Brandi Carlile: Give Up the Ghost

Μετά από δυο εντελώς meh άλμπουμ, καιρός να περάσουμε στην περιοχή των female singer-songwriters που τόσο αγαπώ. Η Brandi Carlile είναι μια από τις πιο καταξιωμένες και critically acclaimed γυναίκες s-s της δεκαετίας. Η μουσική της είναι μια μίξη από folk, rock και country αλλά γράφει και τραγούδια με pop στοιχεία και κατά συνέπεια άκρως ραδιοφωνικά. Δεν έτυχε ποτέ μέχρι τώρα να της δώσω την προσοχή που της άξιζε - πάντα προέκυπτε κάτι άλλο! Αυτό έγινε φέτος με το "Give Up the Ghost", που το αγάπησα από την πρώτη ακρόαση.

Η Brandi είναι ευλογημένη με μια ιδιαίτερη χροιά που την αναγνωρίζεις αμέσως. Επίσης μπορεί να τραγουδάει με ευκολία ψηλές και χαμηλές νότες ενώ η προσωπικότητά της δεν χάνεται ούτε στιγμή, είτε στα ακουστικά τραγούδια είτε σε εκείνα που φωνάζει περισσότερο. Βάλε σ' αυτά και τις καλά ακονισμένες στιχουργικές και συνθετικές της ικανότητες και μιλάμε για έναν άνθρωπο με πολύ ταλέντο. Παρά την εικόνα που έχουμε οι περισσότεροι για τις λεσβίες, η Brandi βγάζει στο άλμπουμ μια τρομερή ευαισθησία αλλά ακόμα περισσότερο μια ευθραυστότητα (ή τέλος πάντων όπως μεταφράζεται το fragility) μικρού κοριτσιού.

Το "Give Up the Ghost" είναι ένας δίσκος που κυλάει πολύ ομαλά και δεν υπάρχουν μεγάλα σκαμπανεβάσματα - έτσι μπορείς απλά να βυθιστείς μέσα στην ατμόσφαιρα του. Το πρώτο μισό του αποτελείται από τα "μεγάλα" κομμάτια που θα μπορούσαν και θα έπρεπε να γίνουν singles και το δεύτερο είναι κάπως πιο εσωτερικό. Το "Looking Out" όντας το πιο radio-friendly τραγούδι λειτουργεί ιδανικά ως εισαγωγή και αναδεικνύει τόσο τις φωνητικές όσο και τις συνθετικές τις ικανότητες με ένα ρεφρέν ταυτόχρονα χαρούμενο και μελαγχολικό. Το "Dying Day" είναι ένας ύμνος στην αιώνια αγάπη αλλά όχι τόσο corny όσο το γράφω lol. Απίστευτο τραγούδι, το αγαπημένο μου από το άλμπουμ και σίγουρα ένα από τα αγαπημένα μου για φέτος. Ξεχωρίζω επίσης το "That Year" που το έγραψε για μια φίλη της που αυτοκτόνησε στο Λύκειο και είναι κάτι σαν μια καθυστερημένη συγγνώμη. Totally heartbreaking.

Οι πιο υπέροχοι στίχοι πάντως βρίσκονται στα τραγούδια για τις χαμένες αγάπες. Στο αφόρητα μελωδικό "Pride and Joy" μας λέει: 'life is not a looking glass, don't get tangled up in your past like I'm learning not to' και στο "I Will" γράφει: 'you can't break a heart that wasn't even yours to break'. Στο "Dreams" παρόλα αυτά το παίρνει λίγο πιο χαλαρά το θέμα και ζει τον έρωτά της στο μυαλό της: I can't have you, but I have dreams. Υπάρχει από την άλλη και το "Caroline", ένα εντελώς ενθουσιώδες τραγούδι αγάπης για μια Caroline - κρατήσου λίγο βρε Brandi μου, καρφώνεσαι! Αντίστοιχου περιεχομένου αλλά πολύ πιο τρυφερά είναι τα "If There Was No You" και "Touching the Ground". Τέλος, μια έντονη μελαγχολία και απογοήτευση χαρακτηρίζει τα "Before It Breaks" και "Oh Dear" που είναι το τελευταίο τραγούδι και κλείνει τον δίσκο με μια μεγάλη (πικρή) αλήθεια: Poor dear, out here everybody stumbles on fear / Who cares if you're scared / Everyone is on their own / Oh dear.

So that's it! Το "Give Up the Ghost" είναι εξαιρετικό από όποια μεριά και να το πιάσεις. Άκρως φθινοπωρινό, γλυκόπικρο και πέρα για πέρα αληθινό. Μέσα σε 40 λεπτά, η Brandi έχει καταφέρει να μιλήσει για χαρά, πόνο, αγάπη, νοσταλγία, το καθένα ξεχωριστά αλλά και όλα μαζί, χωρίς όμως ποτέ να χάνει τον ειρμό της. Γράφει πολύ αληθινούς και περιεκτικούς στίχους χωρίς να γίνεται αχρείαστα αλληγορική. Έχει αυτό που λέμε ότι 'το τραγούδι το έγραψε για μένα'. Στη μουσική βρίσκουμε πάντα με κιθάρα και καμιά φορά πιάνο ενώ συγχαρητήρια αξίζουν και στους Tim και Phil Hanseroth που της κάνουν τα backing vocals - οι οποίοι τη βοηθάνε και στη σύνθεση. Οι fans του είδους απλά θα το λατρέψουν και δε βλέπω γιατί να μην το λατρέψει ο καθένας. Δε θα με εξέπληττε καθόλου αν το έβλεπα στη λίστα με τις υποψηφιότητες για τα Grammy του 2010. 9.5/10

Track List:

1. Looking Out
2. Dying Day
3. Pride and Joy
4. Dreams
5. That Year
6. Caroline
7. Before It Breaks
8. I Will
9. If There Was No You
10. Touching the Ground
11. Oh Dear

Dying Day (χωρίς καν μικρόφωνο)

Glee: The Music, Volume 1 + 12 Bonus Tracks

Everybody loves Glee! Η ιδέα δεν είναι ιδιαίτερα πρωτότυπη: σε μια μικρή πόλη του Οχάιο ένας χαρισματικός αλλά μπουχτισμένος από την καθημερινότητα καθηγητής Ισπανικών (it's ALWAYS the spanish teacher) φτιάχνει ένα glee club, ένα ιδιαίτερο είδος χορωδίας, που το απαρτίζουν κάθε λογής "προβληματικά" παιδιά από όλες τις κάστες του σχολικού προαυλίου. Τα πάντα λειτουργούν εναντίον τους: από την αυταρχική γυμνάστρια των cheerleaders μέχρι τις κοινωνικές διαφορές των παιδιών, τις αληθινές και ψεύτικες εγκυμοσύνες, τα ψευτορομάντζα και τις παρεξηγήσεις. Είναι φανερό όμως ότι αυτά τα παιδιά είναι προορισμένα για μεγαλεία. Όλο αυτό που μοιάζει με σενάριο νεανικής straight-to-video ταινίας είναι το "Glee", μια από τις απολαυστικότερες και πιο επιτυχημένες σειρές της σεζόν. Δημιουργός του ο Ryan Murphy, του εξωφρενικά αναληθοφανούς πλην τέλειου Nip/Tuck, που κατά κάποιο τρόπο έχει προσαρμόσει αυτήν την παραξενιά και στο Glee. Δεν πρόκειται για μια αμιγώς μουσική κωμωδία αλλά έχει την απαραίτητη cheeseness για να σε ρουφήξει στον μικρόκοσμό του. Για μένα έχει εξελιχθεί σε ένα από τα σήριαλ που περιμένω με ανυπομονησία κάθε εβδομάδα, όχι τόσο για να δω τι γίνεται παρακάτω αλλά για να μπορέσω να μπω για λίγο σ' αυτόν τον κόσμο που το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι το ποιος θα τραγουδήσει το σόλο - εντάξει υπάρχει και μια γκαστρωμένη αλλά ποιος νοιάζεται. Το αλάτι και το πιπέρι της σειράς είναι δυο γυναικείοι χαρακτήρες: η Emma Pillsbury, uber-υποχόνδρια σύμβουλος υποστήριξης και φυσικά η Sue Sylvester, προπονήτρια των Cheerios! Όποια σκηνή είναι στημένη πάνω τους είναι απλά ξεκαρδιστική (η Sue βέβαια έχει το πλεονέκτημα).

To Glee ήταν η πρώτη σειρά της χρονιάς που "κλείδωσε" για ολόκληρη τη σεζόν και ήδη έχει δημιουργήσει πολύ μεγάλο ρεύμα που εξαπλώνεται με ρυθμούς γρίπης των χοίρων! Επόμενο ήταν να έχουν προγραμματιστεί δυο soundtrack με τραγούδια από τη σειρά, ενώ κάθε εβδομάδα βγαίνουν στο iTunes τα τραγούδια του αντίστοιχου επεισοδίου. Φυσικά η επιτυχία είναι προδιαγεγραμμένη. Αυτό είναι το πρώτο cd με τραγούδια από τα επεισόδια 1 έως 9. Για κάποιο λόγο που δεν καταλαβαίνω δεν περιέχει όλα τα τραγούδια που έβγαιναν κάθε εβδομάδα στο iTunes και δεν πρόκειται να μπουν στο επόμενο cd. Εγώ λοιπόν, που φρόντιζα να τα αποκτώ κάθε εβδομάδα, τα πακέταρα όλα μαζί και voila! Όλα τα studio singles του Glee μέχρι τώρα σε άριστη ποιότητα και απολύτως οργανωμένα. Τα κομμάτια 1-17 είναι τα album tracks, 18-21 είναι τα επίσημα bonus tracks και τα υπόλοιπα είναι leftovers - κρίμα γιατί είναι φανταστικά (μα δεν έβαλαν το "Push It"? Έλεος!). Το τραγούδι που ακούω περισσότερο είναι το "Alone" γιατί η Kristin Chenoweth είναι καταπληκτική και πρέπει να βρουν έναν τρόπο να την κάνουν regular.

Όποιος δε βλέπει Glee, να το δει! Τουλάχιστον είναι κάτι φρέσκο και σπαρταριστό. Τι να σου κάνει ένα κακόμοιρο Grey's Anatomy για όλη τη βδομάδα; Το Gossip Girl παραπαίει, το Heroes το βλέπουμε μόνο μερικοί μαζοχιστές, οι Νοικοκυρές είναι πλέον συνήθεια και όχι ανάγκη, τα καινούρια ταλαντεύονται ανάμεσα σε amazing και whatever και τα εικοσάλεπτα της σεζόν δεν είναι χορταστικά! Το Glee είναι η σοκοφρέτα που έχεις κρυμμένη στο κομοδίνο, το παγωτό στα κατάβαθα της κατάψυξης και η full-fat μαγιονέζα που κρύβεις πίσω από το κουνουπίδι. Να ενδώσεις στον πειρασμό και η δίαιτα από Πέμπτη. :P

Εννοείται ότι αγαπάμε Puck!

Track List:

1. Don't Stop Believin'
2. Can't Fight This Feeling
3. Gold Digger
4. Take a Bow
5. Bust Your Windows
6. Taking Chances
7. Alone (feat. Kristin Chenoweth)
8. Maybe This Time (feat. Kristin Chenoweth)
9. Somebody to Love
10. Hate on Me
11. No Air
12. You Keep Me Hangin' On
13. Keep Holding On
14. Bust a Move
15. Sweet Caroline
16. Dancing With Myself
17. Defying Gravity
18. I Say a Little Prayer
19. I Wanna Sex You Up
20. I Could Have Danced All Night
21. Leaving on a Jet Plane
22. Rehab
23. On My Own
24. Push It
25. Mercy
26. Last Name (feat. Kristin Chenoweth)
27. It's My Life / Confessions, Pt. II
28. Halo / Walking on Sunshine
29. Thong Song

Pixie Lott: Turn It Up

Ένα από τα πιο αγαπημένα νέα παιδιά της αγγλικής pop η 18χρονη Pixie Lott είδε τα δυο πρώτα της single να κατακτούν την κορυφή της Αγγλίας και το άλμπουμ της να γίνεται χρυσό μέσα σε λίγες εβδομάδες κι όλα αυτά στην αρχή της καριέρας της. Η Mercury Records, που της έκανε άψογη προώθηση όλον αυτό τον καιρό, πόνταρε ιδιαίτερα στο γεγονός ότι είναι πολύ συμπαθής και χαριτωμένη, ακόμα και όταν προσπαθεί να το παίξει sexy. Δυστυχώς αυτή η χαριτωμενιά έχει διαποτίσει το "Turn It Up" μέχρι το κόκκαλο.

Το βασικό πρόβλημα εδώ είναι το ότι το άλμπουμ δεν έχει ταυτότητα. Η ιδιαίτερη και ομολογουμένως καλή φωνή της Pixie ανοίγει πολλούς δρόμους: από καθαρή pop και εκφραστικές μπαλάντες μέχρι soul και χορευτική r&b. Αβέβαιη για το ποια κατεύθυνση θα έφερνε το καλύτερο αποτέλεσμα, η Pixie ακολουθεί τη μέθοδο "λίγο απ' όλα". Ο μόνος τρόπος να πουλήσει ένα τέτοιο άλμπουμ είναι με σωστή επιλογή singles και εκεί είναι που η Mercury έκανε την καλύτερη δουλειά. Από το soulful "Mama Do" μέχρι το βαθιά Rihannικό "Boys and Girls", η Pixie άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις παρά το γεγονός ότι τα τραγούδια ίσως ήταν λίγο too sexy για τα μέτρα της. Τι γίνεται όμως στο μεσοδιάστημα; Αυτό αποτελείται κυρίως από βαρετά mid-tempos, σχετικά υπερβολικές μπαλάντες και μια πρέζα r&b. Έτσι διάσπαρτα στο άλμπουμ θα βρεις μια soulful μπαλάντα θα ταίριαζε καλύτερα στο comeback κάποιας εύσωμης ντίβας των 60s ("Cry Me Out"), τρία χιλιοτραγουδισμένα r&b κομμάτια ("Turn It Up", "Gravity", "My Love") και έναν σχετικά άγευστο RedOne ("Here We Go Again"). Τα υπόλοιπα είναι κοινά unoriginal και forgettable fillers που συνδυάζουν όλα τα παραπάνω είδη και το μόνο που προσφέρουν είναι να γεμίσουν μερικά λεπτά. Δε θα πιάσω στίχους, όλα έχουν να κάνουν με λουλούδια και αγάπες, πότε με θετική και πότε με αρνητική κατάληξη.

Τελικά δεν μπορώ να αποφασίσω αν είναι δίκαιη η επιτυχία της Pixie. Το μόνο που πραγματικά κατάφερε "Turn It Up" είναι να με πείσει πως δεν πρόκειται μια κακόφωνη σταρλέτα που χρειάζεται autotune για να πατήσει σωστά μια νότα. Αλλά δυο #1s από ένα τόσο μέτριο άλμπουμ με lifespan 2 μηνών το πολύ είναι κάπως σκανδαλώδες. Οι καλύτερες στιγμές της είναι όταν προσφέρει κάτι που να χορεύεται αλλά εδώ καταβαραθρώνεται από τα πολλά άχρωμα mid-tempos και κάποιες ανούσιες και κλισέ μπαλάντες. Φυσικά και της καταλογίζω ευθύνη αλλά ίσως είναι πολύ μικρή για να έχει βρει το μουσικό εαυτό της. Πιστεύω ότι το δεύτερο άλμπουμ της, όταν και αν έρθει, θα είναι πιο κατασταλαγμένο, πιο ενδιαφέρον και όχι τόσο all over the place. Till then, I guess I'll have to turn it down... 4/10

Track List:

1. Mama Do (Uh Oh, Uh Oh)
2. Cry Me Out
3. Band Aid
4. Turn It Up
5. Boys and Girls
6. Gravity
7. My Love
8. Jack
9. Nothing Compares
10. Here We Go Again
11. The Way The World Works
12. Hold Me In Your Arms

Cheryl Cole: 3 Words

Αγαπητή Cheryl,

Τι είναι αυτό; Είσαι σοβαρή; Πότε θα βγάλετε καινούριο άλμπουμ με τα κορίτσια; Το χρειάζεστε επειγόντως. Ειδικά εσύ.

Με αγάπη,
Neverlandean

Αυτή είναι η σύντομη επιστολή που θα έστελνα στη Cheryl Cole με αφορμή την κυκλοφορία του "3 Words" και θέλησα να τη μοιραστώ γιατί περιγράφει με λίγες φράσεις ό,τι νιώθω. Και πάλι είμαι αρκετά επιεικής γιατί την αγαπώ. Άλλο ένα άλμπουμ που πίστευα ότι θα λατρέψω φέτος είναι πολύ κατώτερο όχι μόνο των δικών μου προσδοκιών αλλά και μιας μεγάλης μερίδας των θαυμαστών των Girls Aloud. I mean, το δεύτερο αγαπημένο σου μέλος από το αγαπημένο σου συγκρότημα βγάζει δίσκο, το πρώτο της single είναι πολύ ενθαρρυντικό και η συγκυρία είναι ιδανική οπότε φυσικό είναι να περιμένεις κάτι εντυπωσιακό. Κρίμα που αυτός ο χαρακτηρισμός δεν μπορεί να σταθεί δίπλα στο "3 Words" σε καμία περίπτωση. Oh wait σκέφτηκα κάτι: εντυπωσιακά βαρετό.

Το πρώτο πράγμα που μου στράβωσε απλά και μόνο βλέποντας την track list είναι η διαρκής παρουσία του will.i.am. Είναι γνωστό ότι δεν τον έχω σε εκτίμηση και μάλιστα μετά το τελευταίο έκτρωμα των Black Eyed Peas δεν είναι το καλύτερό μου να βλέπω το όνομά του στη λίστα των συντελεστών οποιουδήποτε δίσκου. Aπό τα 11 τραγούδια του άλμπουμ ο will.i.am είναι featured στα 3, ενώ το τελικό κομμάτι είναι δικό του με featured artist τη Cheryl... Δεν μπορώ να αποφασίσω αν το γεγονός είναι αστείο ή τραγικό γι' αυτό ας πάμε παρακάτω. Το εισαγωγικό κομμάτι είναι ένα ντουέτο που προσπαθεί απεγνωσμένα να γίνει club anthem. Η μουσική αναλώνεται σε ένα επαναλαμβανόμενο guitar riff με την προσθήκη pseudo-trance beats ενώ οι στίχοι και το συναίσθημα που προκαλούν έχουν το βάθος των εκπομπών της Βάσιας Λόη. Τα "Heaven", "Make Me Cry" και "Boy Like You" βρίσκονται πολύ κοντά στον χαρακτηρισμό 'unlistenable'. Γεννημένα από την ίδια "μήτρα" όπως και το "The E.N.D.", τα συγκεκριμένα κομμάτια τα άκουσα μόνο και μόνο για σχηματίσω άποψη και να καταφέρω να γράψω αυτές τις ρημάδες τις γραμμές, έκανα δε υπομονή επειδή πρόκειται για τη Cheryl. Η τριπλέτα αυτή έχει όλα όσα μίσησα σε εκείνο το άλμπουμ με ιδιαίτερα έντονο εκείνο το προβληματάκι που είχα επισημάνει σχετικά με τους επαναλαμβανόμενους στίχους. Τέλος, το "Heartbreaker" όπως είπαμε είναι τραγούδι του ίδιου στο οποίο κάνει backing vocals η Cheryl και ironically είναι το καλύτερο από τα προαναφερθέντα. Πριν τελειώσω την παράγραφο, θέλω να παραθέσω ένα τμήμα από τους στίχους του "Make Me Cry" για να καταλάβεις για τι πράγμα μιλάμε:

Are you trynna make me cry? / Are you trynna make me cry? / Are you trynna make me cry? / Are you trynna make me cry? / Are you trynna make me cry? / Are you trynna make me cry? / Are you trynna make me cry? / Stop tryin' cause I'm dah-dah-dyin' / dah-dah-dyin' / dah-dah-dyin' / dah-dah-dyin' / cause I'm dah-dah-dyin' / dah-dah-dyin' / dah-dah-dyin' / dyin' dyin' dyin'

lol

Αλλά ούτε και στα υπόλοιπα τραγούδια το πράγμα δεν καλυτερεύει και πολύ. Το "Rain On Me" είναι κλασσικό παράδειγμα filler, που επιβεβαιώνεται και από τη θέση του στο άλμπουμ αφού συνήθως τα καλά μπαίνουν στις θέσεις 1-4 και 7-8. Πραγματικά δεν μπορώ να θυμηθώ ούτε καν τη μελωδία του αν δεν βάλω να το ακούσω. H δε μπαλάντα του cd, το "Don't Talk About This Love" απλά δεν καταλαβαίνω γιατί υπάρχει. Δλδ το ακούω και λέω "τι είναι αυτό τώρα". Κουλοί στίχοι δε το συζητώ. Είναι και cover της Nikola Bedingfield, της flop-sister του Daniel και της Natasha. Case closed. To "Stand Up" μας το παρουσίαζαν ως ένα από τα δυνατά χαρτιά. Ο δημιουργός του ο Taio Cruz το χαρακτήρισε "absolute club banger". LOLWUT? Εκτός του ότι είναι εντελώς meh, είναι και καρακλεμμένο από χίλιες μεριές. To beat είναι δανεικό από το "Brought Me Back" του Darin ενώ το ρεφρέν είναι πανομοιότυπο με το "Sucka for Love" των Danity Kane. Και για όποιον θέλει να ακούσει με τα ίδια του τα αυτιά, παρακαλώ ας πατήσει εδώ.

Άφησα για το τέλος τα κομμάτια που αξίζουν, 3 στον αριθμό. To "Fight for This Love" όπως έχουμε πει είναι ένα εθιστικό urban-pop κομμάτι που άξια θα είναι στο #1 της Αγγλίας αυτή την εβδομάδα. Μίνι σκάνδαλο προέκυψε όταν πολλοί υποστήριξαν ότι η μελωδία του μοιάζει με αυτή του "Lil Star" της Kelis και του "All My Life" των K-Ci & JoJo. Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν ομοιότητες αλλά όπως και να έχει, όταν το αποτέλεσμα είναι καλό τα άλλα δεν έχουν τόση σημασία. Το "Parachute" με το απόλυτα catchy ρεφρέν και τα σχεδόν εμβατηριακά τύμπανα, προς τεράστια έκπληξή μου είναι γραμμένο από την Ingrid Michaelson, μια Αμερικανίδα singer-songwriter πολύ αγαπημένη μου - οι fans του Grey's Anatomy θα την έχουν ακουστά. Το "Happy Hour" είναι ένας ύμνος στο αλκοόλ και σίγουρα δεν είναι ό,τι θα περίμενε κανείς από ένα role model σαν την Cole. Joking. Είναι βασικά μια κατώτερη έκδοση του "Easy" της Paula DeAnda που όμως αναβαθμίζεται από την τραγουδίστρια (Paula = μπάζο, Cheryl = θεά). Επίσης είναι demo της Rihanna και νομίζω πως παρέλειψαν να βγάλουν τα φωνητικά της γιατί δε γίνεται να με γελούν τόσο τα αυτιά μου. Αυτά τα τρία είναι το μόνο που θα κρατήσω από το "3 Words". Ειλικρινά δεν έχω άλλο λόγο να ξανακούσω όλο το άλμπουμ πέραν του αυτοβασανισμού ή το χάσιμο χρόνου.

Το καλό είναι πως το παρθενικό άλμπουμ της Cheryl δεν έχει καμία (μα καμία) απολύτως σχέση με τη μουσική των Girls Aloud. Δεν υπάρχει ούτε ένα τραγούδι που θα μπορούσε να το είχε τραγουδήσει το συγκρότημα, ούτε καν ως b-side. Κατά συνέπεια, από το "3 Words" λείπει ό,τι υπάρχει διάχυτο σε οποιοδήποτε άλμπουμ των κοριτσιών: φρεσκάδα, αυθεντικότητα, έξυπνοι στίχοι, συναίσθημα. Αντίθετα είναι τόσο χλιαρό και άγευστο που αναρωτιέμαι πόσο σκληροπυρηνικός φαν πρέπει να είσαι για να πείσεις τον εαυτό σου ότι σου αρέσει. Προσωπικά είμαι μέγας φαν των Girls Aloud πολλές φορές στα όρια της υπερβολής (όχι ότι είναι υπερβολικό να λέμε ότι αποτελούν το καλύτερο γυναικείο συγκρότημα της δεκαετίας - whoa wait what was that?), αλλά δεν μπορώ να πιστέψω ότι η χαρισματική Cheryl κυκλοφόρησε αυτό το πράγμα. Το φαντάζομαι άνετα ως bonus disc στο "The E.N.D" των Black Eyed Peas. Τόσο άσχημα. Εμπορικά θα τα πάει περίφημα πάντως. Το "Fight for This Love" θα είναι ίσως το πιο μοσχοπουλημένο single της χρονιάς στην Αγγλία αν κρίνουμε από τις πωλήσεις της πρώτης εβδομάδας και φαντάζομαι ότι ανάλογα καλή πορεία θα έχει και το άλμπουμ. Τι να πεις, τουλάχιστον η δημοσιότητα αυτή θα μετατοπιστεί στο συγκρότημα όταν βγάλουν καινούριο άλμπουμ το 2010 και εκεί θα αξίζει. Η Cheryl είναι αναντικατάστατο μέλος των Girls Aloud, υπέροχη χορεύτρια, φανταστική προσωπικότητα αλλά ελπίζω να μην ξαναθελήσει να ασχοληθεί σύντομα με σόλο πράγματα όταν τελειώσει αυτή η περίοδος. Όσο κι αν ακούγεται παράξενο, το "3 Words" για μένα είναι step-down για την καριέρα της. Wow. Just wow. 4/10

Track List:

01. 3 Words (feat. will.i.am)
02. Parachute
03. My Heaven's With CHEW aka Heaven (feat. will.i.am)
04. Fight for This Love
05. Rain on Me
06. Make Me Cry
07. Happy Hour
08. Stand Up
09. Don't Talk About This Love
10. Boy Like You (feat. will.i.am)
11. Heartbreaker (will.i.am feat. Cheryl Cole)

Fight for This Love (Cahill remix)
(Το κανονικό δεν επιτρέπει embedding wtf? )

PS: Το 'UK perfection' μπήκε καταχρηστικά στα tags για να δηλώσει την καταγωγή και τίποτα παραπάνω.

The Saturdays: Wordshaker

The Sats are back! Το χλιαρό (για μένα) ντεμπούτο τους είχε μερικές καλές στιγμές αλλά έχανε στο σύνολο, παρ' όλα αυτά τους χάρισε τέσσερα top 10 hits και κατά συνέπεια την αναγνωρισιμότητα που χρειάζεται ένα καινούριο συγκρότημα ώστε να βάλει κάποια θεμέλια στη μουσική του καριέρα. Το "Wordshaker" έρχεται να αποδείξει ότι τα θεμέλια αυτά δεν ήταν σαθρά. Μια πολύ μικρή στροφή προς την pop-rock και αμέσως το πράγμα έκανε κλικ ώστε να φτιάξουν ένα πολύ πιο ενδιαφέρον, ώριμο και συνεκτικό δεύτερο άλμπουμ. Και δεν μοιάζει καθόλου με Girls Aloud για να πάψουν οι συγκρίσεις - όχι ότι το πρώτο έμοιαζε αλλά τέσπα. Οι Saturdays έχουν όλα τα προσόντα για να παραμείνουν για καιρό ενεργές στα μουσικά δρώμενα, αρκεί βέβαια να έχουν και την αντίστοιχη εμπορική επιτυχία.

Φάνηκε ότι τα πράγματα δεν θα ακολουθούσαν τη ρότα του "Chasing Lights" όταν ακούσαμε το πρώτο single "Forever Is Over" που ήταν μια αρκετά καλή μίξη rock-dance-pop με μεγάλα φωνητικά. Τελικά μάθαμε ότι είχε γραφτεί για την Kelly Clarkson αλλά τους άρεσε τόσο πολύ όταν το άκουσαν που ζήτησαν να το ηχογραφήσουν αυτές. Είναι καλό κομμάτι για να δηλώσει την αλλαγή κατεύθυνσής τους αλλά η επιλογή του ως lead single ήταν άτυχη, ειδικά όταν υπάρχουν πολύ καλύτερα τραγούδια στο άλμπουμ. Και τώρα που το σκέφτομαι μάλλον όλα τα τραγούδια του άλμπουμ είναι καλύτερα απ' αυτό. Anywayz, το single έφτασε στο #2 του UK chart και γενικώς τα πάει καλά. Το πιο κοντινό κομμάτι σ' αυτό είναι το "Open Up" που έχει συνεχές guitar riff στο φόντο και είναι ένα από αυτά τα breakfast songs που θα μπορούσαν να είναι μουσικό χαλί σε μια διαφήμιση φρουτοχυμού για να ξεκινήσει καλά η μέρα - αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Είναι αρκούντως energetic και feel-good και έχει ιδιαίτερα catchy στίχους που μαθαίνονται απ' έξω πολύ γρήγορα. Αυτά είναι τα δυο πιο "rock" με την ευρεία έννοια κομμάτια του cd. Στα υπόλοιπα υπάρχει πάντα το pop-rock στοιχείο αλλά κινούνται ως επί το πλείστον σε dance-pop και ηλεκτρονικά μονοπάτια.

Στην κορυφή κατά τη γνώμη μου βρίσκεται το "One Shot" με τα άπειρα hooks του που απλά δεν γίνεται να μη σου αρέσει. Μουσικά μιλώντας είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα της χορευτικής pop που είναι αυτή τη στιγμή της μόδας στην Αγγλία. Στιχουργικά είναι κάπως τσαμπουκαλεμένο, δηλώνοντας στον επίδοξο αγαπητικό ότι έχει μία και μοναδική ευκαιρία να καταφέρει να εκπληρώσει τα όνειρα της τραγουδιάρας. Γενικά αυτό το μοτίβο το συναντάμε συχνά σε όλο το άλμπουμ με αποτέλεσμα να βγαίνει μια μικρή aggressiveness προς τα έξω αλλά αυτό ταιριάζει απόλυτα στις Saturdays, που ως γνωστόν αγαπούν να φωνάζουν στα τραγούδια τους - damn you Vanessa. Τα "Ego", "No One", "Denial" και "Not Good Enough" συμπληρώνουν την πεντάδα του τουπέ και όλα έχουν να κάνουν με θέματα boys vs. girls που τόσο πολύ απασχολούν τα κορίτσια omfg. Η ομάδα αυτή αποτελεί τον πυρήνα του cd και είναι καλό single material, που όμως δε το προτείνω για τους λόγους που ανέφερα παραπάνω - αν και το "Ego" έχει δρομολογηθεί ήδη για δεύτερο single. Λίγο πιο παιχνιδιάρικο είναι το πολύ-κοντά-στην-κορυφή "Wordshaker", του οποίου οι στίχοι μιλάνε ένα αγόρι που λέει και ξελέει όλη την ώρα. You're such a wordshaker / I gotta shut you up / your lips are burning / first you say yes, then no / when you are ready baby let me know. Έχει και σόλο ηλεκτρική κιθάρα στο φόντο αλλά μην πάει ο νους σου πουθενά, είναι απλά για νοστιμιά. Τώρα κάπου στο νούμερο 9 υπάρχει το club-banger του άλμπουμ που λέγεται "Lose Control". Αυτό άνετα θα μπορούσε να είναι το 3ο ή 4ο single λόγω του σαρωτικού beat και λόγω του στίχου "I should be the face of every fashion magazine". Yeah, I loved that. ;P

Πάμε στη μειοψηφία δλδ στα πιο αγαπησιάρικα και τρυφερά κομμάτια, με πρώτο και καλύτερο το "Here Standing" το οποίο είτε έχει sample από κανένα παλιό τραγούδι που δε γνωρίζω είτε μου καρφώθηκε στο μυαλό τόσο εύκολα που νομίζω ότι το έχω ξανακούσει. Σίγουρα το καλύτερο μπαλαντοειδές του δίσκου και σίγουρο top 10 hit αν αποφασίσουν να το κυκλοφορήσουν. Σοφά τα δυο έτερα softie songs "Deeper" και "2 a.m." έχουν μπει στο τέλος γιατί έτσι δεν διακόπτουν τον ειρμό του άλμπουμ και στην τελική δεν είναι αρκετά δυνατά για να μπουν στη μέση. Τα αγαπάμε όμως γιατί είναι απαλλαγμένα από τις συνήθεις τσιρίδες (εκτός απ' τη Vanessa στα backing vocals wtf) και αφήνουν μια γλυκιά γεύση στο κλείσιμο. Τα τρία live bonus tracks στο τέλος καλά θα κάνεις να τα προσπεράσεις γιατί δεν προσφέρουν τίποτα καινούριο και uhm... είναι ολίγον απαράδεκτα - no offense girls.

So οι ελπίδες μου ότι οι Saturdays θα βελτιώνονταν δραματικά στο δεύτερο άλμπουμ τους βγήκαν αληθινές. Το στυλ του "Wordshaker" τους πηγαίνει περισσότερο γιατί τους επιτρέπει να κάνουν τα "πληθωρικά" φωνητικά που τόσο τους αρέσουν. Επιπλέον νομίζω ότι τους δίνει περισσότερες ευκαιρίες να φανούν η καθεμία ξεχωριστά, αφού με αυτό το άλμπουμ άρχισα να τις ξεχωρίζω περισσότερο ως άτομα. Έτσι ανακάλυψα ότι φωνητικά μου αρέσει περισσότερο η Una παρ' όλο που η Frankie είναι το αγαπημένο μου μέλος. Η Vanessa πρέπει να σκάσει και δεν εννοώ στο φαΐ γιατί σε εκείνον τον τομέα δεν έχει προβλήματα λολ. Σε θέματα originality βγαίνουν επίσης κερδισμένες αφού δεν ακολούθησαν κανένα από τους τιτάνες των αγγλικών girl groups, Sugababes και Girls Aloud, και πλέον είναι σημείο αναφοράς. Αν ακούσουμε κανένα παρόμοιο τραγούδι θα λέμε "α αυτό μου θυμίζει Saturdays". Όχι κι άσχημα. They are a force to be reckoned with. Αδίκως το άλμπουμ έφτασε μόνο στο #9 του chart πουλώντας μόλις 15.000 κόπιες και ελπίζω να ανακάμψει με την κυκλοφορία των επόμενων singles ή στη χειρότερη περίπτωση με κανένα re-release αν και τα μισώ. Όχι τίποτα άλλο, δεν έχω καμία διάθεση να δω να πατώνει ακόμα ένα καλό pop άλμπουμ από ένα καλό pop συγκρότημα όταν άλλες δουλειές κατώτερου επιπέδου τα πάνε μια χαρά. Τουλάχιστον να σιγουρέψουμε ότι θα συνεχίσουν να βγάζουν άλμπουμ. Όπως και να έχει, το κενό των Girls Aloud για το 2009 καλύφθηκε επιτυχώς. Οι Saturdays είναι πια το τρίτο όνομα στη μαρκίζα. :P 9/10

Track List:

01. Forever Is Over
02. Here Standing
03. Ego
04. No One
05. One Shot
06. Wordshaker
07. Denial
08. Open Up
09. Lose Control
10. Not Good Enough
11. Deeper
12. 2 a.m.
13. Chasing Lights (Live from iTunes Festival 2009)
14. Wordshaker (Live from iTunes Festival 2009)
15. One Shot (Live from iTunes Festival 2009)

(Greece's) Next Top Model: The Pilot

Καταρχήν να δώσω την κατάρα μου στην Erisabetsu που έκανε πρώτη ποστ επί του θέματος και έγραψε όλα όσα ήθελα να γράψω - δεν γίνεται να συμφωνούμε σε όλα δλδ έλεος!

Όποιος διαβάζει αρκετό αρκετό καιρό το blog, θα έχει μάλλον καταλάβει ότι είμαι μεγάλος φαν του "America's Next Top Model", όχι γιατί έχω κανένα ιδιαίτερο κόλλημα με τη μόδα, αλλά επειδή κατά τη γνώμη μου είναι ένα από τα shows με τη μεγαλύτερη entertainment value αυτή τη στιγμή στην αμερικανική και όχι μόνο τηλεόραση. Αυτό άλλωστε αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι φέτος διανύει τον δέκατο τρίτο κύκλο του και παραμένει ένα από τα πολύ δυνατά χαρτιά του καταρρακωμένου CW. Εννοείται ότι η Tyra Banks είναι το ιδανικό πρόσωπο για την παρουσίαση του. Μπορεί από τη μια στιγμή στην άλλη να γίνει γλυκιά, σκύλα, psycho, ghetto, οργισμένη, συγκινημένη κ.ο.κ και όλα αυτά με μια τόσο επιφανειακή διάθεση που απλά τη λατρεύεις. Γενικά ή τη λατρεύεις ή τη μισείς και μπορείτε άνετα να με κατατάξετε στην πρώτη κατηγορία. Όταν λοιπόν έμαθα ότι ετοιμάζεται και ελληνική βερσιόν ενθουσιάστηκα! Χρόνια είχε να παίξει στην ελληνική τιβί ένα διασκεδαστικό ριάλιτι που να μην περιλαμβάνει το Γιώργο Θεοφάνους και την κάθε σκυλού που θέλει να βγάλει δίσκο. Αλλά τελικά ίσως και να έκανα λάθος (;)

~Το όνομα~

Κάτι του λείπει, έτσι; Η Eri λέει ότι το "Greece's" πήγε περίπατο γιατί όπως διαπιστώσαμε και ιδίοις όμμασι, οι υποψήφιες δεν είναι αποκλειστικά Ελληνίδες, έχει και μια κοπέλα από την Αλβανία, και μια Ελληνοελβετίδα, και μια Γαλλοκινεζοελληνοκενυάτισσα κλπ κλπ. Εγώ πάλι νομίζω ότι έφαγε σουτ επειδή θα ακουγόταν πολύ περίεργα για τα αγγλικά που ξέρει η μέση Ελληνίδα νοικοκυρά που φαντάζομαι είναι και το κύριο target group του show. Άκου "Γκρίσιζ Νεξτ Τοπ Μόντελ"! Τι είναι αυτό το "Γκρίσιζ"; Το δε "Χελάσιζ" είναι ακόμα χειρότερο! Χάθηκε να την λένε την Ελλάδα στα αγγλικά Hellada και να γινόταν "Χελάντας"; Οπότε το έδιωξαν, σου λέει μη το απορρίψουν μόνο και μόνο από το όνομα. Είναι όπως στο Τηλέραμα που γράφουν ΤΑ ΠΑΝΤΑ στα ελληνικά για να τα καταλαβαίνουν όλοι, τύπου: Τρίτη στο ΓκρέηΖ Ανάτομι, Η Μέρεντιθ λογομαχεί με τον ΜακΝτρίμι. Η Κριστίνα και η Ίζζυ έρχονται σε αντιπαλότητα για την εύνοια της Ντόκτωρ Χαν. Ένα νέο πρόσωπο έρχεται να ταράξει τα νερά στο Σηάτλ ΓκρέηΖ. Κάπως έτσι. Για λόγους συντομίας από εδώ και μπρος θα το γράφω ως grNTM - το GNTM είναι πιασμένο απ' τη Γερμανία βλέπεις.

~Η παρουσιάστρια~

Η Βίκυ Καγιά μου είναι πολύ συμπαθής αλλά πιστεύω ότι η μόνη παρουσίαση που της ταίριαξε γάντι ήταν αυτή στο So You Think You Can Dance, όπου τα κείμενα ήταν συγκεκριμένα και το μόνο που έπρεπε να κάνει ήταν να είναι όμορφη και ευχάριστη. Στο grNTM όμως είναι υπερβολικά γλυκιά και σοροπιασμένη. Είναι δυνατόν να λέει στην κάθε κοπέλα ξεχωριστά πράγματα όπως "είσαι πολύ όμορφη", "είσαι κούκλα" κλπ; Άσε αυτό το "γλυκιά μου"!!! Κάθε δεύτερη της λέξη είναι "γλυκιά μου"! Γιατί συγκινήθηκες γλυκιά μου; Έχεις άγχος γλυκιά μου; Να σε δούμε και με το μαγιό γλυκιά μου; Όχι γλυκιά μου Βίκυ, αυτή η προσέγγιση δε θα σου βγει. Έτσι παίρνουν αέρα και τα μοντέλα (που είναι κυρίως τσόκαρα και φρόκαλα) και κωλοκάθονται χωρίς να προσπαθούν (στην Ελλάδα είμαστε) και -κυρίως- δεν έχει κανένα ενδιαφέρον για τους τηλεθεατές. Πρέπει οπωσδήποτε να μιμηθεί την Tyra, που δε διστάζει να τους πει ένα προς ένα τα κακά τους σημεία, ακόμα και να τις κοροϊδέψει -κόσμια- μαζί με τους J's αν μιλάμε για καμιά πολύ τρανταχτή περίπτωση. Επίσης μου δε μου έκανε καμία εντύπωση όταν μια κοπέλα της είπε ότι βαριέται να μιλάει και η Βίκυ έπαθε σοκ! Δε το καταλάβαινε! Ε το διαπιστώσαμε, γιατί δε το έκλεισε ούτε λεπτό το ρημάδι το στόμα της. Πόσες άχρηστες πληροφορίες μπορεί να πετάξει ένας άνθρωπος σε ένα λεπτό; Ε η Βίκυ κατέχει το παγκόσμιο ρεκόρ! Τίποτα τίποτα, πρέπει να σκυλιάσει λίγο. Κατά τη γνώμη μου η Ρέα Τουτουνζή ή η Μάρα Δαρμουσλή θα ταίριαζε καλύτερα.

~Η κριτική επιτροπή~

Miss J does not approve...

Όλοι μας είχαμε την ελπίδα ότι ο αντίστοιχος Nigel Barker θα ήταν ο Σπύρος Πώρος που είναι διεθνώς αναγνωρισμένος και είναι και τεκνό. Φαντάζομαι ότι του έγινε πρόταση αλλά αρνήθηκε γιατί προείδε τη φτήνια που τον περίμενε. Στη θέση του ήρθε ο Χάρης Χριστόπουλος. Δεν τον ξέρω κι από χθες αλλά δε μου άρεσε ΚΑΘΟΛΟΥ! Εκτός του ότι είναι εντελώς goody goody και δεν εμπνέει κανένα φόβο στις κοπέλες (ο Nigel είναι σκιαχτικός), είναι και ελαφρώς γλοιώδης αφού όταν έβγαιναν με μαγιό οι αλόγες έκανε όπως κάνουν οι μπαρμπάδες όταν βγαίνει καμιά ξεβράκωτη στην τηλεόραση! Αυτό το "ΠΩ ΠΩ ΠΩ ΠΩ ΠΩ ΠΩ" με το παχύ το Π που σου γεμίζει το στόμα και συνοδεύεται συνήθως από το "τι παιδί είναι εσύ παιδί μου" που ευτυχώς δε το ακούσαμε στο grNTM. Ew. Η Τζένη Μπαλατσινού είναι κλασσική και κλασάτη αξία στο χώρο του μόντελινγκ και νιώθω ότι μπορεί να γίνει πολύ πιο bitchy από τη Βίκυ όταν χρειαστεί. Αποκλείεται βέβαια να γίνει ποτέ Janice Dickinson ή έστω Paulina Porizkova αλλά γενικά είναι καλή επιλογή αν αρχίσει να μιλάει λίγο περισσότερο. Ο Χριστόφορος Κοτέντος είναι μάλλον η μόνη μας ελπίδα για κανένα πιπεράτο σχόλιο προς τις μονδέλες. Του λείπει βέβαια η τρέλα και η κουλαμάρα της Miss J αλλά τουλάχιστον ας υπάρχει και κάποιος να τους κόβει τον αέρα. Αγαπάμε τις μπιτσάρες! Αντίστοιχο Mister J όσο κι αν έψαξα δε βρήκα. Κρίμα γιατί βασικά αυτός κρατάει όλο το show μέχρι να αρχίσει η κριτική.

~Τα μοντέλα~


Σεράινα & Ραμόνα

LOL! Απλά LOL. Δεν ξέρω αν πρέπει να κλάψω ή να γελάσω με την κατάσταση. Για όποιον δεν έχει δει ποτέ ANTM μπορεί και να φάνηκαν καλές (αμφιβάλλω) αλλά κάποιος που έχει δει έστω και έναν κύκλο της Tyra ολόκληρο με καταλαβαίνει. Το 90% ήταν παντελώς αδιάφορες. Ούτε σοκαριστικά όμορφες (που ως ένα σημείο θα αντιστάθμιζε το να είναι αγγούρια) ούτε με αξιοπρόσεχτες σαν προσωπικότητες. Όπως θα έλεγε και ο Nigel, utterly forgettable. Φυσικά όσες τη βρίσκουν με σκυλάδικα (Vissi & Vandi included) θα έπρεπε να είχαν αποκλειστεί από την αρχή γιατί είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα μπερδέψουν την πίστα με την πασαρέλα. Δεν είχαμε και λίγα παραδείγματα, Zara ρούχα, σκουλαρικούμπες, μαλλί απαραιτήτως ξανθό, αυτό που ο Κοτέντος χαρακτήρισε ως "φτηνό glamour" που -ironically- συνοδεύεται από μια υπέρμετρη αυτοπεποίθηση, ότι 'είμαι εγώ κι άλλη καμιά δεν είναι'. Να μην αρχίσω για τη φωτογράφιση! Καλά το κόνσεπτ ήταν μια μαλακία ας πάμε παρακάτω. Αυτές είναι δυνατόν να είναι τόσο άσχετες; Τόσο; Modeling 101 έστω; Μα καλά δεν έχουν κάτσει να δουν 12 κύκλους που έχει κάνει η άλλη στην Αμερική; Τι να πω εγώ αν ήθελα να γίνω μοντέλο θα το είχα ξεψαχνίσει το ANTM. Δλδ έλεος τουλάχιστον την κλασική πόζα χέρια στη μέση, ώμοι μπροστά, λαιμός τεντωμένος την ξέρω μέχρι κι εγώ που έχω τόση σχέση με το μόντελινγκ όση και η Ashlee Simpson με την υποκριτική! Απλά whatever. Οι μόνες που μου αρέσουν προς το παρόν είναι η Σεράινα (είναι πραγματικά κούκλα) και η Ραμόνα λόγω προσωπικότητας κυρίως - κι εδώ συμφωνούμε με την Eri. Θα δούμε.

H Nicole από τον τρέχοντα 13ο κύκλο μας δείχνει επιτυχώς την βασική πόζα που έχει λανσάρει η Tyra. Η φωτογραφία ήταν η καλύτερη της εβδομάδας.

~Το επεισόδιο~

Μια εικόνα = χίλιες λέξεις.

Το επεισόδιο ήταν επιεικώς τραγικό. Υπερβολικά μεγάλο, υπερβολικά βαρετό. Πολλά άχρηστα λόγια, πολύ άνοστη κριτική επιτροπή, αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημα νομίζω είναι η φτήνια! Αυτό το κανάλι είναι λες και μεταδίδει φτήνια μέσω του τηλεοπτικού δέκτη! Δεν ξέρω τι ακριβώς φταίει αλλά νιώθω πως όσα λεφτά και να ρίξουν σε μια παραγωγή, πάλι θα δείχνει φτηνιάρικη. Το μεγαλύτερο διαμάντι του κόσμου να πάρεις, μόλις το πιάσει η κάμερα του ΑΝΤ1 θα μοιάζει με φο-μπιζού από τα πανηγύρια. Έτσι όλα τα σκηνικά του grNTM έμοιαζαν με τα σήριαλ του Σεφερλή στο Alter, ακόμα κι αν επρόκειτο για ένα πολυτελές αθηναϊκό ξενοδοχείο, τα limo-buses ή τη βίλα των κοριτσιών. Το δεύτερο μέρος το επεισοδίου προς το τέλος ήταν το πιο ανυπόφορο. Όποιοι κατάφεραν να το παρακολουθήσουν μέχρι τέλους τους αξίζουν συγχαρητήρια. Καταρχήν φάνηκε ότι δεν πρέπει να αφήνουν την Καγιά να μιλάει μόνη της για πολλή ώρα γιατί από ένα σημείο και μετά τα χάνει εντελώς. Το άλλο πάλι που η κλητική της είναι σαν ερώτηση πού το πας; Έτσι η κάθε πρότασή της άρχιζε με μια απορία στη φωνή. Ζωή;;; Χριστίνα;;; Αρετή;;; Ιωάννα;;; Και συνέχιζε με το να κάνει στην κάθε μία ξεχωριστά γενικές παρατηρήσεις για την ημέρα. "Ανθή;;; Μας απογοήτευσες πολύ σήμερα... -παύση, παύση, παύση, μίλα μωρή επιτέλους- ...ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ! Έλα να πάρεις τη φωτογραφία σου!" Αμ αυτό το "Σ' αρέσει;" που τους ρώταγε στο τέλος; Και αγκαλίτσα και φιλάκι; Εκ διαμέτρου αντίθετο στις αρχές του ANTM και της Tyrant Tyra! Ένα μόνο εύχομαι, μη τύχει και δει πώς το κατήντησαν το Model στην Ελλάδα. Άγευστο και λαπαδιάρικο σαν πουρέ μπρόκολο.

Θα περιμένω όμως και τα επόμενα επεισόδια για να κρίνω καλύτερα. Πού ξέρεις, μπορεί να τους έρθει η Θεία Φώτιση της Tyra και να συμμαζευτούν. Δε θα με πείραζε καθόλου μια πιστή αντιγραφή του αμερικάνικου προτύπου, από τα σκηνικά και τα κόνσεπτ των φωτογραφιών μέχρι το μοντάζ και τα λόγια που πρέπει να λέει η παρουσιάστρια. Είναι φτιαγμένο έτσι για κάποιο λόγο και μάλιστα από κάποια που ξέρει να κινείται και στους δυο χώρους, μόδα και τηλεόραση. Στο preview του επόμενου παρατήρησα ότι το judges' table μοιάζει πολύ με το αντίστοιχο αμερικάνικο και ίσως τους εμπνεύσει ο χώρος και τους μιμηθούν και στα άλλα. Όσο για την επόμενη φωτογράφιση, οι μονδέλες θα φοράνε βόες και κροταλίες. Γιατί στην Ελλάδα αυτό είναι πρωτότυπο και edgy. Γι' αυτό το κάνουμε και στα πανηγύρια άλλωστε.

Όποιος δεν το παρακολούθησε, μπορεί να το κάνει δωρεάν και άμεσα στο επίσημο site του καναλιού - όπως και κάθε άλλη εκπομπή του ANT1. Ορίστε και κάτι καλό.

CLICK!