. Μέσα σε 40 λεπτά, η Brandi έχει καταφέρει να μιλήσει για χαρά, πόνο, αγάπη, νοσταλγία, το καθένα ξεχωριστά αλλά και όλα μαζί, χωρίς όμως ποτέ να χάνει τον ειρμό της. Γράφει πολύ αληθινούς και περιεκτικούς στίχους χωρίς να γίνεται αχρείαστα αλληγορική. Έχει αυτό που λέμε ότι 'το τραγούδι το έγραψε για μένα'. Στη μουσική βρίσκουμε πάντα με κιθάρα και καμιά φορά πιάνο ενώ συγχαρητήρια αξίζουν και στους Tim και Phil Hanseroth που της κάνουν τα backing vocals - οι οποίοι τη βοηθάνε και στη σύνθεση. Οι fans του είδους απλά θα το λατρέψουν και δε βλέπω γιατί να μην το λατρέψει ο καθένας. Δε θα με εξέπληττε καθόλου αν το έβλεπα στη λίστα με τις υποψηφιότητες για τα Grammy του 2010. 9.5/10

Track List:

1. Looking Out
2. Dying Day
3. Pride and Joy
4. Dreams
5. That Year
6. Caroline
7. Before It Breaks
8. I Will
9. If There Was No You
10. Touching the Ground
11. Oh Dear

Dying Day (χωρίς καν μικρόφωνο)

Glee: The Music, Volume 1 + 12 Bonus Tracks

Everybody loves Glee! Η ιδέα δεν είναι ιδιαίτερα πρωτότυπη: σε μια μικρή πόλη του Οχάιο ένας χαρισματικός αλλά μπουχτισμένος από την καθημερινότητα καθηγητής Ισπανικών (it's ALWAYS the spanish teacher) φτιάχνει ένα glee club, ένα ιδιαίτερο είδος χορωδίας, που το απαρτίζουν κάθε λογής "προβληματικά" παιδιά από όλες τις κάστες του σχολικού προαυλίου. Τα πάντα λειτουργούν εναντίον τους: από την αυταρχική γυμνάστρια των cheerleaders μέχρι τις κοινωνικές διαφορές των παιδιών, τις αληθινές και ψεύτικες εγκυμοσύνες, τα ψευτορομάντζα και τις παρεξηγήσεις. Είναι φανερό όμως ότι αυτά τα παιδιά είναι προορισμένα για μεγαλεία. Όλο αυτό που μοιάζει με σενάριο νεανικής straight-to-video ταινίας είναι το "Glee", μια από τις απολαυστικότερες και πιο επιτυχημένες σειρές της σεζόν. Δημιουργός του ο Ryan Murphy, του εξωφρενικά αναληθοφανούς πλην τέλειου Nip/Tuck, που κατά κάποιο τρόπο έχει προσαρμόσει αυτήν την παραξενιά και στο Glee. Δεν πρόκειται για μια αμιγώς μουσική κωμωδία αλλά έχει την απαραίτητη cheeseness για να σε ρουφήξει στον μικρόκοσμό του. Για μένα έχει εξελιχθεί σε ένα από τα σήριαλ που περιμένω με ανυπομονησία κάθε εβδομάδα, όχι τόσο για να δω τι γίνεται παρακάτω αλλά για να μπορέσω να μπω για λίγο σ' αυτόν τον κόσμο που το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι το ποιος θα τραγουδήσει το σόλο - εντάξει υπάρχει και μια γκαστρωμένη αλλά ποιος νοιάζεται. Το αλάτι και το πιπέρι της σειράς είναι δυο γυναικείοι χαρακτήρες: η Emma Pillsbury, uber-υποχόνδρια σύμβουλος υποστήριξης και φυσικά η Sue Sylvester, προπονήτρια των Cheerios! Όποια σκηνή είναι στημένη πάνω τους είναι απλά ξεκαρδιστική (η Sue βέβαια έχει το πλεονέκτημα).

To Glee ήταν η πρώτη σειρά της χρονιάς που "κλείδωσε" για ολόκληρη τη σεζόν και ήδη έχει δημιουργήσει πολύ μεγάλο ρεύμα που εξαπλώνεται με ρυθμούς γρίπης των χοίρων! Επόμενο ήταν να έχουν προγραμματιστεί δυο soundtrack με τραγούδια από τη σειρά, ενώ κάθε εβδομάδα βγαίνουν στο iTunes τα τραγούδια του αντίστοιχου επεισοδίου. Φυσικά η επιτυχία είναι προδιαγεγραμμένη. Αυτό είναι το πρώτο cd με τραγούδια από τα επεισόδια 1 έως 9. Για κάποιο λόγο που δεν καταλαβαίνω δεν περιέχει όλα τα τραγούδια που έβγαιναν κάθε εβδομάδα στο iTunes και δεν πρόκειται να μπουν στο επόμενο cd. Εγώ λοιπόν, που φρόντιζα να τα αποκτώ κάθε εβδομάδα, τα πακέταρα όλα μαζί και voila! Όλα τα studio singles του Glee μέχρι τώρα σε άριστη ποιότητα και απολύτως οργανωμένα. Τα κομμάτια 1-17 είναι τα album tracks, 18-21 είναι τα επίσημα bonus tracks και τα υπόλοιπα είναι leftovers - κρίμα γιατί είναι φανταστικά (μα δεν έβαλαν το "Push It"? Έλεος!). Το τραγούδι που ακούω περισσότερο είναι το "Alone" γιατί η Kristin Chenoweth είναι καταπληκτική και πρέπει να βρουν έναν τρόπο να την κάνουν regular.

Όποιος δε βλέπει Glee, να το δει! Τουλάχιστον είναι κάτι φρέσκο και σπαρταριστό. Τι να σου κάνει ένα κακόμοιρο Grey's Anatomy για όλη τη βδομάδα; Το Gossip Girl παραπαίει, το Heroes το βλέπουμε μόνο μερικοί μαζοχιστές, οι Νοικοκυρές είναι πλέον συνήθεια και όχι ανάγκη, τα καινούρια ταλαντεύονται ανάμεσα σε amazing και whatever και τα εικοσάλεπτα της σεζόν δεν είναι χορταστικά! Το Glee είναι η σοκοφρέτα που έχεις κρυμμένη στο κομοδίνο, το παγωτό στα κατάβαθα της κατάψυξης και η full-fat μαγιονέζα που κρύβεις πίσω από το κουνουπίδι. Να ενδώσεις στον πειρασμό και η δίαιτα από Πέμπτη. :P

Εννοείται ότι αγαπάμε Puck!

Track List:

1. Don't Stop Believin'
2. Can't Fight This Feeling
3. Gold Digger
4. Take a Bow
5. Bust Your Windows
6. Taking Chances
7. Alone (feat. Kristin Chenoweth)
8. Maybe This Time (feat. Kristin Chenoweth)
9. Somebody to Love
10. Hate on Me
11. No Air
12. You Keep Me Hangin' On
13. Keep Holding On
14. Bust a Move
15. Sweet Caroline
16. Dancing With Myself
17. Defying Gravity
18. I Say a Little Prayer
19. I Wanna Sex You Up
20. I Could Have Danced All Night
21. Leaving on a Jet Plane
22. Rehab
23. On My Own
24. Push It
25. Mercy
26. Last Name (feat. Kristin Chenoweth)
27. It's My Life / Confessions, Pt. II
28. Halo / Walking on Sunshine
29. Thong Song

Pixie Lott: Turn It Up

Ένα από τα πιο αγαπημένα νέα παιδιά της αγγλικής pop η 18χρονη Pixie Lott είδε τα δυο πρώτα της single να κατακτούν την κορυφή της Αγγλίας και το άλμπουμ της να γίνεται χρυσό μέσα σε λίγες εβδομάδες κι όλα αυτά στην αρχή της καριέρας της. Η Mercury Records, που της έκανε άψογη προώθηση όλον αυτό τον καιρό, πόνταρε ιδιαίτερα στο γεγονός ότι είναι πολύ συμπαθής και χαριτωμένη, ακόμα και όταν προσπαθεί να το παίξει sexy. Δυστυχώς αυτή η χαριτωμενιά έχει διαποτίσει το "Turn It Up" μέχρι το κόκκαλο.

Το βασικό πρόβλημα εδώ είναι το ότι το άλμπουμ δεν έχει ταυτότητα. Η ιδιαίτερη και ομολογουμένως καλή φωνή της Pixie ανοίγει πολλούς δρόμους: από καθαρή pop και εκφραστικές μπαλάντες μέχρι soul και χορευτική r&b. Αβέβαιη για το ποια κατεύθυνση θα έφερνε το καλύτερο αποτέλεσμα, η Pixie ακολουθεί τη μέθοδο "λίγο απ' όλα". Ο μόνος τρόπος να πουλήσει ένα τέτοιο άλμπουμ είναι με σωστή επιλογή singles και εκεί είναι που η Mercury έκανε την καλύτερη δουλειά. Από το soulful "Mama Do" μέχρι το βαθιά Rihannικό "Boys and Girls", η Pixie άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις παρά το γεγονός ότι τα τραγούδια ίσως ήταν λίγο too sexy για τα μέτρα της. Τι γίνεται όμως στο μεσοδιάστημα; Αυτό αποτελείται κυρίως από βαρετά mid-tempos, σχετικά υπερβολικές μπαλάντες και μια πρέζα r&b. Έτσι διάσπαρτα στο άλμπουμ θα βρεις μια soulful μπαλάντα θα ταίριαζε καλύτερα στο comeback κάποιας εύσωμης ντίβας των 60s ("Cry Me Out"), τρία χιλιοτραγουδισμένα r&b κομμάτια ("Turn It Up", "Gravity", "My Love") και έναν σχετικά άγευστο RedOne ("Here We Go Again"). Τα υπόλοιπα είναι κοινά unoriginal και forgettable fillers που συνδυάζουν όλα τα παραπάνω είδη και το μόνο που προσφέρουν είναι να γεμίσουν μερικά λεπτά. Δε θα πιάσω στίχους, όλα έχουν να κάνουν με λουλούδια και αγάπες, πότε με θετική και πότε με αρνητική κατάληξη.

Τελικά δεν μπορώ να αποφασίσω αν είναι δίκαιη η επιτυχία της Pixie. Το μόνο που πραγματικά κατάφερε "Turn It Up" είναι να με πείσει πως δεν πρόκειται μια κακόφωνη σταρλέτα που χρειάζεται autotune για να πατήσει σωστά μια νότα. Αλλά δυο #1s από ένα τόσο μέτριο άλμπουμ με lifespan 2 μηνών το πολύ είναι κάπως σκανδαλώδες. Οι καλύτερες στιγμές της είναι όταν προσφέρει κάτι που να χορεύεται αλλά εδώ καταβαραθρώνεται από τα πολλά άχρωμα mid-tempos και κάποιες ανούσιες και κλισέ μπαλάντες. Φυσικά και της καταλογίζω ευθύνη αλλά ίσως είναι πολύ μικρή για να έχει βρει το μουσικό εαυτό της. Πιστεύω ότι το δεύτερο άλμπουμ της, όταν και αν έρθει, θα είναι πιο κατασταλαγμένο, πιο ενδιαφέρον και όχι τόσο all over the place. Till then, I guess I'll have to turn it down... 4/10

Track List:

1. Mama Do (Uh Oh, Uh Oh)
2. Cry Me Out
3. Band Aid
4. Turn It Up
5. Boys and Girls
6. Gravity
7. My Love
8. Jack
9. Nothing Compares
10. Here We Go Again
11. The Way The World Works
12. Hold Me In Your Arms